အခန်း (၂၅၅၃-၂၅၅၄)

အခန်း (၂၅၅၃) - သူတို့အားလုံးက လူသားမျိုးနွယ်တွေပဲ

ဖီထူ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ဘယ်လိုပင် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေပါသော်လည်း ၎င်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိသည့်အပြင်၊ မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကြီးကလည်း စတင်၍ ထူးဆန်းဆန်းပြားစွာ ပြောင်းလဲလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ရသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် စတင်၍ မှိုတက်လာပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူထိုင်နေသည့် ကျောက်ခုံတန်းလျားသည်လည်း တစ်လက်မချင်းစီ အရည်ပျော်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အနီးအနားရှိ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော မြင်ကွင်းကျယ်ကြီးသည် ကနဦး အခြေအနေမှသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသက်မဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့အက်ကွဲလာခဲ့သည်။

သွေးစင်များဖြင့် နီရဲစွန်းထင်နေခဲ့သည့် မြေပြင်၏ အရောင်မှာလည်း ဦးစွာ ညှိုးမှိန်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းလှသော လေဒဏ်မိုးဒဏ်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့်အလား သွေးကွက်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားကာ ဤနေရာတွင် သွေးများဖြင့် ရဲရဲတောက် စွန်းထင်ခဲ့ဖူးသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။

တစ်ခုတည်းသော ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသည့်အရာမှာ ဖန့်ချန် ကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် အလွန်တိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလလေးအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖန့်ချန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်နှလုံးထဲတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူအနေဖြင့် ပြန်လာနိုင်မည့် အလားအလာ မရှိတော့ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိဘူးဆိုရင် လုကျိုယွမ်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်တို့ပါ……

သူသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ အောက်ခြေသို့ လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အောက်ဘက်ရှိ အမည်းစက်လေးများမှာ အများစု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လှေကားထစ်များပေါ်တွင် မှင်တက်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေကြသည့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

“အစောတုန်းက ပထမဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ကို ထိတွေ့မိလိုက်တုန်းက ငါက သူတို့နဲ့အတူ အတိတ်ကာလဆီကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း အလုံးစုံသိမြင်ခြင်းဂိုဏ်းက ဝမ်ချုံစန်း၊ စီရင်စုရုံးတော်က ကြာနီနတ်မိမယ်နဲ့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူတို့ကို ငါ တွေ့နိုင်ခဲ့တာ”

“အဲဒီအချိန်တုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို အတင်းအဓမ္မ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့လို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူက လိုက်လံနှိမ်နင်းဖို့ ထွက်သွားခဲ့တာပဲ။ အဲဒီနောက်မှာ ဒီနေရာက အခုလိုမျိုး ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာကို ကြည့်ရင် ကြီးမားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ပဲ”

ဤသို့ တွေးတောမိသောအခါ ဖန့်ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် အတန်ငယ် ခံရခက်သွားရသည်။

ကြာနီနတ်မိမယ်နှင့် စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူတို့ကို ခဲခဲယဉ်ယဉ် ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း၊ အသေးစိတ် ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ယခုကဲ့သို့ မမျှော်လင့်ထားသည့် ဘေးဒုက္ခများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

“နောက်တစ်ကြိမ် စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖီထူနဲ့ ဘယ်အချိန်ကျမှ ထပ်ပြီး ဆုံတွေ့ရဦးမလဲ မသိတော့ဘူး……”

သို့သော်ငြား သူသည် စိတ်ခံစားမှုကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဖီထူအနေဖြင့် ယခုလိုမျိုး အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။

“နေဦး……”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး၊ ခုနတုန်းက ဖီထူ ပေးအပ်ထားခဲ့သည့် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးများကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသေးသည်။

ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများမှာ သာမန် ပုံရိပ်ယောင် သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

“ဒီလိုမျိုး စွမ်းရည်က ‘မသေမျိုးသမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်’ ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ တော်တော်လေး တူညီနေတာပဲ။ ဒါဟာ မသေမျိုးသမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ရဲ့ အခြေခံအရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီအရာက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကနေ ဆင်းသက်လာတာ သေချာသလောက်ပဲ”

“တကယ်လို့ ငါက ဒီခေတ်ကာလကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ မသေမျိုးသမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ဒီခေတ်ကာလဆီကို ပြန်သွားပြီးတော့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေက ဘယ်ကနေ စတင်မြစ်ဖျားခံခဲ့လဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စုံစမ်းလို့ ရနိုင်လိမ့်မယ်……”

