အခန်း ၁
Vol. 1 Ch. 1
အခန်း (၁) ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်
"ဒီနေ့ရက်တွေကတော့ မျှော်လင့်ချက်လေး နည်းနည်းရှိလာပြီပဲ"
စစ်ဝတ်စုံဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝါရင့်စစ်သည်၏လက်ထဲမှ ဝက်သားစိမ်းတစ်တုံးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ မည်သူမျှ သတိမထားမိသည့်အချိန်တွင် ထိုအသားကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ကပျာကယာ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။
ဤအရာက သူ၏ အဆင့်တက်ရန် ခြေလှမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းချဲ့သည် လွန်ခဲ့သော လဝက်ကျော်ခန့်က ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အရည်အချင်းစုံလင်လှသော ကမ္ဘာမြေမှ လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုရှိ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျကာ အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရသော အရန်စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
စစ်တပ်အတွင်း၌ အညစ်ပတ်ဆုံးနှင့် အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ရရုံသာမက မည်သူမဆို သူ့အား အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျနိုင်ပေသည်။
ထို့အပြင် တစ်လကျော်ခန့် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းပြီးနောက် နယ်စပ်သို့ ရိက္ခာပို့ရန် စေလွှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ဘေးနားရှိလူများ၏ ပြောစကားများအရ ကျန်းချဲ့သည် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။
နယ်စပ်သို့သွားရသော အရန်စစ်သည်များသည် နှစ်နှစ်တာ စစ်မှုထမ်းပြီးပါက သုံးပုံတစ်ပုံမျှ အသက်ရှင်ရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။
သို့သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းချဲ့တွင် ကူးပြောင်းသူတို့၏ အခွင့်အရေးရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်။
တန်ဖိုးညီမျှသော ပူဇော်သက္ကာရ။
ပူဇော်ရန်အတွက် လုံလောက်သော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်နိုင်သရွေ့ သီအိုရီအရ သူသည် မည်သည့် ရည်မှန်းချက်ကိုမဆို သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။
သို့သော် ထိုအရာက သီအိုရီအရသာ ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပူဇော်သက္ကာရကို ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့သည် ထိုစဉ်က သူ၏ အခြေအနေနှင့် စွမ်းရည်အပေါ် မူတည်၍ အခြေခံအကျဆုံး ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ပူဇော်မည့် ရည်မှန်းချက်မှာ... ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု တိုးမြှင့်ရန်။
ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ... သွေးနှစ်ကျင်း (တစ်ပိဿာခန့်)... အရိုးဆယ်ကျင်း (ငါးပိဿာခန့်) နှင့် အသားနှစ်ဆယ်ကျင်း (ဆယ်ပိဿာခန့်) ဖြစ်သည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် အိမ်ရာပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချထား၍ ရရှိသော ငွေအနည်းငယ်ရှိသော်လည်း အဆက်အသွယ် လုံးဝမရှိပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေသော အရန်စစ်သည်များသည် ထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တပ်စခန်းအပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်ပင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မူလက သူသည် ကံကောင်းနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသေးသည်။
သို့သော် ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် အရန်စစ်သည်တစ်ဦးသည် ချမ်းအေးလှသော ဆောင်းရာသီ၌ အဝတ်အစားများ ချွတ်ခံရကာ တပ်စခန်းတံခါးဝတွင် ကြိုးဆွဲချခံရပြီး အအေးဒဏ်ဖြင့် သေဆုံးသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးမည့် အတွေးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် စားဖိုဆောင်တပ်ဖွဲ့မှ တပ်ကြပ်တစ်ဦးနှင့် အဆက်အသွယ် ရခဲ့သည်။
ကာလပေါက်ဈေးထက် သုံးဆပိုများသော ငွေကြေးကို အသုံးပြု၍ သူ၏လက်ထဲမှ ပူဇော်ရန်ပစ္စည်းများကို နည်းနည်းချင်းစီ လဲလှယ်ခဲ့ရသည်။
အခြားအသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝက်သားသည် ရရှိရန် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းလည်း ပိုသက်သာပေသည်။
ထို့အပြင် ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်က မည်သည့်အသားကို အသုံးပြုရမည်ဟု ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိပေ။
သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝက်သားကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ယနေ့ရရှိသော ဝက်သားနှစ်ကျင်း မှာ နောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ ပူဇော်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ မကြာမီ ပြည့်စုံတော့မည် ဖြစ်သည်။
သေဆုံးသွားသော အရန်စစ်သည်၏ အလောင်းကို ပူဇော်ရန်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုရန်ကတော့... သူ့အတွက် အနီးကပ်သွားရန် အခွင့်အရေးပင် လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။
"မနက်ဖြန် ဘယ်နှစ်ကျင်း ယူဦးမလဲ"
အနက်ရောင်ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝါရင့်စစ်သည် ဂိုပုယီက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုဂို... တပ်ထဲက ညီအစ်ကိုတချို့လည်း ပိုက်ဆံပြတ်သွားကြပြီ... ဒီကိစ္စကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ရပ်ထားလိုက်ရအောင်... သူတို့ စားချင်လာတဲ့အချိန်ကျမှ ကျွန်တော် နည်းလမ်း ထပ်ရှာကြည့်ပါ့မယ်"
ကျန်းချဲ့က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် မိုက်မဲသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ သံသယကို တတ်နိုင်သမျှ လျော့ပါးသွားစေရန်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
သို့မဟုတ်ပါက အရန်စစ်သည်တစ်ဦးက အသားများကို အဆက်မပြတ် ဝယ်ယူနေခြင်းသည် လူအများကို သံသယဖြစ်စေပြီး မက်မောစေနိုင်ပေသည်။
သို့သော် သူ့တွင်လည်း အမှန်တကယ် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။
နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာပါက အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့သည် နယ်စပ်သို့ သွားရောက်ကာ အသေခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ အမိအရဆုပ်ကိုင်၍ မိမိ၏ စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ထားရမည် ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခရီးသွားနေစဉ် လမ်းခုလတ်တွင် အသားရရှိရန် ပို၍ ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေများမှာလည်း မလုံလောက်တော့ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲမှ အသားထပ်ဝယ်ရန် လုံလောက်မှု မရှိတော့ချေ။
"ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး... နောက်ပိုင်း အသားဝယ်ချင်ရင် ငါ့ကို လာရှာလှည့်... နယ်စပ်က အရမ်းပင်ပန်းတာ... အခုချိန် အသားလေး နည်းနည်းပါးပါး စားရအောင် နည်းလမ်းမရှာထားရင် ဟိုရောက်ရင် ပိုခက်လိမ့်မယ်"
ဂိုပုယီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ကျန်းချဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော တစ်ဖက်လူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချဲ့သည်လည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ အလုပ်ဆက်လုပ်ရန် လူစုရာနေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
သူသည် အလုပ်လုပ်နေစဉ် အားလပ်ချိန်၌ ဂိုပုယီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စောင့်ကြပ်နေသူများ ရှိနေသေးသဖြင့် ပူဇော်မှုကို ချက်ချင်း စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သော်လည်း အခွင့်အရေး မရနိုင်ဘဲ ညဘက်အထိသာ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ထင်းခွဲခြင်း... ရေခပ်ခြင်း... အဝတ်လျှော်ခြင်း...
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရန်စစ်သည်အများစုသည် ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လက်ထဲရှိ အလုပ်များကိုသာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ကျန်းချဲ့ ဘာသွားလုပ်သည်ကို ဖြစ်စေ မည်သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ အာရုံစိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့ သိသည်မှာ ပင်ပန်းသည် ဟူသောအရာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
မနက်ပိုင်းတွင် စုပေါင်းလေ့ကျင့်ခြင်း... မွန်းတည့်ချိန်တွင် ထင်းခွဲခြင်း... ညပိုင်းတွင် ရေခပ်ခြင်း...
နေ့စဉ် ထမင်းကြမ်းတစ်နပ်နှင့် ဆန်ပြုတ်တစ်နပ် စုစုပေါင်း နှစ်နပ်သာ စားရပြီး မကြာမီ ရင်ဆိုင်ရမည့် နယ်စပ်၏ အန္တရာယ်များကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းရုံသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
"ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်..."
