အခန်း (၅၇၉-၅၈၀)

အခန်း(၅၇၉)

ဒီအဖြစ်အပျက်တွေအားလုံး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ဒေါသတကြီးနဲ့ စာရွက်ပေါ် မှင်ရည်စိုစွတ်အောင် စာရေးနေတဲ့ ပရိသတ်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့ပါတယ်။

သူကတော့ တခြားသူမဟုတ်ပါဘူး။ ဒေးလီးမက်ထရို သတင်းစာရဲ့ အဓိကအယ်ဒီတာချုပ်တွေထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ခရွန့်ခ် ပဲဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

သူဟာ ဒီလေလံပွဲကို မိုက်ကယ် နဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီတို့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး သီးသန့်လာကြည့်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိုက်ကယ် နဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီတို့ဟာ ပွဲစဉ်တွေအတွင်း အနည်းဆုံးတော့ အားကောင်းမောင်းသန် ပြသနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ရိုင်းဇင်းဆစ် အဖွဲ့ဝင်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကိုတောင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူက မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် က အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူဟာ ရိုင်းဇင်းဆစ် အဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက်စလုံးကို တစ်ချိန်တည်းမှာတင် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်ပါတယ်။

အခုတော့ သူဟာ အငယ်ဆုံးမျိုးဆက်ရဲ့ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ အတောင့်တင်းဆုံး အသန်မာဆုံး အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်တဲ့ ဘိုးရီဂိုး ကိုပါ အနိုင်ယူလိုက်ပြီလေ။

ဒီအချိန်အထိ သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးဟာ ဒေးလီးမက်ထရို သတင်းစာမျက်နှာတွေပေါ်မှာ လေးမျက်နှာနဲ့အထက်အထိ အပြည့်အစုံ ဖော်ပြဖို့ လုံလောက်နေခဲ့ပါပြီ။

သူဟာ သူ့ရဲ့ အတွေးအမြင်အားလုံးကို စာရွက်ပေါ်မှာ ဆက်တိုက် ရေးမှတ်နေခဲ့တာကြောင့် သူတို့ရဲ့အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့က မှင်ကွက်တွေပေကျံနေတဲ့ စာရွက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်လို့နေပါတယ်။ ဒီပွဲစဉ်တစ်ခုလုံးအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့လက်ထောက်တွေက သူ့ကို စာရွက်တွေ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ထပ်ကာထပ်ကာ ပေးနေရသလို မှင်ရည်ကိုလည်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြည့်ပေးခဲ့ရတာကြောင့် ခရွန့်ခ်ရဲ့ အရေးအသားနောက်ကို အမီတောင် မလိုက်နိုင်ကြတော့ပါဘူး။

"တောက်... မကောင်းသေးဘူး၊ လုံးဝ မလုံလောက်သေးဘူး" လို့ သူက နာရီဝက်ကျော်ကြာ ရေးနေခဲ့တဲ့ စာရွက်ချပ်ကို လုံးခြေပစ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီသတင်းကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပုံဖော်ဖို့ သူ့ရဲ့ သတင်းစာဆရာ စွမ်းရည်တွေက မလုံလောက်တော့သလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာပါ။ မိုက်ကယ် တစ်ယောက် ဘယ်ဘက် ညာဘက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှာ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေကို ဖန်တီးပြနေတာကို ကြည့်ရင်း သူအခု ခံစားနေရတဲ့ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြီးကို ဖော်ပြဖို့ သင့်တော်တဲ့ စကားလုံးတွေကို သူ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပါဘူး။

မိုက်ကယ်ဗန်ဒါဘစ် လို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးရဲ့ ပါရမီနဲ့ ဆန်းကြယ်အံ့ဩဖွယ်ရာတွေကို ရှင်းပြဖို့ သူတို့ရဲ့ အက္ခရာစာလုံးတွေထဲမှာ စကားလုံးတွေ မလုံလောက်ခဲ့ပါဘူး။

