အခန်း (၂၅၅၁-၂၅၅၂)

အခန်း (၂၅၅၁) - သူက ငါ့ရဲ့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်ပဲ

“တကယ်ပဲလား…… ဒီတစ်ကြိမ်မှာ စီရင်ရေးရုံးတော် ကလည်း သူတော်စင်တွေကို စေလွှတ်လိုက်တာလား”

“ဟိုမှာရှိနေတာ ‘ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း’ (ကြာနီနတ်မိမယ်) ဆိုတာ မမြင်ဘူးလား။ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ နာမည်ကြီး ဓားပြကြီးတွေ ဘယ်လောက်တောင် သူမလက်ထဲမှာ ဘဝပျက်ခဲ့ရလဲ”

“တကယ့်ကို သူမပဲ……”

ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များ၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အမူအရာများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်များသည် သွယ်လျနွဲ့နှောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့်အတူ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ပြိုင်တူ ကျရောက်သွားကြတော့သည်။

လုကျိုယွမ်ပင်လျှင် ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန် ရှိပေသည်။

နတ်မိမယ်ယွီသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖန့်ချန်ထံ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“သခင်လေး…… အဲဒါ အရင်တုန်းက ကျွယ်မင်နတ်နန်းတော် မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်လား”

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး၊ သူသည် အခြားသူများ ‘ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း’ ဟု ခေါ်ဆိုနေကြသည့် ထိုအမျိုးသမီးကို ချက်ချင်းပင် အကဲခတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်မှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းနှင့် အမှန်တကယ်ပင် သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိချေ။

တကယ်လို့ အပြောင်းအလဲ ရှိသည်ဟု ပြောရလျှင်မူ၊ ယခုမျက်စိရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ အလွန်အေးစက် ညှို့မှိုင်းနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသော ပါးနပ်မှုများ ယှဉ်တွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသည့်သူမှာမူ အတန်ငယ် ကြောင်တောင်တောင် နိုင်လှသည်။

ထိုနှစ်များအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲတွင် သူ၏ ကံကြမ္မာ ပိတ်ကာကြီးက သူ့နှင့် ကံအကျိုးပေး ဆက်နွှယ်နေသော ဖြစ်တည်မှုများစွာကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့၏ ခြေရာလက်ရာကိုမူ တစ်ခါမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ထိုစဉ်က နယ်မြေကိုးခု က သေခြင်းမှ ရှင်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည့် အချိန်တုန်းက၊ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာနှင့် ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းတို့သည် နယ်မြေကိုးခုတွင် ရှိမနေခဲ့ကြဘဲ ချင်းမင် ကမ္ဘာသို့ လူဝင်စားအဖြစ် ရောက်ရှိမလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း၏ ခြေရာလက်ရာကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် သူမနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့နိုင်ဦးမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

ယခု ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်းတောင်တန်းတွင် သူသည် ဝမ်အိုကြီးနှင့် အမည်နာမ တူညီလှသော အလုံးစုံသိဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရရုံသာမက။

ယခုအခါတွင်လည်း ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းနှင့် ရုပ်ရည်ချင်း အလွန်တူညီလှပြီး ဂုဏ်ပုဒ်ချင်းပင် တူညီနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိခဲ့ချေ။

“တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေ ဟုတ်လား”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်တင်းသွားပြီး၊ ထိုဂိုဏ်းတပည့်ထံ လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းပြောတာက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲထဲကို တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာကြတာလား”

“ဟုတ်တယ် သူတို့ပဲ နင် သူတို့ကို မြန်မြန် ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်းပါ ”

ထိုဂိုဏ်းတပည့်က ဖန့်ချန်တို့ထံ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း၏ အကြည့်များသည် ဖန့်ချန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် အကဲခတ် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဤအမျိုးသမီးသည် သေချာပေါက် ပိုမို ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားကြချေပြီ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုနယ်မြေထဲတွင် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးက လုကျိုယွမ်ကဲ့သို့သော ဖြစ်တည်မှုများထက်ပင် မြင့်မားနေနိုင်ပေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဖွင့်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ‘ထျန်ယွမ်တာအိုလမ်းမ’ ကို အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေ တကယ်ပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။

