အခန်း ၆၇

အခန်း (၆၇) ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ ပြည့်စုံသွားပြီ

လီမိသားစု၏ အထူးဧည့်သည် နေရာတွင် ထိုင်နိုင်သူများမှာ သာမန်လူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ ယန်ဂူခရိုင် အတွင်းရှိ အာဏာရှိသော အစိုးရ အရာရှိများ သို့မဟုတ် အင်အားကြီးမားသော သိုင်းလောက အင်အားစု ခေါင်းဆောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ယခု မြင်ကွင်းက လီမိသားစု၏ လက်ရှိ အရှိန်အဝါ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်းကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေပေသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ဝက်ခန့်ကို ကျန်းချဲ့က ယခင် ကြိုဆိုပွဲတွင် အရက်အတူသောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သိကျွမ်းနေပေသည်။ အကယ်၍ ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းနှင့် ပိုင်ယောင်ဆေးဆိုင် ကိစ္စများသာ မရှိခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ ရောက်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယခင်က စကားပြော ရယ်မောနေကြသူများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဂိုပုရန် တစ်ယောက်သာလျှင် ကျန်းချဲ့ကို စကားလာပြောပေသည်။

သို့သော် ထိုအခြေအနေကို ကျန်းချဲ့က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

'ငါ ဒီလူတွေနဲ့ အချင်းချင်း မြှောက်ပင့်နေဖို့ လိုလို့လား...'

'ငါသာ အောင်မြင်သွားရင်... အခု ငါ့အပေါ် အေးစက်စက် လုပ်နေတဲ့ လူတွေ အကုန်လုံး သူတို့ရဲ့ မာနတွေကို ချပြီး ငါ့ဆီကို လာပြီး ဒူးထောက် ခေါင်းငုံ့ကြရမှာပဲလေ...'

လီတုန်းဟိုင် က ပွဲကို တိတ်ဆိတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် စကားစကာ ဧည့်ခံလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ သား လီရွှမ်ဖုန်း ပါ..."

အနည်းငယ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် လီတုန်းဟိုင် က သူ အလွန် ဂုဏ်ယူရသော သားဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ လူတိုင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ရွှမ်ဖုန်း... ဒါက ခရိုင်ရုံးတော်က အတွင်းဝန်လု..."

"ဒါကတော့ တောင်ပိုင်းမြို့နယ်က..."

"သားလေးက တကယ်ကို ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တာပဲ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေတာ ဆိုတော့... ကြီးလာရင် သေချာပေါက် လူရည်ချွန် ဖြစ်လာမှာပဲ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... သားလေးက..."

လီရွှမ်ဖုန်း က လူကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လူတိုင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်လံ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချီးကျူးစကားများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မဆိုးဘူး... အဖေတူ သားပဲ..."

ကျန်းချဲ့ကလည်း ဝင်ရောက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးကျန်း..."

လီရွှမ်ဖုန်း က ကြည်လင်သော အသံလေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် အဓိက စားပွဲဝိုင်းမှ ဧည့်ခံပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး လူအများစုက နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက်သာလျှင် အနှေးဆုံး ဖြစ်ပြီး သူ၏ နေရာတွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကာ ရေနွေးကို သောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"တပ်မှူးကျန်း... စာကြည့်ခန်းကို ကြွပြီး စကားလေး ဘာလေး ပြောရအောင်လား..."

လီတုန်းဟိုင် က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်မလား၊ မဖြစ်ဘူးလား ဆိုတာကို အခု တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

"မင်းက ရွှယ်ဟူပန်း ကို လိုချင်တာလား..."

ကျန်းချဲ့ ပြောလိုက်သော ပစ္စည်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီတုန်းဟိုင် က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်... ခေါင်းဆောင်လီ သာ ရွှယ်ဟူပန်းကို ပေးနိုင်မယ် ဆိုရင်... ကြိုက်တဲ့ အပေးအယူကို ပြောပါ..." ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီ ရွှယ်ဟူပန်း ကို ရဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရလဲ ဆိုတာကိုရော တပ်မှူးကျန်း သိရဲ့လား..."

