အခန်း ၃၀

အခန်း (၃၀) သမီးကို ဆုံးမခြင်း

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဟန်ဆောင်နေသည်ဖြစ်စေ ကျန်းချဲ့ကတော့ ဤကိစ္စကို အလွန် ဂရုစိုက်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် သူ မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ထောက်ခံမှုကို လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့က ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာ အားလုံးကို တပ်မှူးချုပ်ကျူးအား အသေးစိတ် ပြန်လည် အစီရင်ခံလိုက်သည်။ အသေးစိတ်လွန်းသဖြင့် ခိုယွမ်ရှန်းက သူ့ကို လာဘ်ထိုးခဲ့သည့် ကိစ္စကိုပါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

ခိုယွမ်ရှန်းက ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများကို ကျူးအိမ်တော် တံခါးဝအထိ လာပို့ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

'ဒေါက်... ဒေါက်...'

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက စားပွဲခုံကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညင်း မှန်မှန် ခေါက်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ဖတ်ရှု၍ မရနိုင်ပေ။

"ဒီတပ်မှူးချုပ် အနေနဲ့ သူ့ကို တွေ့သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လား..."

"ငယ်သား အမြင်ကို ပြောရရင်တော့... မတွေ့သင့်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်..."

"အကြောင်းပြချက်လေး ပြောပါဦး..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ထိုင်ခုံတွင် မှီထိုင်ရင်း ကျန်းချဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပထမအချက်... ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းက ယန်ဂူခရိုင်ထဲမှာ ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် အင်အားစု တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခရိုင်ဝန်ကျောက်နဲ့လည်း တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်... ဒါဆိုရင် သူက ဘာလို့များ တပ်မှူးချုပ်ကို တကူးတက လာချဉ်းကပ်ရတာလဲ..."

"တပ်မှူးချုပ်က ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ လူယုတ်မာတွေကို နှိမ်နင်းမယ်လို့ အခုလေးတင် ကြေညာထားခဲ့တာလေ... ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းက အဲဒီ လူယုတ်မာတွေထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ..."

"ဒုတိယအချက်... ယန်ဂူခရိုင်ရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတယ်... ဝေါ့ဟူတောင်က ဓားပြတွေ အရင်တစ်ခေါက် လာတိုက်ခိုက်တာက နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့လူ ရှိလို့ဆိုတာ သေချာတယ်... ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းကလည်း မြို့ပေါ်မှာရှိတဲ့ အကြီးဆုံး သိုင်းလောက အင်အားစု တစ်ခုပဲ..."

"သူတို့နှစ်ခုကြားမှာ အချိတ်အဆက်များ ရှိနေမလား..."

"ဝေါ့ဟူတောင်... ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်း..."

ယခင်က ယန်ဂူခရိုင်နှင့် ခရိုင်မြို့တော်ကြားတွင် တပ်စွဲထားခဲ့သော ဖုန်းတပ်ရင်း၏ တပ်မှူးချုပ်တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဝေါ့ဟူတောင်၏ နာမည်ကို သူ သေချာပေါက် ကြားဖူးထားခဲ့သည်။ သူတို့က တောင်နက်ထဲတွင် ခြေကုပ်ယူထားပြီး အမြစ်တွယ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ တည်ရှိနေခဲ့သော အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်း၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူကလည်း ဤကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ ထိုသို့ လွှတ်ထားလိုက်ပါက သူ၏ ဩဇာအာဏာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ပြဿနာမှာ ဤကိစ္စကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်နည်း။

"ခိုယွမ်ရှန်းက ဝေါ့ဟူတောင်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ မင်း ထင်တာလား..."

"ဝေါ့ဟူတောင်က တောင်နက်ထဲမှာ ခြေကုပ်ယူထားပြီး အစိုးရရဲ့ အလိုရှိစာရင်းထဲ သွင်းခံထားရတာလေ... သူတို့ ဘယ်လို ရှင်သန်နေလဲ... ဓားပြတွေကို ဘယ်လို စုဆောင်းနေလဲ... ငယ်သား ထင်တာကတော့ နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့လူ သေချာပေါက် ရှိရမယ်... ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းက ရေကြောင်းလမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာဆိုတော့ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိတယ်..."

"မင်းက ခိုယွမ်ရှန်းဆီကနေ လာဘ်စားထားတာတောင်... သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်မပြောပေးဘူးပေါ့..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက အချိန်အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့က အနည်းငယ် ခါးညွတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငယ်သားက အခြေအနေ အလေးအပေါ့ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လို့ပါ... ဘယ်သူ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရမလဲ ဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်... လာဘ်စားတာက လာဘ်စားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းယူပြီးတာနဲ့ အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောထားဘူးလေ..."

"မင်း ဒီကောင်လေး..."

