အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀) ဒီအတိုင်း မေးကြည့်ရုံပါ

"အဲဒါက..."

စုံထောက်ချုပ်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အခက်အခဲများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းက မည်မျှ အင်အားကြီးမားကြောင်းကို သူက ကျန်းချဲ့အား ခြိမ်းခြောက်၍ မရနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းထက် တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ပိုမို အင်အားကြီးမားသောကြောင့်ပင်။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ခိုယွမ်ရှန်းက တပ်မှူးချုပ်ကျူးကို တွေ့ဆုံရန် ကြိုးစားနေမည် မဟုတ်ပေ။

ခရိုင်ဝန်ကျောက်နှင့် တပ်မှူးချုပ်ကျူးကြားမှ အားပြိုင်မှုတွင် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်း အနေဖြင့် အလွန်အကျွံ မပါဝင်လိုဘဲ အကျိုးအမြတ်များကိုသာ ခွဲဝေယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်... အစောင့်မှူးဝမ် တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်ရော..."

"အဲဒါလည်း... ခက်တယ်ဗျ... အဲဒီကောင်က လူအများကြီး ရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ငါးစော်နံတဲ့ကောင် ဆိုပြီး နာမည်တပ် ဆဲသွားတာလေ... အစ်ကိုချန်... အကယ်လို့ ခင်ဗျားနေရာမှာ ဆိုရင်ရော... ဘယ်လို လုပ်မလဲ... ကျွန်တော်သာ သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်..."

"နောက်ပိုင်း ဘယ်ခွေး၊ ဘယ်ကြောင်ကမဆို ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် တက်ပြီး သေးပန်းရဲသွားလိမ့်မယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်မှာ သွားထားရမလဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရော..."

ထိုစကားများ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အရာရှိသက်တမ်း ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော စုံထောက်ချုပ်ချန်က ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် အများကြီး တောင်းဆိုတော့မည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူက ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်သဖြင့် ဆက်လက် မေးလိုက်ရသည်။

"ညီလေးကျန်း အနေနဲ့ အစ်ကို့ကို မျက်နှာသာ ပေးမယ်ဆိုရင်... ဘယ်လိုလဲ..."

"အစ်ကိုချန်ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ သေချာပေါက် ပေးရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့..."

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားနေသည့်ဟန် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်း လိုချင်တာကို ပြောပါ..."

စုံထောက်ချုပ်ချန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"အချုပ်ခန်းထဲမှာ သိုင်းသမားတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... ကျွန်တော်ကလည်း သိုင်းကို အရူးအမူး လေ့ကျင့်နေတဲ့ သူဆိုတော့... အမြဲတမ်း ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်၊ ပိုသန်မာတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ရှာဖွေနေတာ... အားတဲ့အချိန်တွေဆိုရင် လူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ရတာကို သဘောကျတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကို သိတဲ့အတိုင်းပဲ... အနောက်မြို့နယ် စစ်စခန်းမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့လူက သိပ်မရှိဘူးလေ... တခြား စစ်စခန်းတွေကိုလည်း သွားပြီး ပြဿနာ မရှာချင်ဘူး... ဒါကြောင့်မို့လို့ လေ့ကျင့်ဖော် အနေနဲ့ အကျဉ်းသား နည်းနည်းလောက် လိုချင်တယ်... အစ်ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ..."

ကျန်းချဲ့က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

စုံထောက်ချုပ်ချန်တွင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်နိုင်စွမ်း သေချာပေါက် ရှိနေပေသည်။

"ညီလေးကျန်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ... အချုပ်ခန်းထဲမှာလည်း သိပ်မရှိဘူးနော်..."

စုံထောက်ချုပ်ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ယနေ့ ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယွီကျုံးဖိန်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့် စွမ်းအားက သူ့ထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။ လက်ရှိ အချုပ်ခန်းထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးသူများ မရှိပေ။

ထို့အပြင် သူ အုပ်ချုပ်ရသည်မှာ စုံထောက်ဌာန ဖြစ်ပြီး အချုပ်ခန်းများကို တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်ဘက်က နည်းနည်း လျှော့ပေးပါ့မယ်... အတွင်းအားဖြစ်တည်ခြင်း အဆင့် ရောက်နေတဲ့ အကျဉ်းသားတွေကိုပဲ ယူမယ်... သူတို့ကို အတူတူ ပေါင်းပြီး တိုက်ခိုင်းရင်လည်း ရတာပဲလေ..."

ကျန်းချဲ့က 'မတတ်နိုင်သည့်ဟန်' ဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းအားဖြစ်တည်ခြင်း အဆင့်..." စုံထောက်ချုပ်ချန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ညီလေးကျန်း ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် လိုချင်တာလဲ..."

"သိပ်မများပါဘူး... သုံးယောက်လောက်ဆို ရပါပြီ... အဲဒီထက် နည်းသွားရင်လည်း ပျင်းစရာ ကောင်းနေမှာ..."