ထျန်ယွမ်တာအိုလမ်းမက တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေကို အပြင်ဘက်မှာ ပိတ်ဆို့တားဆီးထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီးတစ်ခုလိုပဲ။

မင်းက သူတို့ကို တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေလို့ ပြောတယ်လား။

ဒါဆိုရင် ထျန်ယွမ်တာအိုလမ်းမမှာ ဟာကွက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီး၊ ငါတို့ စီရင်ရေးရုံးတော်က သေချာ မစောင့်ကြပ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား။

ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ သူတို့တွေက ဒီနေရာမှာ အုပ်စုလိုက် ပေါ်လာနိုင်ပြီး၊ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲထဲအထိတောင် ပါဝင်လာနိုင်ကြတာလား”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း၏ မေးခွန်းထုတ်မှုအောက်တွင် ထိုဂိုဏ်းတပည့်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မချသလို ဖြစ်သွားပြီး -

“သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံထားကြတာပဲ…… ပြီးတော့ အခုနတင်က လက်ရည်ယှဉ်ထိုးခဲ့ကြတုန်းကလည်း သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံနည်းလမ်းတွေက ငါတို့နဲ့ မတူတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်”

“ဒီအချက်ကိုတော့ ငါလည်း သက်သေပြနိုင်ပါတယ်၊ သူတို့က တကယ်ပဲ တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေပါ။

ဒီနေရာကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ ရောက်လာကြလဲဆိုတာကိုတော့ ငါတို့လည်း မသိဘူး။

စီရင်ရေးရုံးတော်က သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းမှပဲ ရလဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနိုင်လိမ့်မယ်”

လုကျိုယွမ်က ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“တာ့ဟွမ်ဂိုဏ်းက လုကျိုယွမ်လား”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းက လုကျိုယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေးတောစဉ်းစားဟန် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် မိမိ၏ သွယ်လျလှပသော ခြေတံရှည်များဖြင့် ဖန့်ချန်တို့ ရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖန့်ချန်ကမူ ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းနာမည်က ဟုန်ကျစ် မဟုတ်လား”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ လွန်စွာ တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များမှာမူ လုံးဝ မှင်တက် ကမ္ဘာပျက်သွားကြရတော့သည်။

“ဒီကောင်က တမင် လျှောက်အော်ပြီး လှည့်စားနေတာလား”

“စီရင်ရေးရုံးတော်ရဲ့ တပည့်တွေက သူတို့ရဲ့ နာမည်အစစ်ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောကြဘူးလေ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းရဲ့ နာမည်ရင်းကို သိနိုင်မှာလဲ”

“မဟုန်ဘူး…… ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ဦး……”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုမှာ ဖျတ်ကနဲ ပေါ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း၊ ဂိုဏ်းတပည့်များစွာမှာ ထိုထူးဆန်းသော အခြေအနေလေးကို ဖမ်းဆွဲမိလိုက်ကြသည်။

ဟုန်ကျစ် ဟူသော အမည်မှာ ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း၏ နာမည်ရင်း အမှန်အကန် ဖြစ်နေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူက ၎င်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ သိရှိသွားခဲ့ရသနည်း။

ဒါဆိုရင် ငါတို့ရှေ့က ထိုလူက တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူ မဟုတ်ဘူးလား။

သူတို့တွေ အမြဲတမ်း လမ်းမှား လိုက်ခဲ့ကြရတာလား။

လုကျိုယွမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း သံသယစိတ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

“နင်က ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းကို ဘယ်လိုကြောင့် သိနေတာလဲ”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းသည်လည်း ထိုနေရာရှိ ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ အတွေးအမြင်များကို ရိပ်မိသွားပုံရသဖြင့်၊ သူမသည်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင်မူ သံသယစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အတည်ပြုလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးမှာ သူသိထားခဲ့သည့် ထိုရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်း အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအမျိုးသမီးမှာ အတိတ်ကာလတွင် ရှင်သန်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အနာဂတ်ကာလတွင် ရှင်သန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနှစ်သာရအားဖြင့်မူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူပင် ဖြစ်တော့သည်။

နတ်မိမယ်ယွီက ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာမူ အတန်ငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

