အခန်း ၈

အခန်း (၈) ပူဇော်ဖွယ်ရာများ လက်ဝယ်ရရှိခြင်း

"ဘာ... နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်တောင် စောင့်ရဦးမယ်..."

ဂိုပုယီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝူအမာရွတ်ကြီးမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူက လျိုကျစ်သည် ကျန်းချဲ့ကို အထင်ကြီးနေကြောင်း ကြိုတင်သတိပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ကျန်းချဲ့ကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် ဂိုပုယန်က ဖိအားပေးနေသည့်ကြားမှပင် ကာကွယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က သူ့အတွက် အတော်လေး လက်ခံရခက်စေခဲ့သည်။

"လျိုကျစ်ရဲ့ သဘောထားက တော်တော်လေး ပြတ်သားတယ်... သူက ငါ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ခန့်မှန်းမိပြီး ကျန်းချဲ့က တပ်မှူးချုပ် ကျူး ကိုယ်တိုင် နာမည်တပ်ပြီး ရွေးချယ်ထားတဲ့ အလားအလာရှိသူဆိုတာကိုတောင် သွယ်ဝိုက်ပြီး သတိပေးသွားသေးတယ်..."

ဂိုပုယီက မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို တပ်မှူးဂိုရဲ့ သဘောထားကရော..."

ဝူအမာရွတ်ကြီးက ဤမျှဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို လွှတ်မပေးချင်သေးပေ။ လတ်တလော ရက်ပိုင်းအတွင်း အရန်စစ်သည်တစ်ယောက်၏ အရိုက်ခံရ၍ ကုတင်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်ဖြစ်နေရသည့် သူ့အကြောင်းကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက လှောင်ပြောင်နေကြသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေရသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ အပြည့်အဝ စုပုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့အစ်ကိုက ပြဿနာမကြီးထွားအောင် ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ ပြောတယ်... ကိစ္စသေးသေးလေးတစ်ခုအတွက် လျိုကျစ်နဲ့ ရန်သူမဖြစ်သင့်ဘူးတဲ့..."

ဂိုပုယီက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... လျိုကျစ်က ဒုတိယတပ်မှူးပဲ ရှိသေးတာ... အစ်ကိုဂိုက တပ်မှူးကြီးလေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူအမာရွတ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"လျိုကျစ်ကို အထင်မသေးနဲ့... သူက ဒုတိယတပ်မှူးပဲ ဆိုပေမဲ့ တပ်မှူးချုပ် ကျူးက သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ... ဒါကြောင့်လည်း ဒီတစ်ခါ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ကို သူ့ကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းတာပေါ့... နောက်ပြီး ငါ့အစ်ကိုက ပြောသေးတယ်... မကြာခင် တပ်ထဲမှာ အပြောင်းအလဲတချို့ ရှိလာနိုင်လို့ ပြဿနာ မရှာတာ ပိုကောင်းတယ်တဲ့..."

"အာ... ဒါဆို... ဒါဆို ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရတော့မှာလား..."

ဝူအမာရွတ်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်းတော့ ဘယ်လွှတ်ထားလို့ ဖြစ်မလဲ... လျိုကျစ်က သူ့ကို ခုနစ်ရက်ပဲ ကာကွယ်ပေးမှာလေ... တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးမှာမှ မဟုတ်တာ... ငါတွေးကြည့်တာတော့ ကျန်းချဲ့က သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးထားလို့ ဖြစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူကလည်း ငါ့အစ်ကိုနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြဿနာမတက်ရဲလို့ အချိန်ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်... အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်အများကြီး လိုပါသေးတယ်... သူ့ကို နှိပ်ကွပ်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိပါတယ်..."

ဂိုပုယီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်နေသည်။

အကယ်၍ ပုံမှန်အခြေအနေမျိုးသာ ဆိုလျှင် သူသည်လည်း ပြဿနာမကြီးထွားအောင် ဖြေရှင်းလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါ ဖြေရှင်းရန်ပင် လိုမည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းလုပ်ရာတွင် ယုံကြည်မှုကို အခြေခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာကတည်းက သူ့ကို ငွေပေးကာ ကျန်းချဲ့အား အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ သတ်ပစ်ရန် ခိုင်းစေထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ကျန်းချဲ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ မထင်မှတ်ထားမိသော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဤကောင်လေးက အနည်းငယ် ထူးခြားနေပြီး ပရိယာယ် ကြွယ်ဝနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... အဲဒီကောင်လေးကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်တာပေါ့..."

