အခန်း ၂၈၉

အခန်း (၂၈၉)

မိုင်တစ်ထောင် ချီတက်တိုက်ခိုက်မည့် သံမဏိရေစီးကြောင်း

ညအမှောင်ထုမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး အေးစက်သော လေပြင်းများက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေခဲ့လေ၏။

မြောက်ပိုင်းရှိ လျှို့ဝှက်စစ်ဘက်လေယာဉ်ကွင်းတစ်ခုတွင် ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်၌ ဧရာမ အမည်းရောင်အရိပ်ကြီး ရာပေါင်းများစွာသည် ရှေးဟောင်း သံမဏိသားရဲကြီးများ အုပ်စုလိုက် ငြိမ်သက်ကာ အိပ်မောကျနေသည့်အလား ရှိနေကြလေသည်။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း… ဂျုန်း...”

ဖန်းဟန်၏ ကွပ်ကဲရေးယာဉ်သည် တပ်ဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမိန့်တစ်ချက်အရ ‘လိပ်နက်အမှတ် (၁)’ တင့်ကား အစီးတစ်ရာ၏ အတွင်းပိုင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင် များသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စတင်လည်ပတ်လာခဲ့လေတော့သည်။

နက်ရှိုင်းပြီး အားကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချက်ချင်းပင် ဖြိုခွဲလိုက်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေ၏။

မြေကြီးမှာ တုန်ယင်သွားပြီး လေထုကလည်း တဝီဝီ မြည်ဟည်းသွားကာ သတ္တုနံ့၊ သွေးနံ့များနှင့် ဒီဇယ်ဆီနံ့တို့ ရောနှောနေသော အနံ့တစ်မျိုးက စစ်သည်တော်တိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုအရာများ၏ နောက်တွင်မူ ရာပေါင်းများစွာသော ‘လျင်မြန်သော ကိုယ်ရံတော်’ စစ်သုံးကုန်တင်ကားကြီး များ၏ အင်ဂျင်ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ပို၍ကြီးမားသော ‘မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ’ အလိုအလျောက် ရွေ့လျားနိုင်သော အမြောက်တပ်မဟာ များ စတင်ရွေ့လျားလာသည့် သတ္တုပွတ်တိုက်သံကြီးများက ကပ်လျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ချီတက်...”

ဖန်းဟန်သည် ‘ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက်’ ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် တစ်တပ်လုံးထံသို့ တိုတောင်းသော်လည်း စွမ်းအား ပါသော အမိန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေ၏။

တင့်ကားအစီးတစ်ရာသည် ပထမဆုံး စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကျယ်ပြန့်သော ဘီးပြားကြီးနှစ်ခုက စတင်လည်ပတ်လာကာ အောက်ခြေရှိ အေးခဲနေသော မြေပြင်ကို ကြိတ်ချေလျက် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စရစ် ခဲများကို လွင့်စဉ်စေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် တားဆီး၍မရသော သံမဏိစစ်ကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော မြောက်ပိုင်း မြက်ခင်းပြင်ကြီးဆီသို့ တရားဝင် ချီတက်တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ယခုခေတ်ကာလရှိ မည်သူ့ကိုမဆို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

စစ်မြင်းများ၏ မြည်ဟည်းသံများမရှိ၊ စစ်သည်များ၏ အော်ဟစ်သံများမရှိဘဲ အေးစက်ကာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော အတွင်းပိုင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင် ၏ ဟိန်းဟောက်သံများသာ ရှိနေချေသည်။

ညအမှောင်ထဲတွင် အမည်းရောင် သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုက ဆန့်ထွက်သွားပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။ ကားရှေ့မီးများ စုဆုံရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မြစ်ကြီးမှာ တစ်ခုလုံးသော ညကောင်းကင်ယံကြီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည့်အလား ထင်မှတ် ရပေသည်။

စက်ယန္တရား အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသော ဤတပ်ဖွဲ့ကြီးသည် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းကို ပြသနေခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့လျှင် လီငါးရာခရီးကို သွားလာနိုင်ပေသည်။

ဤအမြန်နှုန်းမှာ အတိတ်က ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပုံပြင်များထဲတွင်သာ တည်ရှိခဲ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဖန်းဟန်၏ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် က ၎င်းကို အစစ်အမှန်ဖြစ်လာစေရန် ဖန်တီးလိုက် ပြီ ဖြစ်လေသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၊ ယန်မင်စီရင်စု။

အသက်ကြီးပြီဖြစ်သော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျန်းတယ်ကုန်း သည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များက အိပ်ရာထဲမှ ဆွဲထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရသောအခါ ငလျင်လှုပ်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိလေ၏။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး တစ်ခုလုံးမှာ တုန်ခါနေပြီး စက္ကူပြတင်းပေါက်များမှာလည်း သစ်ရွက်များကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... နဂါးရေလမ်းကြောင်း ကြီး ပြောင်းပြန်လန်သွားတာလား...”

သူသည် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“သခင်ကြီး... အံ့သြမသွားပါနဲ့... သွားကြည့်ပါဦး...”

ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်သူက မြို့အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေခဲ့လေတော့သည်။

“ကောင်းကင်တပ်မတော်... ကောင်းကင်တပ်မတော် ကြီး ဖြတ်သွားနေတယ်...”

