အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) သောင်းကျန်းနေသော တောင်ပေါ်ဓားပြများ

အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ လှည်းယာဉ်တန်းကြီးက ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

စစ်သည်အချို့က မြင်းများကို စီးနင်းကာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ကန်းတာပြောင်က လက်ယှက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"တပ်မှူး... တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လား..."

"စောစောက ကင်းထောက်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေ ပြန်ရောက်ပြီလား..."

ကျန်းချဲ့၏ အကြည့်များက ရှေ့ဘက်ရှိ သစ်ပင်ခြောက်များ ပြည့်နှက်နေသော တောင်ပေါ်တောအုပ်ဆီသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေပေသည်။

တပ်စုမှူးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ အလျင်အမြန်ပင် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"အစီရင်ခံပါတယ် တပ်မှူး... အခုထိ ပြန်မလာသေးပါဘူး... သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ထက်လည်း ကျော်လွန်နေပါပြီ..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေကြောင်း ရင်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤနယ်မြေအတွင်းသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာကတည်းက တစ်စုံတစ်ခု ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားနေခဲ့ရသည်။ ငှက်သံ၊ တိရစ္ဆာန်သံ သို့မဟုတ် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ အသံလေး တစ်သံမျှပင် မကြားရဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပေသည်။ ဤနေရာတွင် လူများ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ပုန်းကွယ်နေမည်မှာ ရာခိုင်နှုန်း ကိုးဆယ်ခန့် သေချာနေပေပြီ။

ထို့အပြင် ကင်းထောက်စစ်သည်များက အချိန်လွန်သည့်တိုင်အောင် ပြန်မရောက်လာခြင်းက လက်ရှိ အခြေအနေကို ပိုမို ရှင်းလင်းသွားစေသည်။

"လှည်းယာဉ်တန်းကို နောက်ဘက်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆုတ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... အားလုံး သတိထားကြ... ဓားတွေကို အိမ်ကနေ ထုတ်ထား... လူတွေ မြင်းပေါ်တက်... မြားတွေကို လေးကြိုးမှာ တပ်ထားကြ..."

ကျန်းချဲ့က အသံကို နှိမ့်ကာ လေးနက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

ထိုအချိန်တွင် ကျူးအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်း အဘိုးအိုကလည်း အနီးသို့ ကပ်လာပြီး လက်ယှက်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျန်း... တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လားဆိုပြီး ကတော်က လာမေးခိုင်းလို့ပါ..."

"ဒီနေရာမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မယ့်လူတွေ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ကတော့်ကို သတင်းပြန်ပို့ပေးပါ... အခုလောလောဆယ် နောက်ကို အရင်ဆုတ်ထားပြီး ကင်းထောက်တွေဆီက အခြေအနေကို သေချာသိရမှ ခရီးဆက်မယ်လို့..."

ကျန်းချဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ညာလက်က မြင်းကုန်းနှီးပေါ်ရှိ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ဘာ..."

အိမ်တော်ထိန်း အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်းထွက်လာသည်။ သူက ကျန်းချဲ့ကို ထပ်မံ စကားပြောရန်ပင် အချိန်မရတော့ဘဲ ကတော့်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးသွားတော့သည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ သတင်းပို့လိုက်ပြီးသည့် အချိန်လေးမှာပင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ရွှီး... ဒိုင်း...'

နေ့ခင်းကြောင်တောင် နေရောင်အောက်တွင် ရှေ့ဘက်ရှိ သစ်ပင်ခြောက် တောအုပ်ထဲမှ မီးကျည်တစ်ခုက လေကိုခွင်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး အသံကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ... အားလုံး လှည်းယာဉ်တန်းကို အခြေပြုပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခံစစ်ပြင်ထားကြ..."

ကျန်းချဲ့၏ မျက်လုံးများက စူးရှသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသံကုန်ဟစ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စနစ်တကျ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသော ဝါရင့်စစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်က အလျင်မြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး လှည်းယာဉ်တန်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် နေရာယူကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်ကြသည်။

'ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...'

မြင်းခွာသံများက နားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်းစီးသမား အယောက်ဆယ်ဂဏန်းခန့်က လေပြင်းတိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး လှည်းယာဉ်တန်း၏ ဆုတ်လမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့ဘက်ရှိ သစ်ပင်ခြောက် တောအုပ်ထဲမှလည်း လူရိပ်အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာကာ လှည်းယာဉ်တန်းရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကြလေသည်။

တကယ်ပင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"တာပြောင်... သတိထားလှုပ်ရှား..."

ကျန်းချဲ့က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချဲ့... ခဏနေကျရင် ကျွန်တော် သွေးထွက်သံယို လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်ပေးမယ်... အစ်ကိုက သူတို့ကို ခေါ်ပြီး အရင်ထွက်သွားလိုက်ပါ... အကယ်လို့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသေးရင် ဒီကျေးဇူးကိုထောက်ပြီး ကန်းမိသားစုကို ချေမှုန်းဖို့ ကူညီပေးပါ..."

