အခန်း (၂၅၅၉-၂၅၆၀)
Vol. 256 Ch. 2559-2560
အခန်း (၂၅၅၉) - ဒီခေတ်ကာလထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး
“ဟေ့… အစ်ကိုကြီး၊ မင်း သေတွင်းထဲ သွားတိုးနေတာလား။ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ပါဦး ”
ချန်ရှုရှုမှာ အလန့်တကြား ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ ဖန့်ချန်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်တော့သည်။
ဖန်ရွှေကမူ ရှုပ်ထွေးဆန်းပြားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် -
“ဖန့်ချန်မိတ်ဆွေက ဘာဖြစ်လို့ သေတွင်းထဲ သွားတိုးမှာလဲ၊ မင်း မလိုအပ်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်မနေပါနဲ့ ”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ အတွေးမှာလည်း ဖန်ရွှေ၏ အတွေးနှင့် ထပ်တူထပ်မျှပင် ဖြစ်သည်။
ဤနေရာသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ထိုသူတော်စင်ကြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့သော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည် ဆိုဦးတော့။
ဒါက ဘာဖြစ်လဲ။ ဤနေရာ၏ ဘေးအန္တရာယ်များသည် ပြင်ပလူများအတွက်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ မိမိတို့လူယုံများအတွက်မူ ဘာအရေးစိုက်စရာ လိုအပ်ဦးမည်နည်း။
ချန်ရှုရှုမှာမူ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟုသာ ခံစားနေရပြီး၊ ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းနေသည့် ပုံစံများကို ကြည့်ကာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ရုတ်ချည်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ ဖန့်ချန်သည် အိုင်ကြီး၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းမှာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း၊ အဆုံး၌ ဖန့်ချန်တစ်ယောက် နီရဲနေသည့် တောင်တန်းကြီး၏ ခြေရင်းသို့ သက်ဆင်းသွားသည့်တိုင်အောင်၊ ထိုအိုင်ကြီးထဲတွင် မည်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုးမျှ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ချေ။
“သူ… သူက ဘာဖြစ်လို့ အရေခွံခွာမခံရတာလဲ ”
“ဒါမှမဟုတ် သူလည်းပဲ ကျန့်ဆွေ့ချန်ရှင်းမီးအိမ်ကို တိတ်တဆိတ် ယူဆောင်လာခဲ့တာလား ”
ဂိုဏ်းအသီးသီးက တပည့်များမှာ အံ့ဩမှင်တက်ကာ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။
ချန်ရှုရှုသည် ဖန်ရွှေတို့အဖွဲ့၏ ယခင်က အမူအရာများကို ပြန်လည်တွေးတောမိသွားပြီး၊ သူ၏ စိတ်အမူအရာမှာ ရုတ်ချည်းပင် အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့တော့သည်။
သူ တိကျသေချာစွာ တွက်ချက်ရသလောက်တော့၊ အခုရှေ့မှောက်က လူစုရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းရင်းဟာ… ဘယ်လိုမှ မရိုးရှင်းနိုင်ပေ။
“အဲဒီအစ်ကိုကြီးက မိစ္ဆာစစ်သည်တော်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အမှုန့်ခြေပစ်နိုင်ခဲ့သလို၊ အခုဆိုရင် အဲဒီ အရေခွံခွာတဲ့ အတတ်ပညာကတောင် သူ့အပေါ်ကို သက်ရောက်ဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရတယ်… မဟုတ်မှလွဲရော သူက တကယ်ပဲ အဲဒီနီရဲတဲ့ တောင်တန်းပေါ်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိနေတာလား။
သူက ဘယ် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ရဲ့ သားသမီးများ ဖြစ်နေလို့လဲ ”
……
……
ဖန့်ချန်သည် အရေခွံခွာခြင်းခံရပြီး နီရဲနေသည့် တောင်တန်းကြီး၏ ခြေရင်း၌ ဒူးထောက်လျက်၊ အသက်ဝိညာဉ် ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ရရှာသော ထိုကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသူကို တစ်ချက် မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး၊ ထိုအဝတ်အစားများကြားထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ‘ကျန့်ဆွေ့ချန်ရှင်းမီးအိမ်’ ကို ကောက်ယူရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ၊ ထိုအဝတ်အစားပုံကြီးကော၊ ‘ကျန့်ဆွေ့ချန်ရှင်းမီးအိမ်’ ပါ လုံးဝဥဿုံ သဲမှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားကနေ တလွင့်လွင့်နှင့် စီးဆင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
‘သူတို့တွေဟာ ‘အတိတ်’ ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး၊ မူလအစပကတိ အခြေအနေဆီကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတာပဲ…’
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ တိကျသေချာသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် လျှောက်လှမ်းတက်သွားခဲ့တော့သည်။
“တစ်လှမ်း ”
“နှစ်လှမ်း ရှိသွားပြီ ”
“သုံးလှမ်း ရောက်သွားပြီဗျို့ ”