လေလံပွဲထဲက လူအုပ်ကြီးအားလုံးကလည်း သူ့လိုပဲ ခံစားနေကြရတာပါ။ ဒုက္ခက သူတို့တွေဟာ အမှန်တရားရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကိုပဲ သိကြသေးတယ်ဆိုတာ သူ သိနေခဲ့တာပဲ။ အကယ်၍ သူတို့သာ ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ဒီလိုတိုတောင်းလှတဲ့ သက်တမ်းအတွင်းမှာ သူတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို အမှန်တကယ် သိရှိသွားကြမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့လည်း သူ့လိုပဲ ထပ်တူ ခံစားရမှာ အသေအချာပါပဲ။

သို့သော်လည်း ဒီသတင်းကတော့ လေလံပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ သတင်းစာရဲ့ မျက်နှာဖုံးစာမျက်နှာကို မိုက်ကယ် နဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီတို့အတွက်ပဲ သီးသန့် တင်ပြဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ မက်ထရိုပိုလစ် ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့သူတွေအနေနဲ့ ဒီမြို့ထဲမှာ အသစ်စက်စက် တောက်ပလာမယ့် ကြယ်ပွင့်အသစ်တစ်ပွင့် ရှိနေပြီဆိုတာကို သိရှိသွားစေရမယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူက ကလောင်တံကို မှင်အိုးထဲ နှစ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့တံခါးကို လာခေါက်တဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

"လာမနှောင့်ယှက်နဲ့... ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" လို့ သူက အော်ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တံခါးခေါက်သံက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေတုန်းပါပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ အမျိုးသမီးအတွင်းရေးမှူးက တံခါးကနေတစ်ဆင့် အသာလေး ချောင်းကြည့်ပြီး အခြေအနေအသစ်တစ်ခုကို သူ့ကို အကြောင်းကြားလာပါတယ်။

"ဆရာ... ဒါကို ဆရာ ကြားသိချင်မှာ အသေအချာပဲ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူမက တံခါးကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ပေးလိုက်တာကြောင့် ဒေးလီးမက်ထရို သတင်းထောက်တွေထဲက တစ်ဦးက ခရွန့်ခ်ရဲ့ သီးသန့်အခန်းထဲကို ဝင်ရောက်လာပါတယ်။

"မင်းပြောမယ့်အကြောင်းအရာကို မြန်မြန်ပြော။ ငါကတော့ စာရေးတာ ရပ်မှာမဟုတ်ဘူး" လို့ သူက မိုက်ကယ် ရဲ့အကြောင်းကို ဆက်ရေးရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

သတင်းထောက်က စကားမပြောခင် သူ့လည်ချောင်းကို တစ်ချက် ရှင်းလိုက်တယ်။

"အဟမ်း... ဆရာ... ကျွန်တော့်ဆီကို အကြီးအကျယ် တွေ့ရှိမှုတစ်ခု ရရှိထားတယ်လို့ အခုလေးတင် အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာပါတယ်။ တကယ့်ကို ဧရာမ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြီးလို့ ပြောကြတယ် ဆရာ"

သို့သော်လည်း ဒီသတင်းက ခရွန့်ခ်ကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိစေခဲ့ပါဘူး။ "ကွင်းစ်နယ်မြေ တစ်ခွင်လုံးမှာ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတွေက အများကြီး ဖြစ်ပျက်နေတာပဲ။ ငါကတော့ အသစ်ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့ ဂူဗိမာန်အချို့အကြောင်း သတင်းဆောင်းပါး ရေးဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး"

"ဆရာ... စူးစမ်းရှာဖွေမှုအတွင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုမရှိဘဲ မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီးပြီလို့ ပြောနေကြတာပါ။ ပြီးတော့ အချို့သူတွေကလည်း ဒီထက်မက အများကြီး ထပ်ပေါ်လာနိုင်သေးတယ်လို့ ဆိုနေကြပါတယ်"

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ခရွန့်ခ်ဟာ စာရွက်ပေါ်မှာ စာရေးနေတာကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သတင်းထောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ဒီလူ့ရဲ့ အလုပ်တစ်ခုလုံးက မက်ထရိုပိုလစ် ရဲ့ ပြင်ပကို သွားရောက်စူးစမ်းပြီး သတင်းဆောင်းပါး ရေးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ သတင်းမှန်သမျှကို ယူဆောင်လာပေးရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူက သူတို့ထဲမှာ အတော်ဆုံးလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ မှားယွင်းဖို့ အကြောင်း လုံးဝမရှိပါဘူး။

