အခန်း ၂၈၅

အခန်း (၂၈၅)

ရေဒီယိုနည်းပညာ၏ အောင်မြင်မှုများ

စစ်သူကြီးများသည် ထိုကိစ္စကို တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး အားလုံးက ပြဿနာ၏ ကြီးလေးမှုကို နားလည် သဘောပေါက်နေကြလေသည်။

မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ပြန့်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအား လက်ရှိ ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ စစ်ခင်းရန်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် နောက်ထပ် နည်းပညာသစ်ပင်ကို မလွဲမသွေ မီးထွန်းညှိရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“မေနျန် ရောက်ပြီလား...”

ဖန်းဟန်က ဩရှသောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သုတေသနဝတ်စုံအဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကာ စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝဟန်ရှိသော စုမေနျန်သည် အထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့လေ၏။

“အရှင်... ကျွန်မကို ခေါ်လိုက်တာပါလား...”

“အင်း...”

ဖန်းဟန်သည် စားပွဲပေါ်တွင် အသစ်ဆွဲထားသော ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ဖြန့်ချလိုက်ရင်း လိုရင်းကို တိုက်ရိုက်ပြော လိုက်လေသည်။

“ဒီစီမံကိန်းကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံက ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေကို ချက်ချင်း စုစည်းပေးဖို့ လိုတယ်...”

စုမေနျန်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ သူမ နားမလည်နိုင်သော သင်္ကေတများနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံ ပုံကြမ်း အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့ဘေးတွင် ရေဒီယိုဆက်သွယ်ရေးနည်းပညာ အခြေခံသဘောတရားများ ဟူသော စာသားများကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ရေဒီယို...”

စုမေနျန်၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယနှင့် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

“ရိုးရိုးလေးပြောရရင် ဒါက ကြိုးတွေ မလိုဘဲ မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့ နေရာကနေ အသံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပို့လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့ နား တစ်မျိုးပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် အရှင်းလင်းဆုံးနှင့် တိုက်ရိုက်အကျဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကွပ်ကဲရေးစခန်းအတွင်းရှိ စစ်သူကြီးအားလုံးမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့ ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ဝိုင်းအုံလာကြလေသည်။

*ကြိုးမလိုဘဲ မိုင်တစ်ထောင်အကွာကနေ စကားပြောမယ်... ဒါက... နတ်ဘုရားတွေသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ မှော်ပညာ မဟုတ်ဘူးလား...*

“ဒါက... တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...”

စုမေနျန်သည် ပုံကြမ်းများပေါ်ရှိ နားလည်ရခက်သော သဘောတရားများကို ကြည့်ရင်း ယခင်က မကြုံဖူးသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ဖြစ်နိုင်တယ်...”

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားနေခဲ့လေ၏။

ယခင်က ကြေးနန်းများနှင့် လျှပ်စစ်ထုတ်စက်များ သုတေသနပြုလုပ်ပြီး တီထွင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများနှင့် လူသားစွယ်စုံကျမ်း ဖြစ်သော ဖန်းဟန်၏ ကိုယ်တိုင်လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဤစီမံကိန်းတစ်ခုလုံးသည် ယခင် က မရှိခဲ့ဖူးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် တိုးတက်လျက်ရှိနေလေသည်။

သုတေသနနှင့် တီထွင်ဖန်တီးမှု လုပ်ငန်းစဉ်သည် တွေးထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ ခက်ခဲလှပေသည်။

အရည်အသွေးမီ လေဟာနယ်ပြွန်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ရန်အတွက် စုမေနျန်နှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် နေ့ရောညပါ သုံးရက်တိတိ အိပ်မပျော်ဘဲ မတူညီသော ဖန်ဖော်စပ်နည်း ရာပေါင်းများစွာကို စမ်းသပ်ခဲ့ကြရလေသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ကျရှုံးမှုများနှင့် ချို့ယွင်းနေသော ထုတ်ကုန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လက်မှုပညာရှင် ကြီး အချို့၏ လက်များမှာလည်း အပူလောင်ကာ အရည်ကြည်ဖုများ ထွက်နေခဲ့ကြလေသည်။