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်အတွင်းမှာပင်၊ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းလှသော ဖိအားတစ်ခုက ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ လုံးဝ ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ တောင်အောက်ခြေဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဆင်းခဲ့တော့သည်။

ထိုကျရောက်လာသော ဖိအားမှာ မိမိ၏ အနောက်ကနေ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည့် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ တကယ်လို့သာ အဲဒီဖိအားနဲ့ ထိတွေ့မိသွားမယ်ဆိုရင် ပြိုင်ပွဲကနေ သေချာပေါက် အရည်အချင်းပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ စိတ်ထဲကနေ အလိုလို သိရှိနေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖန့်ချန်သည် တောင်ထိပ်မှနေ၍ နတ်မိမယ်ယွီတို့ ရှိရာ အနီးအနားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးသည်လည်း ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လွင့်ပျယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါ သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသည့် ဖိအားမှာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသဖြင့် သူ့ကို ပြိုင်ပွဲကနေ ပယ်ဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့မှန်း သေချာမသိကြသေးသဖြင့် သတိမထားမိကြသေးပေ။

ဖန့်ချန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ဦးစွာ ထိတ်လန့်သွားကြရပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

“မင်းတို့ အခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို မှတ်မိနေသေးတယ်မလား”

ဖန့်ချန်က နက်နက်နဲနဲ တွေးတောလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့”

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်ရင်း -

“မင်းက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စအပါအဝင် အားလုံးကို ငါတို့ အထင်အရှား မှတ်မိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါတို့ကို နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား၊ လုကျိုယွမ်နဲ့ အခြားသူတွေက ဘယ်ကို ပျောက်သွားကြတာလဲ”

“သခင်လေး… အစောတုန်းက သခင်လေး ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာတင်၊ လုကျိုယွမ်တို့အုပ်စုက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ရှိနေသေးတာပါ။ ကျွန်မတောင် ဟုန်ကျစ် နဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့တွေက စတင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့တာပဲ၊ လုံးဝကို အစအနမကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ၊ ဘာခြေရာလက်ရာမှတောင် ကျန်မနေခဲ့ဘူး”

နတ်မိမယ်ယွီ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။

“အစ်ကို… ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်မတို့ကကော သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလား”

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်ပန်းနှင့် ဖန့်ရှောင်ထျန်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ပုရွက်ဆိတ်အကောင် တစ်သောင်းလောက် တွားသွားနေသကဲ့သို့ တကုတ်ကုတ် ခံစားနေကြရပြီး၊ ကိစ္စရပ်များ၏ အမှန်တရားကို အလွန် သိရှိလိုနေကြသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“စိတ်အေးအေးထားကြပါ၊ မင်းတို့က သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့လူတွေထဲမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ”

ဖန့်ချန်က ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ဦးစွာ စကားဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြနိုင်တာတစ်ခုကတော့… သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းဟာ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲမှာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ရဲ့ အခုခေတ်ကာလအထိ တည်ရှိနေတုန်းပဲ။

ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးအပေါ်မှာလည်း ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး”

သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲမှာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေခဲ့တာ ဟုတ်လား။

ဤသတင်းစကားကြောင့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ခြောက်ချားသွားကြရပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒါဆိုရင်… ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကြီးတွေက ဒီကိစ္စကို သိထားကြတာလား”

တန်ခယ်ရွှမ်က စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း အလိုလို ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကြီးတွေ ဒါကို သိသလား၊ မသိဘူးလားဆိုတာ ငါလည်း မသိသလို၊ မင်းတို့လည်း မသိနိုင်ဘူး။

အချုပ်ပြောရရင် ဒီကိစ္စက မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး။ မင်းတို့ အစောတုန်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေအားလုံးဟာ အတိတ်ကာလတွေပဲ ဖြစ်တယ်”

“အားလုံးက အတိတ်ကာလတွေ ဟုတ်လား”