ဝူအမာရွတ်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်သည်။

ဂိုပုယီက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဒီခုနစ်ရက်က လျိုကျစ်ကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လက်လျှော့ခိုင်းဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျန်းချဲ့က အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ဒီလောက် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ မယုံဘူး... ငါ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပြီ... သူ့ဆီမှာ ပြဿနာရှိတာနဲ့ ခုနစ်ရက်ပြည့်တဲ့ နေ့မှာ ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်..."

ကန်းတာပြောင်က အဆက်အသွယ်ရှာပေးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းချဲ့ နောက်ထပ် လုပ်ရမည့် ပထမဆုံး အလုပ်မှာ ကျန်ရှိနေသော ငွေဆယ်လျန်ကို စုဆောင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ကျန်းချဲ့သည် ဈေးကို ထပ်မံလျှော့ချရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ငွေသုံးလျန် ဈေးနှုန်းဖြင့် အခြားလူအချို့ကို ရှာဖွေ၍ ကျင့်စဉ်ကို ဖတ်ရှုခွင့်ပေးကာ ငွေစုဆောင်းခဲ့သည်။

သို့သော် ကျင့်စဉ်ကို လူအများအပြားထံ ဖြန့်ဝေလိုက်ခြင်းကြောင့် သူက ထိုလူအချို့ကို ကြိုတင်သတိပေးထားသော်လည်း ထူးခြားသော အခြေအနေအချို့က အခြားသူများ၏ သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤကိစ္စကို ကျန်းချဲ့ မသိရှိသေးပေ။

သေချာသည်မှာ သူ သိရှိလျှင်လည်း မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို စတင်ချမှတ်စဉ်ကတည်းက ပါဝင်နေသော အန္တရာယ်များကို သူ တွေးတောမိပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဆိုရလျှင် သူသာ ပြဿနာမပေါ်ပေါက်မီ နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်နိုင်မည်ဆိုပါက ထိုအရာသည် လျိုကျစ်အတွက် ကြီးမားသော အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ သူ၏ သုံးသပ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

စွန့်စားရလေ အမြတ်ကြီးလေပင်။

ထိုသို့ဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီး ခုနစ်ရက် ကန့်သတ်ချက် ပြည့်ရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကန်းတာပြောင်က သူ့ကို ထပ်မံလာရှာပြီး သူလိုချင်သော ပစ္စည်းများကို တပ်စခန်းတံခါးအနီးရှိ ခါးကုန်းနေသော ကုက္ကိုပင်အောက်တွင် ထားရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလာသည်။

သို့သော် ကျင်းဆယ်ဂဏန်းကျော် အလေးချိန်ရှိပြီး အရွယ်အစား ကြီးမားသော ပစ္စည်းများဖြစ်သဖြင့် အထက်လူကြီးများ၏ အမိန့်မပါဘဲ အတွင်းသို့ သယ်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်းနှင့် သူ့ဘာသာသူ နည်းလမ်းရှာရန် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ သိပြီ..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ကာ ကန်းတာပြောင်ထံ ပေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကန်းတာပြောင်သည် ကျန်းချဲ့က အသားများကို မည်သို့သွားယူမည်ကို သိပ်ပြီး စိုးရိမ်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းချဲ့နှင့် လျိုကျစ်တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို အလိုအလျောက် အသိအမှတ်ပြုထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမိန့်တစ်ချက်မျှဖြင့် တပ်စခန်းအတွင်းသို့ ပစ္စည်းအနည်းငယ် သွင်းလာခြင်းမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စမျှသာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ် အပေါ်သို့သာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ငါ ပစ္စည်းတွေ သွားယူပြီးရင် ကျန်တဲ့ငွေကို မင်းဆီ လာပေးမယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး ကျန်းချဲ့သည် အစောင့်စစ်သည်များကို အသိပေးနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူကလည်း သူနှင့် လျိုကျစ်တို့ မကြာသေးမီက ရင်းနှီးနေကြောင်းကို သိရှိထားသဖြင့် သူ့ကို အခက်အခဲ မပေးဘဲ အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ထဲမှ ထွက်ခွာခွင့် ပြုလိုက်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ပထမအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ အပြင်သို့ထွက်ရန် တပ်စခန်းတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

ထင်သည့်အတိုင်းပင် တပ်စခန်းတံခါးအနီးသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အစောင့်စစ်သည်များက သူတို့၏ လှံထိပ်များဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်း ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ ချွန်ထက်သော လှံသွားများသည် မီးရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များကိုပင် ပေးစွမ်းနေသည်။

"စစ်သည်တော်ကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး အပေါ့အပါး သွားချင်လို့ပါ..."

"လက်မှတ် ပါလား..."

ဦးဆောင်နေသော ဝါရင့်စစ်သည်က ရှေ့သို့တိုးလာကာ ကျန်းချဲ့ဝတ်ဆင်ထားသော အရန်စစ်သည် ပိုက်ဆံလျှော်အင်္ကျီကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း မာထန်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မပါပါဘူး..."