အတိကျဆုံး လျှပ်စစ်သံလိုက် ကွိုင်ကြိုးကို ရစ်ပတ်နိုင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး မျက်စိအာရုံရှိသော လူငယ် လက်မှုပညာရှင် အချို့သည် အထူးကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ အသက်ရှူအောင့်ရင်း ကွိုင်ကြိုးကို တစ်ပတ်ပြီး တစ်ပတ် ရစ်ပတ်ခဲ့ကြရလေသည်။ အနည်းငယ်မျှ အမှားအယွင်းရှိပါက အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပေ သည်။

ပြီးခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်ကတည်းက ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးသည် အမြန်နှုန်းမြင့် စစ်စက်ယန္တရားတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် သွေးကြောများနီရဲနေသော်လည်း ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြလေသည်။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြကြောင်း သိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...။

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကြေးဝါယာကြိုးများ၊ ဖန်ပြွန်များနှင့် ခလုတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် သစ်သားသေတ္တာကြီးတစ်ခုကို စားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဂရုတစိုက် ချထားလျက်ရှိလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုင်ငါးဆယ်ကွာဝေးသော နဂါးအစွယ်တပ်မတော် စခန်းတစ်ခု၌ နျူအာသည် အခြားတူညီသော စက်တစ်ခုကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြပ်နေခဲ့လေသည်။

“အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား...”

ဖန်းဟန်သည် ချွေးများရွှဲနစ်နေသော စုမေနျန်ကို ကြည့်ကာ ဩရှသောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“အရှင်... အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ... ကျွန်မတို့ စတင်လို့ ရပါပြီ...”

စုမေနျန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကြေးဝါယာကြိုးဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ခေါ်ဆိုမှုခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။

“ဟယ်လို... ဟယ်လို... နျူအာ... ငါပြောတာ ကြားရလား... ကြားရရင် ပြန်ဖြေပါ...”

ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။ လူတိုင်းသည် အသက်ရှူအောင့်ထားကြပြီး သစ်သားသေတ္တာကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြကာ သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများကိုပင် ကြားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေ သည်။

တစ်စက္ကန့်...၊ နှစ်စက္ကန့်...၊ သုံးစက္ကန့်...။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်ပင်...။

“ရှဲ...”

စူးရှသော လျှပ်စစ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော်လည်း အလွန်ပင် ရင်းနှီး နေသော အသံကျယ်ကြီးတစ်ခုက အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

“အရှင်... အရှင်လား... ကျွန်တော်ပါ... နျူအာပါ... ကျွန်တော် ကြားရတယ်... တကယ် ကြားရတယ်... ကောင်းကင်ဘုံရေ... ဒီသေတ္တာကြီးက တကယ် စကားပြောနိုင်တာပဲ... ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ... နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ...”

နျူအာ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကယောင်ကတမ်း အော်ဟစ်နေသောအသံကြီးသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဓာတ်ခွဲခန်း တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ဝုန်း...”

ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးသည် မြေပြိုကျသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အောင်ပွဲခံအော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက် သွားခဲ့လေတော့သည်...။

“အောင်မြင်သွားပြီ...”

“ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ...”

စုမေနျန်သည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျသွားခဲ့ ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့လေ၏။

မုတ်ဆိတ်ဖြူများဖြင့် သုတေသီတစ်စုမှာလည်း ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ကခုန်နေကြပြီး တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ဖက်တွယ်ကာ ငိုတစ်လှည့် ရယ်တစ်လှည့် ဖြစ်နေကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည်လည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“နျူအာ... မင်းပြောတာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရတယ်... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအရာကို ကမ္ဘာတစ်လွှား ချိတ်ဆက် လို့ ခေါ်မယ်...”

ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက်...။

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အမည်နာမတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသစ်သားသေတ္တာငယ်လေးကို တင့်ကားများ၊ လေယာဉ်ပျံများနှင့် သင်္ဘောများပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်သော အခါ...၊ ထို့အပြင် သူ၏ အမိန့်များကို ကမ္ဘာမြေ၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းသို့ ချက်ချင်း ပေးပို့နိုင်သောအခါ...၊ သူ ဦး ဆောင်သည့် အမှန်တကယ် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ခေတ်သစ်တစ်ခု တရားဝင် စတင်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖန်းဟန် သိရှိနေခဲ့လေသည်။

“အော်ရိုဘိုရော့စ်... စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ... မင်းတို့ရဲ့ နေ့ကောင်းရက်သာတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီ...”