အခန်း ၃၃

အခန်း (၃၃) စိတ်နှလုံးကို သိမ်းသွင်းခြင်း

တန်ယန်၏ မိသားစု အခြေအနေမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားခမ်းနားသော စံအိမ်ကြီး မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲတွင်လည်း လူသူလေးပါး သိပ်မရှိဘဲ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သိုင်းကျင့်ထားသော အရာများကိုသာ မြင်တွေ့ရပေသည်။

ကျန်းချဲ့က ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီချန်ဟူကို တံခါးသွားခေါက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

မကြာမီ...

ခါးတွင် ဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားသော တန်ယန်က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရောက်ရှိနေသူများမှာ ကျန်းချဲ့တို့ လူစု ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဒဏ်ရာ ဘယ်လိုနေသေးလဲ..."

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့၏ အမူအရာက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ရှိစဉ်က အနောက်မြို့နယ် စစ်သည်များကို အထင်သေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသည့် အမူအရာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရင်းနှီးဖော်ရွေနေပေသည်။

"နည်းနည်း... သက်သာပါပြီ..."

တန်ယန်က အလိုအလျောက် သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်မောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့၏ လက်သီးက သူ၏ လက်ဖျံပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်စွာဖြင့် ကျန်ရှိနေသေးသော အတွင်းအား အားလုံးကို ထိုနေရာသို့ မပို့လွှတ်နိုင်ခဲ့ပါက နေရာမှာတင် လက်ကျိုးသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ကြိုတင် ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ...

အကြောအရိုးများ ထိခိုက်သွားခဲ့သဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ ဘယ်ဘက် လက်မောင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ ညာဘက် လက်မောင်းသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ဖို့ မဖိတ်တော့ဘူးလား..."

ကျန်းချဲ့က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

ယခင်က စုံစမ်းထားမှုများအရရော၊ သူကိုယ်တိုင် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးမှုများ အရပါ တန်ယန် မည်သို့သော စရိုက်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

အထီးကျန်ခြင်း၊ အုံ့ပုန်းဖြစ်ခြင်း၊ စကားနည်းခြင်း၊ ဓားကို အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးခြင်း...

သိုင်းရူးသွပ်သူ တစ်ယောက်၏ စရိုက်လက္ခဏာ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး သာမန် လူမှုဆက်ဆံရေးကိုပင် ကောင်းစွာ နားမလည်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် တန်ယန်၏ စွမ်းအားဖြင့် လူကြီးများနှင့် အနည်းငယ် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတတ်ပါက အနောက်မြို့နယ် စစ်စခန်းတွင် ဒုတိယတပ်မှူး တစ်နေရာ သေချာပေါက် ရရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

"ဖိတ်ပါတယ်..."

တန်ယန်က ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့အပေါ် လေးစားမှုကို ပြသသည့် အနေဖြင့် အနည်းငယ် ခါးညွတ်လိုက်သည်။

သူက လူမှုဆက်ဆံရေးကို နားမလည်သော်လည်း ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားကိုမူ လေးစားပေသည်။

သူ့ထက် အသက်ငယ်သော်လည်း စွမ်းအားက သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက သူ၏ လေးစားမှုနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။ သို့သော် ပြည်သူများ၏ ချွေးနှဲစာများကိုသာ အမြတ်ထုတ်ကာ ဝနေအောင် စားသောက်နေကြသော ခရိုင်အတွင်းမှ အရာရှိများကိုမူ သူ ရင်ထဲမှ အထင်သေးမိပေသည်။

တန်ယန် နေထိုင်သော အိမ်လေးမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုတင်တစ်လုံးမှလွဲ၍ အိမ်ထဲတွင် ဓားစင်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ထိုဓားစင်ပေါ်တွင် ဓားရှည် ဆယ်လက်ကျော်ခန့်ကို တင်ထားပေသည်။

ဓားရှည်များ၏ ပုံစံက တစ်ထပ်တည်း တူညီနေကြပြီး တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ သစ်သားဓား၊ သံချေးတက်နေသော ဓား၊ ဓားကျိုး နှင့် အကောင်းပကတိ ဓားရှည်များ အဖြစ် ကွဲပြားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုဓားစင်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ စူးစမ်း ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

"ငယ်သားက အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ်ကတည်းက ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့တာပါ... သစ်သားဓားကနေ စပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့တာ အခုဆို ဆယ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ... ဒီဓားတွေက ငယ်သားရဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းက ကြိုးစားမှုတွေကို သက်သေပြနေတာပါ..."

တန်ယန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဇွဲကောင်းလိုက်တာ..."

