အခန်း ၂၈၈

အခန်း (၂၈၈)

ဇနီးမယားများ၏ စစ်မက်ကာလ ဝန်ကြီးအဖွဲ့

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်အရ မြောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးရှိ စစ်ပွဲယန္တရားကြီး စတင်လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ အာဏာဗဟို ချက်ဖြစ်သော ဖန်းဟန်၏ စံအိမ်တော်တွင် စနစ်တကျဖြင့် အလုပ်များနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်နေရ လေသည်။

ဤနေရာသည် ဖန်းဟန်၏ အခိုင်မာဆုံးသော နောက်တန်းစခန်းဖြစ်ပြီး သူ ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထား သည့် စစ်မက်ကာလ ဝန်ကြီးအဖွဲ့၏ တည်နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စစ်ချီရာတွင် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်တန်း အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အရိပ်အယောင် မရှိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အမျိုးသမီးတစ်ဦးစီတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ဖြင့် ရပ်တည်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသော စာကြည့်တိုက်မှာ ယာယီနောက်တန်းကွပ်ကဲရေးစခန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လေ၏။

ဧရာမ သဲစားပွဲကြီး၏ဘေးတွင် အလွန်တင့်တယ်လှပသော အမျိုးသမီးအချို့က အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက် လာနေသည့် စာရွက်စာတမ်းများနှင့် ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများကို စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေကြ လေသည်။

“ကျီရို...၊ ရှေ့တန်းတပ်တွေအတွက် ရိက္ခာပြင်ဆင်မှုက ဘယ်လိုအနေအထားရှိပြီလဲ...”

ဖန်းဟန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် ကြီးမားသော သယံဇာတခွဲဝေမှုမြေပုံကြီးပေါ်တွင် ငုံ့ကာ အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် ကလောင်တံ များဖြင့် မှတ်သားနေခဲ့လေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ခေါင်းမော့လာပြီး မည်သည့်စိုးရိမ် ပူပန်မှုကိုမဆို ပြေလျော့သွားစေနိုင်သည့် အပြုံးလေးဖြင့် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

“စိတ်ချပါ အရှင်...”

သူမ၏အသံမှာ ညင်သာသော်လည်း ခိုင်မာမှုရှိနေခဲ့လေသည်။

“အရှင့်ရဲ့ လျှပ်စီးစစ်ဆင်ရေးအရ တပ်တွေက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကို အနည်းဆုံးသာ အားပြုပြီး တိုက်ပွဲက နေတစ်ဆင့် ရိက္ခာရှာဖွေကြမှာပါ... ဒါပေမယ့် မြောက်ပိုင်းက အဓိက စစ်ရေးမြို့တော်တချို့မှာ စစ်တပ်အတွက် (၃) လစာ လုံလောက်တဲ့ ရိက္ခာတွေနဲ့ အသားခြောက်တွေကို အမြင့်ဆုံးစံနှုန်းတွေနဲ့အညီ ကျွန်မတို့ စုဆောင်းထား ပြီးပါပြီ... အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေစေဖို့ ထောက်ပံ့ရေးစာရင်းအားလုံးကိုလည်း ကျွန်မ စစ်ဆေးပြီး ပါပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် စာရင်းစာအုပ်များ အစီအရီ တင်ထားသော နှင်းဆီသစ်သားစားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးများက ပေသီးကို ရွှေ့လျားကာ ကြည်လင်ပြီး သာယာသော အသံများကို ထွက်ပေါ်စေလျက်ရှိလေသည်။

တစ်ချိန်က ထင်ရှားသော မိသားစုမှ မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဖန်းဟန်၏ ဘဏ္ဍာရေးအာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ကြော့ရှင်းပြီး သိမ်မွေ့သော အမူအရာများမှာ ပြတ်သားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော အသွင်အပြင်ဖြင့် ပေါင်းစပ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ယွင်ရှု...၊ စစ်စရိတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖိအားတွေ ရှိနေလား...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် ပေသီးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ရာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေ၏။ သူမသည် ပန်းတစ်ရာကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားနိုင်လောက်အောင် တင့်တယ်လှပလွန်းလှသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ သည်။

“အရှင်က ကျွန်မကို စမ်းသပ်နေတာလား...”