အတိုင်းအဆမရှိသော အကြည့်များစွာတို့သည် ဖန့်ချန်၏ ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ တရွေ့ရွေ့ လိုက်ပါရွေ့လျားနေကြသည်။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အံ့ဩမှင်တက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များနှင့်၊ ယုံကြည်ရခက်လောက်အောင် ဆန်းပြားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။
မူလကဆိုလျှင် သုံးလှမ်းငါးလှမ်းအတွင်းမှာတင် ဘေးကပ်ဆိုးကြီး ဆိုက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုသူသည် ခြေလှမ်းတစ်ဆယ်ကျော်အထိ လှောက်လှမ်းပြီးသည့်တိုင်၊ မည်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အပြောင်းအလဲမျှ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ချေ။
“ဒီကောင်က ဘယ်လိုမျိုး နောက်ခံရှိတာလဲ။ သူက ဆန်းနယဲ့အဆင့် က ပါရမီရှင်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေတာလား ”
“ဟေ့လူတို့… မင်းတို့တွေက တကယ်ပဲ ဘယ်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေလဲ။ တကယ်ပဲ တာ့ဟွမ်ဂိုဏ်း က ဟုတ်လို့လား ”
လူအတော်များများသည် သံသယစိတ်များဖြင့် နတ်မိမယ်ယွီ တို့ဘက်သို့ လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံးလျက် -
“ငါတို့က လင်းယောင်ဂိုဏ်း ကပါ ”
“လင်းယောင်ဂိုဏ်းလား။ မကြားဖူးပါဘူး ”
“ဒီလောကကြီးထဲမှာ လင်းယောင်ဂိုဏ်းဆိုတာ ရှိလို့လား ”
“မသိဘူးလေ၊ ခန့်မှန်းရတာတော့ ငါတို့တွေပဲ ဗဟုသုတ နည်းပါးလွန်းလို့ ထင်တယ် ”
“လင်းယောင်ဂိုဏ်း……”
ချန်ရှုရှုက အလေးအနက် စဉ်းစားသုံးသပ်နေပြီး -
“ငါ့ကို ခဏလောက် စဉ်းစားခွင့်ပေးဦး၊ ငါ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ‘လင်းယောင်ဂိုဏ်း’ ဆိုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးကို မြင်ဖူးသလိုပဲ၊ အတော်လေးကို ရင်းနှီးနေတယ် ”
သူ၏ ထိုစကားများကြောင့်၊ ချက်ချင်းပင် လူအများစု၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်နိုင်တော့သည်။
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများလည်း မနေနိုင်ဘဲ ချန်ရှုရှုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြသည်။
“ဟုတ်ပြီ ငါ မှတ်မိပြီ ”
ချန်ရှုရှုက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါ မှတ်မိသလောက်တော့… လုကျိုယွမ်သူတော်စင်ဧကရာဇ်တို့ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါတုန်းက၊ ဒီနေရာကို တစ်ခေါက် ဝင်ရောက်ဖူးကြတယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတို့တွေဟာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို ကြုံတွေ့ရချိန်မှာ လင်းယောင်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး၊ ရလဒ်ကတော့ သူတို့တွေ ဖိနှိပ်ရိုက်နှက်တာကို ခံခဲ့ရလို့ အတော်လေးကို အထိနာခဲ့ကြရတာ။
နောက်ဆုံးကျမှပဲ သဘောတူညီမှုတစ်ခု လုပ်ဆောင်ပြီးတော့မှ……”
“ရှူး”
အတိုင်းအဆမရှိသော လူအုပ်ကြီးမှာ စိမ့်ခနဲ အအေးလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လေအေးများကို ရှူသွင်းလိုက်မိကြတော့သည်။ ဤလင်းယောင်ဂိုဏ်း၏ သမိုင်းကြောင်း နောက်ခံက… ထိုမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှတာလား။ သူတို့ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဟောင်းကြီးများက တစ်ချိန်က တာ့ဟွမ်ဂိုဏ်းကိုပင် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ကြတာ ဟုတ်လား။
“ငါ ပြောသားပဲ၊ ဘာ ယူကောင်းကင်အရှင် လာလုပ်နေတာလဲ။ ယူသူတော်စင် ဆိုတဲ့ကောင်က တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှုံးနိမ့်ဖူးသူ သက်သက်ပဲ။ အဲဒီ လုကျိုယွမ်ဆိုတဲ့ကောင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စကားပြောခဲ့ရတာ ”
ဖန်ရွှေက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သရော်ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“မင်း ဘာတွေ လာလျှောက်ပြောနေတာလဲ။ လင်းယောင်ဂိုဏ်းမှာ အဲဒီလိုမျိုး သမိုင်းကြောင်း ရှိခဲ့တယ်ဆိုဦးတော့၊ အဲဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းကတော့ အခုခေတ်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတစ်ယောက် သက်သက်ပဲဥစ္စာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ ”
အချို့လူများက ဖန်ရွှေ၏ ဝင့်ကြွားနေသည့် ပုံစံကို မြင်တွေ့သောအခါ၊ မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ချန်ရှုရှု၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်အစဉ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ချေပြီ။
သူသည် နတ်မိမယ်ယွဖိကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း -