ကျန်းတယ်ကုန်း သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ကမန်းကတန်း တက်သွားပြီး တရားဝင်လမ်းမကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက် လေ၏။ သူသည် တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ရသေးသော်လည်း ခြေလွန်လက်လွန် အေးစက်သွားကာ နေရာ တွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားခဲ့ရလေသည်။

အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်လေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ‘မီးနဂါးကြီး’ တစ်ကောင်က လိမ့်ဆင်းလာနေလေသည်။ ၎င်းမှာ မီးရှူးမီးတိုင်များ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ နေမင်းထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေသော ရာပေါင်းများစွာသော ‘မျက်လုံးများ’ ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို ‘မီးနဂါးကြီး’ နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ဆင်းလာသော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုလည်း ပါဝင်လာလေသည်။ မြေကြီးမှာ စည်းချက်ကျကျ တုန်ယင်နေပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အုတ်ခဲများပင် တဂွပ်ဂွပ် မြည်နေခဲ့လေ၏။

“အဲဒါ... အဲဒါ ဘယ်လို မိစ္ဆာ ကြီးလဲ...”

ကျန်းတယ်ကုန်း သည် နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့နေလျက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

“ဒါ စစ်သူကြီးဖန်း ရဲ့ သံချပ်ကာတပ်မတော် ကြီးပဲ...”

လူငယ်တပ်စွဲအရာရှိတစ်ဦးက မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ကျွန်တော် အရင်က မြင်ဖူးတယ်... တောင်ပိုင်းမှာ မြင်ဖူးတယ်... ဒါက စစ်သူကြီးဖန်း ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း တပ်မတော်ကြီးပဲ...”

ကျန်းတယ်ကုန်း သည် နီးကပ်လာသော သံမဏိနဂါးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ မြင်းများ ဆွဲခြင်းမရှိဘဲ ဒုန်းစိုင်း ပြေးနေသော မြင်းများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည့် ထို သံမဏိသားရဲကြီးများက မြို့ရိုးကို ဖြတ်သန်းသွား စဉ် ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းများကြောင့် သူ့မှာ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှ လွင့်စဉ်ကျသွားမတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရ လေသည်။

စစ်သူကြီးဖန်း သည် အဘယ်ကြောင့် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ကို အချိန်တိုအတွင်း ငြိမ်းချမ်းစေနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤကဲ့သို့သော ‘ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည်တော်များ’ နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူသားတို့၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှပင် အရေးမပါလှသနည်း။

သူသည် ဒူးထောက်ချလိုက်လေ၏။ ဤသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် အံ့ဖွယ် အရာတစ်ခုကို မော့ကြည့်လိုက်ရချိန်တွင် ခံစားရသည့် အစစ်မှန်ဆုံးသော ကြည်ညိုလေးစားမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“မဟာကျင်း... ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ...”

အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့လေသည်။

သတင်းသည် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး စစ်တပ်၏ ချီတက်မှုထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်နေခဲ့လေ၏။

“သခင်ကြီးဖန်း က သူ့ရဲ့ သံမဏိသားရဲကြီးတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး မြောက်ပိုင်းမြက်ခင်းပြင်တွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ချီတက်သွားပြီ...”

“အဲဒါက တစ်နေ့ကို မိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်တပ်မတော် ကြီးပဲ... သူတို့ ဖြတ်သွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ မြေကြီးတွေ တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်...”

ဖန်းဟန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဤအဖြစ်အပျက်က သူ့ကို ပို၍ပင် အားကောင်းသော ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် အငွေ့အသက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားစေခဲ့လေသည်။

...

ငါးရက်...။

ငါးရက်တည်းဖြင့်ပင်...။

ဤဧရာမ သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မိုင်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ခရီးကို ဖြတ်သန်း ကာ ဧရာမ စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ကွေ့ပတ်ပြီးနောက် သံသယကင်းမဲ့နေသော မြက်ခင်းပြင် သူပုန်များ ၏ ကျယ်ပြော လှသော နောက်တန်းသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ရှေ့တန်းမှ ကင်းထောက် တစ်ဦးက ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် သတင်းပို့လာခဲ့လေ၏။

“သတင်းပို့ပါတယ် သခင်ကြီး... ပစ်မှတ်နယ်မြေကို တွေ့ရှိပါပြီ... ဟူယန်ကျိုး ရဲ့ တော်ဝင်နန်းတော်နဲ့ လီငါးဆယ် တောင် မဝေးတော့ပါဘူး...”

ဖန်းဟန်သည် မှန်ပြောင်း ကို ချထားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ လေ၏။

“တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး ရပ်... နေရာယူပြီး အင်ဂျင်တွေအားလုံးကို ပိတ်လိုက်ကြ...”

သူသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အမိန့်အသစ်များ ထပ်မံထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

“အမြောက်တပ်ရင်း... ချက်ချင်း နေရာယူပြီး ပစ်ခတ်မယ့် အချက်အလက်တွေကို ချိန်ညှိကြ... တင့်ကား တပ်ရင်း... ယပ်တောင်ပုံစံ ဖြန့်ကျက်ပြီး ထွက်ပေါက်ကို ဝိုင်းထား... ခြေလျင်တပ်မ... ကားပေါ်ကဆင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ...”

“သားကောင်က လှောင်ချိုင့်ထဲ ဝင်လာပြီ...”

“အခုတော့ တံခါးပိတ်ပြီး ခွေးတွေကို လွှတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ...”