လီတုန်းဟိုင် ၏ မျက်နှာထားက လေးနက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့က ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ ကြိုတင် သိရှိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ခက်ခဲအောင် လုပ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ရွှယ်ဟူပန်း ကို ရရှိရန် သူက ကြီးမားသော တန်ဖိုးများကို ပေးဆပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ သားဖြစ်သူ လီရွှမ်ဖုန်း သိုင်းလောကသို့ မဝင်ရောက်မီ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုတင် သန့်စင်ပေးပြီး အခြေခံ ခိုင်မာအောင် လုပ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

"လောကမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတိုင်းက သူ့တန်ဖိုးနဲ့ သူ ရှိတာချည်းပါပဲ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေသရွေ့... ခေါင်းဆောင်လီ အနေနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တောင်းဆိုနိုင်ပါတယ်... အချုပ်ပြောရရင်တော့ ရွှယ်ဟူပန်းကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ရအောင် ယူမှာပါ..."

ကျန်းချဲ့က ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းဟိုင် က ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့၏ စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။

"အကယ်လို့ ငါက အနောက်မြို့နယ် ဆိပ်ကမ်းရဲ့ တစ်ဝက်ကို တောင်းမယ် ဆိုရင်ရော..."

သူက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရွှယ်ဟူပန်း တစ်ပွင့်တည်းနဲ့တော့... မလုံလောက်ဘူး..."

ကျန်းချဲ့က အချိန်တိုအတွင်း ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိရန်အတွက် ဆိပ်ကမ်း၏ ရေရှည် အကျိုးအမြတ်များကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိနေပေသည်။

"ကျန်တဲ့ ကွာဟချက်ကို ငါက ငွေသားနဲ့ ပြန်ဖြည့်ပေးမယ်..."

လီတုန်းဟိုင် က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်..."

ကျန်းချဲ့က လုံးဝ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်ဟူပန်း ကို ဘယ်အချိန် လိုချင်တာလဲ..."

"အခု ချက်ချင်းပဲ..."

ထိုသို့ ပြောရင်း ကျန်းချဲ့က အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဆိပ်ကမ်း မြေပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အရာ ဖြစ်ပြီး လီမိသားစုကလည်း စီးပွားရေး ချဲ့ထွင်ရန်အတွက် အနောက်မြို့နယ် ဆိပ်ကမ်းကို အလွန် လိုချင်နေကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။

လီတုန်းဟိုင် က စာချုပ်ကို သေချာ စစ်ဆေးပြီး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျန်း ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းပင် တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် လီတုန်းဟိုင် က လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ ဖွင့်ပြလိုက်ရာ အတွင်း၌ အလွန် လှပပြီး အပြစ်အနာအဆာ မရှိသော အဖြူရောင် ကြာပန်း တစ်ပွင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တပ်မှူးကျန်း စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး..."

ကျန်းချဲ့က ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူလည်း သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ..."

"မဆိုးဘူး... တကယ့် ရွှယ်ဟူပန်း အစစ်ပဲ..."

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်က မြေပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များကို နှစ်ပိုင်းခွဲကာ နေရာမှာတင် အပြီးအပြတ် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ကြသည်။ လီတုန်းဟိုင် ကလည်း ကျန်ရှိနေသော ငွေသားများကို သုံးရက်အတွင်း ကျန်းချဲ့၏ အိမ်တော်သို့ ပို့ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ဘာလို့ ရွှယ်ဟူပန်းကို ကျန်းချဲ့ဆီ ရောင်းလိုက်ရတာလဲ... အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက်..."

