အခန်း ၆၂

အခန်း (၆၂) အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီလား

"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်... ဒီသတင်းက သေချာရဲ့လား..."

ကျန်းချဲ့ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စကားလမ်းကြောင်းကို မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သောအခါ တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသော ရတနာကို လိုချင်သည့် စိတ်ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းပြနေသည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချဲ့ မသိရှိသော အချက်မှာ တပ်မှူးချုပ်ကျူး ကိုယ်တိုင်က သွေးကြောပွင့် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ သွေးချီများမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကလောက် မပြည့်ဝတော့သော်လည်း မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သာ ရရှိပါက အဆင့်ကြီးကို တက်လှမ်းနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။

သူက ကျန်းချဲ့၏ ထူးဆန်းသော ရတနာကို လိုချင်နေရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ရှေ့ဆက် တက်လှမ်းချင်၍ ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူ၏ သားအတွက် ချန်ထားပေးချင်၍ ဖြစ်စေ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပါ ရှိနေသေးမည် ဆိုပါက...

'ဒါက ကံကောင်းခြင်း နှစ်ထပ်ကွမ်းပဲ...'

'ဒီကျန်းချဲ့က ငါ့အတွက်တော့ တကယ့် ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာတဲ့ လူပဲ...'

"လောလောဆယ်တော့ သေချာ မပြောနိုင်သေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အတည်ပြုနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် တပ်မှူးချုပ် အနေနဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာမှာပါ..."

ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်းပင် မြှောက်ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ မင်းကို အချိန် တစ်လခွဲ ပေးမယ်... တကယ်လို့သာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့မယ် ဆိုရင်... မင်း ဘာလိုချင်လိုချင်... ငါ အကုန် ပေးမယ်..."

တပ်မှူးချုပ်ကျူးကလည်း သူ၏ ကတိကို ပေးလိုက်သည်။

မူလက သူ စဉ်းစားထားသည်မှာ အကယ်၍ ကျန်းချဲ့က အခြေအနေကို နားလည်ပြီး ထူးဆန်းသော ရတနာကို အလွယ်တကူ ပေးအပ်မည် ဆိုပါက... သူကလည်း ကျန်းချဲ့ကို မျက်နှာသာ ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ကျူးချင်ချင်ကိုပင် ပေးစားပြီး ရာထူးတက်အောင် မြှောက်စားပေးရန် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့က ခေါင်းမာပြီး လုံးဝ မပေးပါက... ရတနာက အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချဲ့ကို ငရဲပြည်သို့ ပို့ဆောင်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ အချိန် အနည်းငယ် ဆွဲထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် သေချာ မသိရသေးသော ထူးဆန်းသည့် ရတနာက သိပ်ပြီး အရေးမကြီးတော့ပေ။

"ကျွန်တော်က တပ်မှူးချုပ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေရပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အာဏာတချို့ ပိုပေးစေချင်ပါတယ်... ဒါမှ စုံစမ်းရတာ ပိုမြန်ဆန်လာမှာပါ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျူးအိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

'တပ်မှူးချုပ်ကျူးသာ တကယ် အကြမ်းဖက်လာရင်... ငါ လွတ်ထွက်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးက နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိဘူး... ကံကောင်းလို့သာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သတင်းနဲ့ သူ့ကို ဟန့်တားလိုက်နိုင်တာ...'

ထို့ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူလည်း အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

'ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖို့ စဉ်းစားထားပေမဲ့... အခုကြည့်ရတာ အချိန် လုံးဝ ဆွဲနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... တပ်မှူးချုပ်ကျူးသာ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားရင် ငါ့အတွက် အရမ်း အန္တရာယ်များသွားလိမ့်မယ်...'

'ဒီကနေ ထွက်ပြေးလို့လည်း မရဘူး... ထွက်သွားရင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ရဖို့ အရမ်း ခက်သွားလိမ့်မယ်... သွေးကြောပွင့် အဆင့်ကို မရောက်သေးသရွေ့တော့... တပ်မှူးချုပ်ကျူးနဲ့ လုံးဝ သီးသန့် မတွေ့တော့ဘူး... ကိုယ့်အသက်ကို သူများ လက်ထဲ ထည့်ထားရသလိုမျိုး လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး...'