“သူတို့က မင်းကို စီရင်ရေးရုံးတော်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လို့ ပြောနေကြတာပဲ၊ ငါ အခုနတင်က မင်းရဲ့ နာမည်ရင်းကို ထုတ်ပြောလိုက်တာက မင်းအတွက် ပြဿနာတွေ ကြုံတွေ့စေရပြီလား”

ဖန့်ချန်က နက်နက်နဲနဲ တွေးတောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ရင်း -

“နင်က ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာ မပြောရသေးဘူးနော်။

နင်က ဘယ်သူလဲ။ သူတို့က နင့်ကို တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူလို့ ပြောနေကြတာလေ။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေက ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းကို သိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

“ဒါဆို သူတို့က တကယ်ပဲ တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေ မဟုတ်ကြဘူးပေါ့”

“ဒါဆိုရင် အဲဒီဘက်မှာ ဘာလို့ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်နေကြတာလဲ ”

ရှောင်ဟုန်လျန်ရှန်းသည် စီရင်ရေးရုံးတော်မှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမ ပြောသည့် စကားများမှာ ပိုမို အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။

ဂိုဏ်းတပည့်များစွာသည် မိမိတို့၏ ယခင်က ခန့်မှန်းချက်များ မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီဟု တွေးတောလိုက်ကြတော့သည်။

လုကျိုယွမ်သည် မျက်မှောင်ကို အသာအယာ ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများပင်လျှင် ဖန့်ချန်ထံသို့ ပြိုင်တူ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထူးဆန်းအံ့ဩနေကြသည်။

သူတို့ သိထားသည်မှာ ဤလူမှာ သေချာပေါက် ဝါရင့်ဝါကြီး အဖိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသည့် အမျိုးသမီး၏ နာမည်ရင်းကိုပင် သိရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိခဲ့ကြချေ။

ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲတွင် ထိုကောင်းကင်အရှင်သခင်ကြီးများသည် ဤနယ်မြေအကြောင်းကို ကြိုတင် သိရှိထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ သတင်းအချက်အလက်များကို အပြင်သို့ ပေါက်ကြားအောင် မပြုလုပ်ခဲ့ကြခြင်းလား။

ထိုနေရာသို့ တွေးမိသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် တိတ်တဆိတ် ချလိုက်နိုင်ကြတော့သည်။

တကယ်လို့သာ ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကြီးများက ဤနေရာအကြောင်းကို ကြိုတင် သိရှိထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်လျှင်၊ ဤနေရာမှ ကိစ္စရပ်များကို သူတို့အနေဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုတော့ချေ။ ထိုကောင်းကင်အရှင်သခင်ကြီးများက ကိုယ်ပိုင် အဆုံးအဖြတ်များ ရှိကြပေလိမ့်မည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲမှာလည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်တွေ ရှိနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ နာမည်မကြီးတာပဲလား”

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်ကြသည်။

“သူက ငါ့ရဲ့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်ပဲ၊ ဖန့် လို့ မျိုးရိုးအမည် ရှိပြီး နာမည်ကတော့ ချန် ပဲ ဖြစ်တယ်”

လူတိုင်း၏ အထက် ကောင်းကင်ယံဆီမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတော်စင်အားလုံးသည် သိစိတ်အရ လှေကားထစ်များ၏ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ လူရိပ်တစ်ဦးသည် အထက်မှ အောက်သို့ သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရောက်ရှိလာသူ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားချောမောလှပြီး၊ နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်များကို မြင်းမြီးပုံစံ စုစည်းချည်နှောင်ထားကာ မျက်နှာထက်တွင် ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဖန့်ချန် ဟုတ်လား။

ထိုအချိန်တွင် အချို့သူများသည် ဤအမည်နာမကို အလွန် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် သတိရသွားကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လင်ယောင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးသည်လည်း ဖန့်ချန်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊ သူတို့၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို အလွယ်တကူ ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

“အချိန်အတော်ကြာအောင် လုပ်နေပြီးတော့၊ သူက အစကတည်းက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။ နာမည်အတုနဲ့ ငါတို့ကို လှည့်စားနေတာပဲ”