'ကျွန်တော်က အဖေ့ရဲ့ အချစ်တော်လေ... ဒီရွှယ်ဟူပန်းကလည်း ကျွန်တော့်အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာဆိုတာ သိနေလျက်နဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရောင်းလိုက်ရတာလဲ...'

စာကြည့်ခန်း အတွင်းတွင် လီတုန်းဟိုင် သားအဖ နှစ်ယောက်က စောစောက အပေးအယူ ကိစ္စကို ပြောဆိုနေကြပြီး လီရွှမ်ဖုန်း က သူ၏ သံသယကို ထုတ်ဖော် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီတုန်းဟိုင် က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး -

"တခြားလူသာ ဆိုရင် ဈေးဘယ်လောက် ပေးပေး ငါ လုံးဝ ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက တခြားလူ မဟုတ်ဘူးလေ... သူက ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်း နဲ့ ပိုင်ယောင်ဆေးဆိုင် တို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ကျန်းချဲ့ပဲ... ဒုတိယခရိုင်ဝန် ကိုတောင် လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲရဲတဲ့ လူလေ..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစုက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်ရမှာလား..."

လီရွှမ်ဖုန်း က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေသည်။

"ဒီနေ့ ကျန်းချဲ့ ပေးတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား..." လီတုန်းဟိုင် က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်း ပြောတာကတော့... သစ်သား ဘုရားဆင်းတုတော် လို့ ပြောတာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... သစ်သား ဘုရားဆင်းတုတော်ပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဘုရားဆင်းတုတော်က အရင်တုန်းက ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ဘယ်မှာလဲ..."

လီရွှမ်ဖုန်း က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ပိုင်ယောင်ဆေးဆိုင်ရဲ့ အတွင်းခန်းထဲက ဘုရားကျောင်းဆောင်လေး ထဲမှာလေ... အဲဒါက ပိုင်ယောင်ဆေးဆိုင်ရဲ့ ပစ္စည်းပဲ... အခုထိ သွေးနံ့တောင် မပျောက်သေးဘူး..." လီတုန်းဟိုင် က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... သူက ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးကို မွေးနေ့လက်ဆောင် အဖြစ် ပေးရဲတယ်ပေါ့... အဖေ ဒေါသထွက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

လီရွှမ်ဖုန်း က သွေးစွန်းနေသော ပစ္စည်းများကို လက်ဆောင်ပေးခြင်းက မည်သို့ အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

"သူက အရူး တစ်ယောက်လေ... ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ... ဒီနေ့ ရွှယ်ဟူပန်းကိုသာ သူ့ကို မပေးလိုက်ရင် သူက နေရာမှာတင် အတင်း ဝင်လုသွားနိုင်တယ် ဆိုတာကို မင်း ယုံလား... ငါက ဘုရားဆင်းတုတော်မှာ သွေးတွေ ပေနေတာ သိရင်တောင် ဘာမှ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ရတာ... ငါ ဒေါသထွက်လို့ လုံးဝ မရဘူးလေ..."

လီတုန်းဟိုင် က အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နေပေသည်။ ကျန်းချဲ့လို အရူး တစ်ယောက်နှင့် ပြဿနာ ဖြစ်မည် ဆိုပါက... လီမိသားစုသာလျှင် နစ်နာရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ဟူပန်း တစ်ပွင့်တည်းနှင့် လဲလှယ်ရန် လုံးဝ မတန်ပေ။

"ဒီ ကျန်းချဲ့ က... ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစုကို အရမ်း အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်..."

လီရွှမ်ဖုန်း က မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသထွက်ကာ အလွန် ကြီးမားသော စော်ကားမှုကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ဒီလောက်ထိလည်း မဟုတ်ပါဘူး... ကျန်းချဲ့က အလုပ်လုပ်တာ ကြမ်းတမ်းတယ် ဆိုပေမဲ့... ပေးသင့်ပေးထိုက်တဲ့ လေးစားမှုကိုတော့ ပေးပါတယ်... အနောက်မြို့နယ် ဆိပ်ကမ်းရဲ့ တစ်ဝက်ကို ငါတို့ကို ပေးတယ် ဆိုတော့... သေချာ တွက်ကြည့်လိုက်ရင် လီမိသားစုက အမြတ်ထွက်နေသေးတယ်..."

