အခန်း ၇

အခန်း (၇) ပူဇော်ဖွယ်ရာများ ရောက်ရှိလာတော့မည်

'လှုပ်ရှားတာ မြန်လှချည်လား...'

ကျန်းချဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော ဂိုပုယီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယမန်နေ့က ဝူအမာရွတ်ကြီးနှင့် သေခန်းပြတ် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် တစ်ဖက်လူက အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူက အကြောင်းမဲ့ လမ်းလာလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူ သေချာနားမလည်နိုင်သော အချက်တစ်ချက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဂိုပုယီက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေရသနည်း။

သူသည် မကြာမီ နယ်စပ်သို့ အပို့ခံရတော့မည် ဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အမာရွတ်နှင့်လူကို အလဲထိုးလိုက်မိသောကြောင့်သာ တစ်ဖက်လူ၏ ရင်ထဲတွင် သေခန်းပြတ် ရန်ငြိုးကြီးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လား။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် တပ်စခန်းအတွင်း ဆက်လက်ရပ်တည်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထိုအတွေးက ခဏတာမျှ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကသာ ပို၍ ကြီးမားနေသည်။

လျိုကျစ်က ကတိဖျက်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ဂိုပုယီ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထောက်ထား၍ သူ့ကို အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူ၏ အခြေအနေက ချက်ချင်းပင် အန္တရာယ်ကြားသို့ ကျရောက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ် လုံခြုံရေးကို အခြားသူတစ်ယောက်အပေါ် ပုံအပ်ထားရသည့် ဤခံစားချက်က ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ကို အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"ညီလေးချဲ့... ညီလေးချဲ့..."

ရွှီစန်း၏ ခေါ်သံက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းချဲ့သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုရွှီ..."

"ဘာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ရွှီစန်းသည် လူပါးဝသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့၏ ယခုလေးတင် ပြသသွားသော အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကြည်မလင် ဖြစ်နေကြောင်း ရိပ်မိသွားသဖြင့် အများကြီး ဆက်မမေးရဲတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် လျိုကျစ်၏ ဘေးမှ ကိုယ်ရံတော်သည် အနီးသို့ ပြေးလာကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့... တပ်မှူးလျိုက မင်းကို လာခဲ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

စစ်တဲရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဝင်ရန်ပြင်နေသော ကျန်းချဲ့နှင့် တဲအတွင်းမှ ထွက်လာသော ဂိုပုယီတို့သည် ထိပ်တိုက် ဆုံတွေ့သွားကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၏ လေထုမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့သည်။

ဂိုပုယီက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ ဦးစွာ စကားစလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... မင်းရဲ့ အစ်ကိုဂိုကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား..."

"မှတ်မိတာတော့ မှတ်မိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကနဲ့ မတူတော့ဘူးလို့ မြင်မိလို့ပါ..."

"ဟီးဟီး... မင်းက တော်တော်လေး အကွက်ချတတ်တာပဲ... ဒုတိယတပ်မှူးလျိုက ငါ့အစ်ကိုရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မထောက်ဘဲ မင်းကို ခုနစ်ရက်တိတိ ကာကွယ်ပေးမယ်တဲ့... ကောင်းတယ်... ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ ပရိယာယ်ကို ငါ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိလိုက်ရပြီ..."

ဂိုပုယီက ဟန်ဆောင်ပြုံးဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တပ်ကြပ်ဂိုရဲ့ အကွက်ချတတ်မှုကမှ တကယ် မဆိုးတာပါ... ကျွန်တော်က အသားနည်းနည်းလေး ဝယ်တာကိုတောင် ခင်ဗျားက ဒီလောက်အထိ မျက်စိကျနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ်ကို နားမလည်နိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေတာ..."

ကျန်းချဲ့သည် တစ်ဖက်လူကို မျက်လုံးချင်းဆုံရန် လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပေ။ အမှန်တကယ် အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေသည်။

သို့သော် ဂိုပုယီက မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေပေ။ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကျန်းချဲ့၏ အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခုနစ်ရက်ကြာရင် မင်းကို စားဖိုဆောင်ဆီ ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် အစ်ကိုဂိုက မင်းကို သေချာလေး နေရာချထားပေးပါ့မယ်... ဟီးဟီး... ဟားဟားဟား..."

ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ဂိုပုယီသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေချိန်တွင်မူ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းထားလိုက်သည်။

စစ်တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လျိုကျစ်သည် အထက်ပိုင်းနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက ခါးညွတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တပ်မှူးကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"ခုနက ဂိုပုယီနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"တွေ့ခဲ့ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ တွေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီခွေးမသားက သူ့အစ်ကို ဂိုပုရန်ကိုသုံးပြီး ငါ့ကို ဖိအားပေးနေတာ... မင်းကို စားဖိုဆောင်ဆီ ပြောင်းရွှေ့ပြီး အကူလုပ်ခိုင်းဖို့ ပြင်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက ကတိဆိုရင် သေချာတည်တဲ့ လူစားမျိုးပဲ... မင်းကို ခုနစ်ရက် ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားရင် ခုနစ်ရက် တိတိ ကာကွယ်ပေးမယ်..."

"ခုနစ်ရက်ကြာလို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ... တပ်မှူးကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ သေချာပေါက် အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်..."

"ဟားဟား... မင်းက ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ စရိုက်မျိုး ရှိတာပဲ..."

လျိုကျစ်သည် ကျန်းချဲ့၏ သဘောထားကို အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားသည်။ အချိန်ကို တိတိကျကျ တွက်ချက်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆုံတွေ့စေခဲ့ရသည်မှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ကျန်းချဲ့သည် တပ်မှူးချုပ် ကျူးပင်လျှင် ချီးကျူးခဲ့ရသော အလားအလာရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ခုနစ်ရက်အတွင်း သူ၏ တန်ဖိုးကို ပြသနိုင်မည်ဆိုပါက သူ ယခုလုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှမှာ အရှုံးမရှိပေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှိခဲ့လျှင်ပေါ့။

နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ဖက်လူအတွက် သူ ဖန်တီးပေးထားသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူသည် ကျန်းချဲ့ကို သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ သစ္စာရှိစေချင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို ဖတ်လို့ ပြီးသွားပြီလား..."

"အခု လေ့ကျင့်နေဆဲပါ..."

"သေချာရဲ့လား..."

"အကယ်လို့ အလွဲအချော်သာ မရှိဘူးဆိုရင်... ခုနစ်ရက်အတွင်း ဒီကျင့်စဉ်ကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် အောင်မြင်အောင် ကျင့်နိုင်ပါမယ်..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အရောင်များ လင်းလက်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားလှသော ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းသည် သူ့အတွက် အလွန်သေးငယ်သော ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အခြေခံကိုယ်နေဟန်ထားကိုပင် မှန်ကန်အောင် မရပ်နိုင်သေးကြောင်း မည်သူကမျှ မသိကြပေ။ သို့သော် ဂိုပုယီ၏ အန္တရာယ်က နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ လျိုကျစ်၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို မဖြစ်မနေ မြှင့်တင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်မှသာ သူ့ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အခြားသော ပြင်ပဖိအားများကြောင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် အရည်အချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ မျက်စိဖွင့်ပြီး စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ကျန်းချဲ့၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို ရောင်းချရန်အပေါ်သို့သာ ရောက်ရှိနေသည်။

ယခင်က ရွှီစန်း ပြောပြခဲ့သော ဝူချန်ဖုန်းနှင့် လီအာရှန်းတို့သည်လည်း ငွေပေး၍ သိုင်းကျင့်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အလွယ်တကူ လှည့်စား၍ မရသလို ငွေကြေးလည်း ထိုမျှလောက် များများစားစား မရှိကြပေ။ ကျန်းချဲ့သည် သူတို့နှစ်ဦးထံမှ စုစုပေါင်း ငွေဆယ်လျန်သာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့သည် ငွေကြေးပြည့်စုံသော အခြား ပစ်မှတ်များကို ထပ်မံရှာဖွေရန် စတင်ရပြန်သည်။

သူ၏ အချိန်များကို အလွန် အလုပ်များစွာဖြင့် ကုန်ဆုံးနေခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင် စုပေါင်းလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကန်းတာပြောင်သည် ကျန်းချဲ့ကို အလျင်စလို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဆက်အသွယ်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ငွေကို အမြန်ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအဆက်အသွယ်က ယုံရပါ့မလား..."