“ဒါက ငါတို့ကို အရူးလိုမျိုး ကစားနေတာလား။ ဒါဆိုရင် သူ အရင်တုန်းက ဒါတွေဒါတွေ လိုက်ပြီး မေးမြန်းနေတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ”

တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုဂိုဏ်းတပည့်များအုပ်စုက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင် ရန်လိုမုန်းတီးမှုများ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသော်လည်း၊ ဒေါသထွက်မှုများမှာမူ ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးမှ အခြား ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူများက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာမူ လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်မှတစ်ဆင့် အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းကာ ဦးခေါင်းခွံထက်အထိ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ဖန့်ချန်က တကယ်ပဲ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။

သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း ဆိုတာကတော့ ဤနယ်မြေ၏ နယ်မြေစိုးမိုးရေးဂိုဏ်းကြီး ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ……

ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးသည် ထိုနယ်မြေ၏ ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ စိမ့်ဝင်ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ ပြောပါတယ်…… သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းနေတာလဲလို့…… သွားပါပြီ သွားပါပြီ၊ ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးတော့ သွားပါပြီ ”

ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ချားနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၂၅၅၂) - ငါတို့ကို မျိုးတုံးအောင် လုပ်ချင်တာလား။ မဖြစ်နိုင်တာ

“ဒါ… ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ကကော ဘာတွေလဲ”

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၊ ဖန့်ရှောင်ပန်းနှင့် ဖန့်ရှောင်ထျန်းတို့ သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရင်း မျက်နှာပျက်သွားကြရပြီး အမူအရာများမှာ အလွန် ထူးဆန်းအံ့ဩနေကြသည်။

နတ်မိမယ်ယွီကမူ ဤကိစ္စကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် နှလုံးသားထဲတွင် အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသူကိုသာ စုစိုက်ကြည့်ကာ စူးစမ်းလေ့လာနေခဲ့သည်။

“အော်… အစကတည်းက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဒါဆိုရင်တော့ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက သိထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက အများကြီးပဲလေ၊ ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းကလည်း တကယ့် လျှို့ဝှက်ချက်အစစ်အမှန်တော့ မဟုတ်ပါဘူး”

ကြာနီနတ်မိမယ်က ဖန့်ချန်ထံသို့ ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

ရင်တန့်၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံမှာ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့၏ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ နတ်မိမယ်ယွီ၊ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၊ ဖန့်ရှောင်ပန်း၊ ဖန့်ရှောင်ထျန်းနှင့် ဖန့်ချန်တို့ထံသို့မူ ထိုအသံကို တမင် ချန်လှပ်၍ လွှဲဖယ်ထားခဲ့သည်။

“အခြေအနေကိုပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ တကယ်လို့ ဖန့်ချန်က ဒီနယ်မြေကနေ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးဆီကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက် အမှန်အကန် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကိစ္စက တော်တော်လေး ကြီးမားသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အပြင်ကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ ဒါတွေကို လုံးဝ မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ”

ဖန့်ရွှေ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးနာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းမှ ထိုသူတော်စင်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လှေကားထစ် ငါးဆယ်မျှ ကွာဝေးနေသေးသည်။

ဤအကွာအဝေးမှာ ဖန့်ချန်တို့အဖို့ ရောက်ရှိလာသူ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ဖန့်ချန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရောက်ရှိလာသူ ရှိရာဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလျှောက်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်း၍ အရိုအသေပြုလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ညီငယ် ဖန့်ချန်… စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“အော်… မင်းက ငါ့ကို တွေ့ဖူးပြီးသား ဖြစ်နေတာပဲ”

ဖီထူက တွေးတောစဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာညီလေးဖန့်… ဒီတစ်ကြိမ် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲမှာ မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ပြေးလာပြီး လာရှုပ်နေရတာလဲ။

ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ဘယ်သူက တမင် လာပြီး ကမောက်ကမလုပ်နေလဲလို့ ငါက တွေးနေတာ”

“……”

ဖန့်ချန်သည် နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် တိတ်တဆိတ် ချလိုက်မိသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုအတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေကြီးသည် ဖီထူ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ဖီထူသည် ဤနေရာသို့ ပြောမိသောအခါ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး တွေးတောမြော်မြင်လိုက်မိဟန်ဖြင့် -