ရှန်းရှို့ယွမ်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ နဂါးနှုတ်ခမ်းမွှေး နှစ်မျှင်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည့်အလား ရှိကာ၊ ရုတ်တရက် ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဖန့်ချန်မိတ်ဆွေ… မင်း ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က… ငါတို့က ဒီနေရာမှာ အတိတ်ကာလဆီကို ပြန်ရောက်သွားပြီးတော့၊ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးရဲ့ လွန်လေပြီးသော ခေတ်အဆက်ဆက်က သူတော်စင်တွေကို တွေ့ခဲ့ရတာလို့ ပြောတာလား”

သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဖူယာယာနှင့် အခြားသူများပါ အားလုံး ဆွံ့အသွားကြရတော့သည်။

ဒါဆိုရင် လုကျိုယွမ်တို့၊ ဖုန်းယွမ်ဝူသောက်တို့လို ကောင်တွေအားလုံးက ကောင်းကင်ဘုံငါးပါး စတင်တည်ထောင်ခါစ၊ ဒါမှမဟုတ် မတည်ထောင်ခင်ကတည်းက ရှိခဲ့ကြတဲ့ ရှေးအကျဆုံး အရှင်သခင်ကြီးတွေ ဖြစ်နေတာလား။

“ဒါက တကယ့်ကို တစ္ဆေနဲ့ ဆုံတာထက်တောင် ဆိုးနေပါသေးတယ်……”

ဖန်ရွှေက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်း ဒီလိုမျိုး ခန့်မှန်းတာကလည်း အပြစ်ပြောစရာတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ပိုပြီး ယူဆတာကတော့…ငါတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့သူတွေဟာ ဒီအတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ တစ်ချိန်က တည်ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ရှေးဟောင်းလူသားတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီရှေးဟောင်းလူသားတွေက ဒီအတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို မလာခင်တုန်းက အခုလက်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတာလား၊ မနေထိုင်ခဲ့ကြဘူးလားဆိုတာကတော့ ပြောရခက်ပါတယ်”

ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။

ဖူယာယာက တည်ကြည်လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် -

“ငါ နားလည်သွားပြီ၊ နင် ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က……

အဲဒီဂိုဏ်းတပည့်တွေက ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးရဲ့ သူတော်စင်တွေ မဟုတ်ကြဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ခုသော ‘ထျန်းယွမ်တာအိုလမ်း’ ရဲ့ ပိတ်ဆို့တားဆီးခြင်းကို ခံထားရတဲ့ နယ်မြေကနေ လာကြတဲ့သူတွေပေါ့။

ထျန်းယွမ်လမ်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ ငါတို့ကို သူတို့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ‘တာအိုနိယာမ ခိုးယူသူတွေ’ လို့ မြင်ကြပြီး၊ ငါတို့ ကျင့်ကြံနေတဲ့ ‘သူတော်စင်ကျမ်းစာကျင့်စဉ်လမ်း’ က သူတို့အမြင်မှာ တရားဝင်လမ်းစဉ် မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။

နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတိုင်းက မတူညီတဲ့ ခေတ်ကာလတွေမှာ ဒီနေရာကို ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအား သုံးပါးရဲ့ အစွမ်းကြောင့်သာ အခုလိုမျိုး ဆုံတွေ့ခွင့် ရခဲ့ကြတာပေါ့”

“ဒီလိုမျိုး ခန့်မှန်းချက်က ပိုပြီးတော့ ယုတ္တိရှိပါတယ်”

ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။

“အမေရေ… ဒီသံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက…… တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတာပဲ။ ဒါကို ဘယ်လိုမျိုး လူမျိုးစုက ကြီးမြတ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက စတင်တည်ထောင်ခဲ့တာလဲ မသိဘူး……”

ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူအားလုံးဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူမှားမတတ် တုန်လှုပ်သွားကြရတော့သည်။

“သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက နယ်မြေစောင့်ရှောက်တဲ့ဂိုဏ်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီးတော့၊ သူတို့ဆီမှာ ဒီလိုမျိုး နယ်မြေစောင့်ရှောက်တဲ့ဂိုဏ်းက တစ်ခုတင်မကဘူး ထင်တယ်။ လုကျိုယွမ်ရဲ့ မူလဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ တာ့ဟွမ်ဂိုဏ်း ကလည်း နယ်မြေစောင့်ရှောက်တဲ့ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။

ဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာမှာ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းလိုမျိုး အားကောင်းတဲ့ ဂိုဏ်းဂဏတွေက အများကြီး ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြောတာလား”

