အခန်း ၅
Vol. 1 Ch. 5
အခန်း ၅ ပူဇော်မည့် ရည်မှန်းချက် နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ် အောင်မြင်ရေး
စိတ်အာရုံထဲရှိ ကျောက်တိုင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
[ပူဇော်မည့် ရည်မှန်းချက်မှာ နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်မှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။]
[ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ နွားအရွတ် နှစ်ကျပ်သား၊ နွားရိုး ဆယ်ကျင်း၊ နွားသွေး အစိတ်၊ အမဲသား သုံးဆယ်ကျင်းနှင့် သက်တမ်း ခြောက်လ ဖြစ်သည်၊ ပူဇော်မည်လား။]
အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်တဲအတွင်း၌ ကျန်းချဲ့သည် မျက်စိကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်က သတ်မှတ်ပေးသော တန်ဖိုးမှာ ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အလွန်ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ပထမအချက်မှာ အဆက်အသွယ်ပင် ဖြစ်သည်။
လယ်ထွန်နွားဆိုသည်မှာ ဝက်သားကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဝယ်ယူ၍ ရသောအရာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သတ်ဖြတ်ရန် တားမြစ်ထားသော အရာဖြစ်ပြီး အာဏာရှိသော မိသားစုများပင်လျှင် အမဲသားစားလိုပါက ချော်လဲသေသွားသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်မျိုးကို ဖန်တီးရပေသည်။
သို့သော် သူသည် စစ်တပ်စခန်းအပြင်သို့ လုံးဝထွက်ခွင့်မရှိသလို ဂိုပုယီနှင့်လည်း ရန်ငြိုးဖြစ်ထားသဖြင့် အမဲသားဝယ်ယူရန် အဆက်အသွယ်ရှာဖို့ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ငွေကြေးပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေများမှာ အိမ်ရာပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချထား၍ ရရှိသော ငွေများဖြစ်ပြီး ဂိုပုယီထံမှ အသားဝယ်ယူရန်အတွက် ကာလပေါက်ဈေးထက် သုံးဆပိုပေးခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ ငွေစအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
တန်ဖိုးကြီးမားသော အမဲသားကို မဆိုထားနှင့် ဝက်သားနှစ်ကျင်းပင် ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
သို့သော် သူသည် နည်းလမ်းရှာရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။
လျိုကျစ်၏ ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ရှင်းလင်းလှပေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းကို ပြသနိုင်မှသာ အလေးထားခံရပြီး အကာအကွယ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ်ပါက အရန်စစ်သည်လေး တစ်ယောက်အတွက် အာဏာရှိသော တပ်မှူးတစ်ဦးနှင့် ရန်သူဖြစ်ခံပေးရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။
အကယ်၍ လျိုကျစ်၏ အကာအကွယ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပါက သူ၏ ယခုအဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းအားဖြင့် နယ်စပ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ထွက်ပြေးရန် မဆိုထားနှင့် တပ်ထွက်ရမည့်နေ့အထိပင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းပြချက်ကောင်း တစ်ခုခု ရှာတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် သေဒဏ်ပေးခံရနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် ခက်ခဲစေကာမူ သူသည် နည်းလမ်းရှာရမည် ဖြစ်သည်။
ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ရန်ဆိုသည်ကိုလည်း သူ မစဉ်းစားခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အမှန်တကယ်တွင် လျိုကျစ်ထံမှ ပြန်လာပြီးနောက် သူ ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် အခြေခံဝင်ရန် မဆိုထားနှင့် သွန်သင်ပြသပေးမည့်သူ မရှိသဖြင့် အခြေခံကိုယ်နေဟန်ထားကိုပင် မှန်ကန်အောင် မရပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် ရွှေလက်ချောင်းကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ညသန်းခေါင်ယံအချိန်အထိ ကျန်းချဲ့သည် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများကိုသာ စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး အချိန်အတန်ကြာမှသာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့။
စုပေါင်းလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်လူမှာ သူနှင့် တစ်တဲတည်း အိပ်သော တစ်ရွာတည်းသားဖြစ်ပြီး သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးကာ မည်သည့်အရာတွင်မျှ ထူးချွန်မှု မရှိသော်လည်း အားသာချက်တစ်ခုတော့ ရှိပေသည်။
ထိုအရာမှာ လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပြီး သတင်းအချက်အလက် စုံစမ်းရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့အတွင်းရှိ လူအများအပြားနှင့် စကားပြောဆိုနိုင်ပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် ထူးဆန်းသော သတင်းများကို ပြောပြတတ်သူ ဖြစ်သည်။
"ကျန်းချဲ့... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
ရွှီစန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ကျန်းချဲ့အပေါ် အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလျက် မေးလိုက်သည်။
တပ်ရင်းမှ ဝါရင့်စစ်သည်ကို အလဲထိုးနိုင်ပြီး တပ်မှူး၏ အရက်သောက်ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို ခံရသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုအဖြစ်အပျက်များသည် သူတို့ကဲ့သို့ အရန်စစ်သည်များကို ကြောက်ရွံ့သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းချဲ့နှင့် မည်သည့်ပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း စဉ်းစားနေမိပြီး ရုတ်တရက် အခေါ်ခံရသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်နေမိသည်။
"အစ်ကိုရွှီ... ကျွန်တော် သတင်းလေးတစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ"
ကျန်းချဲ့က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ပြောလေ..."