“ငါ ပြောပါတယ်… မကြာသေးခင်က ဘာလို့ စိတ်ထဲမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေရတာလဲလို့၊ အစကတည်းက ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကိုး။ ကြည့်ရတာ ‘လူ့လောက’ နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မယ့် တပည့်တစ်ယောက်ကို အမြန်ဆုံး ရွေးချယ်မှပဲ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး -

“စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူ… ငါ နားလည်သဘောပေါက်ထားတာက လူ့လောက နိယာမပဲ ”

“မင်း နားလည်သဘောပေါက်ထားတာက လူ့လောက ဟုတ်လား။ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ မင်းနားလည်သဘောပေါက်ထားတာက ‘အတိတ်ကာလ’ မဟုတ်ဘူးလား”

ဖီထူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ချန်ပင်လျှင် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားသုံးပါးမှာ အတိတ်ကာလ ၊ အနာဂတ်ကာလ နှင့် လူ့လောက တို့ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူ နားလည်သဘောပေါက်ထားသည်မှာ လူ့လောက နိယာမသာ ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလ နိယာမကို တစ်ခါမျှ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်း မရှိသလို၊ အနာဂတ်ကာလ နိယာမကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

“ဒါဆို မင်းက နည်းလမ်းနှစ်မျိုးလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တာလား။ အဲဒါလည်း မဖြစ်နိုင်ပြန်ဘူး၊ ငါတို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ဒီလိုမျိုး သာဓက တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်သွားပြီ……”

ဖီထူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များသည် ထိုနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရင်း ခဏမျှ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားကြရသော်လည်း၊ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အသီးသီး တွေးတောစဉ်းစားနေကြပြီး၊ ဤစကားပြောဆိုမှုများထဲမှတစ်ဆင့် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော တန်ခိုးစွမ်းအား သုံးပါးနှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

“သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီပဲ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဝေးဝေးလံလံ ကြည့်နိုင်ဖို့ မလုံလောက်သေးတာပဲ”

ဖီထူသည် ခဏမျှ တွေးတောနေပြီးနောက် မျက်နှာထက်တွင် တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ မတွေးတော့ဘူး။ တကယ်လို့ မင်း အခု နားလည်ထားတာက လူ့လောက နိယာမဆိုရင်တော့ ငါတို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ပြဿနာအကြီးအကျယ် မရှိနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။

ဂျူနီယာညီလေးဖန့်… မင်းက ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ရွေးချယ်ပွဲကို ဆက်ပြီး ပါဝင်ဆင်နွှဲချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် တစ်နေရာရာမှာ သွားပြီး စကားစမြည် ပြောကြမလား”

“စီနီယာအစ်ကိုကြီး… ငါတို့ စကားပြောပြီးသွားရင် ရွေးချယ်ပွဲကို ပြန်လာပြီး ဆက်ပြီး ပါဝင်လို့ ရမလား။ ငါက ဒီရွေးချယ်ပွဲထဲမှာ သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလို့ပါ”

ဖန့်ချန်က နက်နက်နဲနဲ တွေးတောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒါကတော့ သေချာပေါက် ရတာပေါ့၊ ငါ ပထမဆုံး ဆုလာဘ်တွေကို အရင်ပေးလိုက်ဦးမယ်၊ မင်း ခဏလောက် စောင့်ဦး”

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖီထူက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး များသည် ပိုက်ဆံမကုန်သည့်အလား အပြင်သို့ လွင့်ပျံထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဖန့်ချန် အပါအဝင် လူတိုင်းသည် ဆယ်လုံးစီ အသီးသီး ရရှိသွားကြတော့သည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေလား”

ဖန့်ရွှေနှင့် အခြားသူများမှာမူ နှလုံးသားထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် တုန်လှုပ်ခြောက်ချားသွားကြရသည်။

ဒီလိုမျိုး လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံတင်နဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး အရေအတွက် ထောင်ချီပြီး ထွက်လာတာလား။

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့ပြီး -

“စီနီယာအစ်ကိုကြီး… ဒီစင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေကို ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ပေးလို့ ရမလား”

စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ဟုတ်လား။

ဂိုဏ်းတပည့်များစွာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါက ‘အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအသီး’ မဟုတ်ဘူးလား။

“ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ နေ့ရက်တွေက သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှဘူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအသီးက ငါ့လက်ထဲမှာလည်း အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့……”

ဖီထူက ထိုနေရာရှိ ဂိုဏ်းတပည့်များကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

“မင်းတို့လက်ထဲက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအသီးတွေကို ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးကို အရင် ခေတ္တချေးပေးလိုက်ကြပါ၊ နောက်နောင် အခွင့်အရေး ရတဲ့အခါ မင်းတို့ကို ပြန်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”

သူက မေးမြန်းနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဂိုဏ်းတပည့်တိုင်း၏ လက်ထဲတွင် နွေးရုံသာ ရှိသေးသည့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအသီးများသည် တိတ်တဆိတ် လွင့်ပျံတက်သွားခဲ့ကြပြီး၊ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ အားလုံး စုပြုံကျရောက်သွားကြတော့သည်။

ဤဂိုဏ်းတပည့်များအုပ်စုမှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း ထုတ်ဖော်မပြောရဲကြဘဲ၊ ထိုဖြစ်ရပ်ကို မျက်စိအကြောင်သား စိုက်ကြည့်နေမိကြရုံသာ တတ်နိုင်ကြပြီး နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ခံစားနေကြရသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်မှတ်ထားသည့် ဆုလာဘ်ကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းသွားရတာလဲ။

သူတို့တွေ အပင်ပန်းခံပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာကြတာ၊ ပထမဆုံးအဆင့်ရဲ့ ဆုလာဘ်ကိုတောင် မရရှိဘူးဆိုရင်တော့ လုံးဝကို အရှုံးကြီး ရှုံးသွားတာ မဟုတ်ပါလော။

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြပြီး၊ အရင်တုန်းက ဖန့်ချန်ကို ကတိပေးထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ဤစင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးများ ၎င်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းကို သူတို့အနေဖြင့် လက်ခံလိုက်ကြတော့သည်။

“ဒါ… ဒါက…… ငါတို့ ဒီကို ဝင်လာခဲ့တုန်းက တစ်ယောက်ချင်းစီက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအသီး သုံးလုံးစီ ပေးဆောင်ခဲ့ရတာပါ……”

“ဒီအသီးဆယ်လုံးက ငါတို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်ရမှာပါ”

“အခုအချိန်မှာ ဒီလူ့ကို ချေးပေးလိုက်တာကတော့ သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူး ထင်ပါတယ်”

လုကျိုယွမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်း၍ အရိုအသေပြုလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ဖီထူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာမသင့်တော်စရာ ရှိလဲ၊ ပြန်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာပဲလေ။ နောက်နောင်ကျရင် မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးဖန့်ဆီမှာ သွားပြီး တောင်းလိုက်ကြပေါ့။ မင်းတို့ ဆက်လုပ်ကြဦးလေ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူနှင့် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲမှ တပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

“ဟွန်း… ဘာလင်ယောင်ဂိုဏ်းလဲ၊ မင်းတို့တွေက နောက်ဖေးတံခါးကနေ ဝင်လာခဲ့ကြတာ နေမှာပါ”

ဂိုဏ်းတပည့်အချို့မှာ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသဖြင့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့ထံ လှည့်၍ လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်ကြသည်။

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့မှာမူ ထိုဂိုဏ်းတပည့်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်အားချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေများကို ရှင်းလင်းစွာ သဘောမပေါက်နိုင်ကြသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ စာမေးပွဲကိုပဲ ဆက်ပြီး ဖြေဆိုကြတာပေါ့။ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားကြရအောင်”

ဖန်ရွှေက အကြံပြုလိုက်သည်။

သူ၏ အကြံပြုချက်ကို အခြား ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူအားလုံးက သဘောတူညီကြပြီး၊ လှေကားထစ်များ၏ အထက်သို့ ဆက်လက်၍ လှလျှောက်သွားကြတော့သည်။

……

……

တောင်ထိပ်။

ဖန့်ချန်က အောက်ခြေသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အမည်းစက်လေးအချို့ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

