အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀)

သူပုန်တို့၏ တော်ဝင်နန်းတော်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း

မြက်ခင်းပြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ ဟူယန်ကျိုး၏ တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းသာယာပြီး ချမ်းသာ ကြွယ်ဝသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်နေရပြီး အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။

ဧရာမ ရွှေရောင်တဲကြီးအတွင်းတွင် စခန်းမီးပုံက တောက်လောင်နေပြီး တစ်ကောင်လုံးကင်ထားသော သိုးသား နံ့က လေထဲတွင် သင်းပျံ့နေလျက်ရှိလေ၏။

သူပုန်ခေါင်းဆောင် ဟူယန်ကျိုးသည် လှပသော အကသမားတစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားလျက် မြင်းနို့အရက်များကို ခွက်လိုက်သောက်သုံးနေကာ သူ၏မျက်နှာတွင် မောက်မာဝင့်ကြွားသည့် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ သည်။

သူ၏ဘေးတွင်မူ ထူးခြားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးများတွင် မိစ္ဆာဆန်သော အကြည့်များရှိနေ သည့် အသက်အရွယ်ရ အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် ‘အော်ရိုဘိုရော့စ်’ အဖွဲ့အစည်းမှ ပုန်ကန်ရန် တိုက်တွန်းဖို့ စေလွှတ်လိုက်သော ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်ကြီး...”

ဟူယန်ကျိုးသည် အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ မူးရူးစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ပါပဲ... ဖန်းဟန်ရဲ့ တပ်မတော်ကြီး အားလုံး အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ခင်ဗျားသာ မပြောပြရင် ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ တကယ်ကို မဝံ့ရဲဘူး... ဟားဟားဟား...”

“ခေါင်းဆောင်ဟူယန်ကျိုးရေ... အဲဒီလိုတော့ မပြောပါနဲ့...”

အော်ရိုဘိုရော့စ် ကိုယ်စားလှယ်က မဲ့ပြုံးလေးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

“ဖန်းဟန်က ထူးဆန်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သူကလည်း လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ... သူ့တပ်မတော်က ခြေထောက်နှစ် ချောင်းကိုပဲ အားကိုးရတာ... သူ သတင်းရပြီး မြောက်ပိုင်းကို အေးဆေး တပ်ရွှေ့လာချိန်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က လုယက်စရာရှိတာတွေ လုယက်ပြီး ဘယ်သူမှ လိုက်မမီနိုင်တဲ့ ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကြီးကို ပြန် ရောက်နေလောက်ပြီ...”

“မှန်တယ်...”

ဟူယန်ကျိုးသည် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ် (၁၀၀,၀၀၀) လည်း အခုဆိုရင် မဟာတံတိုင်းနား ရောက်နေလောက်ပြီ... ယန်မင်တံခါးကို ဖောက်ထွက်ပြီး တောင်ပိုင်းမင်းဆက်ရဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ရွှေတွေကို ပြန်ယူလာနိုင်ရင် တစ်ဝက်ကိုတော့ ခင်ဗျားကို ပေးမှာ အသေအချာပဲ...”

တဲအတွင်းရှိ အခြားသော လူမျိုးစုခေါင်းဆောင်များလည်း ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ စကားများတွင် တောင် ပိုင်းမင်းဆက်ကို အထင်အမြင်သေးမှုများနှင့် ဖန်းဟန်ကို လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ဖန်းဟန် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ သူတို့နှင့် အလှမ်းဝေးကွာနေသည်ဟု ထင်မြင်နေကြ ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ဤကျယ်ပြောသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးသည် သူတို့၏ မြင်းတပ်များပိုင်နက် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် လျှပ်တစ်ပြက် တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်ပြေးနေသရွေ့ ဖန်းဟန်အနေဖြင့် ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် တဲကန့်လန့်ကာမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ကင်းထောက်တစ်ဦး ကမန်းကတန်း ဝင်လာခဲ့ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာများ ရှိနေလေသည်။

“မဟာခန်မင်းကြီး... တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပြီ... တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပြီ...”

ကင်းထောက်၏ အသံမှာ စူးရှနေပြီး အသံဝင်နေခဲ့လေ၏။ တဲအတွင်းရှိ ရယ်မောသံများ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွား ခဲ့လေသည်။

ဟူယန်ကျိုး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဘာတွေ ထိတ်လန့်နေတာလဲ... ကောင်းကင်ပြိုကျလာတာလား...”

“ရန်သူ... ရန်သူတွေ...”

ကင်းထောက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနောက်ဘက် လီငါးဆယ်အကွာမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရန်သူ့တပ်ကြီး ပေါ်လာပါတယ်... သူတို့ ... သူတို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်မယ့်လမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီ...”

“မိုက်ရူးရဲဆန်လိုက်တာ...”

ဟူယန်ကျိုးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကင်းထောက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

“ဖန်းဟန်ရဲ့ တပ်မတော်က မိုင်တစ်ထောင် အဝေးကြီးမှာ ရှိသေးတာ... ဘယ်ကနေ ရန်သူတွေ ပေါ်လာရမှာလဲ... မင်း အရက်သောက်တာများပြီး မူးနေတာနေမှာ...”

“အမှန်ပါပဲ မဟာခန်မင်းကြီး...”