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို အစ်ကို နည်းလမ်းရှာကြည့်မယ်... ညကျရင် အကြောင်းပြန်ပေးမယ်..."

စုံထောက်ချုပ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော် သတင်းကောင်းကိုပဲ စောင့်နေပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့ ပြောတာက... မင်းရဲ့ ယောက်ဖကို ပြန်ကယ်ချင်ရင်... အနည်းဆုံး ဒီလောက်တော့ ပေးရမယ် တဲ့..." စုံထောက်ချုပ်ချန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ငွေနှစ်ရာလျန်... အဲဒီ ကျန်းဆိုတဲ့ ကောင်က ဓားပြတိုက်နေတာလား..."

ယွီကျုံးဖိန်က စားပွဲကို 'ဒိုင်း' ခနဲ ထုလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ငွေနှစ်ရာလျန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ လစဉ်လစာဖြင့် တွက်မည်ဆိုပါက နှစ်အတော်ကြာအောင် စုဆောင်းရမည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။ (အခြားသော ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းများကို မထည့်တွက်ထားပါ)။

သို့သော် ထိုပမာဏမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် တတ်နိုင်သည့် ပမာဏ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

"ဒါတောင် တော်တော် နည်းသွားတာ... အစတုန်းက ကျန်းချဲ့က ငါးရာလျန် တောင်းတာ... အစ်ကို့မျက်နှာကြောင့်သာ နှစ်ရာလျန်အထိ လျှော့ပေးလိုက်တာ..." စုံထောက်ချုပ်ချန်က မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကြားလူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယွီကျုံးဖိန်ကို သူ အလကား ကူညီပေးမည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အတွင်းအားဖြစ်တည်ခြင်း အဆင့်ရှိ အကျဉ်းသား သုံးယောက်ကို အချုပ်ခန်းမှ ထုတ်ယူရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် အဆက်အသွယ်များ ရှာရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုလူများကို အချုပ်ခန်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သေဆုံးသွားအောင် ဖန်တီးရန် အနည်းဆုံး ငွေတစ်ရာလျန်ခန့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ဝက်သာ အမြတ်တင်ခြင်းမှာ သူ အလွန် သဘောကောင်းနေခြင်းပင်။

"မရဘူး... တောင်းတဲ့ ငွေက အရမ်း များလွန်းတယ်... ပြီးတော့ ချန်အန်း တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ဆိုတော့လေ... အကယ်လို့ သူက ကုန်ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကိုပါ ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့... စဉ်းစားလို့ ရသေးတယ်..."

ယွီကျုံးဖိန်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွီ... ငါ မင်းကို တစ်ခု သတိပေးလိုက်မယ်နော်... မင်းရဲ့ ယောက်ဖက လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားပြီ... အမြန်မကယ်ထုတ်ရင် နောက်ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ အနောက်မြို့နယ် အချုပ်ခန်းထဲမှာပဲ သေသွားလိမ့်မယ်..."

စုံထောက်ချုပ်ချန်က အလွန် လေးနက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"လခွီး..."

ယွီကျုံးဖိန်က လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး အကျိုးအပြစ်များကို ချိန်ဆနေမိသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှ လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး -

"နှစ်ရာလျန်ဆိုလည်း နှစ်ရာလျန်ပေါ့... အဲဒီကောင်လေးကို လောလောဆယ် ငွေနည်းနည်း ယူခိုင်းထားလိုက်ဦးမယ်... သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပျော်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..." ယွီကျုံးဖိန်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ အခုပဲ သွားစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..."

စုံထောက်ချုပ်ချန်က ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရိုးရှင်းသော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စုံထောက်ချုပ်ချန်က ထိုအမျိုးသမီးကို မှတ်မိသဖြင့် လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်မ မောင်လေး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချုပ်ခန်းထဲ ရောက်သွားရတာလဲ... ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်လည်း အဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားတယ်... သခင်ကြီး သူ့ကို ကယ်ပေးပါဦး... ကျွန်မတို့ ဝမ်မိသားစုမှာ သူ တစ်ယောက်ပဲ အမွေဆက်ခံမယ့်သူ ရှိတာပါ..."

ဝမ်ကတော်က ငိုယိုကာ ယွီကျုံးဖိန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ရပါပြီ... မငိုပါနဲ့တော့... ကိုယ် လူလွှတ်ပြီး ကယ်ဖို့ စီစဉ်နေပါပြီ..."

ယွီကျုံးဖိန်က ဝမ်ကတော်၏ ကျောကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ကာ ချော့မော့လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး..."

"ကိုယ့်မိသားစု အချင်းချင်းပဲ... ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး..."