ကန်းတာပြောင်က သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကွင်းကိုးကွင်းပါသော ဓားမကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာထားက အလွန်တရာ လေးနက်ခက်ထန်နေပေသည်။

"မင်းရဲ့ ကလဲ့စားကို မင်းဘာသာမင်း ချေပါ... ခဏနေကျရင် ငါ့ရဲ့ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်ပြီး လှုပ်ရှား... အခြေအနေ မဟန်ဘူးဆိုရင် မင်းနဲ့ငါ ဘေးဘက်ကနေ ဖောက်ထွက်ကြမယ်..."

ကျန်းချဲ့က လက်ချောင်းဖြင့် ဓားသွားကို ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးနေသော ဓားသွားဆီမှ တုန်ခါသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျူးမိသားစုကို ဒီမှာ ထားခဲ့ရင်... တပ်မှူးချုပ်ကျူးက အပြစ်တင်လာလိမ့်မယ်လေ..."

ကန်းတာပြောင်က ကြက်သေသေသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူသေသွားရင်ရော... သူက ငါတို့ကို ကျေးဇူးတင်နေဦးမှာတဲ့လား... မှတ်ထား... အသက်ရှင်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ..."

ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့၏ ပြတ်သားသော သဘောထားပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် စစ်မှုထမ်းရသည့် ဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် မနည်း ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်ရာ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ မိသားစုအတွက် သူ၏ အသက်ကို ပေးဆပ်ကာ ကာကွယ်ပေးမည်လား။ သူ ထိုမျှလောက်အထိ တုံးအခြင်း မရှိသေးပေ။

"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ..."

ကန်းတာပြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းချဲ့၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အမေ... ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

မြင်းလှည်းပေါ်တွင်မူ လှည်းလိုက်ကာကို လှန်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ကြည့်နေသော ကျူးချင်ချင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပေသည်။ သူမ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးပင် တသိမ့်သိမ့် တုန်ယင်နေလေသည်။

သူမ၏ မာနကြီးပြီး ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးတတ်သော စရိုက်ဆိုသည်မှာ ကျေးရွာထဲရှိ လယ်ကူလီများနှင့် အစေခံများ၏ အရှေ့တွင်သာ အသုံးဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အသက်ကို ပဓာနမထားသော လူမိုက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမ၌ မည်သည့် သတ္တိမျှ မရှိတော့ပေ။

ကတော်ကျူးက သမီးဖြစ်သူထက် အနည်းငယ် ပို၍ တည်ငြိမ်နေပေသည်။ သူမက ကျူးချင်ချင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မလန့်နဲ့... မလန့်နဲ့... သမီးအဖေက ဖုန်းတပ်ရင်းရဲ့ တပ်မှူးချုပ်လေ... ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ သူ့နာမည်က အတော်လေး ဩဇာရှိတယ်... တစ်ဖက်လူတွေက မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... အကယ်လို့... အကယ်လို့ တကယ် အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာရင်တော့... သမီးက ကျန်းချဲ့ရဲ့ နောက်ကိုသာ ကပ်လိုက်သွား... အသက်ရှင်ဖို့က ပထမပဲ..."

"ဒါ... ဒါဆို အမေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ကံတရားရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲပေါ့..."

ကတော်ကျူးက ရင်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများကို အတင်း ဖိနှိပ်ထားရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့နောက် စုစုပေါင်း လူတစ်ရာနီးပါးခန့်က လှည်းယာဉ်တန်း တစ်ခုလုံးကို အလုံပိတ် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူများက အလောတကြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ မြင်းစီးသမားများက ဘေးပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကြပြီး အရှေ့ဘက်မှ လူများကမူ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့က ဘယ်တောင်တော်ကလဲ မသိဘူး... နာမည်လေးလောက် သိခွင့်ရမလား..."

လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ကသာ အားကိုးရာ မဏ္ဍိုင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။ သူက မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အရှေ့ဘက်ရှိ လူစုကို စိုက်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ဝေါ့ဟူတောင်က... ဆုန့်ကျိပဲ..."

တစ်ဖက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျားရေသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦးက ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်က သာမန်ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အလွန်တရာ တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး အရပ်တစ်မိုင်ကွင်ခန့် မြင့်သော ကန်းတာပြောင်နှင့်ပင် မတိမ်းမယိမ်း ရှိနေပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့် လက်နက်မျှ မပါရှိသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက လူကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားတော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆုန့်က ဒီလှည်းယာဉ်တန်းက ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား..."

ကျန်းချဲ့က လက်ယှက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုရင် ဖြစ်နေရင်တောင်... ဒီနေ့ ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သွားမယ်ဆိုရင် တစ်ခုခုတော့ ထားခဲ့ရမှာပဲ..."