စစ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချဲ့က ကန်းတာပြောင်တို့ကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူပြီး ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းမှ ရရှိထားသော ပစ္စည်းများကို အမြန်ဆုံး စာရင်းပြုစုခိုင်းလိုက်သည်။

ယင်ရှာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များက လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။

ယခုအခါ ချီချင်းသဲ၊ ရွှယ်ဟူပန်းနှင့် ကျောက်စိမ်းအရိုးရေ တို့သာ လိုအပ်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းမှ ရရှိထားသော ပစ္စည်းများထဲတွင် သူ လိုအပ်နေသော ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ အလွန် နည်းပါးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ချီချင်းသဲက သုံးအောင်စသာ ရှိပြီး ရွှယ်ဟူပန်းက လုံးဝ မရှိပေ။ ကျောက်စိမ်းအရိုးရေ မှာလည်း အစက် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပစ္စည်းများက အလွန် ရှားပါးသောကြောင့်ပင်။

ချီချင်းသဲက အလွန် ကောင်းမွန်သော ဓားများ ပြုလုပ်ရာတွင် မပါမဖြစ် လိုအပ်သော ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ တစ်အောင်စခန့် ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဓားကို အလွန် ထက်မြက်သွားစေနိုင်ပြီး ဈေးကွက်ထဲတွင်လည်း ဈေးနှုန်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီချင်းကျောက် ကျင်းတစ်ရာကို ကျိုချက်မှသာ ချီချင်းသဲ တစ်အောင်စသာ ထွက်ရှိသောကြောင့်ပင်။

ကျောက်စိမ်းအရိုးရေ ကလည်း အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် သိုင်းသမားများအတွက် အရိုးများကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော တန်ဖိုးကြီး ဆေးရည် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ဟူပန်း ကတော့ ပိုပြီး ရှားပါးလှပေသည်။ ၎င်းက လူသေအလောင်းပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်တတ်သော မိစ္ဆာမှိုများကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုး ဖြတ်၍ မရနိုင်သော အရာဖြစ်ပြီး ကံကောင်းမှသာ တွေ့နိုင်သော ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများ မလုံလောက်သဖြင့် ကျန်းချဲ့က ရွှီဆန်းအာကို လက်ရှိ အလုပ်များ အားလုံးကို ရပ်တန့်ထားခိုင်းပြီး ကျောက်စိမ်းအရိုးရေနှင့် ချီချင်းသဲတို့ကို ချက်ချင်း ဝယ်ယူခိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်ဟူပန်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဆုကြေးငွေ ထုတ်ကာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

ယန်ဂူခရိုင်၊ အရှေ့မြို့နယ်...

တိတ်ဆိတ်နေသော အိမ်တော်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ထူထဲသော အနွေးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော အမျိုးသား တစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်...

အကယ်၍ ခရိုင်ရုံးတော်မှ အရာရှိများသာ မြင်တွေ့သွားပါက အလွန် အံ့ဩသွားကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"အစ်ကိုကျောက်..."

အသံကြားလိုက်ရသဖြင့် ပိတ်ထားသော အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ပညာရှိပုံစံ ဝတ်ဆင်ထားသော မုတ်ဆိတ်မွေး ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသား တစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်ကို လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က အလွန် ရင်းနှီးသည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

"ဆရာလျန်..."

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်ကလည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင်မူ အရက်ပြင်း သောက်နေသော လူကြီး တစ်ယောက် ရှိနေပြီး ခရိုင်ဝန်ကျောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းမော့ကာ ပြုံးပြီး လက်ယှက်လိုက်သည်။

"ခရိုင်ဝန်ကျောက်... နာမည်ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ..."

"ဒီလူက..."

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပျက်သွားခဲ့သည်။

သူက ဝေါ့ဟူတောင်နှင့် ဆက်သွယ်မှုများကို အလွန် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်လေ့ ရှိပြီး ဆယ်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း ဆရာလျန် ဆိုသူနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပေသည်။ ပြင်ပလူများကို လုံးဝ ခေါ်မလာရန် သတိပေးထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တစ်ဖက်လူက စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်လိုက်ပုံ ရပေသည်။

"အစ်ကိုကျောက် စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ဒီလူက ကျွန်တော်တို့ ဝေါ့ဟူတောင်ရဲ့ တတိယ ခေါင်းဆောင် ဟော့ရှောက်စန်း ပါ... ဒီတစ်ခေါက် လာတာကလည်း ကိစ္စက အရမ်း အရေးကြီးနေလို့ပါ... နားလည်ပေးပါ..."

ဆရာလျန်က အလျင်အမြန် ဝင်ရောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တတိယ ခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် လာရလောက်အောင် ဘာကိစ္စတွေများ ရှိနေလို့လဲ... ခေါင်းဆောင်ဆုန့် အတွက်များလား..."

ဆုန့်ကျိက ဝေါ့ဟူတောင်တွင် နာမည်ရှိသော ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ခိုယွမ်ရှန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အလွန် အရေးကြီးသောကြောင့်ပင်။

"ဆုန့်ကျိက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်... အရေးအကြီးဆုံးက... ခိုယွမ်ရှန်း ပါ..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ခို..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ခိုက ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ငါတို့ ဝေါ့ဟူတောင်ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်... ဒါက ကျေးဇူးတရားပဲ... ဒါကြောင့် သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ခေါ်လာဖို့ ဂိုဏ်းချုပ်က အမိန့်ပေးထားတယ်..."