ကျန်းချဲ့၏ စကားကြောင့် တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ပစ္စည်းတော့ ယူထားပြီး အလုပ်တော့ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး... ထိုသို့ ပြောရုံသာမက အကြောင်းပြချက်များကလည်း ခိုင်လုံနေသေးသည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ လုပ်ရဲသူမှာ ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"ငယ်သား ထပ်စဉ်းစားမိတာ တစ်ခုက... တပ်မှူးချုပ် အနေနဲ့ ခိုယွမ်ရှန်းကို မတွေ့သင့်တဲ့အပြင်... ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းကိုလည်း ချက်ချင်း အရေးယူသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်... ဒါမှသာ ယန်ဂူခရိုင်က လူတွေက တပ်မှူးချုပ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ပါးစပ်ကနေ အလကား ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိသွားကြမှာပါ..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းမော့ကာ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းနဲ့ ရန်ငြိုးများ ရှိနေတာလား..."

"ရှိပါတယ်... ငယ်သား ငယ်ငယ်တုန်းက ငါးဖမ်းပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းက ကျွန်တော်တို့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တယ်... ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတဲ့ငါး ရရ သူတို့ကိုပဲ ဈေးနှိမ်ပြီး ရောင်းပေးရတယ်... အကယ်လို့ တခြားလူကို ခိုးရောင်းတာ သိသွားရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခံရတယ်..."

"ငယ်သားလည်း အရင်က အဲဒီလို ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်..."

"ဒီကိစ္စကို မင်း အဆိုပြုတာဆိုတော့ မင်းကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သတိထား... ပြဿနာ ကြီးသွားတာ ကိစ္စမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ အမှားအယွင်းတော့ လုံးဝ မဖြစ်စေနဲ့... ဒီတပ်မှူးချုပ်ရဲ့ မျက်နှာကို အိုးမဲ မသုတ်မိစေနဲ့..."

"ငယ်သား... အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်းပင် လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

'ကျွိ...'

စာကြည့်ဆောင်၏ တံခါးက အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး တံခါးကြားမှနေ၍ မျက်လုံးအဝိုင်းလေး တစ်စုံက အခန်းတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်နေပေသည်။

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ ရရှိထားသော ယန်ဂူခရိုင်၏ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်နေရင်း ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ချင်အာ... ဝင်လာခဲ့..."

"အဖေ... သမီးမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

ကျူးချင်ချင်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"မင်းကလွဲရင် ဒီအိမ်မှာ ဘယ်သူကများ ဒီလောက် သတ္တိရှိမှာလဲ..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း လက်ထဲမှ မှတ်တမ်းလိပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

"အဖေက သမီးကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ သိသားပဲ..."

ကျူးချင်ချင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီ လာတာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

"ကိစ္စမရှိရင် လာလို့ မရဘူးလား..."

ကျူးချင်ချင်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကျန်းချဲ့ရဲ့ နောက်ခံကို သဘောမကျလို့ သူနဲ့ ဆက်မပတ်သက်ချင်ဘူး ဆိုပြီး မင်းအမေက ငါ့ကို လာပြောတယ်..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"သမီး..."

ကျူးချင်ချင်က ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ကသာ သူမနှင့် မပတ်သက်ချင်ဘဲ မြွေပွေးတစ်ကောင်လို ရှောင်ဖယ်နေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

"ချင်အာ... မင်းလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ... အိမ်ထောင်ပြုရမယ့် အရွယ်ကို ရောက်နေပြီ... တစ်သက်လုံး မိဘတွေ ဘေးမှာပဲ နေသွားလို့ မရဘူးလေ... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ မင်းအတွက် ငါ လူရည်ချွန်လေးတွေ အများကြီး ရွေးပေးခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အကုန်လုံးကို ငြင်းခဲ့တယ်... ဒီလောကကြီးမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရာဆိုတာ ဘယ်ရှိပါ့မလဲ... နောက်ခံကောင်းတဲ့ လူကျတော့ အရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောတယ်... ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တဲ့ လူကျတော့လည်း ယောက်ျား မပီသဘူးလို့ ပြောပြန်ရော... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်လို ခင်ပွန်းမျိုးကို လိုချင်နေတာလဲ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ လေသံက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာခဲ့သည်။

"သမီး... သမီး..."

"ဒီလောကကြီးက မင်း ထင်ထားသလို မရိုးရှင်းဘူး... ဟုတ်ပါတယ်... နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းလည်း ကောင်းတယ်၊ စွမ်းအားလည်း မြင့်တယ်၊ ပညာလည်း တတ်တယ် ဆိုတဲ့ လူတွေ ဒီလောကမှာ မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဖေက အမှန်တိုင်း ပြောရရင်..."

"မင်းက အဲဒီလို ယောက်ျားမျိုးနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား..."

"အဖေ..."

ကျူးချင်ချင်၏ မျက်နှာက အလွန် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

"အဖေက မင်းကို လက်တွေ့ အခြေအနေကို လက်ခံနိုင်အောင် ပြောပြနေတာပါ... မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်က မဆိုးဘူး ဆိုပေမဲ့ သာမန် သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ရှိတဲ့ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်... စာပေဂီတ ပန်းချီ ဘာတစ်ခုမှလည်း မင်း မတတ်ဘူး... လက်နက် ကိုင်ရတာကိုပဲ သဘောကျနေပေမဲ့ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့ကျတော့ ဇွဲမရှိပြန်ဘူး..."

