အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) ခွေးလေး

"အစ်ကို... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး..."

ဂိုပုရန်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂိုပုယီ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်သူက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများက အပြည့်အဝ နေရာယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ပုယီ... စစ်တပ်ဥပဒေဆိုတာ မျက်နှာမလိုက်ဘူး... မင်းကို ငါ ကယ်လို့ မရတော့ဘူး... အမေကြီးကိုတော့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ငါ သေချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်... မင်း စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့သာ သွားလိုက်ပါတော့..."

ဂိုပုရန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ပြတ်သားသွားပြီး နောက်သို့ပင် တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့၏ ထွက်ဆိုချက်သာ ရှိပြီး တိကျသော သက်သေအထောက်အထား မရှိသေးပေ။ သို့သော် တပ်စခန်း၏ ရိက္ခာများကို ခိုးထုတ်ရာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသူ အများအပြား ရှိနေသေးရာ မည်သူ့ထံမှမဆို ထွက်ဆိုချက် ရရှိသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဂိုပုယီကို သေဒဏ်ပေးရန် လုံလောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခုအခြေအနေတွင် ဂိုပုယီအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုခွင့်ပင် မရှိတော့ပေ။ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

တနည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် တပ်မှူးချုပ်ကျူးက လျိုကျစ်နှင့် ကျန်းချဲ့ဘက်သို့ စတင် ဘက်လိုက်လိုက်ကတည်းက ဂိုပုယီအတွက် သေလမ်းတစ်လမ်းသာ ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

ဂိုပုယီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ပါးစပ်ကို ဟထားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်နိုင်တော့ပေ။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ သူနှင့် ကျန်းချဲ့၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ဤအရာအားလုံးကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးလျို... ဂိုပုယီရဲ့ ပြစ်မှု အထောက်အထားတွေကို ရှာဖွေဖို့ မင်းကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မယ်... သေချာတယ်ဆိုတာနဲ့ စစ်တပ်ဥပဒေအတိုင်း ချက်ချင်း အရေးယူလိုက်..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

လျိုကျစ်က လက်အုပ်ချီကာ အမိန့်ခံယူလိုက်သည်။

တပ်မှူးချုပ်ကျူးသည် စားပွဲနောက်မှ ထွက်လာပြီး ကျန်းချဲ့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အထင်ကြီးလေးစားမှုများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ကျန်းချဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... နောက်ပိုင်း တပ်မှူးလျိုရဲ့ လက်အောက်မှာ သေချာ လေ့ကျင့်ပါ... ဒီတပ်မှူးချုပ်က မင်းကို တော်တော်လေး မျှော်လင့်ထားတယ်..."

ဟုတ်ပေသည်။ သူ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းချဲ့က ခုနစ်ရက်အတွင်း နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုလေးတင် လျိုကျစ်က သူ၏ အနားသို့ကပ်ကာ တီးတိုး တင်ပြသွားခဲ့သည်မှာလည်း ထိုကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

မူလက ချိန်ခွင်လျှာ ညီမျှအောင်သာ လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ဂိုပုယီကို သေဒဏ်ပေးရန်အထိ မရည်ရွယ်ထားခဲ့ပေ။ သူကဲ့သို့သော တပ်မှူးချုပ်တစ်ယောက်က တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဟု ထင်နေကြသလား။

တပ်စခန်းအတွင်းရှိ ခြစားမှုများနှင့် မကောင်းမှုများ အားလုံးကို သူ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

တပ်စခန်း၏ ရိက္ခာများကို ခိုးထုတ်ခြင်းနှင့် လက်နက်များကို မှောင်ခိုရောင်းချခြင်းများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသူမှာ ဂိုပုယီ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုအထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသေးသည်။

ယခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် ချိန်ခွင်လျှာကို ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် မကြာမီ ယန်ဂူခရိုင်၏ လုံခြုံရေးတပ်မှူးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်ပြီး လျိုကျစ်နှင့် ဂိုပုရန် နှစ်ဦးစလုံးက သူ၏ လက်အောက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လတ်တလောတွင် ဂိုပုရန်မှာ အနည်းငယ် မရိုးမသား ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် ဖိနှိပ်ထားရန် လိုအပ်နေသည်။

ဂိုပုရန်ကို သူတို့ညီအစ်ကို၏ အသက်သည် သူ၏ လက်ခုပ်ထဲမှ ရေသာဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂိုပုရန်အနေဖြင့် ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမည်လားဆိုသည်ကိုတော့ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဖြောင့်မတ်သူက စည်းစိမ်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်သကဲ့သို့ ကြင်နာလွန်းသူကလည်း စစ်တပ်ကို မအုပ်ချုပ်နိုင်ပေ။