"မပါဘူး... မပါရင် ထွက်သွားစမ်း... အရန်စစ်သည်တွေ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ တပ်ပြင်မထွက်ရဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား... ဘယ်လိုလဲ... ဟိုတစ်လောက ကြိုးမိန့်ပေးခံလိုက်ရတဲ့ကောင်က မင်းကို သင်ခန်းစာ မပေးနိုင်သေးဘူးလား..."

ဝါရင့်စစ်သည်က ချက်ချင်း နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

"စစ်သည်တော်ကြီး... ခဏလောက် ဖယ်ပြီး စကားပြောလို့ ရမလား..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းငုံ့ကာ အသံကိုနှိမ့်၍ ပြောလိုက်ပြီး အင်္ကျီအိတ်ကပ်ကို သတိမပြုမိအောင် လှုပ်ပြလိုက်ရာ အတွင်းမှ 'ချွင်... ချွင်...' ဟူသော အကြွေစေ့ ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝါရင့်စစ်သည်က သူ့ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးသို့ လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

"ပြောလေ..."

"စစ်သည်တော်ကြီး... ဒီနေ့က ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့မို့လို့ပါ... အပြင်ဘက်က ခါးကုန်းနေတဲ့ ကုက္ကိုပင်အောက်မှာ သွားပြီး ကန်တော့ချင်လို့ပါ... အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ဆီက ဓလေ့တစ်ခုပါ... အဝေးရောက်နေရင် ကုက္ကိုပင်အောက်မှာ ပူဇော်ကန်တော့ရတယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာလို့ တပ်ထွက်သွားရင် အခွင့်အရေး မရတော့မှာ စိုးလို့ပါ... စစ်သည်တော်ကြီး ကူညီပေးပါဦး..."

"ဘယ်နေရာမှာ ကန်တော့ကန်တော့ အတူတူပါပဲ... ဒီကိစ္စက... တိုင်ပင်လို့ မရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝါရင့်စစ်သည်၏ ပါးစပ်မှ စကားများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချဲ့က သူ၏ အင်္ကျီလက်ပိုက်ထဲသို့ ကြေးပြား တစ်ဆုပ်ခန့် ထိုးထည့်ပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံး ကြေးပြား ဆယ်ဂဏန်းခန့်တော့ ရှိပေမည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ သားသမီးဝတ္တရား သိတတ်မှုကို ထောက်ထားပြီး ကူညီပေးပါဦး စစ်သည်တော်ကြီး..."

ကျန်းချဲ့က နောက်ထပ် အဝတ်အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ တစ်ဖက်လူထံ ထပ်မံပေးလိုက်သည်။

ဝါရင့်စစ်သည်က အလေးချိန်ကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေးဘက်လေးတန် အကဲခတ်လိုက်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ သတိမထားမိအောင် ထည့်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... မင်းရဲ့ သားသမီးဝတ္တရား သိတတ်မှုကို ထောက်ထားပြီး အပြင်ထွက် ကန်တော့ခွင့် ပြုလိုက်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းနောက်ကနေ လိုက်ကြည့်နေရမယ်... ကန်တော့ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သည်တော်ကြီး..."

ကျန်းချဲ့က လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

သူ့တွင် မည်သည့် အဆက်အသွယ်မှ မရှိသော်လည်း လက်ထဲတွင် ကြေးပြားအနည်းငယ် ရှိနေပေသည်။

ထို့အပြင် သူ့တွင် ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် ရှိနေသဖြင့် ကြီးမားသော အထုပ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်သွားရန် မလိုအပ်သောကြောင့် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

"သွားကြတာပေါ့..."

တံခါးဝရှိ စစ်သည်အချို့ကို စကားအနည်းငယ် မှာကြားပြီးနောက် ဝါရင့်စစ်သည်သည် ကျန်းချဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တပ်စခန်းပြင်ပသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ခါးကုန်းနေသော ကုက္ကိုပင်အောက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်ကာ ကျန်းချဲ့ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ပါက လက်ထဲရှိ လှံရှည်သည် ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကုက္ကိုပင်အိုကြီးကို ပတ်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကုက္ကိုပင်အောက်ရှိ မြက်ခင်းထဲတွင် အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်ဝါးဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် အထုပ်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်၏ နေရာလွတ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဆက်လက်၍ သရုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကုက္ကိုပင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ သုံးကြိမ်တိတိ ဦးညွှတ်ကန်တော့လိုက်သည်။

သူသည် မိဘများကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ကန်တော့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာမှ မိဘများကို မဟုတ်ဘဲ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ မိဘများကို ပူဇော်ကန်တော့နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။