အခန်း ၃၂၇

အပိုင်း(၃၂၇)

စွန်းဝူခုန်းသည် သူ၏ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် တောင်ဘက် ကောင်းကင်တံခါးကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ တတိယမင်းသား နီကျားကို ရှာဖွေရန် တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

တတိယမင်းသား နီကျား၏ စံအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အဝင်ဝတွင် အစောင့်ကျနေသော ကောင်းကင်စစ်သည်များက အလျင်စလို ရှေ့သို့ထွက်ကာ အရိုအသေပေးကြလေသည်။

"တတိယမင်းသားရော ဘယ်မှာလဲ… သူရှိလား..."

စွန်းဝူခုန်းသည် အလွတ်သဘော စကားပြောနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

"မဟာပညာရှိကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်… တတိယမင်းသားက ကျောက်စိမ်း ဧကရာဇ်နဲ့အတူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ ထွက်သွားပါတယ် အိမ်တော်မှာ မရှိပါဘူးခင်ဗျာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့် ကောင်းကင်စစ်သည်က လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ ထွက်သွားတယ်ပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူသည် စံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်ပြီး နွယ်ချိုဥယျာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။

နွယ်ချိုဥယျာဉ်သို့ အစောပိုင်းက စွန်းဝူခုန်း ကိုယ်တိုင် ဇီရှားကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဇီရှားကြားရှိ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုအကြောင်းကို ပြောပြကာ အနီးအနားရှိ ကောင်းကင်စစ်သည်များကို သူမအား ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန် တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဇီရှားသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း နွယ်ချိုဥယျာဉ်၌ မည်သည့် ဖယ်ကြဉ်ခံရမှုမျိုးမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။ အမှန်တကယ်တွင် ဥယျာဉ်ကို တာဝန်ယူရသော နတ်မိမယ်ကိုယ်တိုင်ကပင် ဇီရှားအပေါ် ပိုမို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့လေသည်။

"ဟူး... နတ်ဘုရားလောက ဆိုတာကလည်း ဒီလိုပါပဲလား..."

ဇီရှားသည် မကြာသေးမီက သူမအပေါ် နတ်သမီးများနှင့် နတ်မိမယ်များ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲလာမှုကို ခံစားမိကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်က သူမသည် နတ်ဘုရားလောကကြီးမှာ အလွန်တရာ လှပနေမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး နှလုံးသားအကြွင်းမဲ့ဖြင့် တမ်းတခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုနတ်ဘုရားလောကဆိုသည်မှာ လူ့လောကနှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်ဟု ဇီရှား မခံစားရတော့ချေ။

"ဟေး... ဇီရှား..."

ထိုစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ဇီရှား၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

ဇီရှားက အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နွယ်ချိုဥယျာဉ်၏ နံရံပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး မျောက်တစ်ကောင်က သူမကို လက်လှမ်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"အာ... မျောက်လေး..."

နံရံပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော စွန်းဝူခုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇီရှား၏ မျက်လုံးများက အံ့သြဝမ်းသာမှုတို့ဖြင့် တောက်ပသွားကာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်သွားလေတော့သည်။

သို့သော် သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စွန်း... မဟာပညာရှိကြီး စွန်း..."

"စွန်း ဘာမဟာပညာရှိကြီးလဲ… ငါ့ကို ခါတိုင်းလို မျောက်လေးလို့ပဲ ခေါ်ပါ… အဲဒီလိုခေါ်တာကို ငါ တော်တော် သဘောကျတယ်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ဇီရှား၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လာ... မင်းကို ထမင်းကျွေးမလို့..."

"မဟာပညာရှိကြီး.. .."

"မဟာပညာရှိကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

စွန်းဝူခုန်း နွယ်ချိုဥယျာဉ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဝန်းရံနေကြသော နတ်သမီးများနှင့် နတ်မိမယ်များပင်လျှင် အလျင်စလို နှုတ်ဆက်လာကြသည်။ သူတို့ ပြသသော လေးစားမှုမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပြီး ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်တော့မည့်အလား ပုံပေါက်နေသည်။

"ကဲ... အားလုံး ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ပြန်လုပ်ကြတော့… မင်းတို့အလုပ်တွေ မပြီးရင် ကပ်စေးနှဲတဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးက မင်းတို့ကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်… ငါ ရဲ့စွန်း ဇီရှားကို ခဏခေါ်သွားဦးမယ်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် နှုတ်ဆက်နေကြသော နတ်သမီးများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မဟာပညာရှိကြီး... ကြွပါရှင်..."

ဇီရှားကို ခေါ်သွားလိုသူမှာ စွန်းဝူခုန်း ဖြစ်နေသောကြောင့် နွယ်ချိုဥယျာဉ်မှ နတ်မိမယ်သည် သူ့ကို မတားဆီးဝံ့ဘဲ လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် မိဖုရားခေါင်ကြီး ကပ်စေးနှဲသည်ဆိုသော စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကြောင့် နတ်သမီးများနှင့် နတ်မိမယ်များအားလုံး ခေါင်းများကို ချက်ချင်း ငုံ့သွားကြလေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် မိဖုရားကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ သူပြောသွားသည်များကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေကြသည်။ မဟာပညာရှိကြီးက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကြောင့် ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း အခြားသူများမှာမူ ထိုသို့ ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

စွန်းဝူခုန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဇီရှားနတ်သမီးကို ဆွဲခေါ်ကာ လေပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လွတ်မြောက်ခြင်းအလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"မဟာပညာရှိကြီးက ဇီရှားကို တကယ် သဘောကျနေပုံပဲ… သူကိုယ်တိုင် ဇီရှားကို အစားအသောက်ကျွေးဖို့ ထပ်ပြီး လာခေါ်ပြန်ပြီ..."