ကျန်းချဲ့က ဤမျှလောက်အထိ သတိထားနေခြင်းမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။ အရန်စစ်သည်များ၏ လက်ထဲမှ ငွေရရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

ခုနစ်ရက် ကန့်သတ်ချက် ပြည့်ရန် လေးရက်ပင် မလိုတော့ချိန်တွင် အကယ်၍ ထိုငွေများသာ ရေစုန်မျောသွားပါက သူ၏ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ဆိုးရွားသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"စိတ်ချပါ... ရာနှုန်းပြည့် ယုံရတယ်..."

ကန်းတာပြောင်က ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ အလွန်ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းချဲ့က သံသယဖြစ်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အသံကို နှိမ့်၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး... စစ်မှုမထမ်းခင်ကတည်းက ဝက်သတ် အသားရောင်းတဲ့ အသက်ပေးရဲတဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတချို့ ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်... ငါ့ဆီက စကားကြားတာနဲ့ သူတို့ ပစ်မှတ်ကို ရှာထားပြီးသားပဲ... အချိန်မရွေး ပစ္စည်းတွေကို ယူလာပေးနိုင်တယ်..."

"ညီအစ်ကိုပြောင်ကိုတော့ ငါ ယုံတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ... ဒီလောက် ငွေအများကြီး သူတို့ကို ပေးလိုက်ရတာက နည်းနည်းတော့ စွန့်စားရာကျလွန်းတယ်... အင်း... ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

"ငါ မင်းကို ငွေဆယ်လျန် အရင်ပေးမယ်... ပြီးတော့ မင်းကတိပေးထားတဲ့ ငွေဆယ်လျန်နဲ့ပေါင်းရင် စရန်ငွေ နှစ်ဆယ်လျန် ဖြစ်သွားပြီပေါ့... ကျန်တဲ့ ငွေဆယ်လျန်ကို ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်ကျမှ ငါတို့ တစ်ခါတည်း ရှင်းကြတာပေါ့..."

ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ငွေဆယ်လျန်သာ ရှိပြီး ထိုမျှလောက် ငွေအများကြီးကို လုံးဝ ထုတ်မပေးနိုင်ပေ။ သို့သော် ဤကိစ္စကြောင့် မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ဤကဲ့သို့ အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရင်က မင်း ဒီလိုမပြောခဲ့ပါဘူး..."

ကန်းတာပြောင်က နွားမျက်လုံးများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း စိတ်ချပါ... ကတိပေးထားတဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ လုံးဝ သစ္စာမဖောက်ပါဘူး... ဒီလိုလုပ်တာက ပိုပြီး ဘေးကင်းလို့ပါ... အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ငါ မင်းကို မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး... တကယ်တော့ ဒီအမဲသားနဲ့ နွားအရွတ်တွေက တပ်မှူးလျိုက လိုချင်နေတာ..."

"ငါက သတင်းပို့ပေးတဲ့သူ သက်သက်ပါ... မင်းက တပ်မှူးလျိုကိုတောင် မယုံဘူးလား..."

ကျန်းချဲ့သည် သူတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ အသုံးချလိုက်ပြန်သည်။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကန်းတာပြောင်တို့ အုပ်စု မကောင်းသော အကြံအစည်များ မတွေးရဲစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ လျိုကျစ်၏ အမုန်းကို ခံရသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ နောက်ပိုင်းရက်များသည် သေရသည်ထက်ပင် ပိုဆိုးသွားမည်မှာ သေချာပေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကျန်းချဲ့က လျိုကျစ်၏ နာမည်ကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်သောအခါ ကန်းတာပြောင်၏ သဘောထားမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အချိန်ကျရင် ကျန်တဲ့ငွေကို ငါ့ကို သေချာပေါက် ပေးရမယ်နော်... မဟုတ်ရင် ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ အရှုံးပေါ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... ငါလုပ်တဲ့ အလုပ်တွေက အမြဲတမ်း ကတိတည်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ငွေဆယ်လျန်ကို ကန်းတာပြောင်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကန်းတာပြောင်က ငွေ၏ အလေးချိန်ကို သေချာအောင် ချိန်တွယ်ကြည့်ပြီးနောက် ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်အကျဆုံး သန်ဘက်ခါဆိုရင် မင်းလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စစ်တပ်အပြင်ဘက်ဆီ ပို့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ပစ္စည်းလက်ခံဖို့ မင်းဘက်က သေချာ စီစဉ်ထားဦး..."

"ကောင်းပြီ…”