ကျန်းချဲ့က မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

ယခုမှပင် တန်ယန်၏ အခြေခံက မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှ ခိုင်မာနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူက တစ်ဖက်လူကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ အဆင့်ကြီးသို့ ရောက်ရှိနေသော နွားရိုင်းအားအင်ကျင့်စဉ်ကို အားကိုးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် တန်ယန်မှာ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်မည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ အားအင်များ လွန်ကဲစွာ ကုန်ခမ်းသွားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အသေခံတိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တန်ယန်၌သာ ခွန်အား လုံလောက်စွာ ရှိနေမည်ဆိုပါက မည်သူနိုင်မည်၊ မည်သူရှုံးမည်ကို အတိအကျ ပြောနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

"ငယ်သားက ဇွဲပဲ ရှိပြီး ပါရမီ မရှိပါဘူး..."

တန်ယန်က သူ့ကိုယ်သူ သရော်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက အရေးကြီးတာနဲ့ အရေးမကြီးတာကို ပြောင်းပြန် လုပ်နေလို့ပေါ့..."

"တပ်မှူး ပြောတာက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"မင်းရဲ့ ဓားသိုင်း အခြေခံက တကယ်ကို ခိုင်မာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင်တော့... ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားက အရေးအကြီးဆုံး အခြေခံပဲ... အကယ်လို့ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက နောက်တစ်ဆင့် တက်သွားပြီး အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်သွားမယ် ဆိုရင်... မင်းရဲ့ သိုင်းကွက် တစ်ကွက်ချင်းစီတိုင်းက ဘယ်လောက်တောင် အင်အားကြီးလာမလဲ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး..."

၎င်းမှာ ကျန်းချဲ့၏ အမြင်ပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါက..."

တန်ယန်က ပြန်လည် ချေပလိုသော်လည်း သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့သော ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စကားထွက်မလာတော့ပေ။

"ဒါက ဓားသိုင်းကို အာရုံစိုက်တာ မကောင်းဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ခုစလုံးကို ဟန်ချက်ညီညီ တိုးတက်အောင် လုပ်သင့်တယ်... ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားနဲ့ သိုင်းပညာကို ပေါင်းစပ်နိုင်မှသာ သိုင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ အမှန်တရားကို ရောက်နိုင်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အမြင်တွေ ရှိကြပါတယ်... ဘယ်သူမှန်တယ်၊ ဘယ်သူမှားတယ် ဆိုတာကို အချိန်ကပဲ သက်သေပြသွားပါလိမ့်မယ်..."

"တပ်မှူးရဲ့ ဆုံးမစကားကို ငယ်သား မှတ်သားထားပါ့မယ်..."

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း...

တန်ယန်က ရေနွေးကြမ်း တစ်အိုး ဖျော်ကာ သူတို့အတွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေက ရိုးရှင်းလွန်းတော့ တပ်မှူး အပြစ်မတင်ပါနဲ့..."

"ဟားဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကဆိုရင်... ငါက ချင်းလင်မြစ်မှာ ငါးဖမ်းတဲ့ ငါးဖမ်းသမား တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... ကံကောင်းလို့သာ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာတာပါ... ဒီရေနွေးကြမ်းက ငါ့အတွက် အရမ်း အရသာရှိပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

လျိုကျစ်၏ ကြာပန်းရေနွေးကြမ်းလောက် မကောင်းသော်လည်း ဤသာမန် ရေနွေးကြမ်းကလည်း ကိုယ်ပိုင် အရသာလေး ရှိနေပေသည်။

"ငယ်သားလည်း တပ်မှူးရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို ကြားဖူးပါတယ်... တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်..."

ငါးဖမ်းသမား တစ်ယောက်ကနေ လအနည်းငယ် အတွင်းမှာ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းက တကယ့်ကို အောင်မြင်မှု ပြယုဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မိသားစုမှာ ယခင်က အတော်အသင့် ချမ်းသာသော မိသားစု ဖြစ်သော်လည်း သူက သိုင်းပညာကို ရူးသွပ်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တန်ယန်က အမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားသည်မှာ... သူသာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက ဤအပြင်ပန်း ပစ္စည်းဥစ္စာများကို အလွယ်တကူ ပြန်လည် ရရှိနိုင်မည် ဟူ၍ပင်။

"မင်းအကြောင်းကိုလည်း ငါ စောစောကတည်းက ကြားဖူးပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငယ်သားရဲ့ နာမည်က ခေါင်းမာပြီး ဓားကို အသက်တမျှ ချစ်တဲ့လူ ဆိုပြီးတော့ပဲ ဖြစ်မှာပါ..."