“မင်းက… တစ်ချိန်က စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုတုန်းက ဘိုင်လျန့်ဂိုဏ်း က ချန်နန်ခယ် ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ နတ်မိမယ်ယွီ မဟုတ်လား ”
“နင်တို့ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိသေးတာလား။ ဟုတ်ပါတယ်… ငါပါပဲ ”
နတ်မိမယ်ယွီ က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါတို့အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက ဝမ်ဒုဂိုဏ်းချုပ်ကိုကော… အခု ဒီလူကပဲ……”
ချန်ရှုရှုက နီရဲနေသည့် တောင်တန်းကြီးပေါ်က ကျောပြင်ပုံရိပ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မပြိုင်နိုင်အောင် ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့တာလား ”
“အတိအကျပဲ ”
“ဖန်ရွှေက ယူ ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့အားလုံးကလည်း……”
ချန်ရှုရှုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့ရပြီး၊ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။
“မင်းတို့က… ရှေးဟောင်းလူသားတွေပဲ မင်းတို့နဲ့ ငါတို့က တစ်ခေတ်တည်း ကာလတူတွေ မဟုတ်ကြဘူး ”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ထိုသို့ပြောမည်ဆိုလျှင်လည်း တကယ်တော့ မှန်ကန်နေပေသည်။
သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့သည် ရှေးဟောင်းလူသားများ မဟုတ်ကြဘဲ၊ တိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် မတူညီသည့် ခေတ်ကာလနှစ်ခုက ဂိုဏ်းတပည့်များနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်း မပြုဘဲ၊ ချန်ရှုရှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေကြတော့သည်။
အနီးနားရှိ ဂိုဏ်းတပည့်များမှာမူ လုံးဝဥဿုံ မှင်တက်အံ့ဩသွားကြရချေပြီ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ကောလာဟလတွေအရ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းဟာ… အချိန်နဲ့ သမိုင်းကြောင်း မြစ်ရေပြင်ထက်မှာ လျှောက်လှမ်းနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒီကောလာဟလက တကယ်ပဲ အမှန်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး……”
“ဒါဆိုရင် ဒီလူစုက လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် လင်းယောင်ဂိုဏ်းက သမိုင်းအစဉ်အဆက်အရ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု မရှိခဲ့လို့၊ စောစောစီးစီးကတည်းက ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးသွားခဲ့တာလား ”
“ဒီလိုမျိုးလည်း ပြောလို့ရတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့တွေ အခုအချိန်အထိ လင်းယောင်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို လုံးဝ မကြားဖူးဘဲ နေပါ့မလား။ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းမှာ အဲဒီမှတ်တမ်းအချို့ ရှိမနေခဲ့ရင်၊ ငါတို့တွေ သူတို့က ဘာကောင်တွေလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ ”
“မင်းတို့တွေက… တကယ်ပဲ လုကျိုယွမ်သူတော်စင်ဧကရာဇ်တို့နဲ့ ခေတ်ပြိုင် ရှေးဟောင်းလူသားတွေ တကယ်ပဲ ဟုတ်လို့လား ”
အချို့လူများကမူ မနေနိုင်ဘဲ ဖန်ရွှေတို့အဖွဲ့ထံကနေ ထပ်မံ အတည်ပြုချက် တောင်းခံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဒါက အတုအယောင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ငါတို့ အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကန့်အသတ် ကျော်လွန်ခြင်း ကျောက်တိုင် တုန်းက လုကျိုယွမ်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အခု ဒီကျောက်တိုင်ကျတော့ မင်းတို့နဲ့ ဆုံတွေ့ရပြန်တာပဲ။
နောက်ထပ် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကျရင်… မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဖြစ်သွားဦးမလား မသိဘူး။
ဒါထက် မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်ရဲ့ ဘွဲ့အမည်တွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မိတ်ဆက်ပေးကြရင် ဘယ်လိုလဲ ”
ဖန်ရွှေက ဆိုလိုက်သည်။
လူတိုင်းမှာ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေလိုက်ကြပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်သည်။
“ဟို ရှေးဟောင်းလူသားက… တောင်ထိပ်ကို ရောက်တော့မယ်……”
ဤစကားလုံးများက သူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးမျိုးစုံကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်စေပြီး၊ အားလုံးက နီရဲနေသည့် တောင်တန်းကြီးရှိရာ ဘက်သို့ ဝိုင်းအုံ၍ မျှော်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ပုံရိပ်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် တောင်ထိပ်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်၊ မည်သည့် အတားအဆီးမျိုးကိုမျှ လုံးဝ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိချေ။
