အခန်း ၃၃၂

အပိုင်း(၃၃၂)

"ငါက ဘယ်သူလဲ… ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ… ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

မည်မျှကြာအောင် သတိလစ်နေခဲ့မှန်း မသိဘဲ ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးသည် တဖြည်းဖြည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မိန်းမောနေမှုထဲမှ ကြီးမားလှသော ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု သုံးခုနှင့်အတူ သတိပြန်လည်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် သူ၏ အသိစိတ်များက တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြန်လည်သတိရသွားကာ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်လေသည်။

သူသည် သူ၏ တောင်ဖြိုတူဖြင့် ထိုမျောက်ကောင်၏ ခေါင်းကို အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ထုနှက်ခဲ့သော်လည်း မျောက်မွေးတစ်ပင်မျှပင် မလှုပ်ခတ်သွားခဲ့ချေ။ သို့သော် သူ၏ နဖူးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် တစ်ချက်တည်း ခေါက်လိုက်ရုံဖြင့် သူ သတိလစ်သွားခဲ့သည်တဲ့လား။

အိပ်ရာမှ ထပြီးနောက် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးသည် သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားခြင်းမရှိကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ယင်းအစား တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်တွင် သိပ်ထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးသည် အိပ်ရာမှထကာ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများသည် ထမင်းစားပွဲ၌ ထိုင်ကာ အစားအစာများကို စားသောက်နေကြလေသည်။

"နိုးလာပြီလား… လာလေ... ငါတို့နဲ့အတူ လာစား..."

ကျန်းလျိုက ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဟွန့်... မင်းတို့နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး… ငတ်သေသွားရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ အစားအစာကို တစ်လုပ်မှ မစားဘူး..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးက ရှက်ရမ်းရမ်းကာ အနည်းငယ် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

မနေ့ညက စွန်းဝူခုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ယခု သူတစ်ပါး၏ အစားအစာကို စားရမည်တဲ့လော။ ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးသည် ထိုသို့လုပ်ရန် သူ၏ မျက်နှာကို လုံးဝ အောက်ကျခံမည် မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။

"မစားဘူးပေါ့လေ… ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့..."

ကျန်းလျိုအတွက်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်အား အစားအသောက် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ အခြေခံ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အသိအမှတ်မပြုသဖြင့် သူလည်း လွှတ်ထားလိုက်လေတော့သည်။

ယနေ့၏ နံနက်စာမှာ အတော်လေး စုံလင်လှပေသည်။ ယင်ယန်အိုးကြီးကို အသုံးပြုကာ ပြုတ်ထားသော အလွန်အမင်း ပျစ်ချွဲနေသည့် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ပါဝင်လေသည်။

ယင်းကို ဟောပေါ့အိုး လုပ်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ရန်အတွက်လည်း အဆင်ပြေပုံ ရလေသည်။

ယင်ယန်အိုးကြီးထဲတွင် ဆန်ပြုတ်ကို အရင်ပြုတ်ထားပြီး စားသောက်နေစဉ် ထိုအိုးကြီး၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းဖွဲ့မထိုင်ပါက 'စေတနာ' အထူးစွမ်းရည် အသက်မဝင်ကြောင်းကို ကျန်းလျို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အရသာမပြင်းသော ဆန်ပြုတ်အဖြူ တစ်ပန်းကန်ကို အီကြာကွေး၊ ပေါက်စီတို့နှင့် တွဲဖက်ထားပြီး၊ လက်ဖက်ရည်စိမ် ကြက်ဥအနည်းငယ်ပါ ပေါင်းထည့်ထားရာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်နပ် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ အစားအစာကို တစ်လုပ်မျှ စားရမည့်အစား ငတ်သေခံမည်ဟု ပါးစပ်မှ ကြွေးကြော်ထားသော်လည်း ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများက သူတို့၏ နံနက်စာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းလေးမှာ ဆန်ပြုတ်အဖြူ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေသော အီကြာကွေးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် တံတွေးများကို မမြိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မင်း စားချင်ရင်လည်း စားလိုက်လေ..."

ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး အီကြာကွေး တစ်ချောင်းကို လှမ်းပစ်ပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အီကြာကွေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးသည် ယင်းကို ဖွဖွလေး နမ်းရှူကြည့်လိုက်သည်။

ကြော်ထားသော အစားအစာ၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့မှာ အရေးအကြီးဆုံး အချက်ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ရာ သူ့အား နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်စေပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်... မင်းက ဒီလောက်တောင် စေတနာရှေ့ထားပြီး ကျွေးချင်နေမှတော့ မင်းမျက်နှာကို ထောက်ပြီး ငါ တစ်လုပ်လောက် မြည်းကြည့်ပေးမယ်..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးသည် အီကြာကွေးကို ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားခဲ့လေတော့သည်။

"အရမ်း အရသာရှိတာပဲ..."

...

တစ်ခဏအကြာပြီးနောက်...

ထူးကဲလှပသော နတ်စံအိမ်တော် ကြီး လက်ဝါးအရွယ်အစားသို့ ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကျန်းလျိုက သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးက ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှုနှင့် နောင်တရမှုတို့ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်တို့... ထမင်းစားလို့ ပြီးသွားပြီလား… ကျွန်တော် ဗိုက်တောင် မဝသေးဘူး… ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း လူတွေကို အစားအသောက် ဖိတ်ကျွေးပြီးတော့ ဗိုက်ဝအောင် မကျွေးတတ်ဘူးလား...”

"ဗိုက်မဝသေးဘူး ဟုတ်လား… မင်း ဆန်ပြုတ်အဖြူ သုံးပန်းကန်၊ အီကြာကွေး ငါးချောင်း၊ လက်ဖက်ရည်စိမ် ကြက်ဥ နှစ်လုံးနဲ့ ဝက်သားပေါက်စီ နှစ်လုံးတောင် စားထားတာလေ..."

ကျန်းလျိုသည် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ရယ်ချင်ချင်စိတ်နှင့် စိတ်မရှည်မှုတို့ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ အစားအသောက် ကြီးမားမှုက ကျန်းလျိုကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ ဗိုက်ကလေး စူထွက်နေသည်ကို မြင်နေရပါလျက်နှင့် ဗိုက်မဝသေးဘူးဟု ပြောနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤစကားကြောင့် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်လေသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့က ကျန်းလျို၏ လက်ထဲရှိ ထူးကဲလှပသော နတ်စံအိမ်တော် ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ အိမ်ကြီးက တကယ့် ရတနာတစ်ပါးပဲ… ခရီးသွားတဲ့အခါ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် တစ်ခါတည်း သယ်သွားလို့ရတာ အရမ်းကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"ကဲပါ ကလေးလေးရယ်… အချိန်လည်း လင့်နေပြီ… ငါတို့ မင်းကို ထမင်းလည်း ကျွေးပြီးပြီဆိုတော့ အခု ငါတို့ကို မင်းရဲ့ အိမ်ကို ခေါ်သွားသင့်ပြီလေ..."

ကျန်းလျိုသည် နတ်စံအိမ်တော် နှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်လက်ပြောဆိုနေခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးအား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်လေးက ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့… ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကျွန်တော့် အိမ်ကို သူငယ်ချင်းတွေ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးဘူး… ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်သွားရင် ကျွန်တော့် မိဘတွေ သေချာပေါက် ဝမ်းသာကြမှာပဲ..."