"ဒါက ဘာမကောင်းလို့လဲ... ဇွဲရှိမှသာ အောင်မြင်နိုင်မှာပေါ့... အကယ်လို့ မင်းသာ ယန်ဂူခရိုင် တစ်ခုလုံးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာပြီး... မင်းလက်ထဲက ဓားနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သိုင်းသမားတွေ အကုန်လုံးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင်... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က မင်းကို ကြောက်ရွံ့လေးစားသွားကြမှာပါ..."

"တပ်မှူးကလည်း အဲဒီလို ထင်တာလား..."

တန်ယန်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

"အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်... ငါက ဘာလို့ ဒီကို လာရမှာလဲ..."

"တပ်မှူးရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို နက်ရှိုင်းပါတယ်..."

တန်ယန်က ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... ဒီနေရာက စစ်တပ်မှ မဟုတ်တာ... ရာထူးတွေ ဘာတွေ ခေါ်နေစရာ မလိုပါဘူး... မင်းကလည်း ပွင့်လင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတော့... ငါတို့ ညီအစ်ကိုလိုပဲ ဆက်ဆံကြတာပေါ့..."

ကျန်းချဲ့က လက်ကို ယမ်းကာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

တန်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်များ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ကသာ သူနှင့် စွမ်းအားချင်း မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်နေပါက ဤကဲ့သို့ တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံခြင်းမှာ သူ့ကို မိမိဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်မည်။ သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားက ကျန်းချဲ့ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲနှင့်ပင် ကျန်းချဲ့က သူ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က တန်ယန်ကို အလွန် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။

"မင်းကို ငါ ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး... ဒီကို လာတာက တစ်ခုက သတင်းလာမေးတာ... နောက်တစ်ခုက မင်းကို ကိစ္စတစ်ခု ပြောပြချင်လို့ပဲ..."

ကျန်းချဲ့က အခွင့်အရေး ရခိုက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်း ပြောပါ..."

တန်ယန်က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်... ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် မင်းက ဒုတိယတပ်မှူး နေရာအတွက် အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းရဲ့ အခွင့်အရေးကို လုယူလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်... ဒီကိစ္စအတွက်..."

"အစ်ကိုကျန်း အဲဒီလို မပြောပါနဲ့... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... အစ်ကိုကျန်း မလာဘူးဆိုရင်တောင်မှ ကျွန်တော် ဒုတိယတပ်မှူး ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲမှာပါ... အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်က စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်လို့ ဝင်ပါလိုက်မိတာပါ..."

တန်ယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်း မရှိဘဲနှင့် ရာထူးကြီးကြီး ရရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

"မင်း သဘောပေါက်ရင် ရပါပြီ... တကယ်တမ်းကျတော့ အခု မင်းရဲ့ အားနည်းချက်က နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်း မရှိတာပဲ... အဲဒါကိုတော့ ငါ မင်းကို ပေးနိုင်တယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို ပေးမယ်..."

"ငါနဲ့ တပ်မှူးလျိုက တပ်မှူးချုပ်ကျူးရဲ့ လူယုံတွေဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ်... ပြီးတော့ ငါကလည်း ဒီဒုတိယတပ်မှူး နေရာမှာ အကြာကြီး နေမှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပိုင်းကျရင် မင်းကို ဒုတိယတပ်မှူး ဖြစ်အောင် တပ်မှူးချုပ်ကျူးဆီမှာ ငါ အကြံပြုပေးမယ်..."

ကျန်းချဲ့က ရိုးသားသော လူမိုက်တစ်ယောက်ကို စတင် လှည့်စားနေလေပြီ။

သို့သော် အကျိုးသက်ရောက်မှုက အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ ကတိစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တန်ယန်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ခါးညွတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်းက ကျွန်တော့်ကို အထင်မသေးဘူး ဆိုမှတော့... ဒီနေ့ကစပြီး... အစ်ကိုကျန်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အသက်စွန့်ပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုပါ့မယ်..."

"ဟူလေး... အရက်ယူခဲ့..."

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားပြီး အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ဓားငယ်လေးကို ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကို လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး သွေးစက်အနည်းငယ်ကို အရက်ခွက်ထဲသို့ ချလိုက်ကာ ကောင်းကင်သို့ မြှောက်၍ ကတိသစ္စာ ပြုလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတန်က တကယ်ကို ပွင့်လင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... ငါ ကျန်းချဲ့ကလည်း ကတိတည်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... ဒီနေ့ သွေးသောက်ပြီး ကတိပြုပါတယ်... ခြောက်လအတွင်းမှာ မင်းကို ဒုတိယတပ်မှူး နေရာ ရအောင် သေချာပေါက် ကူညီပေးမယ်…”