သတင်းမေးရန်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီစန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရသွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ ခါးကို မတ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ ရနိုင်တဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိတဲ့သူများ ရှိလား"
"ရှားပါးပစ္စည်းဆိုတာ... ဘာကို ပြောတာလဲ"
"နွားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေလေ"
"နွားနဲ့ ပတ်သက်တာလား..."
ရွှီစန်းက စကားရပ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျန်းချဲ့ကလည်း အလောတကြီး မလုပ်ဘဲ ရွှီစန်း စဉ်းစားမည့်အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှီစန်းသည် ပခုံးကို တွန့်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။
"လယ်ထွန်နွားဆိုတာ သာမန်လူတွေအတွက် အဆက်အသွယ်ရှာဖို့ မလွယ်ဘူးလေ... ငါတို့ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ အဲဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုရင် ဒီလို စစ်မှုထမ်းနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်လို့ ထင်တယ်"
"ဘယ်သူလဲ"
"ကျာတပ်စုက ကန်းတာပြောင်လေ"
ထိုလူနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချဲ့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသဖြင့် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လို အခြေအနေလဲ"
"ဟိုတစ်လောက ငါနဲ့ တပ်ထဲက ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် စကားပြောရင်း သူ့အကြောင်း ပါလာတာလေ... သူက မူလက ထိုက်အန်းမြို့က ကန်းမိသားစုရဲ့ တရားမဝင် သားတစ်ယောက်တဲ့... မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု အမွေလုရင်း ကန်းမိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံးနဲ့ ပြဿနာတက်လို့ ဒီကို စစ်မှုထမ်းဖို့ အပို့ခံလိုက်ရတာတဲ့"
"နောက်ပြီး အဲဒီကန်းမိသားစုက တော်တော်လေး ချမ်းသာတယ်... စားသောက်ဆိုင်တွေ ဖွင့်ထားတာဆိုတော့ ဝက်သား နွားသားတွေကို မပြောနဲ့ တခြားရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ရနိုင်တယ်တဲ့လေ"
"သူကလည်း ကန်းမိသားစုဝင်ပဲဆိုတော့ အဆက်အသွယ် ရှိကောင်းရှိနိုင်တာပေါ့"
ရွှီစန်းက ကန်းတာပြောင်၏ အကြောင်းအချို့ကို တီးတိုး ပြောပြလိုက်သည်။
"ဒီသတင်း သေချာလား"
"ငါ့ညီအစ်ကိုက ကန်းတာပြောင်နဲ့ တစ်တဲတည်း အိပ်တာ... သူ့ဆီကနေ ကြားလာတာဆိုတော့ သေချာလောက်ပါတယ်"
"ကောင်းပြီ... ကျေးဇူးပဲ အစ်ကိုရွှီ"
ကျန်းချဲ့က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
"ဟီးဟီး... ရပါတယ်... ရပါတယ်... တခြားကိစ္စဆိုရင် ငါ မကူညီနိုင်ပေမဲ့ ဒီလို သတင်းမျိုးဆိုရင်တော့ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ငါ မသိတာ သိပ်မရှိပါဘူး"
ရွှီစန်းက ကျန်းချဲ့ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်လိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ဂုဏ်ယူနေမိသည်။
ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ထမင်းစားရန် တန်းစီနေချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေးဘက်လေးတန် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ကန်းတာပြောင်၏ ဘေးတွင် အခွင့်အရေးရှာ၍ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိကာ သေချာအကဲခတ်ပြီးနောက် ယခင်က ရင်းနှီးနေသည့် ခံစားချက်၏ အရင်းအမြစ်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။
ထိုသူမှာ ယမန်နေ့က လေ့ကျင့်ရေးတိုက်ပွဲတွင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခဲ့သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်နေသည်။
ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်ပြီး အရပ်တစ်မီတာ ကိုးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိသည်။
