အခန်း ၃၃၆

အပိုင်း(၃၃၆)

ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... မင်းက ငါ့ကို ကူညီစေချင်တာပေါ့လေ..."

"ဟုတ်ပါတယ်… ဆရာတော်... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းလျိုအား အလေးအနက် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလျိုသည် အလွန် ငယ်ရွယ်သော ဘုန်းကြီးငယ်လေး တစ်ပါးသာ ဖြစ်နေပုံပေါ်သော်လည်း ကောင်းကင်နဲ့တန်းတူ မဟာပညာရှိကြီး ကဲ့သို့သော သူများ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိထားသည့်အပြင် ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာ၏ ဇာစ်မြစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသောကြောင့် ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာသည် သူ့အား သာမန် ဆရာတော်လေး တစ်ပါးအဖြစ် မသတ်မှတ်ဝံ့တော့ချေ။

သတိပေးချက် - ‘အချစ်စစ်' တာဝန် စတင်သက်ဝင်သွားပါပြီ။

တာဝန် လိုအပ်ချက်များ - ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာနှင့် သူ၏ မိသားစုကို ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်စေရန်နှင့် သူတို့ လုံးဝ လုံခြုံစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်စေရန် အောင်မြင်စွာ ကူညီပေးပါ။ တာဝန် အောင်မြင်ပါက ဆုလာဘ်အဖြစ် အတွေ့အကြုံမှတ် ၆၀၀,၀၀၀ နှင့်အတူ ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံး ရရှိပါမည်။ အကယ်၍ တာဝန် ကျရှုံးပါက အတွေ့အကြုံမှတ် ၆၀၀,၀၀၀ နှုတ်ယူခံရပါမည်။

လက်ခံ / ငြင်းပယ် ပါသလား

ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာက အကူအညီတောင်းခံလိုက်ချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စနစ်၏ သတိပေးသံက ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အတွေ့အကြုံမှတ် ၆၀၀,၀၀၀ အပြည့်ပါဝင်သော ဆုလာဘ်ကြောင့် ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးများ အတော်လေး တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အလေးအနက်ထား၍ ဖျောင်းဖျပြောဆိုပြီးနောက် အလိုအလျောက် တာဝန်တစ်ခု အမှန်တကယ် စတင်သက်ဝင်လာခဲ့လေပြီ။ ထို့အပြင် ဤတာဝန်အတွက် ဆုလာဘ်များမှာလည်း အတော်လေး များပြားလှပေသည်။

"ကောင်းပြီ… ဝံပုလွေဖမ်းတဲ့ ကောင်လေး နဲ့ ငါတို့ကြားမှာ ရေစက်အတော်လေး ရှိနေတယ်… ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်းကို ကူညီပေးဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းလျိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ သေချာပေါက်ပင် သူသည်လည်း ထို အလိုအလျောက် တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ဆက်လုပ်ကြမလဲ..."

ကူညီပေးမည်ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာက ကျန်းလျိုအား ချက်ချင်း မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

"အထူးတလည် ဘာမှ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး… အဓိကကတော့ ကောင်းကင်ဘုံကို လှည့်စားပြီး ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကူးဖို့ ပဲ..."

ဤအစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းလျိုသည် ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာအား ပြောပြလိုသော်လည်း ရှားဝူကျင်း က သူတို့၏ ဘေးတွင် ရှိနေပေသည်။ ဤလူက သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်ခြေ အလွန်များပြားသဖြင့် ကျန်းလျိုသည် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။

"အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ ငါတို့ တော်ဝင်မြို့တော် ကို တစ်ခေါက် သွားပြီးမှပဲ ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာ ထံမှ တာဝန်ကို လက်ခံပြီးနောက် ကျန်းလျိုက မကြာမီမှာပင် တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီဗျာ... ဒါဆိုရင်တော့ အားလုံးကို ဆရာတော်လေး လက်ထဲပဲ ပုံအပ်ပါရစေ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာတွင် ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိသဖြင့် သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။ ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာသည် အခြားသူများကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ့၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ၏ အားနည်းချက်က ကျန်းလျို၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ကျန်းလျိုကသာ သူ့ကို တကယ် နှိမ်နင်းလိုပါက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သွားရောက် တိုင်တန်းပြီး သူ၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူသည် အဆုံးသတ်သွားရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသည့်အဆုံး ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာသည် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများကို ယုံကြည်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နှုတ်ကတိ အကြမ်းဖျင်း ရရှိပြီးနောက်တွင် ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မံ၍ အကျယ်တဝံ့ မပြောဆိုကြတော့ဘဲ စားသောက်ပွဲကိုသာ ဆက်လက် ဆင်နွှဲကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည်များအားလုံး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည့် စားသောက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများသည် ရတနာဆင် တိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ဝမ်ဇီတောင်မှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေတော့သည်။