အမှန်တကယ်ပင် ရန်ပွဲတစ်ခုကနေ ဤသူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်ကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သတိလစ်သွားပြီးနောက် တစ်ညအိပ်လိုက်ရပြီး အရသာရှိလှသော နံနက်စာကို ကျွေးမွေးခံခဲ့ရပြီးချိန်တွင် သူတို့ကို အိမ်သို့ အလည်ပြန်ခေါ်ခြင်းက မှန်ကန်သည်ဟု ထင်ရပေသည်။

‘ဒါက အမေ အမြဲပြောလေ့ရှိတဲ့ အပြန်အလှန် ကျေးဇူးဆပ်တယ် ဆိုတာများလား…’

စကားပြောနေရင်းဖြင့်ပင် ကောင်လေးက သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ထဲရှိ တောင်ဖြိုတူ ကြီးမှာ ဧရာမအရွယ်အစားအထိ ကြီးမားလာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်.... သူသည် တောင်ဖြိုတူ ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အဝေးဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။ စွန်းဝူခုန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ကျန်းလျိုအတွက်မူကား နဂါးမြင်းဖြူသည် ၎င်း၏ ခွာအောက်မှ လေကြမ်းများကို ဖန်တီးကာ လေထဲတွင် အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားနိုင်သဖြင့် အမွေးအတောင် မိစ္ဆာဓား ကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

ခရီးအကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးလွန်းခြင်း မရှိသလို သိပ်နီးကပ်နေခြင်းလည်း မရှိချေ။ ရှေ့သို့ လီတစ်ရာခန့်မျှ သွားပြီးနောက် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးသည် ကြီးမားသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။

"ရောက်ပြီ… ဒါက ဝမ်ဇီတောင်ပဲ… ကျွန်တော့် အိမ်လေ..."

မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေးက ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကို ရှင်းပြလိုက်ပြီး အနီးရှိ မိစ္ဆာဂူ တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

"အာ... သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီ… သခင်လေးက လက်နက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပျံသန်းတဲ့ အကျင့်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ တစ်ညလုံး ထွက်သွားတော့ ဘုရင်ကြီးနဲ့ သခင်မလေးတို့မှာ စိတ်ပူနေကြတာ သေမတတ်ပါပဲ..."

မိစ္ဆာဂူ အဝရှိ ဝံပုလွေခေါင်းနှင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ဦးသည် ဝံပုလွေဖမ်းသည့် ကောင်လေး ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလန့်တကြား အမူအရာဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်လေးတွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိကို အနီးကပ် လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။

"နေပါဦး... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

ဂူအဝရှိ ဝံပုလွေ မိစ္ဆာသည် ကျန်းလျိုနှင့် အဖွဲ့ကို သတိပြုမိသွားပြီး တစ်ခဏမျှ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းလျို၊ နဂါးမြင်းဖြူ နှင့် စွန်းဝူခုန်းတို့မှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ရုပ်သွင်များ မဟုတ်ကြသော်လည်း ဝံပုလွေ မိစ္ဆာသည် ရှားဝူကျင်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့၏ အမူအရာများကို အဓိကထား၍ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားများနှင့် ဤနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ဆက်ဆံရန် မလွယ်ကူကြောင်း အထင်အရှားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဪ... သူတို့က ငါ အပြင်မှာ အသစ်ရလာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ… ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သူတို့ကို အိမ်ကို အလည်လာဖို့ အထူးတလည် ခေါ်လာခဲ့တာ..."

အပေါက်ဝရှိ ဝံပုလွေ မိစ္ဆာ၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ကောင်လေးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သခင်လေး ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဝံပုလွေ မိစ္ဆာသည် ထပ်မံ၍ မပြောရဲတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးနှင့် သခင်မလေးတို့က အိမ်တွင် ရှိနေကြပြီး သူတို့ကို မည်သို့ ဆက်ဆံမည်ဆိုသည်ကို ဘုရင်ကြီးကိုယ်တိုင်ကသာ ဆုံးဖြတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

"ကြိုဆိုပါတယ် သခင်တို့… ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ဝင်ကြပါ..."

စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝံပုလွေ မိစ္ဆာသည် အတော်လေး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို မိစ္ဆာဂူ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

***