ရင်တန့်က စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း အလိုလို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါ့အမြင်အရဆိုရင်တော့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တာ့ဟွမ်ဂိုဏ်းတို့ထက်စာရင် ပိုပြီးတော့ အားကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီနယ်မြေစောင့်ရှောက်တဲ့ဂိုဏ်းတွေကြားထဲမှာလည်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုတွေ ရှိနေနိုင်တာပဲ”

ဖူယာယာက လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် -

“ဒါက ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲက သူတော်စင်မျိုးနွယ်တွေလိုမျိုးပေါ့၊ သူတော်စင်တစ်ယောက် ရှိရုံနဲ့ သူတော်စင်မျိုးနွယ်လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်ပေမဲ့၊ သူတော်စင်တွေကြားမှာတင် ကြီးမားတဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကြီး ငါးဆင့်နဲ့ အဆင့်ငယ် တစ်ဆယ့်ငါးဆင့်အထိ ထပ်ပြီး ကွဲပြားနေတာပဲလေ……”

သူတို့ သေသေချာချာ ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မိမိတို့ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုး၊ မိမိတို့ကဲ့သို့ နောက်ခံနောက်ကြောင်းမျိုး ရှိနေကြပါသော်လည်း၊ ယခုအချိန်အထိ ပထမဆုံးသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ကြီးရဲ့ ပထမဆုံး အဆင့်ငယ်လေးမှာသာ ရှိနေကြသေးသည် မဟုတ်ပါလော……

“နောက်ပြီး မင်းတို့ သတိမထားမိလိုက်တဲ့ အချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်”

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဘာအချက်လဲ”

ဖန်ရွှေက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများကလည်း မိမိတို့ ဘယ်အရာကို သတိမထားမိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သိရှိလိုလှသဖြင့် ဖန့်ချန်ကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ ဖန့်ချန်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကြောင့် သူတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေက အတော်လေး သက်သာရာရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုကျိုယွမ်နဲ့ သူတို့တွေက ခေတ်ကာလတစ်ခုတည်းက သူတော်စင်တွေ မဟုတ်ကြချေ။

အဲဒီသူတော်စင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းနေပါစေဦးတော့၊ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးနဲ့ အလွန်တရာ ဝေးကွာလွန်းလှသလို၊ သူတို့အားလုံးဟာ ကျယ်ပြောလှတဲ့ စကြဝဠာကြီးထဲမှာ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“လုကျိုယွမ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုန်းယွမ်ဝူသောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘိုင်ထျန်းဂိုဏ်းက ချန်နန်ခယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စီရင်စုရုံးတော်က ကြာနီနတ်မိမယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်……”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“သူတို့အားလုံးက လူသားမျိုးနွယ်တွေပဲ၊ ရှီးမျိုးနွယ်တွေ မဟုတ်ကြသလို၊ လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ အခြားဘယ်မျိုးနွယ်စုမှလည်း မဟုတ်ကြဘူး”

“……”

အခန်း (၂၅၄) - မင်းကတော့ သရဲခြောက်လို့ ကြောက်နေပြီ

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ပြင်လုံးမှာ သင်္ချိုင်းပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရသည်။

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ဤအချက်ကို သတိမထားမိကြဘဲ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် လုကျိုယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ရှီးမျိုးနွယ်များကဲ့သို့ပင် ရုပ်ချင်းဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်အစစ်အမှန် မဟုတ်နိုင်ဟုသာ ယူဆထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးအတွင်း၌ သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ဆင်တူသည့် မျိုးနွယ်စုများမှာ အနည်းဆုံး တစ်ထောင်မက ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲမှ အများစုမှာ ကျွန်ပြုခံ စစ်သည်တော်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတော်စင်မျိုးနွယ်စုကြီးများပင် မဟုတ်ကြချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းရှို့ယွမ်ကဲ့သို့သော အသက်ကိုးသက်နဂါးမျိုးနွယ် ၏ ရုပ်သွင်ပြင်မျိုးသည်ပင် ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲ၌ ဆင်တူယိုးမှား မျိုးနွယ်စု အမြောက်အမြား တည်ရှိနေသေးသည်။

ပြင်ပမျိုးနွယ်စုများအဖို့မူ ယင်းတို့ကို သဲသဲကွဲကွဲ ခွဲခြားရန် အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် လုကျိုယွမ်နှင့် ထိုသူများမှာ လူသားမျိုးနွယ်များ ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို သူတို့ ခါးခါးသီးသီး ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့သာ လူသားမျိုးနွယ်မှာ ဒီလိုမျိုး နက်ရှိုင်းတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အခုလက်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ အလယ်အလတ်နဲ့ အောက်ခြေအဆင့်မှာပဲ ရှိနေပြီး မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုတောင် မဖြစ်ရသေးတာလဲ။