"လုံးဝဥဿုံ မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း ဟုတ်လား" ခရွန့်ခ်က ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်ခဏပေးရင်း ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။

မူလအတိုင်းဆိုရင် လုံးဝဥဿုံ မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း ဆိုတာ ရှာဖွေဖို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲလွန်းလှတာပါ။ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေနဲ့ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတွေတောင်မှ သူတို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ အဲဒီလိုပစ္စည်း ငါးခုထက်မက နည်းပါးစွာပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာ ဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့် ဒီသတင်းဟာ မက်ထရိုပိုလစ် တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေ ဖြစ်လာစေမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နေ့စဉ်လူမှုဘဝကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် အဆင့်အထိတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။

သို့သော်လည်း ဒီလေလံပွဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မြင်တွေ့ပြီးတဲ့နောက်၊ မိုက်ကယ် က သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း နဲ့ သူ့ရဲ့ ရွယ်တူချင်းတွေကို ဘယ်လိုမျိုး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်သွားခဲ့လဲဆိုတာ မြင်တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကုမ္ပဏီအားလုံးဟာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် လုံးဝဥဿုံ မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း တွေကို ရရှိဖို့အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ခရွန့်ခ် ခန့်မှန်းမိလိုက်ပါတယ်။

လူတိုင်းက မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း တွေဆိုတာ ရှေးဟောင်းဓားတွေနဲ့ လက်နက်တွေပဲလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် ရဲ့ လက်နက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သူ့ပစ္စည်းလိုမျိုး စွမ်းအားကြီးပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အခြား မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း တွေလည်း ရှိနေနိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ အတွေး ဝင်လာကြပါတယ်။

သူတို့တွေဟာ မိုက်ကယ် ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို လျှော့ချနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူသာ အဲဒီ ထူးဆန်းဆန်းပြားပြီး ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ လေလံပွဲရဲ့ ရလဒ်က လုံးဝ ဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။

"မင်း ဒါကို တခြားသူတွေကို ပြောပြခဲ့သေးလား" ခရွန့်ခ်က သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ သိနှင့်နေလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတဲ့ အခုအချိန်မှာတင် သတင်းက လေလံပွဲတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့နေပြီလေ"

* * * * * * * *

ဒီဧရာမ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြီးရဲ့ သတင်းဟာ အဓိကဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ ဂိုဏ်းခွဲငယ်တွေရဲ့ နားထဲကို ရောက်ရှိသွားဖို့ သိပ်ပြီး အချိန်မကြာလိုက်ပါဘူး။

ပြီးတော့ ခရွန့်ခ် ခန့်မှန်းခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူတို့တွေဟာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း အစအနလေးတစ်ခုကို ရရှိဖို့အတွက် ပိုပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်ကာ ပိုပြီး အသည်းအသန် ဖြစ်လာကြပါတယ်။

မိုက်ကယ် ရဲ့ လက်နက်လိုမျိုး ပျံသန်းနိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရမယ့် အတွေးက သူတို့ကို အဲဒါကို ရရှိဖို့ ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်လာစေခဲ့တာပါ။

လူအများအပြားဟာ ဒီလေလံပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာကို အခုကတည်းက ဆွေးနွေးနေကြပါပြီ။ အချို့သူတွေကဆိုရင် ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုဆီကို ဦးဦးဖျားဖျား ရောက်ရှိနိုင်ဖို့အတွက် လေလံပွဲကနေ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာဖို့တောင် အကြံပြုနေကြပေမယ့် လေလံပွဲရဲ့ လက်ရှိစည်းကမ်းချက်တွေက သူတို့ကို အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ တားဆီးထားပါတယ်။

"မင်း ကြားပြီးပြီလား... အနီရောင် ချောက်ကြီး ထဲမှာ တကယ့် မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း ရှိနေနိုင်တယ်တဲ့"

"ငါ အဲဒီကို သွားမှဖြစ်မယ်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါက အဲဒါကို ရရှိမယ့် ကံကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ"

"ဒီလေလံပွဲ ပြီးတာနဲ့ ငါ အဲဒီကို တန်းသွားတော့မှာ"

