အခန်း ၂
Vol. 1 Ch. 2
အခန်း (၂) ပူဇော်မှုအောင်မြင်ခြင်း
ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို ပြန်တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ ငွေကြေးများ ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
အရန်စစ်သည်တစ်ဦးက အချိန်တိုအတွင်း အသားများကို အကြိမ်ကြိမ် ဝယ်ယူနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူကို သံသယဖြစ်စေပါသည်။
ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူက ဂိုပုယီ၏ လက်ထဲမှ အသားများကို ဆက်လက်ဝယ်ယူနေဦးမည်ဆိုပါက ထိုလူသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုရှာ၍ သူ့ဆီမှ ငွေညှစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။
အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အရန်စစ်သည်များ၏ လေ့ကျင့်ရေးကာလ ပြီးဆုံး၍ နယ်စပ်သို့ စေလွှတ်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ယခု မလှုပ်ရှားလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေး ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကံကောင်းသည်မှာ ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်တွင် သိုလှောင်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ်ပါက ယနေ့ သက်သေအထောက်အထားဖြင့်သာ အမိခံရလျှင် မိမိကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောစေကာမူ မည်သူကမျှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
အမြစ်မရှိ အမှီအခိုကင်းမဲ့နေသူ တစ်ယောက်အတွက် မည်သူကမျှ ရှေ့ထွက်၍ ကာကွယ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရန်စစ်သည်များဟူသည် တန်ဖိုးမရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
နားထဲတွင် ဟောက်သံများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရန်စစ်သည်များ အားလုံး အိပ်မောကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် စောင်ကိုဖယ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ခြေသံလုံအောင် နင်းလျက် တဲအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ပူဇော်မှုပြုလုပ်ရန် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။
နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာလျှင် နယ်စပ်သို့ အပို့ခံရမည့် ကိစ္စကို မပြောနှင့်ဦး။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဂိုပုယီနှင့် အမာရွတ်နှင့်လူတို့ အုပ်စုကို စော်ကားမိထားသဖြင့် သူ့တွင် ကိုယ်ခံစွမ်းအား အလုံအလောက် မရှိပါက အချိန်မရွေး အန္တရာယ် ကျရောက်နိုင်ပေသည်။
တပ်မှူးလျိုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားရန် ဆိုသည်မှာလည်း သူ၏ စရိုက်မျိုး မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် သူနှင့် တပ်မှူးလျိုမှာ ယခင်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသလို ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ၏ဘက်မှ အမြဲတမ်း ရပ်တည်ပေးနေမည် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
မြင်းတင်းကုပ်။
ကျန်းချဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေးဘက်လေးတန် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူကမျှ အာရုံစိုက်နေခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်လွှားဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။
အနံ့ဆိုးများ လှိုင်နေသဖြင့် နှာခေါင်းကိုပိတ်ကာ လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်စိကို မှိတ်လိုက်သည်။
စိတ်အာရုံထဲတွင်တော့ ဆယ်ပေခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး သွေးရောင်အဆင်တန်ဆာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုသည် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျောက်တိုင်၏ အောက်ခြေတွင် ဝက်သားနှင့် ဝက်သွေးများ စုပုံနေပြီး ကျောက်တိုင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာကြောင်းငယ်အချို့ကို ရေးသားထားသည်။
ပူဇော်မည့် ရည်မှန်းချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု တိုးမြှင့်ရန်ဖြစ်ပြီး ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ သွေးနှစ်ကျင်း အရိုးဆယ်ကျင်းနှင့် အသားနှစ်ဆယ်ကျင်း ဖြစ်သည် ပူဇော်မည်လား။
"ပူဇော်မည်"
ကျန်းချဲ့သည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ သွေးရောင်အဆင်တန်ဆာများသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ အလင်းရောင်များ အဆက်မပြတ် တလက်လက် တောက်ပလာခဲ့သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျောက်တိုင်မှ မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပူဇော်ထားသော ဝက်သားများကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ထိုပူဇော်ဖွယ်ရာများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ဆက်လက်တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကျောက်တိုင်မှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး အသိဉာဏ်ရှိသော မြွေငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
ထိုနောက်တွင်တော့ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ နွေးထွေးသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကိုယ်လက်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အားလုံးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။
အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိရပေ။ ကျန်းချဲ့ ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဆန်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။
အညိုရောင် မြင်းခေါင်းတစ်ခုသည် အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်းထံမှ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော နှာခေါင်းပေါက်လေများတွင် အပုပ်နံ့များ ပါဝင်နေသည်။
သူ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မြင်းသည် အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။
ကျန်းချဲ့သည် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သံညှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင်း၏ခြေထောက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အောက်သို့ အတင်းအကျပ် ဖိချလိုက်သည်။
အံ့သြစရာပင်။
မြင်းတစ်ကောင်၏ အင်အား မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို သူ ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။ ယခင်ကသာဆိုလျှင် အကန်ခံရပါက ရက်အနည်းငယ်ခန့် နားရမည်မှာ သေချာသော်လည်း ယခုမူ သူက တိုက်ရိုက် ဖိချထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါက ပူဇော်ပြီး ရလာတဲ့ စွမ်းအားလား"
မြင်းက အနည်းငယ်မျှသာ လန့်သွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကသာဆိုလျှင် သူသည် လက်ဖြင့် ဖိချထားရန် အလျှင်းမဖြစ်နိုင်ပေ။
"ဒီစွမ်းအားက..."