"ဒီလောက် နှစ်တွေ အကြာကြီး လေ့ကျင့်တာတောင် အတွင်းအားနယ်ပယ်ကို မရောက်သေးဘူး..."

"အဖေရယ်... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့..."

ကျူးချင်ချင်က စာကြည့်ဆောင်သို့ လာမိသည်ကိုပင် နောင်တရနေမိပြီ ဖြစ်သည်။

"စကားစမိမှတော့ အဖေ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူး... ဒီလောကကြီးမှာ အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ အဆင့်အတန်းချင်း တူညီဖို့ အရေးအကြီးဆုံးပဲ... မင်းအဖေက အဆင့်ခုနစ် လုံခြုံရေးတပ်မှူး တစ်ယောက်တည်း..."

"ယန်ဂူခရိုင်မှာတော့ ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် အရာရှိလို့ ပြောလို့ရပေမဲ့... ထိုက်အန်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငါက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး..."

"မင်းကို နာမည်ကြီး မိသားစုတွေဆီ ပေးစားလို့ မရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခေါင်းမာပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့ စရိုက်နဲ့ အဲဒီ မိသားစုတွေရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေကို မင်း တကယ် ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား..."

"အဖေက အဲဒီအချက်တွေကို တွက်ဆပြီးမှ... မင်းအတွက် ပါရမီပါပြီး နောက်ခံ သာမန်ပဲရှိတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်း တစ်ယောက်ကို ရှာပေးခဲ့တာ... ကျန်းချဲ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က အရမ်း မချောမောပေမဲ့ အလယ်အလတ်အထက်တော့ ရှိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မားတယ်ဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဝေါ့ဟူတောင်က ဆုန့်ကျိရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ချက်ကိုတောင် အံကြိတ်ပြီး ခံနိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒီလို ပါရမီမျိုးက အဖေ့ရဲ့ ငယ်ဘဝထက် အများကြီး သာလွန်တယ်... ဒီလို ပါရမီမျိုးနဲ့ အဖေကလည်း အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမယ် ဆိုရင်..."

"သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က ဒီခရိုင်လေး တစ်ခုတည်းမှာပဲ ရပ်တန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျူးချင်ချင်ကို ဆုံးမနေလေသည်။

"အဖေ... သမီး မှားသွားပါတယ်..."

ကျူးချင်ချင်က ခေါင်းငုံ့ကာ မော်ပင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူမ မှတ်မိတတ်စအရွယ်ကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ဆူပူခံရခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း ကျန်းချဲ့နဲ့သာ လက်ထပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... အနည်းဆုံးတော့ အဖေ အာဏာရှိနေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူ မင်းကို လုံးဝ အနိုင်ကျင့်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အလိုလိုက်လိမ့်မယ်... အဲဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းကို မင်းက ဘာဖြစ်လို့ တန်ဖိုးမထားတတ်ရတာလဲ..."

"သမီး... သမီး သူ့ကို မငြင်းဆန်ပါဘူး... အရင်က အမေ့ကို နောက်ပြောင်ပြီး ပြောလိုက်မိတာပါ... စောစောကတောင် သူ့ကို အပြင်သွားလည်ဖို့ အဖော်စပ်လိုက်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ပြန်ငြင်းလိုက်တယ်..."

"အဖေ... သူ့ကို နည်းနည်းလောက် ဖိအားပေးလို့ မရဘူးလား..."

"ဘယ်လို ဖိအားပေးရမှာလဲ..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ မျက်နှာက ပိုမို မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

"သူ သမီးနဲ့ပဲ အတူတူ အပြင်ထွက်လည်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ပြောတာပါ..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးက လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး -

"မင်းနဲ့ အပြင်ထွက်လည်ဖို့ အမိန့်ပေးတာက အသေးအဖွဲ ကိစ္စပါ... ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်း မင်းနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ရော ငါက အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးရဦးမှာလား..."

"အဲဒါ... သမီး..."

"ငါက သူ့ကို ခဏပဲ ဖိအားပေးလို့ ရမယ်... တစ်သက်လုံး ဖိအားပေးထားလို့ ရပါ့မလား..."

"နောက်ပိုင်း အဖေ အာဏာကျသွားပြီး သူ ရာထူးကြီးလာတဲ့အခါ... သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်လာမယ်ဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ဘယ်... ဘယ်လို လုပ်မှာမို့လို့လဲ..."

"ဒီနေ့ မင်း သူ့အပေါ် လုပ်ခဲ့တဲ့ အရှက်ခွဲမှုတွေကို... အဆတစ်ရာ အဆတစ်ထောင် ပေါင်းပြီး မင်းအပေါ် ပြန်လုပ်လိမ့်မယ်..."

"ချင်အာ... မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အသိဉာဏ်က ဒီလောက်ထိ နိမ့်ကျနေလိမ့်မယ်လို့ အဖေ တကယ် စိတ်ပျက်မိတယ်…”