လူတိုင်းဟာ အောက်ဘက် အနီရောင် ချောက်ကြီး ထဲက ဒီသတင်းအသစ် ဧရာမရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြီးကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေကြတဲ့အချိန်မှာပဲ လေလံပွဲထဲက သီးသန့်အခန်းတစ်ခုကတော့ လက်ရှိသတင်းတွေကို အမှီမလိုက်နိုင်ဘဲ ရှိနေပုံရပါတယ်။

* * * * * * * *

မက်စ်ဗန်ဒါဘစ် ဟာ လေလံပွဲရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တွေကို သတိထားမိလာပါတယ်။ ပြီးတော့ သူက မက်ထရိုပိုလစ် မှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့တာကြောင့် လေလံပွဲတစ်ခုလုံး အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြတာကို မြင်လိုက်ရတာက အပြင်ဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဆိုတာကို သိလိုက်တာပဲ။

သို့သော်လည်း သူတို့နဲ့မတူတာကတော့ ရီနေးတား နဲ့ ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုတို့ဟာ အခြားကုမ္ပဏီတွေ ရရှိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။

ဗန်ဒါဘစ် တွေက သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်း ဆုံးရှုံးထားခဲ့ပြီး ဒီလေလံပွဲကိုတောင် လာရောက်ခွင့် မရှိသင့်တဲ့သူတွေ ဖြစ်နေသလို ရီနေးတားကုမ္ပဏီကလည်း မက်ထရိုပိုလစ် မှာ မကြာသေးမီကမှ မတည်ထောင်ရသေးတာကြောင့် အဆက်အသွယ် အများကြီး မရှိသေးတာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။

"ငါတို့ ကွန့်ချ် ကုမ္ပဏီ ဒါမှမဟုတ် မြို့စားကတော် ဆီကိုသွားပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားမေးသင့်လား" မက်စ်က ပျာပျာသလဲနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "သူတို့ဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြကောင်း ပြောပြလိမ့်မယ်"

ကွက်တိပဲ၊ သူ့ခြေထောက်အောက်က အရိပ်တစ်ခုကနေ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဆင်းသက်လိုက်တာကြောင့် သူ လန့်ဖျပ်သွားရပါတယ်။

"အဲဒီလို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး" ဖတ်ချ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "သူတို့တွေ ဘာကြောင့် ဒီလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေကြလဲဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ"

"ပြီးတော့ကော"

"အနီရောင် ချောက်ကြီး ထဲက ဧရာမ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအချို့ ကြောင့်ပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ အရိပ်ခွဲတွေကို အဲဒီကို သွားကြည့်ဖို့ လွှတ်လိုက်ပြီးပြီ၊ တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ အဲဒါက မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း အချို့ပဲလေ"

မက်စ်က အံ့ဩသွားပြီး အခြားကုမ္ပဏီတွေလိုပဲ ချက်ချင်း သွားရောက်ပြင်ဆင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ သတိရသွားခဲ့တယ်။

ရီနေးတား အနေနဲ့ ဒီဧရာမ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုဆီကို သွားဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ အဲဒါက အသုံးမဝင်လှဘူးလေ။ သူတို့တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံရဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေရာမှာတင် မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း တွေကို ပိုပြီး ဖန်တီးနိုင်ကြတာပဲ မဟုတ်လား။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၉)

အခန်း(၅၈၀)

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပွဲက မပြီးသေးဘူးဆိုတာကို လူအချို့ သတိထားမိသွားကြတယ်။ မိုက်ကယ် အပါအဝင် ကစားသမားအားလုံးဟာ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကနေ အပြင်ကို ပို့ဆောင်ခံရခြင်း မရှိသေးဘူးလေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ မိုက်ကယ်ရှိရာဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘိုးက ပွဲထဲကနေ ထွက်မသွားသေးတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေဆဲပဲ။ မိုက်ကယ်ကတော့ ဝိညာဉ်ဆီ တိုင်ငါးတိုင်နဲ့ အောက်ခြေအနည်းငယ်အကွာမှာ မတ်တပ်ရပ်နေတုန်းပဲ။

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို အခုထိ ပွဲထုတ်မပစ်သေးတာလဲ"