ချန်ရှုရှု၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး၊ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင်… ဒီအစ်ကိုကြီးဟာ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ဖန့်ချန် မဟုတ်လား ”
နတ်မိမယ်ယွီ နှင့် အခြားသူများလည်း အံ့ဩခြင်း မရှိကြပေ၊ ပထမဆုံး အကန့်အသတ် ကျော်လွန်ခြင်းကျောက်တိုင်ကနေ ထွက်ခွာလာစဉ်တုန်းက၊ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက တပည့်အချို့လည်း စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဖီထူနှင့် ဖန့်ချန်တို့ စကားပြောဆိုနေကြသည့် မြင်ကွင်းကို သဘာဝကျကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ၊ ဖန့်ချန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားကို သိရှိထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ ဆိတ်ဆိတ်နေတာကပဲ ဝန်ခံလိုက်တာပဲ။ ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားက တကယ်ပဲ အမှန် ဖြစ်နေတာပဲ။
သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ဆိုတာ… ဘယ်လောက်တောင်မှ မလွယ်ကူလိုက်သလဲ။
သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအား သုံးခုကို အရင်ဆုံး ပိတ်ပင်တားဆီးပစ်နိုင်မှသာ ရနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက… သူတော်စင်ဧကရာဇ်တွေအတွက်တောင်မှ လုပ်ဆောင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်……”
ချန်ရှုရှုက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများလည်း ဤကဲ့သို့ပင် တွေးတောနေမိကြသည်။
သူတို့ ယခုအခါတွင် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းအပေါ် အပေါ်ယံမျှ သိရှိနားလည်ထားသည့် အချက်အလက်များအရဆိုလျှင်။
ထိုဂိုဏ်းသည် သေချာပေါက် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ထာဝရ တည်တံ့ခိုင်မြဲနေမည့် ကြီးမြတ်သော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်ပေသည်။
၎င်း၏ သမိုင်းကြောင်း ရာဇဝင် ရှည်လျားပုံကမူ… သာမန်လူသားများအနေဖြင့် လုံးဝ စိတ်ကူးပုံဖော်နိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
……
……
ဖန့်ချန်သည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဤနေရာ၌ နီရဲနေသည့် မြေဆီလွှာများ ဖုံးလွှမ်းခြင်းမရှိဘဲ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည့် နေရာကွက်လပ် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။
ထိုနေရာထက်တွင် လူတစ်ရပ်စာမျှ မြင့်မားသော သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ သစ်ပင်ထက်တွင် အသီးတစ်လုံး သီးပွင့်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ထိုနေရာ၏ အနေအထားသည်၊ ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မတူညီသည့် မြင်ကွင်းအဖြစ် ထင်ဟပ်နေပေသည်။
၎င်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာလိုက်နှင့်၊ အစစ်အမှန်နှင့် အတုအယောင် ကြားထဲတွင် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
‘ဖီထူစီနီယာအစ်ကိုကြီး နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တာက နောင်အနာဂတ် ဖြစ်တယ်၊ ဒါဆိုရင် ဒီအသီးက သယ်ဆောင်ထားတာကလည်း… နောင်အနာဂတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်’
ဖန့်ချန်သည် ဤကဲ့သို့ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ကိုမြှောက်ကာ လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ဗလာနယ်မြေကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားခဲ့ရသည်။
ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက်၊ လူသားလောကကြီး ၏ အရှိန်အဝါများက တရွေ့ရွေ့နှင့် ပြန့်လွင့်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံပစ်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခါကျမှသာ အသီးသည် ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲသို့ အလိုက်သင့်ပင် ဆွတ်ခူး၍ ကျရောက်လာခဲ့တော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် ဤအရာက ဘာဖြစ်လို့ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေပါလျက်နှင့်၊ ယခုအချိန်အထိ မည်သူမျှ ဆွတ်ခူးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင်မူ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည်… ဒီခေတ်ကာလထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
အခန်း (၂၅၆၀) - စိမ်းလန်းသော ကောင်းကင်ယံထက်က လမင်း
ထိုအသီးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ်၊ ဖန့်ချန်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ခဏမျှ ဝေဝါးထိုင်းမှိုင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း လူသားလောက ၏ စွမ်းအား သက်ရောက်မှုအောက်တွင်၊ သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ပကတိအတိုင်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့တော့သည်။
သူ့လက်ထဲရှိ အသီးသည် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ သာမန်ဆန်လှပေသည်။
တကယ်၍ လမ်းဘေးတွင် ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမည်ဆိုပါက၊ မည်သူမျှပင် ကောက်ယူကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
‘ဖီထူစီနီယာအစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေဟာ၊ တန်ခိုးစွမ်းအား နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပိုင်မစီးနိုင်ကြဘူးတဲ့။
ငါ့ဆီမှာ လူသားလောက ရှိနေပြီဖြစ်လို့၊ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်က ငါနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ဘူး’
‘ဒါပေမဲ့ သူက အရင်တုန်းက ငါ့ကို လူသားလောက မဟုတ်ဘဲ အတိတ်ရဲ့ စွမ်းအားကို အပိုင်စီးထားတာလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာ… ဒီအချက်ကတော့ အတော်လေးကို စဉ်းစားသုံးသပ်စရာ ကောင်းနေတယ်’
‘ငါက တစ်စုံတစ်ဦးသော ခေတ်ကာလတစ်ခုမှာ၊ သမိုင်းမသေမျိုးစာအုပ် ကတစ်ဆင့် အတိတ်ဆီကို ပြန်သွားခဲ့လို့… သူက အထင်မှားသွားခဲ့တာလား’
‘ဒါမှမဟုတ် ငါက တစ်ချိန်ချိန်တုန်းက၊ လူသားလောက ကော အတိတ်စွမ်းအားပါ နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာလား’
ဖန့်ချန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်၊ အသီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ လျှောက်လှမ်းဆင်းခဲ့တော့သည်။
အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ၊ သူ့အတွက်မူ ထိုမျှလောက် အရေးမကြီးလှချေ။
သူ၏ အခြေခံပဓာန အုတ်မြစ်သည်၊ ယခုမျက်မှောက်ခေတ် ကာလပေါ်တွင်သာ ရှိသည်။
သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရခြင်းသည်၊ အချိန်နှင့် သမိုင်းကြောင်း မြစ်ရေပြင်ထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။
မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင်ချေ။
ယခုအခါတွင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးရှိနေသဖြင့်၊ သူသည် သဘာဝကျကျပင် နတ်မိမယ်ယွီ အတွက် စီစဉ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
နတ်မိမယ်ယွီ သည် အတိတ်ဘဝနှင့် ယခုဘဝကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့်၊ သူမတွင် သေချာပေါက် ပါရမီထူးရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။
ဘယ်သူကပဲ သူ့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားပါစေ၊ သူကတော့ ကြုံလာသမျှ အကုန်လုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်မည်သာ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ဖန့်ချန်သည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အိုင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ၊ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက တပည့် ရာပေါင်းများစွာသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းစီ ရှေ့သို့ တညီတညွတ်တည်း လှမ်းလာကြပြီး၊ ဖန့်ချန်၏ သွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်ကြတော့သည်။
သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ ကသုတ်ကရက် ချက်ချင်းပင် မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး၊ ဖန့်ချန်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြသည့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အလွန်တရာ တောက်လောင်ပူပြင်းလှရာ၊ ကာမရာဂဘီလူးတစ်ကောင်က လောကရှိ အလှပဆုံးသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေချေပြီ။
“တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို ချန်ထားခဲ့စမ်း၊ မင်းက ရှေးဟောင်းလူသားတစ်ယောက် သက်သက်ပဲဥစ္စာ၊ အခုခေတ်လောကမှာ မင်းက ပြာဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ငါတို့လို မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ သူတော်စင်လမ်းကြောင်းကို လာပြီး မပိတ်ဆို့ပါနဲ့ ”
“ငါသာ ဒီနေ့ ဒီတန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို စားသုံးခွင့်ရမယ်ဆိုရင်၊ မင်းအတွက် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် သေသေချာချာ ထွန်းညှိပေးပြီး၊ နေ့ရောညပါ သစ္စာရှိရှိ ပူဇော်ပေးပါ့မယ် ”
“တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးဆိုတာ၊ မင်းတို့လိုကောင်တွေ အပိုင်စီးနိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ မြန်မြန် ထုတ်ပေးစမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့က ရှေးဟောင်းလူသားတွေ ဖြစ်နေဦးတော့၊ ဒီနေ့တော့ ဒီနေရာမှာပဲ အသက်ပျောက်ကြရလိမ့်မယ် ”
“အစ်ကိုကြီး… မင်း သိထားသင့်တာက အခုနေရာမှာ သေသွားရင်၊ အဲဒါက တကယ်ကို လုံးဝ သေဆုံးသွားမှာပဲ ဆိုတာကိုပေါ့ ”
တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ခြိမ်းခြောက်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများမှာ စိမ့်ခနဲ အအေးလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မသိစိတ်အရ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ရုတ်ချည်းပင် တွေ့ရှိသွားရသည်မှာ……
သူတို့၏ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအင် များသည်၊ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်းပင်။
ရှေ့မှောက်က လူအုပ်ကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။
တကယ်လို့ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းက တကယ်ကို လုံးဝ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ချန်ရှုရှု… မင်းက အလုံးစုံသိဂိုဏ်းကပဲဥစ္စာ၊ စကားအချို့လောက် ဝင်ပြောပေးဦးလေ၊ သူတို့ကို ရူးရူးမိုက်မိုက် မလုပ်ကြဖို့ တားပေးပါဦး ”
ဖန်ရွှေက အလျင်အမြန်ပင် နှိုးဆော်လိုက်သည်။
“အဓိကက ငါပြောလည်း သူတို့က နားထောင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေကွာ ၊ ဒီလောကကြီးထဲမှာ လူတိုင်းက ငါတို့ အလုံးစုံသိဂိုဏ်း ပြောတဲ့စကားတွေဟာ အမှန်တရားတွေပဲဆိုတာ သိကြပေမဲ့။
လူတိုင်းကပဲ ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ နားထောင်ပြီးရင်လည်း ငါတို့ကို ပြန်ပြီး ဆဲဆိုကြသေးတာ။ ငါ ဝင်ပြောလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့တောင် အခြေအနေဆိုးသွားမလား မသိဘူး ”
ချန်ရှုရှုက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
“စမ်းကြည့်တာကတော့ အမြဲတမ်း ကောင်းပါတယ်၊ နင် စောစောကတင် ငါ့အစ်ကိုက နင့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါဆို၊ နင် သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်လေ ”
“ဟုတ်ပဗျာ၊ မင်း နည်းနည်းလောက် ဖျောင်းဖျပေးပါဦး၊ ဒီကောင်တွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလို့၊ သူတို့ကို မြန်မြန် စိတ်အေးသွားအောင် လုပ်ပေးပါဦး ”
ဖန်ရွှေက ထပ်မံ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ချန်ရှုရှုသည် လည်ချောင်းကို တစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး -
“မိတ်ဆွေတို့… ငါ့စကား တစ်ခွန်းလောက် နားထောင်ပေးကြပါဦး……”
“ဒီလူကို သတ်ပြီး တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို လုယူကြဟေ့ ပြီးတော့ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက ဒီကောင်ကိုပါ တစ်ခါတည်း သတ်ပစ်လိုက်ကြ၊ သူတို့တွေ အပြင်ရောက်ရင် ပါးစပ်ဖွာပြီး လျှောက်ပြောနေမှာကို ကာကွယ်ရမယ် ”
“မိတ်ဆွေတို့… ဒါဆိုရင် ငါတို့တွေ လောလောဆယ် လက်တွဲပြီးတော့၊ သူတို့ကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်လိုက်ကြမလား။ တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီး ကိစ္စကိုတော့ ပြီးမှပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့ ”
“သဘောတူတယ် ”
“……”
ချန်ရှုရှုသည် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ဖန်ရွှေတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ အကျည်းတန်ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ ပြောသားပဲ… ပါးစပ်မဟပါနဲ့ဆိုတာကို၊ မင်းတို့ကပဲ ဇွတ်အတင်း ပြောခိုင်းနေကြတယ်……”
……
……
ဖန့်ချန်သည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်တောက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံများစွာကို ကြည့်ရင်း၊ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ဘာကို အားကိုးပြီး ဒီလို လုပ်ရဲတာလဲ ”
“မင်းက အခုထိတောင် ပါးစပ်ဟနိုင်နေသေးတာလား။ ငါတို့ဘက်က လူ ဒီလောက်အများကြီး ရှိတာကို၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ကို ယှဉ်နိုင်မယ် ထင်နေလို့လား ”
“တကယ်လို့ ငါတို့တွေ လက်တွဲပြီး……”
“စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့၊ မင်းတို့ နောင်တရဖို့အတွက် သုံးစက္ကန့် အချိန်ပေးမယ်။ သုံးစက္ကန့် ပြည့်တာနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေသေးတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို… ငါ ဧကန်မုချ သတ်ပစ်မယ် ”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား ”
