အခန်း ၂၈၆

အခန်း (၂၈၆)

မြက်ခင်းပြင်ထံမှ ဖိတ်ကြားစာ

‘ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက်’ နည်းပညာ ပေါ်ထွက်လာခြင်းက ဖန်းဟန်၏ အဓိကတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့လေ၏။

ဤနည်းပညာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို လူတိုင်းက နားလည်သဘောပေါက်ထားကြပေသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန်၏ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်သည် မိမိ၏ လက်မောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းရှိသော ကွပ်ကဲမှုစနစ်ဖြင့် စစ်မှန်သော ကောင်းကင်တပ်မတော် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး အကွာအဝေးကို ဂရုစိုက်ရန်မလိုဘဲ အမိန့်များကို နာခံကာ စစ်ဆင်ရေးများကို ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပါယ်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤနည်းပညာသစ်ကို အခြေခံ၍ အနောက်ဘက်ဒေသရှိ သဲကန္တာရဗိမ္မာန် ကို တိုက်ခိုက်မည့် စစ်ဆင်ရေးစီမံကိန်းအား ပြင်ဆင်ရန် သူ၏ အဓိကစစ်သူကြီးများကို ခေါ်ယူစုရုံးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ထံမှ အရေးပေါ်ကြေးနန်းတစ်ခုက သူ၏ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

“သတင်းပို့ပါတယ်...”

ဆက်သွယ်ရေးအရာရှိတစ်ဦးက ကွပ်ကဲရေးစခန်းအတွင်းသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အသံမှာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် တုန်ယင်နေလျက်ရှိလေသည်။

“အရှင်... မြောက်ပိုင်းက အရေးပေါ်ကြေးနန်းပါ... မြက်ခင်းပြင်က... မြက်ခင်းပြင်ကလူတွေ ပုန်ကန်နေပါပြီ...”

ကွပ်ကဲရေးစခန်းအတွင်းရှိ အလွန်တက်ကြွနေသော လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲမှတ်အထိ ထိုးကျသွားခဲ့ လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ကြေးနန်းစာကို ယူ၍ အမြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မည်းသွား ခဲ့လေသည်။

ကြေးနန်းစာမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

ယခင်က သူ အနိုင်ယူခဲ့ပြီး လက်နက်ချအညံ့ခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော မြက်ခင်းပြင်လူမျိုးစု အများအပြားသည် ဟူယန်ကျိုး အမည်ရှိ ခေါင်းဆောင်သစ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်ကို ရိုင်းစိုင်း စွာ ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် မြင်းတပ်သား တစ်သိန်းကျော်ကို စုဆောင်းကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကလဲ့စားချေတပ်မတော် ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး အံ့မခန်းမြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာကြကာ သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များက မဟာတံတိုင်းခံတပ်များဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်နေကြလေသည်။

ထိုကြေးနန်းစာထဲတွင် ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

ဤပုန်ကန်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် အော်ရိုဘိုရော့စ် ၏ လက်ကျန်အဖွဲ့ဝင်များ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါ တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတာပဲ...”

“ဒီကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်တွေ...”

ကွပ်ကဲရေးစခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာနေခဲ့လေ၏။

ဒေါသကြီးသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးက စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ပြီး ကျိမ်းဝါးလိုက်လေသည်။

“အရှင်... တိုက်ခိုက်ခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို တပ်သား သုံးသောင်းလောက် ပေးပါ... အဲဒီ ဟူယန်ကျိုးရဲ့ ခေါင်းကို ဆွဲလိမ်ပြီး အညစ်အကြေးအိုးအဖြစ် သုံးပစ်မယ်...”

“တဇွတ်ထိုး မလုပ်စမ်းပါနဲ့...”

အခြား အသက်ကြီးသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

“မြင်းတပ်သား တစ်သိန်းဆိုတာ လေလို မြန်တယ်... မြက်ခင်းပြင်မှာ သူတို့ကို သွားတိုက်တာက ကျွန်တော်တို့ အတွက် အားနည်းချက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်...”

လူတိုင်း ငြင်းခုံနေကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေချိန်မှာပင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဖန်းဟန်က ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထိုရယ်မောသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ကွပ်ကဲရေးစခန်း တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့လေ၏။

အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ဖန်းဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧရာမသဲစားပွဲကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဆိုက်ဘေးရီးယား လေအေး လှိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေလျက်ရှိလေသည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက မလုံလောက်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်... လူတချို့က သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ အထောက်ခံရတဲ့ ခံစားချက်ကို မေ့သွားကြပြီပဲ...”

သူသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်လေရာ သူ၏လေသံတွင် တင်းမာမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မပါဝင်ဘဲ သားကောင်ကို တွေ့ရှိသွားသော မုဆိုးတစ်ဦး၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးသာ ပါဝင်နေချေသည်။

“ဖန်းဟန်ရဲ့ အဓိကတပ်မကြီးက တောင်ဘက်မှာ ရှိနေလို့ဆိုပြီး သူတို့ ထင်နေကြတာလား... မြင်းတပ်သား တစ်သိန်းရှိရုံနဲ့ သူတို့လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရပြီလို့ ထင်နေကြတာလား...”

ဖန်းဟန်သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ သဲစားပွဲကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်လေရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက် စက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုက ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။

“သူတို့က ကစားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါက သူတို့နဲ့အတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားပေးရမှာပေါ့လေ...”

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက ရှိနေသော စစ်သူကြီးတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့ လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ဒီဇင်ဘာလ၏ လေအေးကြီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

“ဒီတစ်ကြိမ်... မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုလုံးနဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရေမြောင်းတွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြတဲ့ ကြွက်တွေ အားလုံးကို သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား တစ်သိန်းဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဟာသတစ်ခုလဲ ဆိုတာ သေချာမြင်အောင် ပြသပေးမယ်...”

ကွပ်ကဲရေးစခန်း တစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

တပ်များကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဆူညံစွာ တောင်းဆိုနေခဲ့ကြသော စစ်သူကြီးများမှာ လည်ပင်းညှစ်ခံ ထားရသည့် ဘဲများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြပေ၏။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသနှင့် အစွန်းရောက်စိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်နက်နက် ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောက်တရားဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်သလို ကြမ်းတမ်းသော စကားများလည်း မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ အထက်ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်ကို သေဒဏ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်တော်တို့သည် တကယ်ပင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးတစ်ခုကို စတင်တော့ မည် ဖြစ်ပေသည်။

မြောက်ပိုင်း မြက်ခင်းပြင်များကို ကိုယ်စားပြုသော သဲစားပွဲပေါ်ရှိ ကျယ်ပြောလှသည့် ဧရိယာအနှံ့သို့ ဖန်းဟန် ၏ အကြည့်များက ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ရက်စက်သော အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ထင်ရှား လာခဲ့လေ၏။

“ရှုံးနိမ့်ခြင်းရဲ့ အရသာကို မေ့သွားကြတဲ့ အရူးတစ်သိုက်က သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေကို ဆန့်ထုတ်ရဲကြတယ်ပေါ့... ဒီလိုဆိုတော့လည်း... သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးရင် ငါ ဖန်းဟန်က ဧည့်ဝတ်မကျေရာ ကျသွား လိမ့်မယ်...”