"နေဦး... သူက သူ့အဖွဲ့ဖော်တွေ သော့တွေ ယူလာပေးမှာကို စောင့်နေတာလား"

"သူ နိုင်သင့်နေပြီပဲ။ သူ့အတွက် သော့တွေ မလိုတော့ဘူးလေ"

မိုက်ကယ်က ဘာမှမလုပ်ဘဲ တိုင်တွေဘေးမှာ ဒီတိုင်းရပ်နေတာက သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို သက်သေပြနေသလိုပါပဲ။

သူ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရလဲဆိုတာကို လူအများစုက နားမလည်နိုင်ကြဘူး။

သူ့အဖွဲ့ဖော်တွေက ဘိုးရဲ့ အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ မျှော်လင့်နေတာလား။

ဒါက အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားလို့ လူအများက သံသယဝင်နေကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိရမစ်ဒစ် ကျူဇင်းဟာ သူတို့ရဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံမှာ ဘာအားနည်းချက်မှမရှိတာကြောင့် နာမည်ကြီးတာကိုး။

သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင် ဘိုးက သန်မာသလို သူ့အောက်က မက်ဂ်နက်တစ်တွေကလည်း သန်မာကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အမိန့်ပေးစနစ် အောက်ခြေဆုံးက သာမန်တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေတောင် ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေချည်းပဲ။

မိုက်ကယ်အနေနဲ့ သူ့အဖွဲ့ဖော်တွေကလည်း သူ့လိုပဲ မမျှော်လင့်ဘဲ အနိုင်ရလဒ် ဖော်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပုံဖော်နေတာက မလိုအပ်တဲ့ စွန့်စားမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

မိုက်ကယ်ရဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်ဆင့်လောက် နိမ့်နေတာကိုတောင် လူအတော်များများ သတိထားမိကြတယ်။

ဒါတင်မကသေးဘူး ဘိုးရဲ့ အဖွဲ့ဖော်တွေဟာ အကောင်းဆုံး ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေနဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ဆင်မြန်းထားကြတာ။

* * * * * * * *

ပူပြင်းတဲ့ သဲသောင်ခုံတွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ နယ်မြေထဲမှာတော့ အနီရောင်အကြေးခွံတွေနဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းတစ်ယောက်ဟာ ပျင်းရိငြီးငွေ့တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတယ်။

ဇိုင်ယွန်က သဲကုန်းမြင့်ထိပ်ကို တက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကြည့်လိုက်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဒီသဲကန္တာရနယ်မြေရဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ သက်ရှိအရိပ်အယောင်ရယ်လို့ တစ်ခုမှ မတွေ့ရဘူး။

"ငါတစ်ယောက်တည်းပဲလား" သူက ညည်းတွားလိုက်တယ်။

သူ့အစ်မ ရှီနာက သဲကန္တာရထဲမှာ သော့ရှာဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ ပြောထားပေမဲ့ အဲဒါက သိပ်ပျင်းစရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်တာကြောင့် အခြားကစားသမားတွေကို လိုက်ရှာဖို့ သဲကန္တာရတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။

သူ့ရဲ့အစီအစဉ်ကတော့ တွေ့တဲ့လူမှန်သမျှကို ပြိုင်ပွဲကနေထုတ်ပစ်ပြီး သူတို့ခါးမှာ သော့ချိတ်ထားတာကို တွေ့ဖို့ မျှော်လင့်တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ပူပြင်းတဲ့ သဲတွေထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းတကြီး လျှောက်လှမ်းနေပါစေ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူဟာ သဲကန္တာရနယ်မြေရဲ့ အစွန်းနားအထိတောင် ရောက်သွားပြီး ဘေးနားတင်ရှိတဲ့ နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်တန်းနယ်မြေကိုလည်း မြင်နေရတယ်။

သူက ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တယ်လို့ တောင် ထင်လာမိတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့နောက်ကျောဘက်ကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။

ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်ချောင်းဟာ သူ့ခေါင်းဆီကို အလွန်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ လွင့်ပျံလာနေတာ။

သူက စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးဘက်ကို ရှောင်လိုက်ကာ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

သဲခုံရဲ့ ထိပ်မှာတော့ စားဖိုမှူးခါးစည်းပုဆိုး ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