စွန်းဝူခုန်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် နွယ်ချိုဥယျာဉ်မှ နတ်သမီးများသည် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပြီး တိုးညင်းသော အသံများဖြင့် ပြန်လည်ကာ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

"ဟူး... ဇီရှားက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ… မိစ္ဆာဆိုး ဖမ်းသွားတာတောင်မှ မဟာပညာရှိကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် ရသွားတယ်ဆိုတော့လေ… ဒါကိုပဲ အဆိုးထဲက အကောင်းဆိုတာမျိုးလား..."

မနာလိုဖြစ်နေကြသော နတ်သမီးအချို့က မှတ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

"မဟာပညာရှိကြီးလို လူတစ်ယောက်က ဇီရှားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အပြင်ခေါ်သွားပြီး ကျွေးမွေးမယ်ဆိုတော့… ဘယ်လို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေများ စားရမလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို သိချင်မိတယ်… နဂါးအသည်းနဲ့ ဖီးနစ်ရိုးတွင်းခြင်ဆီလား… ကျောက်စိမ်းရနံ့ နတ်သုဒ္ဓါလား… ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက အကောင်းဆုံး နတ်သစ်သီးတွေလား..."

နတ်သမီးအချို့သည် တံတွေးများကို မျိုချလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"ကဲ ကဲ... ကောင်မလေးတွေ… မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေကို ရပ်လိုက်ကြတော့… ပြီးရင် အလုပ်ပြန်လုပ်ကြ..."

ဤနတ်သမီးများ၏ စိတ်ကူးယဉ် မှန်းဆပြောဆိုနေမှုများကို ကြားလိုက်ရသော နတ်မိမယ်တစ်ပါးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်ဟန့်တားကာ ဆူပူလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွန်းဝူခုန်းသည် ဇီရှားကို ဆွဲခေါ်ကာ သူ၏ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်ကို စီးနင်း၍ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံ တစ်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကွမ်းယင်ဗောဓိသတ်သည် သူမ၏ ကြာပလ္လင်ပေါ်မှ ရွေ့လျားလာပြီး ဤမြင်ကွင်းကို တိုက်ဆိုင်စွာပင် တွေ့မြင်သွားခဲ့သည်။

"ဗောဓိသတ်... အဲဒါ မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ နွယ်ချိုဥယျာဉ်က ဇီရှားနတ်သမီးပါ… မဟာပညာရှိကြီး စွန်းနဲ့ အဲဒီ ကောင်မလေးရဲ့ ပတ်သက်မှုက ထူးထူးခြားခြားကို နီးကပ်နေပါတယ်..."

ကွမ်းယင်ဗောဓိသတ်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော မုကျားသည် သူမ၏ သိချင်စိတ်ကို သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ကွမ်းယင်ဗောဓိသတ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဝယ်တွင် ဖူးစာရေးနတ်မင်းကြီးထံမှ ရရှိထားသော ဖူးစာကြိုးနီ တစ်မျှင် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေတော့သည်။

...

နတ်စံအိမ်တော် အတွင်း၌ ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ဟော့ပေါ့အိုးကြီး တစ်အိုးကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ အစပ်အရသာနှင့် ပင်လယ်စာအရသာတို့သည် ဆူပွက်နေပြီဖြစ်ပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များကို ပျံ့လွင့်စေလျက်ရှိသည်။

ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စောစီးစွာပင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် နေရာယူထားကြလေပြီ။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းချက်စရာ ပစ္စည်းမျိုးစုံတို့ အပြည့်အမောက် တည်ခင်းထားပြီး အလွန်အမင်း စုံလင်ပေါများနေပုံ ပေါ်လေသည်။

"နောင်တော်မျောက်က ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ..."

တူတစ်စုံကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျူးပါကျဲသည် အပြင်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေပြီး ဂနာမငြိမ်သောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျူးပါကျဲ ညည်းညူနေသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ချေ။

ထိုဝက်ကြီး၏ အမြင်တွင် ဟော့ပေါ့ ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ အရသာရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူ ငရုတ်သီးများကို ရှာတွေ့ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ယခုအခါတွင် မှော်လက်နက် တစ်ခုနှင့်တူသော ယင်ယန်အိုးကြီးကိုပါ ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ ဟော့ပေါ့၏ အရသာမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူသည် မစားရသေးသော်လည်း ဤဟင်းရည်များ၏ ရနံ့သက်သက်ကပင် ကျူးပါကျဲအား မခုခံနိုင်သော တပ်မက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး တံတွေးများ ကျဆင်းလာစေရန် လုံလောက်နေခဲ့လေပြီ။

"ပါကျဲ... ဘုံသုံးပါးနဲ့ လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ်မှာ မှော်လက်နက်တွေ ထုဆစ်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်သူတွေက ပိုပြီးတော့ စွမ်းဆောင်နိုင်ကြလဲ..."

သည်အတိုင်း ထိုင်နေရသည်မှာ ပျင်းစရာကောင်းလှသဖြင့် ကျန်းလျိုသည် ယနေ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဆရာထံမှ သူ ထုဆစ်ခဲ့သော အိုးနှစ်လုံးအကြောင်းကို တွေးမိသွားကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ကျူးပါကျဲဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

ယနေ့တွင် သူတို့သည် ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ရှိသော ဟင်းချက်ကိရိယာကို ထုဆစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နောင်အနာဂတ်တွင် ရာဇဝင်လာ အရည်အသွေး သို့မဟုတ် နတ်အဆင့် ရှိသော ဟင်းချက်ကိရိယာများကို ဖန်တီးပေးနိုင်မည့် ပိုမိုကျွမ်းကျင်သော ပန်းပဲဆရာများကို ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

***