မောင်းခေါက်သံ သုံးချက်နှင့်အတူ ခံစားချက်မဲ့နေသော အရန်စစ်သည်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ အရောင်အဝါ အနည်းငယ် လင်းလက်လာခဲ့သည်။
ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
တန်းစီကာ မျိုချရန် ခက်ခဲလှသော ကောက်နှံစုံထမင်းတစ်နပ်ကို ရယူပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မရှိဘဲ စားသောက်နေသည်။
ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားကြီးအချို့သည် ဤဘက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့သည် သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေပုံရသည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်ခဏ၌ ဦးဆောင်လာသော အမာရွတ်နှင့်လူက သူ့အား အကဲခတ်သလို ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ကျန်းချဲ့ မဟုတ်လား... ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"
ကျန်းချဲ့က လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရန်စစ်သည် အများအပြားက အကြည့်များကို လွှဲပြောင်းလာကြသော်လည်း အများစုမှာ စပ်စုချင်စိတ် သို့မဟုတ် သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေသည့် အမူအရာများသာ ဖြစ်သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အရန်စစ်သည်ဘဝတွင် ဤသို့သော ရှားပါးလှသည့် ဖျော်ဖြေမှုမျိုးကို သူတို့ မျှော်လင့်နေကြသည်။
"ဘာလဲ... ငါကခေါ်နေတာတောင် မလာဘူးပေါ့လေ"
ကျန်းချဲ့ မလှုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ အမာရွတ်နှင့်လူက မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် သူ့အား စိုက်ကြည့်လာသည်။
"တပ်မှူးကြီး... ကျွန်တော်နဲ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ"
ကျန်းချဲ့သည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မကောင်းလှကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။
ထိုလူနောက်သို့ လိုက်သွားပါက မည်သည့်ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။
ယခု ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြည့်ရှုနေသူ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် တစ်ဖက်လူအား အနည်းငယ်တော့ ဟန့်တားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
အမာရွတ်နှင့်လူက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကျန်းချဲ့၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းဆီမှာ အသားဝှက်ထားတဲ့ကိစ္စကို အသိမခံချင်ရင် ငါ့နောက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေးလိုက်ခဲ့... မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်... မဟုတ်ရင်တော့..."
ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ လူအချို့ကလည်း ကျန်းချဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချုပ်နှောင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။
"ဘာလုပ်တာလဲ... ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ"
ကျန်းချဲ့က အားကုန်ရုန်းထွက်ကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆူညံသွားသော အခြေအနေကြောင့် လူအများအပြား လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။
သေချာသည်မှာ အရန်စစ်သည်များကို အထူးစောင့်ကြပ်ရသော စစ်သည်များကလည်း လူအုပ်ကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟောက်ဟမ်းလိုက်သည်။
"လူစုလူဝေးနဲ့ ပြဿနာရှာတဲ့ကောင်တွေ... တွေ့ရာနေရာ သတ်မယ်"
ကျန်းချဲ့၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် စစ်သည်များ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမာရွတ်နှင့်လူက ကျန်းချဲ့ကို ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဝူအမာရွတ်ကြီး... ရပ်လိုက်စမ်း"
အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ကို စောင့်ကြပ်သော တပ်မှူးက အမာရွတ်နှင့်လူကို သိနေပုံရပြီး တစ်ဖက်လူ၏ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် ချက်ချင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ကာ အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားလိုက်သည်။
"ဒီလူက ဘာအပြစ်လုပ်လို့ ဖမ်းရတာလဲ"
အမာရွတ်နှင့်လူက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဒုတိယတပ်မှူးလျို... ဒီလိုပါ... စားဖိုဆောင်တပ်ဖွဲ့မှာ မကြာသေးခင်က သူခိုးတွေ ခဏခဏပေါ်နေလို့ ဝက်သားတွေ အများကြီး အခိုးခံရတယ်... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ရက်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရပြီးမှ ဒီကောင့်ကို မိတာပါ... အခု သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး စစ်မေးမလို့ပါ"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချဲ့သည် တစ်ဖက်လူ ဘာကြောင့် ရောက်လာသည်ကို ဖြစ်စေ မည်သူ၏ ခိုင်းစေမှုကြောင့်ကို ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။
ဂိုပုယီပင် ဖြစ်သည်။
"တကယ်ပဲ ဒီလိုကိစ္စ ရှိတာလား"
တပ်မှူးလျိုက ကျန်းချဲ့ကို ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဤမျှ ပိန်ချုံးနေပြီး ရုပ်ရည်သန့်သန့် လူငယ်လေးတစ်ဦးက စစ်တပ်အတွင်း၌ အသားခိုးရန် သတ္တိရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့မျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"မရှိပါဘူး... လုံးဝ မရှိပါဘူး... တပ်မှူးလျို... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲနေတာပါ"
