အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀) အံ့ဩစရာ ဆိုတာ ဘာလဲ

'ငါက နည်းနည်းလောက် အလွန်အကျွံ သတိထားလွန်းနေတာပဲ...'

ယခုအခါ သူက သွေးကြောပွင့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားများလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူဘက်မှ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုများ ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူက ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မွေးရာပါ အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာမှသာ သူ အခက်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သို့သော် တကယ်လို့ မွေးရာပါ အဆင့် သိုင်းပညာရှင်သာ ရှိနေခဲ့မည် ဆိုပါက...

'ဒီလိုမျိုး အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး လှည့်စားနေစရာ လိုသေးလို့လား...'

ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသူများက သူ့ကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဘဲ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သွေးကြောပွင့် အဆင့်သို့ မရောက်မီက သူက အမြဲတမ်း သတိထားပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် လုပ်ခဲ့ရသော်လည်း သွေးကြောပွင့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ သူက အားကုန် ထိုးနှက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

'နောက်ကွယ်က အကြံအစည်တွေဆိုတာ အသေးအဖွဲတွေပါ တကယ့် စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကသာ အဓိက လမ်းကြောင်းကြီးပဲ...'

"ငါ့အမိန့်ကို နာခံပြီး ဖုန်းတပ်ဖွဲ့ ကနေ ငါခေါ်လာခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုဟောင်းတွေ အကုန်လုံး ခိုချင်းကို ဖမ်းဖို့ ငါနဲ့အတူတူ ချိုးဖုန်း သာသနာ့အဆောက်အအုံကို လိုက်ခဲ့ကြ ကျန်တဲ့လူတွေက တန်ယန် ခေါင်းဆောင်ပြီး စစ်စခန်းမှာ ကျန်ခဲ့ ဆုန့်ကျိကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထား ပြီးတော့ တန်ယန်ကို နောက်ထပ် အလုပ်တစ်ခု လုပ်ခိုင်းလိုက် အကျဉ်းသား တစ်ယောက်ကို ခေါင်းစွပ်စွပ်ပြီး ငါ့အိမ်ကို တိတ်တဆိတ် ပို့ထားလိုက်..."

ဤသည်မှာ ခိုယွမ်ရှန်းဟု ထင်မှတ်ပြီး လူအများ လာရောက် လုယူကြစေရန်နှင့် သူ၏ ဖိအားများကို ခွဲဝေယူစေရန် ရည်ရွယ်၍ အယောင်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငယ်သား နာခံပါ့မယ်..."

လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် မြင်းကိုယ်စီ စီးကာ ချိုးဖုန်း သာသနာ့အဆောက်အအုံ ဥက္ကဋ္ဌကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ပစ်မှတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ စစ်စခန်း အပြင်ဘက်မှ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဆရာလျန်က မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ခပ်ဖွဖွ သပ်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ကို သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် ခိုယွမ်ရှန်းကို ကယ်တင်ရန်မှာ သူနှင့် ဟော့ရှောက်စန်းတို့၏ အဓိက ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စ နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်၍ ရနိုင်ပေသည်။ သူ၏ တာဝန်မှာ ခိုယွမ်ရှန်း၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့သည်မှာ ကျန်းချဲ့က ဤကိစ္စအတွက် အယောင်ပြ ငါးစာကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ချိုးဖုန်း သာသနာ့အဆောက်အအုံမှာ ယန်ဂူခရိုင်၏ တောင်ဘက် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတွင် တည်ရှိပြီး မြို့တော်နှင့် မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့် ကွာဝေးပေသည်။ လမ်းခရီးမှာလည်း အလွန် ကြမ်းတမ်းသဖြင့် ကျန်းချဲ့တို့ လူစု မြင်းဖြင့် သွားနေလျှင်တောင်မှ ခရီးသွားနှုန်းက သိပ်မမြန်ဆန်လှပေ။

လမ်းခရီး တစ်လျှောက်တွင် ကျန်းချဲ့က ချိုးဖုန်း သာသနာ့အဆောက်အအုံ ဥက္ကဋ္ဌကို အကဲခတ် စမ်းသပ်နေခဲ့သည်။ ဤလူက သူ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို သိရှိထားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သိရှိထားမည် ဆိုပါက ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာမည့် အမူအရာ အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ်ကပင် သူ၏ မျက်လုံးကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အဖြေကတော့ ထိုဥက္ကဋ္ဌ၏ အမူအရာက လုံးဝ ပုံမှန်သာ ဖြစ်နေပြီး ဆုကြေးငွေကို ဘယ်တော့ရမလဲ တကယ် ပေးမှာလား ဆိုသည်ကိုသာ အဆက်မပြတ် မေးမြန်းနေသဖြင့် ကျန်းချဲ့၏ သံသယများက တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

'အကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက တကယ် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မယ် ဆိုရင် ဒီလူ မသိတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...'