ဂိုပုရန်က ပြင်ပလူများနှင့် စတင် ပူးပေါင်းကြံစည်နေကတည်းက ဤလူကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း လျိုကျစ်ကို သူ့အား ဆန့်ကျင်ရန် အရိပ်အမြွက် ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ဖုန်းတပ်ရင်းမှ ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း တပ်စခန်းအတွင်းတွင် သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျေးဇူးပြုမှုများ ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ယခု လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ဩဇာအာဏာကို ပြသရန်ပင် ဖြစ်သည်။

တတိယ အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းချဲ့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခုနစ်ရက်အတွင်း နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုရန် လုံလောက်ပေသည်။ အနည်းငယ် ပျိုးထောင်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် အလားအလာ အလွန်ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့နှင့် ဂိုပုယီတို့ကြား ပြဿနာဖြစ်ပွားချိန်တွင် သူ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်းမှာ ကျေးဇူးပြုခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ကျန်းချဲ့ကို မည်သူက ကူညီပေးခဲ့သလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးချုပ်..."

ကျန်းချဲ့က ခါးညွတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဂိုပုရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပုရန်... ငါနဲ့အတူ အပြင်ကို လမ်းခဏ လိုက်လျှောက်ရအောင်..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

"ပုရန်... မင်းက ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ လျိုကျစ်ကလည်း အတူတူပဲလေ... အခု သူက မင်းညီရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းမိသွားပြီ... ငါက အပြစ်မပေးဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ တခြားလူတွေကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်... မင်းလည်း ငါ့ကို နားလည်ပေးရမယ်နော်..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက အပြင်ရောက်သောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

ဂိုပုရန်သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိနေပြီဖြစ်သော်လည်း မသိဟန်ဆောင်နေရပေသည်။

"တကယ်တော့ မင်းရဲ့ညီက မင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ သူ့ကို တိုင်တန်းတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ငါ အကုန်လုံး ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာ... အခု ငါ ပြောင်းရွှေ့ရတော့မယ်ဆိုတော့ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားရင် အထက်လူကြီးတွေကလည်း သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ချပါ... သူ့ကို ခန္ဓာကိုယ်အပြည့်အစုံနဲ့ သေခွင့်ပေးဖို့ ငါ အမိန့်ပေးထားပါ့မယ်..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ ဂိုပုရန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးချုပ်... ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ အမြဲ မှတ်ထားပါ့မယ်..."

ဂိုပုရန်၏ ရင်ထဲတွင် သွေးထွက်မတတ် နာကျင်နေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ကျေးဇူးတင်နေသည့် အမူအရာကိုသာ ပြသနေရပေသည်။

"တပ်ကြပ်ဂို... ထတော့... သွားရမယ့် အချိန်တန်ပြီ..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူး ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် တဲအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မာနထောင်လွှားနေခဲ့သည့် ဤကောင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ဂိုပုယီက တုန်ယင်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက အလျင်အမြန်ပင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်းချဲ့... ကျွန်တော့်ကို... ကျွန်တော့်ကို ခွေးလေးလို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

"ပါးစပ်က ဒီလောက်တောင် ချိုနေပါလား... တပ်ကြပ်ဂိုက ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့လား... ကြိုပြောထားမယ်နော်... ငါ့မှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းအစ မရှိဘူး..."

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး... ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် သေချာပေါက် သေရတော့မယ်ဆိုတာ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့... သတ်တဲ့အချိန်ကျရင် မြန်မြန်လေး သတ်ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုချင်တာပါ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နာမှာကို ကြောက်လို့ပါ..."

ဂိုပုယီက ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုသာပါဘူး... ဒါပေမဲ့... ငါ မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မေးပါ..."

အနိုင်အရှုံးပေါ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဂိုပုယီသည်လည်း ခုခံချင်စိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မသေခင်အချိန်လေးတွင် နာကျင်မှုကင်းစွာ သေဆုံးခွင့်ရရန်သာ ဆန္ဒရှိတော့သည်။

ကျန်းချဲ့က ဝူချန်ဖုန်းကို အပြင်ထွက်သွားရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ဝူချန်ဖုန်းသည်လည်း လုံးဝ မလွန်ဆန်ရဲဘဲ တဲကြီးအတွင်းမှ ကပျာကယာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လျိုကျစ်သည်လည်း လူသွားခေါ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းချဲ့က သူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိချင်နေခဲ့သော မေးခွန်းကို ထုတ်မေးလိုက်သည်။

"ငါ သိချင်တာက... မင်း ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကိုပဲ အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ... ဝက်သားနည်းနည်းလေး ဝယ်တာနဲ့တော့ ဒီလောက် မဖြစ်သင့်ဘူးလေ..."