"သက်သေရှိလား"
တပ်မှူးလျို၏ အကြည့်များက အမာရွတ်နှင့်လူဆီသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ရှိပါတယ်... ဒီကောင့်ဆီမှာ အခု အသားရှိတယ်... သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဝှက်ထားတာပါ"
ဝူအမာရွတ်ကြီးက ကျန်းချဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ပါလား"
"မပါပါဘူး"
ကျန်းချဲ့က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ပါမပါ ငါရှာကြည့်ရင် သိမှာပဲ"
ဝူအမာရွတ်ကြီးက ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ရှာမယ်ဆိုတာနဲ့ ရှာလို့ရမလား... ဝူအမာရွတ်ကြီး... ဒီစစ်တပ်က မင်းအိမ်များ မှတ်နေလား"
တပ်မှူးလျို၏ မျက်နှာထားမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့်နိမ့် အရန်စစ်သည်လေးတစ်ဦးကို သူ ဝင်ရောက်ကူညီပေးရန် မတန်ပေ။
သို့သော် ဤဝူအမာရွတ်ကြီးက တကယ်ကို မျက်စိမရှင်ပေ။
ပါးစပ်မှ ဒုတိယတပ်မှူးလျိုဟု ခေါ်နေသော်လည်း သူ၏ တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ အကြောင်းကြားခြင်း မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ဖမ်းဆီးကာ လူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရန် လုပ်ဆောင်နေသည်။
ထို့အပြင် ဖမ်းဆီးမည့်သူမှာလည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နေသည်။
၎င်းက သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒုတိယတပ်မှူးလျို... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဒီကောင် အသားဝှက်ထားတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတာပါ"
ဝူအမာရွတ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒုတိယတပ်မှူးလျိုက ကျန်းချဲ့ဘက်မှ ရုတ်တရက် ဝင်ပြောပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အကယ်လို့ သူ မဝှက်ထားရင်ရော"
"အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါ့မယ်... အဲလိုဆို အဆင်ပြေလား"
အခြေအနေက ဤအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ကျားကို စီးမိပြီဖြစ်ရာ ဆင်းရန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
အမာရွတ်နှင့်လူသည်လည်း အတင်းအကျပ် ရင်ဆိုင်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"
တပ်မှူးလျိုက ဘေးနားရှိ ကျန်းချဲ့ဆီသို့ ထပ်မံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်နာမည် ကျန်းချဲ့ပါ တပ်မှူးကြီး"
"မင်းက မဝှက်ထားဘူးပြောတယ်... သူက မင်းဝှက်ထားတယ် ပြောတယ်... အင်္ကျီချွတ်ပြီး သက်သေပြရဲလား"
ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ပြရဲပါတယ်"
တပ်မှူးလျို မေးသည်မှာ လုပ်နိုင် မလုပ်နိုင် မဟုတ်ဘဲ ရဲ မရဲ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူ ဝင်ပါရခြင်းမှာ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့၏ ဒုတိယတပ်မှူးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် အများဆုံး ဖြစ်သဖြင့် သူ့တွင် ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် အလျင်အမြန် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ ခါရမ်းပြလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း အေးစက်ချမ်းစိမ့်သော လေပြင်းများ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားရာ ကြက်သီးဖုများပင် ထသွားခဲ့ရသည်။
တစ်ဖက်မှ အမာရွတ်နှင့်လူမှာမူ ယခုအခါတွင် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြူးကျယ်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."
သူသည် ကိုယ်တိုင် ရှေ့တိုး၍ စစ်ဆေးချင်နေသေးသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တပ်မှူးလျိုက သူ၏ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ပြောစရာ စကားကျန်သေးလား"
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."
ဖြေရှင်းချက် မပေးနိုင်တော့ဘဲ ဝူအမာရွတ်ကြီးက ကျန်းချဲ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအသားများကို သူ ဘယ်နေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသင့်သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းတွင်လည်း အသားအနည်းငယ်ကို ဝှက်ထား၍ မရနိုင်ပေ။
"ကျွန်တော် အမြင်မှားသွားတာပါ... တောင်းပန်ပါတယ် ဒုတိယတပ်မှူးလျို"
အမာရွတ်နှင့်လူက သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ည မတိုင်ခင် ပြင်းရှတဲ့ ရှောက်တောင်ကျီအရက် နှစ်အိုးလာပို့ပြီး တောင်းပန်ချေ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ပြောပြီးနောက် ဝူအမာရွတ်ကြီးက မျက်နှာပျက်ကာ လူများကို ခေါ်၍ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဒုတိယတပ်မှူးလျိုကလည်း ကျန်းချဲ့ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
နှစ်ဖက်စလုံးက သေးငယ်သော အရန်စစ်သည်လေးတစ်ဦး၏ ခံစားချက်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ယခုနှစ်တွင် ကျန်းချဲ့မှာ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ အဆင့်နိမ့်အစေခံတစ်ယောက်လို သိမ်ငယ်စွာ ရပ်နေခဲ့ရတော့သည်။