နာရီအတော်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံ မှောင်မိုက်မသွားမီလေးတွင် ကျန်းချဲ့က ချိုးဖုန်း သာသနာ့အဆောက်အအုံ အနီးရှိ ယွီမိသားစု ရွာလေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခိုချင်း ပုန်းအောင်းနေသော အိမ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လူများကို ဖြန့်ခွဲကာ စောင့်ကြပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။

ယခု ဤလူများ အားလုံးမှာ သူ၏ သစ္စာရှိသော လူယုံများ ဖြစ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချဲ့က အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန် ရက်ရောသဖြင့် ယခင် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းနှင့် ပိုင်ယောင်ဆေးဆိုင်တို့မှ ရရှိခဲ့သော ငွေများကို သူတို့အား အများအပြား ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ သူ၏ လက်အောက်မှ လူတိုင်းမှာ အသိအမှတ်ပြုခံရရုံသာမက နေ့တိုင်း အသားဟင်းများ စားသောက်နေရပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချဲ့က တန်ယန်တို့ကို သူ နားလည်ထားသော သိုင်းပညာနှင့် ဓားသိုင်း အတတ်ပညာများကို သင်ပေးခိုင်းထားသည်။ အားလပ်ချိန်များတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးအောင် ပေါင်းသင်းလေ့ ရှိသည်။

ယွီအိမ်တော် ခြံဝင်း အတွင်း...

အနည်းငယ် ကလေးဆန်နေသေးသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ခိုချင်းက အခန်းတံခါးဝတွင် မှီကာ မုန့်ခြောက်များကို စားသောက်နေပြီး မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေပေသည်။ အကယ်၍ အနီးကပ် ကြည့်မည် ဆိုပါက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ချွေးများကိုပင် မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

တင်းမာမှု... ၎င်းက ယခုအချိန်တွင် သူ တစ်ခုတည်း ခံစားနေရသော အရာ ဖြစ်သည်။

ခိုချင်းက သူ၏ တာဝန်မှာ ဘာလုပ်ရန် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ငါးမျှားရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တိုင် ငါးစာ အဖြစ် ဝင်ရောက် လုပ်ဆောင်ရခြင်းက အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။

သို့သော် သူ့တွင် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းလည်း ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သလို ဖခင်ဖြစ်သူကိုလည်း အစိုးရက ဖမ်းဆီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ အားကိုးစရာ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း လွတ်မြောက်အောင် မထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ဘဲ ကြိုတင် စောင့်ကြည့်နေသော ဝေါ့ဟူတောင် ဓားပြများ၏ ဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ယခုအချိန်အထိ ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အာဟိုင် အိမ်မှာ ရှိလား ငါ မင်းနဲ့ ပြောစရာ ရှိလို့ မြန်မြန် တံခါးဖွင့်ပေး..."

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အသက်ကြီးကြီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခိုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိကာ လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ဘကြီးယွီ ကျွန်တော် အိမ်မှာ ရှိပါတယ် ခြေထောက်က သိပ်မကောင်းလို့ ဘကြီးပဲ တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့လိုက်ပါ..."

ဝုန်း...

အသံကျယ်ကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ယွီအိမ်တော်၏ ခြံတံခါးက အပြင်ဘက်မှ အတင်းအကျပ် ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်မှာ မှန်သော်လည်း ချိုးဖုန်း သာသနာ့အဆောက်အအုံ ဥက္ကဋ္ဌ မဟုတ်ဘဲ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသည့် လူသန်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုလူက ကွင်းကိုးကွင်းပါ ဓားကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခိုချင်းကို သားကောင် တစ်ကောင်လို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ လက်ထဲတွင် ပုံတူ တစ်ချပ်ကိုလည်း ကိုင်ထားပြီး တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

ခိုချင်းက တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ

"စစ်သည်ကြီး ခင်ဗျား ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

"တပ်မှူးကျန်းရဲ့ အမိန့်အရ မင်းကို ဖမ်းဖို့ လာတာ..."