ဇိုင်ယွန်ဟာ အတော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ပြီးတော့ စားဖိုမှူးရဲ့ ခါးစည်းပုဆိုးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ရွှေရောင်သော့တစ်ချောင်းကိုလည်း သူ ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတယ်။

ပစ်မှတ်က သူ့ဆီ အလိုလို ရောက်လာပြီပဲ။

"မင်း... မင်းတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာပဲ" လို့ စားဖိုမှူးက သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။

"သြော် ဒါကြောင့်မို့ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့တာကိုး" ဇိုင်ယွန်က သဘောပေါက်သွားတယ်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ဆီ လာပေးတာ ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းကို လိုက်ရှာဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ထပ်ပေးရဦးမှာ"

စားဖိုမှူးက ဇိုင်ယွန်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

သူက သဲကန္တာရတစ်ခုလုံးကို အနှံ့ရှာဖွေခဲ့ပြီး သူ့အပြင် အခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့တာကြောင့် ကျန်တဲ့ကစားသမားတွေဟာ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာ သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်တွေ အနိုင်ယူခံရလို့ ပွဲထဲက ထွက်သွားကြပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။

"မင်းက ခရိုကိုဒိုင်းလယ်သာကုမ္ပဏီကလည်း မဟုတ်ဘူး... စပိုက်စ်ဗိုက်စ်ကလည်း မဟုတ်ဘူး... မင်းက ဟို ရီနေးတားကုမ္ပဏီကပဲ" လို့ စားဖိုမှူးက ရိပ်မိသွားတယ်။

"ဟုတ်တယ်လေ။ ပြီးတော့ အချောဆုံးပေါ့"

စားဖိုမှူးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။ "ဘိုးက ဟို မိုက်ကယ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်နေရတာလား"

သူ့ဆီမှာ သော့ရှိနေပြီပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အခြားအဖွဲ့ဖော်တွေဆီမှာလည်း သော့တွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်။ ဘိုးက အခုအချိန်ဆို ပွဲကို အဆုံးသတ်ပြီး ဆုလာဘ်အားလုံးကို ရယူထားသင့်ပြီလေ။

ဒါက သူတို့ဟာ လက်ရှိမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ပွဲတစ်ခုထဲ ရောက်နေတာကြောင့် ဘိုးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့သော့တွေကို မသုံးနိုင်သေးဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

ဘိုးက နောက်ဆုံးမှာ အနိုင်ရလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သူ လုံးဝ သံသယမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဘိုးဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီလားလို့ သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။

"ငါတို့ သခင်မ ဘိုးရဲ့ အောင်ပွဲ သေချာစေဖို့အတွက် မင်းကို အနိုင်တိုက်ရမှာပဲ" လို့ သူက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဇိုင်ယွန့်ဆီ လွှဲပစ်ခဲ့တဲ့ ဓားကို စိတ်အာရုံနဲ့ လှမ်းဖမ်းလိုက်တယ်။

ဓားက မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် သူ့ရဲ့လင်းလက်မှုကို ပြသရင်း စားဖိုမှူးရဲ့ လက်ထဲကို ပြန်ရောက်လာတယ်။

"ဟာသပဲ။ ငါ ဒါကို စောင့်နေရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ မင်းမသိပါဘူး" ဇိုင်ယွန်က သူ့ရဲ့လက်ဆစ်တွေကို ချိုးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဇိုင်ယွန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အရိပ်ထဲကို လက်လှမ်းကာ သူ့ရဲ့လက်ဝှေ့အိတ်တွေကို ထုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့နောက်ကျောဘက်ကနေ အော်သံတစ်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဇိုင်ယွန်"

ဇိုင်ယွန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်ရင်း အနောက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းလိုက်တယ်။ ဒီအသံက သဲကန္တာရထဲက ဘယ်နေရာကမှ ထွက်လာတာမဟုတ်ဘဲ သူ့အနောက်တည့်တည့်က နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်တန်းတွေဆီကနေ ထွက်လာတာဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

ရေခဲစူးတွေ ပြည့်နေတဲ့ ကျောက်ဆောင်စွန်းရဲ့ ထိပ်မှာတော့ နှင်းတောနောက်ခံနဲ့ တစ်သားတည်း လုံးဝကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အနီရောင် အရောင်အဝါသာ မရှိရင် ဇိုင်ယွန်ဟာ သူ့ကို မြင်တောင် မြင်လိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ့အစ်မ ရှီနာပဲ။