ကင်းထောက်က ငိုယိုကာ အော်ဟစ်ပြောလေတော့သည်။

“သူတို့က လူတွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က သံမဏိသားရဲကြီးတွေ... သူတို့မှာ ခြေထောက်လည်း မရှိဘူး၊ မြင်း လည်း မပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမြန်ဆုံးမြင်းတွေထက်တောင် ပိုပြီး မြန်အောင် ပြေးနိုင်တယ်... တောင်ကြီးတစ်ခုလို မည်းမှောင်နေတာပဲ...”

“သံမဏိသားရဲကြီး ဟုတ်လား...”

ဟူယန်ကျိုးနှင့် တဲအတွင်းရှိ အခြားခေါင်းဆောင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် ‘သံမဏိသားရဲကြီး’ ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အော်ရိုဘိုရော့စ် ကိုယ်စားလှယ်၏ မျက်နှာ မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အစောင့်နှစ်ယောက်က ကင်းထောက်ကို ဆွဲထုတ်ခါနီးအချိန်တွင် တဲအပြင်ဘက်မှ နောက်ထပ် ကင်းထောက်များ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေကြလေ သည်။

“မဟာခန်မင်းကြီး... အနောက်ဘက်မှာ ရန်သူ့တပ်တွေ ပေါ်လာပြီ...”

“မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သံမဏိတုံးကြီးတွေ... သူတို့က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီ...”

“သူတို့ ရပ်လိုက်ပြီ... ပြီးတော့... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ပြီနဲ့ တူတယ်...”

ကင်းထောက်တစ်ဦးတည်းဆိုလျှင် ရူးနေသည်ဟု ပြောနိုင်သော်လည်း ကင်းထောက်ငါးဦး၊ ခြောက်ဦးက အတူတူပြောနေကြလျှင် လူတို့အနေဖြင့် မယုံကြည်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဟူယန်ကျိုး၏ အပြုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး တဲအပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ တော်ဝင်နန်းတော်ဘေးရှိ ကင်းမျှော်စင်ပေါ်သို့ အမြန်တက်သွားခဲ့လေတော့ သည်။

သူသည် အော်ရိုဘိုရော့စ် ကိုယ်စားလှယ်ထံမှ အဖိုးတန်သော ကြေးဝါမှန်ပြောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အနောက် ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်ဆံများမှာ အပ်ဖျားခန့်အရွယ်အထိ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေသည်။

မှန်ပြောင်းထဲမှ မြင်ကွင်းမှာ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သည့် မြင်ကွင်းဖြစ်ပြီး ဟူယန်ကျိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပူလွန်ကဲနေသော သံပူဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ စွဲထင်သွားခဲ့လေသည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် အရင်က ရှိနေကျဖြစ်သော စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်များနှင့် ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ရှိမနေခဲ့တော့ချေ။

ထိုနေရာတွင် မည်းနက်သော သံမဏိတောအုပ်ကြီးတစ်ခုက ကြီးစိုးနေလျက်ရှိလေ၏။

ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အလွန်အားကောင်းလှသည့် သံမဏိသားရဲကြီး ရာပေါင်းများစွာသည် ရှေးဟောင်း သားရဲအုပ်စုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အိပ်မောကျနေကြလေသည်။ နေရောင်ခြည်များက သူတို့၏ အေးစက် သော သံချပ်ကာများပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သေခြင်းတရားကို ဆောင်ကြဉ်းလာမည့် အရိပ်အယောင်ကို ပြသ နေခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သံမဏိ ‘သေတ္တာ’ များစွာရှိနေပြီး ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ များပြားလှသော ပုံရိပ်များ သည် ထိုသေတ္တာများထဲမှ ထွက်လာနေကြကာ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် စည်းချက်ကျလှသဖြင့် မည်သည့်လူသားမျှ မဖြတ်ကျော်နိုင်သော ခုခံရေးစစ်ကြောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်လေသည်။

“အော့...”

ဟူယန်ကျိုးသည် ထူးဆန်းသောအသံတစ်မျိုးကို ထုတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏နှလုံးသားကို မမြင်နိုင်သော လက် တစ်စုံက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

*အမြင်မှားနေတာ... ဒါက အမြင်မှားနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... *

သူသည် မှန်ပြောင်းကို အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက် လေသည်။

မြင်ကွင်းမှာ မပြောင်းလဲသွားပါချေ။ ပို၍ပင် ရှင်းလင်းနေသေး၏။

ထူထဲပြီး ရှည်လျားသော အမည်းရောင်ပြောင်းများပါသည့် ထိုသံမဏိသားရဲကြီးများက ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ် နေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး သေခြင်းတရား၏ လက်ချောင်းများကဲ့သို့ သူ၏ တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ ညွှန် ပြနေခဲ့လေသည်။

*သူတို့ ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ...*

*သူတို့ ပျံလာတာလား... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်လောက်ကမှ သူတို့က အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်က မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...*

တားဆီး၍မရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုရေစီးကြောင်းက သူ၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခြင်းနှင့် မောက်မာမှုများကို လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့လေတော့သည်။

ဟူယန်ကျိုး၏ ခြေထောက်များမှာ အားမရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ မှန်ပြောင်းမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဂုဏ်ယူနေသော သံချပ်ကာမြင်းတပ် (၁၀၀,၀၀၀) နှင့် မြက်ခင်းပြင်တစ်လျှောက်တွင် ကျော်ကြားလှသော သူ၏ ဂုဏ်သတင်းများမှာ ဤအချိန်တွင် ကြီးမားလှသော ဟာသတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ရေပြင်ပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကား တစ်ခွန်းမျှပင် ဆိုနိုင်တော့ချေ။