သူမသည် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ ဖန်းဟန်၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်တွန်းပို့လိုက်လေ၏။

“ဒီစစ်ချီမှုအကြောင်းကို မပြောပါနဲ့ဦး... အရှင်က မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ဆယ်ကြိမ်တိတိ ထွန်ယက်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်က မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်မှာမဟုတ်ဘူး... လောင်စာဆီ၊ ခဲယမ်းမီး ကျောက်နဲ့ နှစ်ဆသော လျော်ကြေးငွေတွေကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်နဲ့ ကျွန်မ ခွဲဝေချထားပေးပြီးပါပြီ... ရှေ့ဆက်ပြီး သာ တိုက်ခိုက်ပါ... တကယ်လို့ ငွေကြေးက အရှင့်ကို တစ်စက္ကန့်လေးပဲဖြစ်ဖြစ် အာရုံလွဲသွားစေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုအတွက် ရှက်မိမှာပါ...”

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော ဤစကားများက ငါ့မှာ ငွေတွေ အများကြီးရှိတယ် ဟူသော လွှမ်းမိုးနိုင်လှသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေါ်လွင်စေလေ၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ စုမေနျန်နှင့် လျူရူမေတို့သည် စားပွဲတစ်လုံးပတ်လည်တွင် ထိုင်ကာ အသစ်ထုတ်လုပ်ထား သော ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာများကို စစ်ဆေးနေကြလေသည်။

“မေနျန်...၊ အသစ်ထုတ်ထားတဲ့ သွေးတိတ်ဆေးမှုန့်နဲ့ အရောင်ကျဆေးတွေရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုက အမီလိုက်နိုင်ရဲ့ လား...”

ဖန်းဟန်က မေးလိုက်လေ၏။

စုမေနျန်သည် အပြာရောင်ဆေးမှုန့် ပါဝင်သော ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သုတေသီ တစ်ဦး၏ သီးခြားစိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေသည်။

“စိတ်ချပါ အရှင်... ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အရှင် သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဓာတုဗေဒနည်းအရ သန့်စင်ခြင်း နည်းလမ်းနဲ့ ကျွန်မ ပေါင်းစပ်ထားတာမို့ ဒီဆေးသစ်က အရင်ဆေးတွေထက် အဆတစ်ဆယ် ပိုမိုထိရောက်မှု ရှိပါတယ်... တိုက်ပွဲဝင် မယ့် စစ်သည်တိုင်း ဆေးသုံးကြိမ်စာ ရရှိစေဖို့အတွက် ထုတ်လုပ်ရေးလမ်းကြောင်းက အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေ ပါတယ်... ဒါ့အပြင် အစ်မလျူကလည်း သူနာပြုဆရာမ (၃၀၀) ကို စုစည်းပြီး စစ်မြေပြင်ဆေးကုသရေးအဖွဲ့ (၃) ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းထားကာ အချိန်မရွေး ရှေ့တန်းကို သွားရောက်ဖို့ အဆင်သင့်ရှိနေပါတယ်...”

လျူရူမေသည် ဖန်းဟန်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ တင်းမာနေသော လေထုကို ပြေလျော့သွားစေခဲ့လေ၏။

“ခင်ပွန်း... ကျွန်မတို့ကို အထင်မသေးပါနဲ့... ကျွန်မတို့ ညီအစ်မတွေက ရှင့်အတွက် အိမ်တွင်းရေးကိစ္စတွေကို ပြီးပြည့်စုံအောင် စီမံခန့်ခွဲပေးပါ့မယ်...”

ထောင့်စွန်း၏ အရိပ်များထဲတွင်မူ ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့က အေးစက်နေသော ရုပ်တုနှစ်ခုကဲ့သို့ တိတ် ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် ဖန်းဟန်၏ ဓားနှင့် ဒိုင်းလွှားများဖြစ်ကြပြီး အမှောင်မိုက်ဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးသော အပိုင်းအတွက် တာဝန်ရှိကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

“အရှင်...”

ဇီယင်းသည် ရှေ့သို့ တက်လာကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“တစ္ဆေအစွယ်က ပိုင်နက်အတွင်းမှာရှိတဲ့ သံသယဖြစ်ဖွယ်လူအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး အရှင့်အတွက် ရန်သူ့ ကျောထောက်နောက်ခံ သတင်းအချက်အလက်တွေကို အချိန်မရွေး ပေးစွမ်းနိုင်ဖို့ မြက်ခင်းပြင်ထဲကို ထိပ်တန်း အဖွဲ့ (၃) ဖွဲ့ စေလွှတ်ထားပါတယ်... ဘယ်လို လှုပ်ရှားမှုမျိုးကမျှ အရှင့်ရဲ့ အမြင်ကနေ လွတ်မြောက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်ကလည်း ခိုင်မာပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“နန်းတွင်းအစောင့်တပ်က အဓိကမြို့ကြီးတွေရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်... အကယ် ၍ အရှင့်ရဲ့ စစ်ချီကာလအတွင်းမှာ လူယုတ်မာတွေက ပြဿနာရှာရဲမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ဖို့ ကျွန်မ သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ...”