လီတုန်းဟိုင် က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက စိတ်ထား ရက်စက်ပြီး အလုပ်လုပ်တာ ပြတ်သားတယ်... ဒါပေမဲ့ အကျိုးအမြတ်ကိုလည်း မျှဝေပေးတတ်သေးတယ်... အကယ်လို့သာ သူက နည်းနည်းလောက် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပ်တတ်ရင် သူ့ရဲ့ ရှေ့ရေးက မှန်းဆလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းလည်း သူ့အပေါ် မကျေနပ်တာတွေကို လုံးဝ မပြမိစေနဲ့... ပြဿနာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"အခု မင်းအတွက် အရေးအကြီးဆုံးက အခြေခံ ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ဖို့ပဲ... မင်းအတွက် တခြား ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ငါ ထပ်ရှာပေးပါ့မယ်... နောက်ပိုင်း မင်းဆီမှာ စွမ်းအားတွေ ရှိလာတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့... ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေ လီမိသားစုမှာ ထပ်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ လုံးဝ မရသေးဘူး... နားလည်လား..."

လီတုန်းဟိုင် ၏ လေသံက အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

သူက လီရွှမ်ဖုန်း ကို အချိန်တိုင်း သွန်သင် ဆုံးမနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ယနေ့ ကိစ္စများကို ကလေး တစ်ယောက်အား ပြောပြနေမည် မဟုတ်ပေ။

"သား နားလည်ပါပြီ... ကိုယ်တိုင် အင်အားကြီးလာမှသာ... သူများ အနိုင်ကျင့်တာ မခံရမှာပါ..."

လီရွှမ်ဖုန်း က ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားမှုများ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"တပ်မှူး... ငယ်သား အမှား တစ်ခု လုပ်မိသွားသလိုပဲ..."

အပြန်လမ်းတွင် ကန်းတာပြောင်က တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံ ရသည်။ စစ်စခန်းသို့ ရောက်ခါနီးမှသာ သူက ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

"ငယ်သား အခုမှ ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်... စောစောက လီမိသားစုမှာ လက်ဆောင် ကြေညာတုန်းက... အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဘုရားဆင်းတုတော် ပေါ်မှာ... သွေးနံ့တွေ မပြယ်သေးလို့များလားလို့..."

ကန်းတာပြောင်၏ မျက်နှာက ပျက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့က ဤကိစ္စကို သူ့အား တာဝန်ပေးခဲ့သော်လည်း သူက မလုပ်သင့်သော အမှား တစ်ခုကို လုပ်မိသွားခဲ့သည်။ လီမိသားစု၏ အဖွားက ဘုရားတရား ကြည်ညိုသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် လက်နက်တိုက်ထဲမှ သစ်သား ဘုရားဆင်းတုတော်ကို သူ ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်က ပိုင်ယောင်ဆေးဆိုင် တိုက်ပွဲတွင် သွေးသားများ လွင့်စင်ခဲ့သဖြင့် သွေးအချို့ စွန်းပေနေသည်မှာ အလွန် ပုံမှန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူကလည်း သေချာ မစစ်ဆေးခဲ့မိပေ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... နောက်တစ်ခါ အလုပ်လုပ်ရင် သေချာ ဂရုစိုက်လိုက်ပေါ့..."

ကျန်းချဲ့က သူ၏ ထူထဲသော ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကြားထဲတွင် အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိသွားသည်ကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကန်းတာပြောင်၏ မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်က လီတုန်းဟိုင် ကို ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့သည် ဆိုခြင်းကိုလည်း သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

'မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ခဲ့ပေမဲ့လည်း အောင်မြင်သွားတာပဲ...'