"ကျွန်မ မောင်လေးရဲ့ လက်ကို ဖြတ်တဲ့လူက ဘယ်သူလဲ... သူ့ကို တစ်ခုခု ပြန်လုပ်ပေးလို့ မရဘူးလား... ကျွန်မ မောင်လေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက အရမ်း မာနကြီးတာ... ဒီလောက် အရှက်ကွဲတာကို သူ ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဝမ်ကတော်က ဆက်လက် ငိုယိုကာ တောင်းဆိုနေပေသည်။

"မင်းမောင်လေးကို ဖမ်းတာရော၊ လက်ဖြတ်တာရော လူတစ်ယောက်တည်းပဲ... ကျန်းချဲ့ လို့ ခေါ်တယ်... အခုမှ ရာထူးတက်လာတဲ့ အနောက်မြို့နယ် ဒုတိယတပ်မှူးပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကို လောလောဆယ် သွားထိလို့ မရသေးဘူး... သူ့မှာ နောက်ခံ ရှိတယ်... နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေး ရတဲ့အခါကျရင်တော့... သေချာပေါက် လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းချဲ့ကို သတိရလိုက်သည်နှင့် ယွီကျုံးဖိန်၏ မျက်နှာက လျင်မြန်စွာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယတပ်မှူးလေး တစ်ယောက်က... အဲဒီလောက်တောင် ရှင်းရခက်လို့လား..."

"သာမန် ဒုတိယတပ်မှူးဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက မတူဘူး... သူ့မှာ နောက်ခံ ရှိတယ်လို့ ကိုယ် ပြောပြီးပြီလေ... ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကို အလွယ်တကူ ထိဖို့ ခက်တယ်... ကိုယ့်ကို တိတ်တဆိတ် ပြဿနာတွေ သွားမရှာမိစေနဲ့နော်..."

ယွီကျုံးဖိန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

သူက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း သူ့ကို ဤကဲ့သို့ပင် သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင်မ နားလည်ပါတယ်... ဒါနဲ့... စောစောက သခင်ကြီး ပြောလိုက်တဲ့ အဲဒီ ဒုတိယတပ်မှူး နာမည်က... ကျန်း... ဘယ်သူဆိုပါလား..." ဝမ်ကတော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းမော့ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့... မြစ်ပြင်ကျယ်ရဲ့ 'ကျန်း'၊ အပြည့်အဝရဲ့ 'ချဲ့'... အရင်တုန်းက ချင်းလင်မြစ်မှာ ငါးဖမ်းတဲ့ ငါးဖမ်းသမားပဲ..."

"ကျန်းချဲ့..."

ဝမ်ကတော်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုနာမည်က အလွန် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

"ညီလေးကျန်း... လူတွေ ခေါ်လာပြီ... မင်း သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦး..."

အနောက်မြို့နယ် စစ်စခန်းတွင် စုံထောက်ချုပ်ချန်က ခေါင်းတွင် ဂုန်နီအိတ်များ စွပ်ထားပြီး အစောင့်များ ထိန်းသိမ်းထားသော လူသုံးယောက်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူတို့၏ ပခုံးများကို တစ်ချက်စီ ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီးနောက် အတည်ပြုလိုက်သည်။

အတွင်းအားဖြစ်တည်ခြင်း အဆင့် သိုင်းသမားများမှာ အပြင်ပန်းမှ ကြည့်ပါက ဘာမှ မသိသာသော်လည်း အနီးကပ် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လှည့်ပတ်နေသော သေးငယ်သည့် စွမ်းအင်စီးကြောင်းများကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

"အစ်ကိုချန်က တကယ် ကတိတည်တာပဲ... ကောင်းပြီ... အစ်ကို ခဏလောက် စောင့်နေဦး..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကန်းတာပြောင်ကို ထိုလူသုံးယောက်အား အရင် ခေါ်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စုံထောက်ချုပ်ချန် စိတ်မပြောင်းနိုင်အောင် သေချာစေရန် ရွှီဆန်းအာတို့ လူစုနှင့်အတူ အချုပ်ခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်အန်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့... မင်း... မင်း အကုန် ဝန်ခံရင် လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်နော်..."

"ငါ အဲဒီတုန်းက ဘယ်လို ပြောခဲ့လို့လဲ..."

ကျန်းချဲ့က ဝမ်ချန်အန်းကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို မေးတယ်လေ... သေချင်လား... ဒါမှမဟုတ် ရှင်ချင်လား ဆိုပြီးတော့..."

ဝမ်ချန်အန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင် မြင်ယောင်သွားသကဲ့သို့ အသံများ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ... ငါက မင်း သေချင်လား ရှင်ချင်လား လို့ပဲ မေးတာလေ... မင်းကို သေချာပေါက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့လို့လား... ငါက ဒီအတိုင်း မေးကြည့်ရုံ သက်သက်ပဲလေ..."

ကျန်းချဲ့က နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို တွန့်ရုံ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရွှီဆန်းအာဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရွှီ... အစောင့်မှူးဝမ်က အရှက်ကွဲတာကို မခံနိုင်လို့ လျှာကိုကိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... ဟုတ်လား..."

—