ဂိုပုယီက အချိန်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီကိစ္စတွေကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က ငါ မင်းနဲ့ စသိတဲ့အချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က အဆက်အသွယ်ကနေတစ်ဆင့် ငါ့ဆီကို ရောက်လာတယ်... ပြီးတော့ ငွေတွေပေးပြီး မင်းကို အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ ထွက်ခွာတဲ့နေ့အထိ အသက်မရှင်နိုင်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ငါ့အစ်ကိုဆီကို အကူအညီတောင်းခိုင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စကို ငါကပဲ ကြားဖြတ် ယူလိုက်တာ..."

"ဘယ်သူလဲ..."

"ယန်ဂူခရိုင်က ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းက လူတွေဆိုတာလောက်ပဲ ငါ သိတယ်..."

"ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်း..."

ကျန်းချဲ့က ထိုနာမည်ကို တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ ဤကမ္ဘာသို့ စတင် ကူးပြောင်းလာစဉ်ကတည်းက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ယခင် အတိတ်အကြောင်းများကိုလည်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ သူသည် ယန်ဂူခရိုင်မှ တံငါသည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိသားစု အခြေအနေမှာလည်း အတော်အတန် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းကို သွားရောက် ရန်စမိမှန်းမသိဘဲ အခြားသူတစ်ဦး၏ ကိုယ်စား စစ်မှုထမ်းရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... ပစ်မှတ်ထားမှုများက လုံးဝ ပြီးဆုံးမသွားခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အရန်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ အသံတိတ် သေဆုံးသွားစေရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားစစ်တဲ တစ်ခုအတွင်း။

ဝူအမာရွတ်ကြီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လှဲလျောင်းနေပြီး လူအချို့က သူ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းထိုင်ကာ လက်ထဲတွင် အရက်ပန်းကန်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူကလည်း ရင်ထဲရှိ မွန်းကျပ်မှုများကို အားပါးတရ ဖွင့်ထုတ်နေပေသည်။

ယနေ့ မနက်စောစောက ဂိုပုယီ လာရောက်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချဲ့သည် ယနေ့ကို ကျော်လွန်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုသွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့သာ သေဆုံးသွားပါက တပ်စခန်းအတွင်းရှိ မည်သူကမျှ လေ့ကျင့်ရေးတိုက်ပွဲတွင် သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို အကြောင်းပြပြီး သူ့ကို လှောင်ပြောင်ရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါက သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ကျေနပ်စေလိုက်သလဲ။

သူ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်အမင်း မွန်းကျပ်နေခဲ့ရသည်။ ဒဏ်ရာသက်သာလာလျှင်ပင် အပြင်ထွက်ပြီး လူလုံးပြရန် မျက်နှာမရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ယခုတော့ နောက်ဆုံးတွင် ကလဲ့စားချေနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"အရန်စစ်သည် သာမန်လေးတစ်ယောက်ကများ ငါတို့ကို လာပြီး ရန်စရဲတယ်... ဒါက သူ့ရဲ့ နိဂုံးပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ကျန်းချဲ့ဆိုတဲ့ကောင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ... ငါတို့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ သူနဲ့ တန်လို့လား..."

"ဟားဟားဟား... တပ်ကြပ်ဂို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တွယ်ပြီဆိုမှတော့ အဲဒီကောင် အစ်ကိုဝူကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့မိတာကို သေချာပေါက် နောင်တရသွားစေရမယ်..."

ဝါရင့်စစ်သည် အချို့က အားပါးတရ ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ စကားအဖြစ်သာ မဟုတ်ဘဲ ဝူအမာရွတ်ကြီး၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကိုပါ ကူညီ ဖြေဖျောက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ စိတ်ချပါ... တပ်မှူးကြီးဂို ရှိနေသရွေ့ ငါတို့က အသားတွေကို အားရပါးရစားပြီး အရက်တွေကို အားရပါးရ သောက်ရဦးမှာပဲ... ငါတို့ကို လာရှုပ်တဲ့ကောင်ကို အခုပဲ အပြတ်ရှင်းလိုက်မယ်... လာ... ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြ..."

ဝူအမာရွတ်ကြီးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကုတင်ကို ထောက်ကာ ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး အရက်ပန်းကန်ကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အို... အားလုံး စုံနေကြတာပဲ... ငါ တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ရှာနေရတဲ့ အလုပ် သက်သာသွားတာပေါ့..."

ထိုစဉ် အေးစက်စက် စကားသံတစ်ခုက ထိုလူစု၏ ပျော်ရွှင်နေသော လေထုကို ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးလိုက်တော့သည်။