"မမ... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" သူက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ရှီနာက ခါးကို လက်ထောက်ပြီး ဇိုင်ယွန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "မင်း အလုပ်မလုပ်ဘဲ ခိုကပ်နေရဲ့လားဆိုတာ လာကြည့်တာလေ။ ငါ ပြောထားတဲ့အတိုင်း အဲဒီသော့တွေကို ရှာနေရဲ့လား"

ဇိုင်ယွန်ရဲ့ ပါးပြင်တွေဟာ သူ့ရဲ့ အကြေးခွံတွေထက်တောင် ပိုပြီး နီမြန်းသွားရတယ်။ အခြားလူရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး အဆူခံရတာကြောင့် သူ အတော်လေး ရှက်သွားတာ။

"မမ... ကျွန်တော် ဒီမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လေ" သူက သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် စားဖိုမှူးဆီကို မျက်ရိပ်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"စကားလမ်းကြောင်းမလွှဲနဲ့ ကောင်လေး။ မင်း အလုပ်မလုပ်ဘဲ ခိုကပ်နေတာ ငါ သိတယ်။ သော့တွေကို ရှာဖို့တောင် မကြိုးစားဘဲ သဲကန္တာရထဲ လျှောက်သွားနေတာကို ငါ မြင်နေတာ။ သော့က မင်းခြေထောက်အောက်တည့်တည့်မှာ ရှိနေပြီး မင်းက မရှာဘဲ နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဇိုင်ယွန်က အဆူအဆဲတွေကို တော်လောက်ပြီဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ခြေဆောင့်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာ မမ မမြင်ဘူးလား။ ဒီမှာကြည့်၊ သူ့ဆီမှာ သော့ရှိတယ်လေ၊ သူ့ကို နိုင်တာနဲ့ ကျွန်တော် ရမှာပေါ့"

ရှီနာက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း သော့ကိုသာ ရှာခဲ့ရင် မင်း ဒီလို လုပ်နေစရာတောင် လိုမှာမဟုတ်ဘူး"

ဒီအချိန်မှာတော့ စားဖိုမှူးက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက်နဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကို အူကြောင်ကြောင် ရပ်ကြည့်နေရရှာတယ်။

သူ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ဘူး။

"ဟို... စားဖိုမှူးကြီး ခွင့်လွှတ်ပါဦးဗျာ။ ကျွန်တော် ခဏနေရင် မင်းကို အနိုင်ပိုင်းပေးမယ်၊ အခုတော့ မမနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောပါရစေဦး" လို့ ဇိုင်ယွန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ရင်း တောင်းပန်လိုက်တယ်။

"ဇိုင်ယွန်... ငါ့ကို အောက်အထိ ဆင်းလာအောင် မလုပ်နဲ့နော်" လို့ ရှီနာက သတိပေးလိုက်တယ်။

ဒါက ဇိုင်ယွန်ကို စိတ်တိုသွားစေတာကြောင့် သူက လျှာထုတ်ပြီး ပြောင်လှောင်လိုက်တယ်။ "ဟား…ဟား..ဟား…မမ ဒီကို ဆင်းလာလို့ မရပါဘူး။ နယ်မြေတွေကို ပိုင်းခြားထားတဲ့ အကာအကွယ်အတားအဆီး ရှိတယ်လေ"

ရှီနာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး နီမြန်းလာပြီး သူမရဲ့ လက်တွေက မြှားအိမ်ထဲကနေ မြှားကို ထုတ်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်တယ်။

"သော့.. ကို…. ယူ……စမ်း"

"ကျွန်တော် လုပ်နေတာ အဲဒါပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ မမက ခဏခဏ လာနှောင့်ယှက်နေတာကိုး" ဇိုင်ယွန်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

စားဖိုမှူးဟာ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြမှန်း သေချာမသိပေမဲ့ သူတို့က သူ့ရဲ့သော့ကို အလွယ်တကူ ရနိုင်တယ်လို့ တွေးနေကြတဲ့ အချက်ကိုတော့ ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားတယ်။

* * * * * * * *