“ဖန့်ချန်မိတ်ဆွေ… ဒီကိစ္စက မင်း ငါတို့ကို လိမ်ညာနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကနေ အပြင်ကို ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းက ဒီထဲက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မေ့သွားကြမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါတို့ကို ဆက်ပြီး လိမ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး”

ရင်တန့်က ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါကို လိမ်ညာပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ”

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း -

“သူတို့က တကယ့်ကို လူသားမျိုးနွယ်တွေပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးက လူသားမျိုးနွယ်တွေတော့ မဟုတ်ဘူး။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အတိတ်တုန်းက မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုကြားမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့ဖူးလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အခုလက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်ရင် ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးရဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ဟာ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးရဲ့ လူသားမျိုးနွယ် သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီဂိုဏ်းတပည့်တွေနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်ပါဘူး”

သူက စကားကို ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ -

“မင်းတို့ကို ဒီလောက်အထိ အများကြီး ပြောပြလိုက်ရတော့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းလောက် ပေါ့ပါးသွားကြပြီမလား။

ဆက်ပြီး သွားကြရအောင်၊ ငါတို့ ဒီထဲကို ဝင်လာခဲ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့လိုက်ကြနဲ့ဦး”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် အထက်ဘက်သို့ ဆက်လက်၍ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။

နတ်မိမယ်ယွီနှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အနောက်ကနေ လိုက်ပါသွားကြသည်။

“ဖန့်ချန် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီကိစ္စက ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံငါးပါးနဲ့ လောလောဆယ် ဘာမှမသက်ဆိုင်သေးဘူး၊ အဲဒီလောက်အထိ အများကြီး တွေးမနေကြနဲ့တော့။ ငါတို့ တောင်းတတာက သူတော်စင်််််် အဆင့်ဆင့်ဆင်ဆငဆကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ဖို့ပဲ၊ ကျန်တဲ့အရာတွေကတော့……

အများကြီး တွေးနေလည်း အပိုပဲ၊ အဲဒီကောင်းကင်အရှင်သခင်ကြီးတွေပဲ ခေါင်းခဲစရာ ရှိရင် ခေါင်းခဲပါစေတော့”

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် အနောက်ကနေ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူများအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး၊ စိတ်ထဲက ပူပန်မှုပေါင်းစုံကို ယာယီအားဖြင့် မေ့ပျောက်ကာ လှေကားထစ်များကို ဆက်လက်၍ တက်လှမ်းကြတော့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း၌ သူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် လုကျိုယွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများက အချိန်မရွေး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကောင်များမှာ လူသားမျိုးနွယ်ကနေ မွေးဖွားလာကြသူများ ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိတိုင်း စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပို၍ပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာခဲ့ရသည်။

……

……

ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင် တိုက်ပွဲကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင်မူ၊ အနောက်ဘက်က လှေကားထစ်များကို လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျရောက်လာသော ဖိအားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှကြောင်း ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများ သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ထိုဖိအားမှာ ဤအတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေကနေ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ကိုယ်တိုင်ကနေ မြစ်ဖျားခံလာသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းလိုက်တိုင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေရသည့်အလား ခံစားရသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် တက်လှမ်းရင်း၊ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူအချို့မှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အခြေခံအုတ်မြစ် သိပ်သည်းမှု ကွာခြားချက်များကို သိသိသာသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

တန်ခယ်ရွှမ်နှင့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းကမ္ဘာ့စွမ်းအားများမှာလည်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ယခုအခါ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေခဲ့ပြီး၊ ကျောပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းပိုးထားရသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ရှန်းရှို့ယွမ်၊ ရင်တန့်နှင့် ဖူယွန်းဖေးတို့မှာမူ အနည်းငယ် ပို၍ သက်သာသေးသော်လည်း၊ များစွာ ပိုကောင်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့နှင့် လှေကားထစ် လေးငါးဆင့်ခန့်သာ ကွာခြားလျက် ရှေ့ကနေ တက်လှမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက ကြည့်ရတာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူတွေထဲမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်ပဲ ရှိတော့တာပဲ”