၎င်းတို့မှာ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ရွေးချယ်ပွဲတွင် ပါဝင်နေကြသည့် လုကျိုယွမ်နှင့် အခြားသူများပင် ဖြစ်သည်။

“ဂျူနီယာညီလေးဖန့်… လက်ဖက်ရည်ကို ဖျော်ပြီးသွားပြီ၊ မင်းရဲ့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လားဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်ဦး။

ပြီးတော့ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ငါ့ကို တစ်ခါတည်း ပြောပြပါဦး”

ဖီထူက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဖီထူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်၍ တစ်ငုံမျှ မြည်းစမ်းလိုက်သည်။

“တိကျတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောမပေါက်သေးဘူး၊ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကိုပဲ ပြောပြနိုင်မယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူအနေနဲ့ အဲဒီထဲကနေ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေနိုင်မလား ကြည့်ပေးပါဦး”

ဖန့်ချန်က နက်နက်နဲနဲ တွေးတောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ရှေးဟောင်းမသေမျိုးလမ်းမ ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့ပုံ၊ လူ့လောက နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပုံ၊ ၎င်းပြင် ရှူခွေကျန့်ရန် က အတိတ်ကာလ မသေမျိုးအသိတရားကို အသုံးပြုပြီး သူ့ထံသို့ ပြန်လာကာ စကားပြောဆိုခဲ့ပုံများကို ပြောပြခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဖီထူနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကိစ္စရပ်များကိုပါ အစအဆုံး အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်တော့သည်။

“မင်း ပြောပြချက်အရဆိုရင်တော့ ငါတို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တခြားသူတွေရဲ့ ရိုက်နှက်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်”

ဖီထူ၏ မျက်နှာထက်တွင် သက်ပြင်းချဟန် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ချန်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကြီးက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေတာပဲလား”

“ကိစ္စတွေက ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီပဲ၊ မတည်ငြိမ်လို့ကော ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက မသေမလဲ ဖြစ်တည်မှုမျိုးပဲလေ။

အလွန်ဆုံးရှိရင် တခြားသူတွေရဲ့ ရိုက်နှက်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရရုံပေါ့၊ ငါတို့ကို မျိုးတုံးအောင် လုပ်ချင်တာလား။ မဖြစ်နိုင်တာ။

ဒီလိုမျိုး ကိစ္စရပ်တွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကလည်း တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်တင် မကတော့ပါဘူး။ ငါ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကို စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့တုန်းကလည်း မသေမျိုးဂိုဏ်းက တစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသေးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီဘက်မှာ တောင့်ခံထားခဲ့ရတာ”

ဖီထူက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ နားလည်သဘောပေါက်ထားတာက အနာဂတ်ကာလ နိယာမ ဖြစ်နေတော့၊ ငါ့ကို အိမ်စောင့်ခိုင်းထားတာက တကယ်ပဲ ငါ့အတွက် ပင်ပန်းဆင်းရဲလွန်းပါတယ်။ နောက်ပိုင်းကျမှ လူ့လောက နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့လို့၊ အဲဒီကျမှ နေ့ရက်တွေက နည်းနည်းလေး ပိုပြီး နေသာထိုင်သာ ရှိသွားခဲ့တာ”

“အဲ… ဒါဆို ဒီစီနီယာအစ်မက ဘယ်သူလဲဟင်”

ဖန့်ချန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖီထူက မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“မင်းက ဘာလို့ စီနီယာအစ်မလို့ ခေါ်နေတာလဲ။ တခြား ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။”

ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး -

“သူမကတော့……”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဖီထူသည် ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ အနီးအနားရှိ ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ လက်သီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှိုင်းထသွားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ မသေမျိုးသွေးများ ဖွေးဖွေးလှုပ်လျက် အောက်သို့ သွန်းလောင်းကျလာခဲ့ကာ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို နီရဲစွာ ဆိုးမိုးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ခွေးကောင်… ငါ့ရဲ့ နယ်မြေကို မင်းက လာချင်တဲ့အချိန်လာပြီး၊ သွားချင်တဲ့အချိန် သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား”

“ဂျူနီယာညီလေး… မင်း ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်ဦး၊ ငါ ချက်ချင်း သွားပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်”

ဖီထူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။