အမှန်တရားကို ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်အား ပြောပြ၍ မရသဖြင့် ဆရာလျန်က အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ခို အကြောင်း ပြောမှ... ခိုမိသားစုရဲ့ သားလေးရော ခင်ဗျားတို့ဆီ ရောက်နေတာလား..."

ဆရာလျန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ငြင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။

"ဒီကိစ္စက လွယ်တော့ မလွယ်ဘူး... ငါနဲ့ တပ်မှူးချုပ်ကျူးက အဆင်မပြေဘူးလေ... ပြီးတော့ ခိုယွမ်ရှန်းနဲ့ ဆုန့်ကျိ ကိုလည်း ကျန်းချဲ့က အနောက်မြို့နယ် စစ်စခန်းမှာ အတင်း ဖမ်းချုပ်ထားတာ... ငါ့ရဲ့ အမိန့်က သူ့ဆီကို မရောက်ဘူး..."

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"နည်းလမ်း တခြား မရှိတော့ဘူးလား..."

ဆရာလျန်က လက်မလျှော့ချင်သေးပေ။

"အရမ်း ခက်တယ်..."

"ဒီလိုဆိုရင် တပ်မှူးချုပ်ကျူးကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်ရော..."

စကားနည်းသော ဟော့ရှောက်စန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လုံးဝ မဖြစ်ဘူး..."

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်က ချက်ချင်း လက်ယမ်းကာ တားဆီးလိုက်သည်။

'အရင် တပ်မှူးချုပ်ကို နှင်ထုတ်ခဲ့တုန်းက အထက်က အရာရှိတွေ တော်တော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြတာ... အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ငွေလျန် ထောင်နဲ့ချီပြီး အကုန်အကျ ခံခဲ့ရတယ်... အကယ်လို့ တပ်မှူးချုပ်ကျူးကိုသာ တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ရင်... ပုန်ကန်တာနဲ့ ဘာမှ မကွာတော့ဘူး... ကိစ္စတွေ ကြီးသွားရင် ငါ့ရဲ့ ခရိုင်ဝန် ရာထူးတောင် ပြုတ်သွားနိုင်တယ်...'

"ဒီ ကျန်းချဲ့ ဆိုတဲ့ ကောင်က ဆုန့်ကျိကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အဓိက တရားခံ မဟုတ်လား..." ဆရာလျန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူက တပ်မှူးချုပ်ကျူးရဲ့ လူယုံပဲ... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက သူ လုပ်ခဲ့တာချည်းပဲ..."

"တပ်မှူးချုပ်ကျူးကို သတ်လို့ မရရင်လည်း... ဒီ ကျန်းချဲ့ ဆိုတဲ့ ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့... မင်းတို့ အစိုးရ အရာရှိတွေရဲ့ နိုင်ငံရေး ကစားကွက်တွေကို ငါ သိပ်မကြိုက်ဘူး... အမြဲတမ်း နောက်ကွယ်ကနေ အကွက်ဆင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေကြတာ... ငါ့အမြင်တော့... တစ်ဖက်လူ သေသွားရင် ပြဿနာ အကုန် ရှင်းသွားပြီပဲ..."

ဟော့ရှောက်စန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူး တစ်ယောက်တည်း သေတာဆိုရင်တော့... ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မခက်ခဲပါဘူး..."

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန် အနေဖြင့် တပ်မှူးချုပ်ကျူး သေဆုံးသွားမည်ကို လက်မခံနိုင်သော်လည်း ကျန်းချဲ့လို ရာထူးနိမ့် အရာရှိလေး တစ်ယောက်ဆိုလျှင်တော့ ပြဿနာ မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မလှုပ်ရှားခင် ခိုယွမ်ရှန်း အသက်ရှင်သေးရဲ့လား ဆိုတာရယ်... စစ်စခန်းရဲ့ ဘယ်နားမှာ ဖမ်းထားလဲ ဆိုတာကို အရင် အတည်ပြုပေးပါဦး..."

ဟော့ရှောက်စန်းက တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'ဝေါ့ဟူတောင်နဲ့ ပူးပေါင်းရတာ အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသလိုပဲ... သူတို့က သတင်းပေါက်ကြားသွားမှာကို လုံးဝ မကြောက်ပေမဲ့ ငါကတော့ အရာရာကို သတိထားနေရတယ်...'

"ရတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ခရိုင်ဝန်ဆီက သတင်းကောင်းကိုပဲ စောင့်နေပါ့မယ်... အလုပ်ပြီးသွားရင် ဝေါ့ဟူတောင်က သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်မှာပါ..."

ဟော့ရှောက်စန်းက ခရိုင်ဝန်ကျောက်မင်ချန်ဘက်သို့ လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား…”