"ဆရာတော်... ဆရာတော်မှာ ဘယ်လို အစီအစဉ်မျိုး ရှိနေလို့လဲ… တကယ်လို့ ဒီကိစ္စကို ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သာ သိသွားရင် ဘယ်လိုမှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး အဖြစ် ကောင်းကင်ဥပဒေများကို ပိုမိုနားလည်ထားသူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ကျူးပါကျဲက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းလျို၏ အကြည့်တို့က ရှားဝူကျင်း၏ နံဘေးသို့ အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ကျူးပါကျဲအား မည်သည့် ရှင်းလင်းချက်မျှ မပေးဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ ငါတို့ အရင်ဆုံး နန်းတော် ထဲကို တစ်ခေါက် သွားပြီးမှပဲ ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ကျူးပါကျဲသည် ကျန်းလျို၏ ပယ်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရသော်လည်း ထပ်မံ၍ ဇွတ်မှိတ် မမေးတော့ချေ။ သူ၏ မေးခွန်းမှာ ရှားရှားပါးပါး ဖြစ်ပေါ်လာသော သိချင်စိတ်ကြောင့်သာ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တွင်မူ သူက အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျူးပါကျဲကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစေသည့် အရာများမှာ မိန်းမလှလေးများနှင့် အစားအသောက်ကောင်းများသာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

အပိုစကားများ မဆိုတော့ဘဲ ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများသည် လမ်းခရီးကို အလျင်စလို မသွားကြဘဲ အေးအေးလူလူပင် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ မိုင်တစ်ရာကျော် ခရီးစဉ်ကို သုံးရက်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ကြပြီးနောက်မှသာ ရတနာဆင် တိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

တော်ဝင်မြို့တော်ထဲသို့ တစ်ကျော့ပြန် ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်မူ ကျန်းလျို၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ သူသည် တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်း ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားပြီး ရတနာဆင် တိုင်းပြည်၏ ဘုရင်ကြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ကပ်ထားခဲ့သည့် တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်းကို ဆွဲခွာလိုက်လေတော့သည်။

"ဝါး... တစ်ယောက်ယောက်က တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်းကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီဟေ့..."

ကျန်းလျိုက တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်းကို ဆွဲခွာလိုက်ခြင်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့တော့သည်။

ဤသတင်းသည် တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဂယက်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာစေကာ အဝေးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ပိုင်ဟွာရှို့ မင်းသမီး ပထမဆုံး ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရစဉ်က ဘုရင်ကြီးသည် တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်းကို ကပ်ခဲ့ဖူးပြီး ထူးခြားပြောင်မြောက်သော စွမ်းအားရှင်များစွာက ပထမဆုံး ဖြစ်လိုသည့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် အလုအယက် လာရောက် လက်ခံခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် ထိုစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံခဲ့ကြသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဤအရာက လူများစွာကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့ပြီး အခြားသူများအား တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်းကို မဆွဲခွာဝံ့ကြစေရန် တဖြည်းဖြည်း တားဆီးပိတ်ပင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရက်စွဲများကို ရေတွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မည်သူမျှ ဤစိန်ခေါ်မှုကို လက်မခံဝံ့ကြတော့ချေ မဟုတ်ပါလား။ ယနေ့တွင်မူ မည်သူကများ ဝံ့ဝံ့စားစား ပြုလုပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။

ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများက တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်းကို ဆွဲခွာပြီးနောက်တွင်မူ နန်းတော်မှ တော်ဝင်စစ်သည်များမှာ မကြာမီမှာပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ကြပြီးနောက် ကျန်းလျိုမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော ကိုရင်လေး တစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်နေသဖြင့် သိပ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသော်လည်း တော်ဝင်ကြေညာစာတမ်းကို ဆွဲခွာပြီးဖြစ်၍ သူတို့က ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် တော်ဝင်စစ်သည်များသည် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများကို တော်ဝင်နန်းတော် အတွင်းသို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်သွားကြလေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... ဝမ်ဇီတောင်ပေါ်၌ ပိုင်ဟွာရှို့ မင်းသမီးသည် သူမ၏ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သူမ၏ရှေ့ရှိ ကြေးမုံပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်နေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ကျန်းလျို ပြောခဲ့သော စကားများသည် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အိမ်လွမ်းစိတ်ကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ပြန်လည် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြန်သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ခမည်းတော် ဘုရင်ကြီးနှင့် မယ်တော် မိဖုရားကြီးတို့ မည်သို့ ရှိနေကြမည်နည်းဆိုသည်ကို သူမ တွေးတောတမ်းတနေမိလေတော့သည်။

"ရှင်မ..."

ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ သေသပ်ညင်သာစွာ ထွေးပိုက်လိုက်ရင်း တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် လင်မယားအဖြစ် ပေါင်းသင်းလာခဲ့ပြီးမှ… ဒီအချက်ကို တစ်ချိန်လုံး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်ပေါ့... ရှင်က တကယ်တော့ ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ..."

ပိုင်ဟွာရှို့ မင်းသမီးသည် ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာ၏ ကျယ်ပြန့်သော လက်ဝါးကြီးကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ရင်း လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

***