ဆောင်းရာသီတွင် ပိုက်ဆံလျှော်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ပိုမိုဖောင်းကားနေပြီး ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသည့် အနေအထားမျိုး ရှိနေသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သာမန်လူများ လှုပ်ရှားနိုင်သော အနေအထားမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကျန်းချဲ့ ရောက်လာသည်ကို ကန်းတာပြောင်က တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောက်နှံစုံထမင်းများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် သွင်းနေသည်။
သို့သော် စားပြီးသွားချိန်တွင်တော့ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေဆဲပင်။
မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကန်း... ခဏလောက် နေပါဦး"
ကျန်းချဲ့က အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ကန်းတာပြောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
ကျန်းချဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းတစ်ဝက်ကို တစ်ဖက်လူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က အစား သိပ်မစားနိုင်လို့... အစ်ကိုကန်း ကူစားပေးပါလား"
ကန်းတာပြောင်သည် ရိုးသားပုံရသော်လည်း မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"မနေ့က မင်း တိုက်ခိုက်တာကို ငါ မြင်တယ်... မင်းရဲ့ ခွန်အားက မသေးဘူး... ဒီလောက်လေးက မင်းစားဖို့တောင် လောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကဲ ပြော... ငါနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
"အစ်ကိုကန်းက ထိုက်အန်းမြို့ ကန်းမိသားစုကလို့ ကြားတယ်... အကူအညီလေး တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ"
"ဘယ်သူပြောတာလဲ"
ကန်းတာပြောင်၏ အကြည့်များက ကျန်းချဲ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်မလားဆိုတာပဲ... အဲဒီအတွက် ခင်ဗျား လိုချင်တာကို ကျွန်တော် ပေးနိုင်တယ်"
ကျန်းချဲ့က စကားဝှက်မနေတော့ဘဲ လာရင်းကိစ္စကို တိုက်ရိုက် ပြောပြလိုက်သည်။
ကန်းတာပြောင်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"ဟန်ဆောင်နေလိုက်တာ"
ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကန်းက လူဆိုးတွေရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံရတာတောင် ကလဲ့စားမချေချင်တော့ဘူးလား"
ကျန်းချဲ့က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကန်းတာပြောင်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လာသော အကြည့်များတွင် သံသယနှင့် အထင်သေးမှုများ ရောနှောနေသည်။
"မင်းက ငါ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ကူညီပေးနိုင်လို့လား"
ထိုက်အန်းမြို့ရှိ ကန်းမိသားစုသည် နာမည်ကြီး မိသားစုကြီး မဟုတ်သော်လည်း လူသိများသော မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းချဲ့မှာမူ အရန်စစ်သည်လေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ဤသို့သော စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနေခြင်းမှာ သူ့ကို အရူးလုပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ရင်ထဲတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်လာခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မကူညီနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ပေးနိုင်တယ်"
ကျန်းချဲ့က ကန်းတာပြောင်ကို မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... စကားကို ကွေ့ပတ်မနေနဲ့"
ကန်းတာပြောင်က မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက မကြာခင် နယ်စပ်ကို အပို့ခံရတော့မယ်... အဲဒီခရီးက သေလမ်းကိုးသွယ် ရှင်လမ်းတစ်သွယ်ပဲ ရှိတာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ကနေ ထွက်နိုင်အောင် နည်းလမ်းရှာပေးနိုင်တယ်"
ကျန်းချဲ့၏ အမူအရာမှာ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤစွမ်းရည်ရှိနေသကဲ့သို့ အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေပေသည်။