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က နဖူးပေါ်က ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း၊ အပေါ်ဘက်ရှိ ရှန်းရှို့ယွမ်တို့၏ ကျောပြင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဖန့်ချန်နှင့် ဖူယာယာတို့ကို လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အတန်ငယ် ခါးသီးမှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“အလယ်အလတ်အဆင့်ဆိုလည်း အလယ်အလတ်အဆင့်ပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူ ဖြစ်နေသေးတာပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူတော်စင်အရည်အချင်း ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်နိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်နိုင်ရင်ပဲ တော်လှပြီ။

သူတို့နဲ့ သွားပြိုင်ဖို့ကတော့…… အဲဒါက ပြိုင်လို့ရတာမှ မဟုတ်တာ၊ ပြိုင်နေရင်လည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”

တန်ခယ်ရွှမ်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့သော်လည်း၊ ရှိသင့်ရှိထိုက်သည့် ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ကာ၊ ဖန့်ချန်တို့၏ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသော အမူအရာကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားသွားခြင်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် သူသည် အထက်ဘက်သို့ ရောက်အောင် အားခဲ၍ ဆက်လက်တက်လှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိရသည့် အချိန်တစ်ခုတွင်၊ နောက်ထပ် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်တစ်ခုက လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်သည် ဖန့်ချန်နှင့် လှေကားထစ် အဆင့် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သဖြင့်၊ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်တော့မည့်အလား ရှိနေသည်။

“ဒုတိယမြောက် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင် ပေါ်လာပြီ၊ အားလုံးပဲ အားစိုက်ကြပါဦး”

ဖန့်ချန်က အသံလှိုင်းဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် နတ်မိမယ်ယွီနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူတို့ တောင့်ခံနိုင်သေးသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားကာ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

နောက်ကျကျန်ရစ်နေခဲ့သော ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူများမှာမူ ထိုကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဘယ်ကနေ အားအင်တွေ ထွက်ပေါ်လာမှန်း မသိရဘဲ သွားကြိတ်ကာ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ဆီသို့ ရောက်အောင် အသည်းအသန် တိုးကပ်လာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ဖန့်ချန်နှင့် အခြားသူများမှာ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ရှေ့သို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

“လဲ့လဲ့… လာခဲ့”

ဖူယာယာသည်လည်း နောက်ဆုံး လှေကားထစ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ အနောက်သို့ လှည့်ကာ လဲ့လဲ့ဆီသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လဲ့လဲ့သည် မိမိ၏ ရှိသမျှ အားအင်အားလုံးကို စိုက်ထုတ်ကာ ဖူယာယာ၏ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ကူညီမှုကြောင့် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ဟူး……”

လဲ့လဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းရင်း လေကို အဝဝ မှုတ်ထုတ်နေမိကာ ချွေးများမှာလည်း မရပ်မနား စီးကျနေခဲ့သည်။

သူမသည် အောက်ဘက်သို့ လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပိုမိုနှေးကွေးလေးလံနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး……”

ရုတ်တရက်၊ အနောက်ဆုံးတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူတစ်ဦးသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် လေထုအဖြစ်သို့ ဖိသိပ်ခံလိုက်ရကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လွင့်ပျယ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အနီးအနားရှိ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူ အနည်းငယ်မှာ မျက်နှာများတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်မှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် သွားကြိတ်ကာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလိုကြသော်လည်း၊ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထိုမမြင်ရသော ဖိအားကြီးကြောင့် ပြိုလဲသွားကြရကာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အရည်အချင်း ပျက်ပြယ်သွားကြတော့သည်။

မိမိတို့၏ အနောက်တွင် ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အရည်အချင်း ပျက်ပြယ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့်၊ တန်ခယ်ရွှမ်နှင့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့သည် သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်ကာ အထက်ဘက်သို့ ရောက်အောင် အသက်လု၍ တက်လှမ်းနေကြသည်။

ဖန်ရွှေသည် ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အနောက်ဆုံးသို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

သူသည် တောင့်မခံနိုင်တော့သည့်အလား ရုတ်တရက် ခြေချော်သွားခဲ့ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပြုကာ ထောက်ထားလိုက်ရသည်။