မြင်းကို ဂရုတစိုက် ချော့မော့ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် မြင်းတင်းကုပ်မှ ထွက်ခွာလာကာ တဲအတွင်းသို့ အသံမထွက်စေဘဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဤညတွင် သူ အလွန်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း။
အရန်စစ်သည်အများစုသည် ခံစားချက်မဲ့နေသော အမူအရာများဖြင့် စုပေါင်းလေ့ကျင့်မှုများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။
သူတို့သည် ရိက္ခာပို့ဆောင်ရသော အလုပ်သမားများသာမက အမှန်တကယ်တွင် နယ်စပ်စစ်တပ်၏ အရန်စစ်သည် အင်အားစုများလည်း ဖြစ်ကြသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သေဆုံးဒဏ်ရာရမှု နှုန်းထားမှာ အလွန်မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ကြားတွင် ရောနှောနေသော ကျန်းချဲ့သည် မည်သူ၏ အာရုံကိုမျှ မဖမ်းစားနိုင်ပေ။ မိမိ၏ ခွန်အားများ ကြီးမားလာသောကြောင့် မာနထောင်လွှားခြင်း မရှိဘဲ အခြားသူများ သတိမထားမိစေရန် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချနေထိုင်ခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းမှာမူ သူသည် နယ်စပ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် စစ်ပြေးတစ်ဦးအဖြစ် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
နယ်စပ်သို့ သွားရခြင်းသည် သေလမ်းကိုးသွယ် ရှင်လမ်းတစ်သွယ်သာရှိပြီး အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားလှသည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် ရှိနေသဖြင့် လုံလောက်သော ပူဇော်ဖွယ်ရာများကို ရရှိနိုင်သရွေ့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများသည် အကန့်အသတ်မရှိ တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အဘယ်ကြောင့် အသက်စွန့်ရမည်နည်း။
တောခိုဓားပြဖြစ်၍ အလိုရှိသူအဖြစ် ကြေညာခံရလျှင်ပင် အသေခံရခြင်းထက်တော့ ပိုကောင်းသေးသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် သူတစ်ပါး၏ မက်မောမှုကို ခံရနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားကာ ဂိုပုယီ၏ လက်ထဲမှ အသားများကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် မနက်ခင်းလေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အရန်စစ်သည်များသည် ညည်းညူအော်ဟစ်လျက် ထမင်းစားရန် တန်းစီနေကြသည်။
ယခင်အခြေအနေများအရဆိုလျှင် ထို့နောက်တွင် သူတို့သည် အခြားအလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ကွာခြားမှု ရှိနေပုံရသည်။
မကြာမီ ထွက်ခွာရတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ယခင်နှစ်များက အရန်စစ်သည်များ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထမင်းစားပြီးနောက် လူအားလုံးကို ဒုတိယတပ်မှူးလျိုက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းသို့ ထပ်မံစုရုံးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စက္ကူချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝါရင့်စစ်သည် တစ်စုသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲ ရပ်နေကြသည်။
သူတို့၏ အကြည့်များက အရန်စစ်သည်များထံသို့ စူးရှစွာ ရောက်ရှိနေပြီး ရက်အတော်ကြာ ဆာလောင်နေသော တောခွေးရိုင်းများက သားကောင်ကို တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"မင်းတို့တွေ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် နယ်စပ်ကို သွားရတော့မယ်... ထုံးစံအရ မထွက်ခွာခင်မှာ စစ်သည်အချင်းချင်း လေ့ကျင့်ရေးတိုက်ပွဲ တစ်ပွဲလုပ်ရမယ်... ဝါရင့်စစ်သည် တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူဆိုရင် နေ့လယ်စာမှာ အသားတစ်တုံး ပိုစားခွင့်ပြုမယ်... ပင်မတပ်ရင်းထဲကို ဝင်ပြီး လစာစားခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ပိုရှိလိမ့်မယ်"
ဒုတိယတပ်မှူးလျိုသည် လူအများ၏ ရှေ့တွင်ရပ်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဝါရင့်စစ်သည် တစ်စုကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဆုလာဘ်ရှိသည့် အခြေအနေတွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသင့်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လူအများစု၏ မျက်နှာပေါ်၌ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုအရာက မထူးဆန်းလှပေ။