ဆုန့်ကျိက လုံးဝ မျက်နှာမသာပေးပေ။ အဝတ်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စစ်တပ်မှန်း သိသာနေသော ကျန်းချဲ့ကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်၌ပင် သူက လုံးဝ အလျှော့ပေးမည့်ဟန် မပေါ်ပေ။

"ကျွန်တော်က ကျန်းချဲ့ပါ... ထိုက်အန်းပြည်နယ် ဖုန်းတပ်ရင်းက တပ်မှူးချုပ်ကျူးရဲ့ အမိန့်နဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို ယန်ဂူခရိုင်ဆီ ပို့ဆောင်ပေးနေတာပါ... ခေါင်းဆောင်ဆုန့်အနေနဲ့ တပ်မှူးချုပ်ကျူးရဲ့ မျက်နှာကို နည်းနည်းလောက် ထောက်ထားပေးလို့ ရမလား..."

တကယ်တမ်းတွင် တစ်ဖက်လူများက ရှေ့နောက် ညှပ်၍ တိုက်ခိုက်လာကတည်းက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ကျန်းချဲ့ ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ စကားပြောဆိုနေရခြင်းမှာ ပထမအချက် အချိန်ဆွဲရန် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ မည်သည့်ဘက်မှ ဖောက်ထွက်ပြေးလျှင် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်မည်ကို ပတ်ဝန်းကျင်အား အကဲခတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ခုနက ပြောပြီးပြီလေ... ကောင်းကင်ဘုရင် ဖြစ်နေရင်တောင် မရဘူးလို့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဝေါ့ဟူတောင်က သိုင်းလောကရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို အမြဲတမ်း လေးစားတယ်... မင်းတို့သာ လှည်းယာဉ်တန်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို ပေးမယ်ဆိုရင်... အသက်ရှင်ရက် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်..."

ဆုန့်ကျိက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျူးချင်ချင်က ယောက်ျားလေး ဝတ်စုံကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်းချဲ့၏ အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်လာကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုကျန်း... ကျွန်မတို့သာ ဘေးကင်းမယ်ဆိုရင် ပစ္စည်းတွေကို ပေးလိုက်လို့ ရတယ်လို့ အမေက ပြောတယ်..."

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ... ငါတို့ ခံစစ်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး လှည်းယာဉ်တန်းကို အကာအကွယ် မယူထားနိုင်တော့တာနဲ့... အားလုံး သေကုန်မှာပဲ..."

ကျန်းချဲ့က လုံးဝ မျက်နှာမထောက်ဘဲ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆူပူလိုက်သည်။

သူက ထွက်ပြေးရန်ပင် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်ရာ ကျူးချင်ချင်က တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ သမီး ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ သူက လုံးဝ ဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ နား... နားလည်ပါပြီ... ဟိုလေ... ခဏနေကျရင် အန္တရာယ်များလာရင်လေ... ကျွန်မကိုပါ ခေါ်ပြီး ဖောက်ထွက်ပေးလို့ ရမလား..."

ကျူးချင်ချင်က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲနေပေသည်။

ယခင်က တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဒုတိယတပ်မှူးကျန်းဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း ယခု အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အစ်ကိုကျန်း ဖြစ်သွားရခြင်းကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း လက်ခံရန် အလွန် ခက်ခဲနေခဲ့ပေသည်။

"ဒါပေါ့... သခင်မလေးကျူးရဲ့..."

ကျန်းချဲ့က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ အပေါ်ယံ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

မြားကာရန် အသားတုံး ရှာမရဖြစ်နေချိန်တွင် သူမက အလိုအလျောက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ကျူးချင်ချင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မြင်း၏ ဘေးတွင် ရိုးရိုးကုပ်ကုပ်လေး ရပ်နေတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆုန့်က တပ်မှူးချုပ်ကျူးရဲ့ မျက်နှာကို တကယ်ပဲ မထောက်ထားနိုင်ဘူးလား..."

"စကားတွေ အရမ်းများတာပဲ... ပစ္စည်းတွေထားခဲ့ပြီး အမြန် ထွက်သွားစမ်း..."

ဆုန့်ကျိက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက ကျန်းချဲ့ကိုသာ အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေပြီး အမိန့်ပေးကာ တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ပြည့် အသင့်ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ခန့်မှန်းသည်က လုံးဝ မှန်ကန်ပေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် လူတိုင်းက လှည်းယာဉ်တန်းကို အကာအကွယ် ယူထားကြပြီး စစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်ကလည်း ဖြူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစစ်ကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ထားကြသဖြင့် ဆုန့်ကျိအတွက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် အလွန် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသေအပျောက် နည်းပါးစေရန်အတွက် ခံစစ်ကို လျှော့ချကာ လှည်းယာဉ်တန်းကို ပေးအပ်ရန် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"လှည်းယာဉ်တန်းကို ပေးဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ခေါင်းဆောင်ဆုန့်က ပစ္စည်းတွေကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် လာသာ တိုက်ယူလှည့်... ဒီကျန်းချဲ့က လုံးဝ ကြောက်မနေဘူး..."

ကျန်းချဲ့၏ အမိန့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူလကတည်းက သတိဝီရိယ ရှိနေကြသော စစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်ကလည်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့် အနေအထားသို့ အသီးသီး ပြောင်းလဲလိုက်ကြလေသည်။

"သေချင်နေတာပဲ…”