တစ်စုံတစ်ယောက်ကမူ မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုမော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်တော့သည်။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ၊ သူ၏ ဦးခေါင်းကြီးသည် ပုခုံးပေါ်ကနေ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရချေပြီ။
ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲတွင်မူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်ရှိနေမှန်းမသိသည့် ဓားရှည်တစ်စင်း ရှိနေပြီး၊ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ဓားချက်ကို ခပ်သာသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေကြသော ဂိုဏ်းတပည့်များသည်၊ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုးကိုမျှ လုံးဝ မပြုလုပ်နိုင်ကြဘဲ၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခါးလယ်ကနေ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
သူတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ… မိမိတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ကြသည့် အစွမ်းသတ္တိများအားလုံးသည်၊ ဤအချိန်၌ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။
၎င်းပြင် ရိုးရှင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကုစားခြင်းကိုပင် လုံးဝ မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြတော့ဘဲ၊ နှလုံးသားကို ထိုးခွဲနေသည့်အလား ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားရင်း၊ မိမိတို့၏ အူမကြီး အူသိမ်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ တရွတ်တိုက် စီးကျလာသည်ကိုသာ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့ကြရတော့သည်။
ဤသွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီးသည်၊ သူတို့၏ လောဘစိတ်များကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား နိုးထလာစေခဲ့တော့သည်။
“ဆန်းနယဲ့အဆင့် သူက သေချာပေါက် ဆန်းနယဲ့အဆင့်ပဲ ”
“လင်းနယဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ရွှန်နယဲ့ ပဲ… သူက ရွှန်နယဲ့အဆင့်ပဲဗျို့ ”
လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်အော်ညည်းနေကြတော့သည်။
ချန်ရှုရှုသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
“မင်းတို့ကို မတိုးနဲ့… မတိုးနဲ့လို့ ပြောပါလျက်နဲ့ကွာ၊ သူက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်ပဲဥစ္စာ၊ မင်းတို့တွေကတော့ တကယ်ပဲ သေတွင်းထဲ သွားတိုးကြတာပဲ ”
“မင်းအမေကို လိုးလိုက်ရ… ချန်ရှုရှု၊ မင်း စောစောက သူဟာ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်လို့ တစ်ခွန်းလောက် ပြောခဲ့ဖူးလို့လား ”
“မင်းတို့ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းကကောင်တွေကတော့ တကယ်ပဲ သေထိုက်တာပဲ ”
ကျိန်ဆဲသံများစွာက ချန်ရှုရှု၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြုံကျလာခဲ့တော့သည်။
ချန်ရှုရှုကမူ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်
“ပြောလည်း အမှား၊ မပြောလည်း အမှား၊ ဒါက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ခိုင်းနေတာလဲ… တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းပါတယ် ”
ထို့နောက်တွင် သူသည် ဖန့်ချန်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးစားချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။
“သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်တွေရဲ့ အစပျိုးမှုကတင်… ဆန်းနယဲ့အဆင့်ကနေ စတာလို့ ပြောကြတာ တကယ်ပဲ မမှားဘူးပဲ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဒီလို အတတ်ပညာမျိုးကတော့… ရွှန်နယဲ့အဆင့်လို့ ပြောရင်တောင် အလွန်အကျွံ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျဲနယဲ့ ရဲ့ စံနှုန်းကို ရောက်မရောက်ဆိုတာကတော့… အင်း၊ နည်းနည်းလောက်တော့ လိုသေးတယ် ထင်တယ်……”
“ဖန်ရွှေ… သူတို့ကို သေလမ်းပို့ပေးလိုက်ပါဦး၊ အသက်ရှင်နေရင်လည်း နာကျင်နေရမှာ စိုးလို့ ”
ဖန့်ချန်က တစ်ချက် မှာကြားလိုက်ပြီးနောက်၊ နတ်မိမယ်ယွီ ရှိရာ ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ဖန်ရွှေသည် အမိန့်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရှင်းလင်းရေး လုပ်ငန်းများကို စတင်တော့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အသနားခံလာသည်
“ငါ မနာကျင်ပါဘူး၊ ငါ့ကို သေလမ်းမပို့ပါနဲ့ဦး ”
“တော်စမ်းပါကွာ… သွားပေဦးတော့ ”