မိမိရှေ့ရှိ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် နွေးထွေးမှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုများ၊ ဘဏ္ဍာရေးများ၊ စစ်လက်နက်စက်မှုလုပ်ငန်းများ၊ ဆေးကုသရေးများ၊ ထောက် လှမ်းရေးများနှင့် ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးများ အစရှိသည့် ဧရာမအာဏာစက်ကြီးတစ်ခု၏ အဓိက အရေးပါသော အပိုင်းကဏ္ဍအားလုံးကို သူ၏ အမျိုးသမီးများက သေသပ်ကျနစွာ စီမံခန့်ခွဲထားကြလေသည်။

သူတို့သည် သူ၏ အကာအကွယ်ကို လိုအပ်နေသည့် နူးညံ့သော ပန်းပွင့်လေးများ မဟုတ်ကြတော့ဘဲ သူနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲတိုက်ပွဲဝင်နိုင်ပြီး ဤနိုင်ငံတော်ကြီးကို အတူတကွ ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည့် ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးသော စစ်မြေ ပြင်ရဲဘော်များ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ညအချိန် နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဖန်းဟန်သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။

အိပ်ခန်းအတွင်း၌ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များ လင်းထိန်လျက်ရှိနေလေ၏။

အမျိုးသမီးများသည် သူ၏ အသုံးအဆောင်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကူညီပြင်ဆင်ပေးနေကြလေသည်။ မျက်လုံး များ နီရဲနေသော ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူ၏ စစ်ဖိနပ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးခေါင်းများကို တင်းကျပ်ပေးနေပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှု သည် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို သူ၏ အတွင်းအိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့် ပေးလေသည်။

စုမေနျန်ကမူ သေးငယ်သော ကြွေပုလင်းအချို့ကို သူ့အား ပေးအပ်ကာ ၎င်းတို့မှာ အထူးဖော်စပ်ထားသော အလွန်အစွမ်းထက်သည့် ခွန်အားဖြည့်ဆေးရည်များ ဖြစ်ကြောင်း မှာကြားနေ လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ပိုင်ကျီရိုသည် လေးလံသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးတစ်ထည်ကို ယူဆောင်လာကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင် ခြုံလွှမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ထိုဝတ်ရုံကြီး၏ အတွင်းပိုင်းတွင် နွေးထွေးသော မြေခွေးဖြူ သားမွေးများဖြင့် စီမံထားပြီး သူမ၏ ထူးခြားလှသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့လေးက ပါရှိနေလေသည်။

သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ ကော်လာပေါ်ရှိ တွန့်ခေါက်နေမှုတိုင်းကို ဂရုတစိုက် သပ်တင်ပေးလိုက် လေ၏။ ထို့နောက် သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော မျက်ဝန်းများကို မော့ကာ သူ့အား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့် ရင်း ညင်သာသော်လည်း ခိုင်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ခင်ပွန်း... အိမ်ကိစ္စတွေကို ကျွန်မတို့ တာဝန်ယူထားပါ့မယ်... ဒါကြောင့် ရှင် ဘာကိုမှ စိုးရိမ်ပူပန်နေဖို့ မလိုပါ ဘူး...”

သူမသည် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်လေးနှင့် အဆုံးအစမရှိသော ယုံကြည်မှုတို့က တောက်ပနေလေ၏။

“စောစောသွားပြီး စောစောပြန်လာခဲ့ပါ... ကျွန်မတို့... ရှင့်အတွက် အောင်ပွဲခံအရက်လေးနဲ့ စောင့်နေမယ်...”

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် အဆုံးအစမရှိသော ယုံကြည်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းလှသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ ပါဝင်နေလျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ဇနီးများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပွေ့ဖက်လိုက်လေ၏။ သူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စကားများကို များများစားစား မပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့တစ်ဦးစီ၏ နဖူးပေါ်တွင် ညင်သာသော အနမ်းတစ်ပွင့်စီကိုသာ ချန်ရစ်ပေးခဲ့လေသည်။

စကားလုံးပေါင်းထောင်သောင်းမကတို့မှာ မပြောဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပေသည်။

ဤနွေးထွေးမှုကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူ့အား ဤမျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခင်ကြသူများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အတွက် သူသည် ငရဲဘုံမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းကာ ရန်သူအားလုံးကို မြေမှုန့်အဖြစ်သို့ ချေမွ ပစ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့ပေသည်။

ကြင်နာယုယမှုများနှင့် တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်လျက် ဖန်းဟန်သည် လှည့်ကာ ညအမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲ ကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။