“ဖန့်ချန်မိတ်ဆွေ… ငါလည်း အရည်အချင်း ပျက်ပြယ်တော့မယ် ထင်တယ်၊ မင်း အပြင်ကို ရောက်လို့ ဒီထဲက ကိစ္စတွေကို မှတ်မိနေသေးတယ်ဆိုရင်… ငါ ဖန်ရွှေဟာ မင်းကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံအားပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိထားပေးပါဦး ”

ဖန်ရွှေသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အားအင်လေးကို အသုံးပြုကာ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်က အားအင်တွေတောင် ကုန်နေပြီကို၊ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အားလေးနဲ့တောင် ဖားဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်”

ရင်တန့်သည် အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

လူတိုင်းက ဖန်ရွှေတစ်ယောက် အရည်အချင်း ပျက်ပြယ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြပြီး၊ ဖန်ရွှေကိုယ်တိုင်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အရည်အချင်း ပျက်ပြယ်တော့မည်ဟု ယူဆနေသည့်အချိန်တွင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒါက စိတ်အာရုံ ထက်မြက်လှသော ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

“ဒီကောင် သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်သွားတာလား ”

“ဒီလမ်းပိုင်းကို အတူတူ လျှောက်နေကြတာပဲကို၊ သူက ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်သွားပြီး ငါတို့ကျတော့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတာလား ”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

သူတို့၏ အံ့ဩမှင်တက်နေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင်၊ ဖန်ရွှေသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာပြီ၊ အတွင်းကမ္ဘာ့စွမ်းအားတွေလည်း အပြည့်ပဲ။ ဒါဟာ သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်သွားတာ ဖြစ်ရမယ် ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည် လှေကားထစ် အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းလိုက်ရာ၊ မကြာမီမှာပင် တန်ခယ်ရွှမ်တို့ကိုပါ ကျော်တက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤအချိန်ကျမှသာ ဖန်ရွှေသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သဖြင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဟားဟားဟားဟား ဟု ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ခရီးစဉ်အတွက်မူ သူ လုံးဝကို စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တောင်တန်းထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရတဲ့ အခွင့်အရေးက၊ သူ့ကို နောက်ဆုံးမှာ သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်ခြင်းကို အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

နောက်ဆိုရင် သူသည် အေးအေးလူလူနှင့် အသက်စွမ်းအင်အဆင့် ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဆီသို့ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ဖြစ်ရာ ရှေ့လျှောက် လမ်းခရီးမှာ ပန်းခင်းသော လမ်း ဖြစ်ပေတော့မည်။

“ဒီကောင်ကတော့ တကယ်ကို အရည်အချင်း အတန်ငယ် ရှိတာပဲ”

နတ်မိမယ်ယွီက ဖန်ရွှေကို ကြည့်ရင်း တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ -

“အခွင့်အခါအရ ကုန်းနိုင်လျှော့နိုင်တယ်၊ ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ အခု သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်သွားပြီဆိုတော့၊ နောက်နောင်ကျရင် ပိုပြီးတော့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းလို့ ရတာပေါ့”

“သူ့ရဲ့ သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်သွားတာက နင်နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူးနော်”

ဖူယာယာက ရုတ်တရက် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“နင်ကတော့ သရဲ ခြောက်လို့ ကြောက်နေပြီ။ ငါ့မှာသာ အဲဒီလိုမျိုး စွမ်းရည်ရှိမယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာပဲ သေချာပေါက် သုံးမှာပေါ့”

ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။

ဖူယာယာကလည်း ထိုအချက်က ယုတ္တိရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် အခြားသူများသည် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ကို ကြိုတင်၍ သွားရောက်ထိတွေ့ခြင်း မပြုကြသေးဘဲ၊ ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

တိုတောင်းလှသော အကွာအဝေးလေးကို သူတို့သည် တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ဆုံဆုံလင်လင် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ဖန်ရွှေမှာမူ ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကတော့ တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် တန်ခယ်ရွှမ်တို့ကတော့ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လှဲချလိုက်ကြပြီး အသက်ကို လုရှူနေကြရတော့သည်။

“ဒီကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ကကော ဘယ်လိုမျိုး အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလာဦးမလဲ မသိဘူး”

ရှန်းရှို့ယွမ်သည် မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ချွေးများကို ညှစ်ထုတ်ရင်း၊ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အတန်ငယ် လေးနက်တည်ကြည်မှုများ ရှိနေခဲ့ချေတော့သည်။