အရန်စစ်သည်များသည် တစ်နေ့လျှင် ထမင်းကြမ်းတစ်နပ်နှင့် ဆန်ပြုတ်တစ်နပ် နှစ်နပ်သာ စားရသဖြင့် ဗိုက်ဝအောင် စားရရန်ပင် မလွယ်ကူပေ။
သို့သော် ပင်မတပ်ရင်းမှ ဝါရင့်စစ်သည်များမှာမူ တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်စားရပြီး အချို့သော အထက်တန်းလွှာများဆိုလျှင် တစ်ခါတစ်ရံ အသားပင် စားရသေးသည်။
ထို့အပြင် သူတို့အများစုမှာ သွေးစွန်းဖူးသူများ ဖြစ်သဖြင့် အရာရာတိုင်းတွင် ယခုမှ စစ်မှုထမ်းရသော အရန်စစ်သည်များထက် များစွာသာလွန်နေပေသည်။
ဤသည်မှာ ကြိုတင်မြင်နိုင်သော တစ်ဖက်သတ် အရိုက်ခံရမည့်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။
ထွက်ခွာခြင်းမပြုမီ အရန်စစ်သည်များ၏ စရိုက်ကို သေချာစွာ ပွတ်တိုက်ချေဖျက်ကာ သူတို့အား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေရန်နှင့် ပြန်လည်ခုခံရဲခြင်း မရှိစေရန် အသေအချာ ပြုလုပ်ပြီးမှ နယ်စပ်သို့ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် သွားရောက်စေရန်မှာ စစ်တပ်၏ မပြောဘဲသိနေသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ပင် ထင်မြင်နေမိသည်။
"ကဲ... ပထမတန်းကနေ စလိုက်ကြ"
ဒုတိယတပ်မှူးလျိုသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အလယ်မှ ဆုတ်ခွာသွားကာ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့၏ တပ်မှူးဘေးသို့ ပြန်သွားပြီး အမိန့်နာခံနေသည်။
ပထမတန်းရှိ အရန်စစ်သည် ဆယ်ကျော်သက်ခန့်သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်နေကြပြီး မည်သူကမျှ ဦးစွာ မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။
အချို့ဆိုလျှင် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့သွားကြသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဝါရင့်စစ်သည်များကမူ အချိန်ဆွဲနေမည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့မှ ဒုတိယတန်းမှစတင်ကာ နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် အနောက်သို့ မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး တိုက်ခိုက်ရန် နေရာလွတ် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း အရန်စစ်သည် ဆယ်ကျော်သက်ခန့်သည် ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိပေ။
နှစ်ချက် သုံးချက်မျှဖြင့် ဝါရင့်စစ်သည်များ၏ လှဲချခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဖိထားပြီး အထိုးအကြိတ် ခံရတော့သည်။
ဒုတိယတန်း...
တတိယတန်း...
အရန်စစ်သည် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ဆက်တိုက် လှဲချခံလိုက်ရပြီး ဒဏ်ရာရရှိမှု အခြေအနေများမှာ မတူညီကြပေ။
အခြေခံအားဖြင့် အရေပြားနှင့် အသားမျှသာ ဒဏ်ရာရရှိကြသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ကြောက်ရွံ့နေသော ခံစားချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ကြောက်ရွံ့နေ၍လည်း အလကားပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချဲ့၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဆယ်ကျော်သက်ခန့်ရှိသော လူများမှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အလယ်သို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝါရင့်စစ်သည် တစ်စုသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က လှုပ်ရှားရန် ပြင်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"လောင်ဝမ်... ငါတို့နှစ်ယောက် နေရာလဲရအောင်"
"ရတယ်"
အမာရွတ်နှင့်လူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လူတစ်ယောက်ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျန်းချဲ့၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်သီးဆုပ်ကာ လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်ရာ "ဂျွတ်... ဂျွတ်..." ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကျန်းချဲ့ကို သေချာစွာ ပညာပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်ပေသည်။