ဖန်ရွှေက ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ဝုန်းခနဲ နင်းခြေပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်ချည်းပင် အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ အကုန်လုံး မရှိတော့ဘူးဟ၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ ”
“တကယ်လား။ ငါလည်း စမ်းကြည့်ဦးမယ် ”
ရင်တန့်ကလည်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုကောင်များ၏ ကျင့်စဉ်များအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိသွားရသည်။ ၎င်းပြင် မိမိတို့၏ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် အသုံးပြုရန်မလိုဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လက်သီးတစ်ချက် ခြေထောက်တစ်ချက်ဖြင့်တင် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ချေပြီ။
“ရှောက်ယွီ… မင်း ဒီအသီးကို စားလိုက်ပါ ”
ဖန့်ချန်သည် တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို ထုတ်ယူကာ နတ်မိမယ်ယွီ ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် အပါအဝင် အခြားသုံးယောက်စလုံးမှာ မနာလိုဖြစ်မိကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမှားအမှန်ကို ကောင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်ကြသဖြင့်၊ ၎င်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မျှော်လင့်တောင့်တရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
နတ်မိမယ်ယွီသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေမိသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ လှမ်းယူလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ လက်သည် တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီး၏ ပေါ်ကနေ ဒီအတိုင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရုံမျှသာ ရှိပြီး၊ ၎င်းကို လုံးဝ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
“သခင်လေး… ကျွန်မ ဒါကို ထိတွေ့လို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ် ”
နတ်မိမယ်ယွီမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရပြီး၊ နောက်ထပ် အကြိမ်အချို့ ထပ်မံ၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ မိမိကိုယ်တိုင် ဤတန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို လုံးဝ ထိတွေ့၍ မရကြောင်းကို တိကျစွာ အတည်ပြုလိုက်ရတော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လူသားလောကကြီး စွမ်းအားကို လှုပ်ရှားစေပြီး တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို ၎င်း၏အောက်တွင် လွှမ်းခြုံထားလိုက်ကာ၊ နတ်မိမယ်ယွီကို ထပ်မံ၍ စမ်းသပ်ခိုင်းလိုက်ပြန်သည်။
သို့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် နတ်မိမယ်ယွီသည် ၎င်းကို ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။
“သခင်လေး… ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက… ဒီအရာကို သခင်လေးကိုယ်တိုင်ပဲ စားသုံးသင့်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ကို သတိပေးနေတာများ ဖြစ်မလား ”
နတ်မိမယ်ယွီ၏ စိတ်အမူအရာက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
‘ရှောင်ယွီဆီမှာ လူသားလောက စွမ်းအား မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့်မို့လို့၊ ‘အတိတ်’ ဒါမှမဟုတ် ‘အနာဂတ်’ ရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ စွန်းထင်နေတဲ့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာပစ္စည်းတွေကို လုံးဝ မထိတွေ့နိုင်တာလား…’
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ နတ်မိမယ်ယွီက ရုတ်တရက် တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“သခင်လေး… လာခြင်းနှင့် သွားခြင်းက တစ်ခုတည်း၊ စစ်မှန်သော သဘာဝက စင်ကြယ်ကြည်လင်လှတယ်။ လေငြိမ်ပြီး တိမ်တိုက်များ လွင့်ပြယ်သွားရင် စိမ်းလန်းတဲ့ ကောင်းကင်ယံထက်က လမင်းကြီးသာ ကျန်ရစ်တော့မယ်။
လေနှင့်တိမ်တိုက်ဆိုတာ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ် ဖြစ်ပြီး၊ သခင်လေးကတော့ ဒီလမင်းကြီးပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။
ဒါတွေ လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ရင်တောင်၊ သခင်လေးကတော့ ကောင်းကင်ပြာထက်မှာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေဦးမှာပါ။
ဒီအရာကို သခင်လေးကိုယ်တိုင်ပဲ စားသုံးသင့်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း ထိတွေ့လို့မရသလို၊ ဘယ်သူမှလည်း အပိုင်မစီးနိုင်ပါဘူး ”
“အတော်လေးကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ် ”
ဖန့်ချန်သည် မိမိလက်ထဲရှိ တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထည့်သွင်းကာ မျိုချလိုက်တော့သည်။