ကန်းတာပြောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ရွေ့လျားနေပြီး ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာမည့် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သတိထားနေပုံ ရပေသည်။

"ဘာ..."

ခိုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် ထင်မှတ်မထားသည်မှာ ကန်းတာပြောင်က နောက်မှ လိုက်မလာခြင်းပင်။ သူက အင်္ကျီထဲမှ မီးမှုတ်တံကို ထုတ်ယူကာ မှုတ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဝရှိ ထင်းပုံပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။

ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် ခြောက်သွေ့နေပြီး မီးလောင်နှုန်းကလည်း အလွန် လျင်မြန်လှပေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ထင်းပုံ တစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး မီးခိုးငွေ့များက လေတိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ မီးတောက်များကလည်း လျင်မြန်စွာ ကူးစက်သွားတော့သည်။

အခန်းထဲမှ ဟော့ရှောက်စန်းက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော ခိုချင်းလည်း ပါလာခဲ့သည်။ သူက ကန်းတာပြောင်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့ကော ငါ သူ့ကို စောင့်နေတယ် ဆိုတာကို သိနေမှတော့ ဆက်ပြီး ပုန်းမနေနဲ့တော့..."

ကန်းတာပြောင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လက်ထဲရှိ ဓားကြီးကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေပုံပဲ ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း လာပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရဲတယ် ဆိုတော့..."

လေတိုက်သံ တစ်ခုနှင့်အတူ ကျန်းချဲ့က အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ မည်သည့် အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိအောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကန်းတာပြောင်က အာရုံလွှဲထားပေးပြီး ကျန်းချဲ့နှင့် အခြား စစ်သည်များက ပတ်ပတ်လည် ပေတစ်ရာခန့် အတွင်းတွင် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ကနဦးက ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့် လူများ အများအပြား ရှိမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တစ်ဖက်လူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိုးရိမ်မှုများလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

"မင်းကို ရှင်းဖို့က အဲဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံစရာ မလိုဘူး..."

ဟော့ရှောက်စန်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ လေထဲတွင် နောက်ကျောရှိ အနီရင့်ရောင် ဓားရှည်ကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းချဲ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

စကားများများ ပြောမနေဘဲ တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ဓားအလင်းတန်းက လေထုကို ခွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ ဟော့ရှောက်စန်းက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကျန်းချဲ့၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဓားဖြင့် တည့်တည့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ရွှပ်...

ကျန်းချဲ့က ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုက အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အုတ်ကြွပ်ပြား အများအပြား လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

ဒိုင်း...

ကျန်းချဲ့က ယခုအချိန်တွင် ဘာမှ ပြောနေချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ ခိုချင်း ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သေချာသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်လည်း အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဤချုံခိုတိုက်ခိုက်သော သိုင်းသမားကို ရှင်းလင်းရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူက ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သံနှင့် သံ ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွင့်များပင် လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

"မင်းကို နည်းနည်း အထင်သေးမိသွားတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ပါပဲ..."

တိုက်ခိုက်မှု အပြီးတွင် ကျန်းချဲ့က လွင့်စင်သွားပြီး အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဟော့ရှောက်စန်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားက မဆိုးသော်လည်း အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ တကယ့် သွေးကြောပွင့် အဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်သော သူနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး ကွာဟနေသေးသည်။

သို့သော် သူ မသိရှိခဲ့သည်မှာ သူ၏ ဤကဲ့သို့ ခန့်မှန်းချက်ကပင် ကျန်းချဲ့ လိုချင်နေသော အရာ ဖြစ်နေကြောင်းပင်။ ယခုအချိန်အထိ သူ သွေးကြောပွင့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိရှိသေးပေ။

'ဒါက အံ့ဩစရာပဲ... တစ်ဖက်လူ အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အကြီးကြီး အံ့ဩစရာ တစ်ခုပေါ့...'

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ယခင်က ကန်းတာပြောင် မီးရှို့ထားခဲ့သော အခန်းက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ စတင် လောင်ကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အခန်း အတွင်းမှလည်း တိုက်ခိုက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျန်းချဲ့က နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာနေကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသည့်ဟန် ပေါ်နေပေသည်။

ဟော့ရှောက်စန်းကမူ အဆက်မပြတ် ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်နေပြီး ကျန်းချဲ့၏ အသက်ကို ယူရန် ကြိုးစားနေပေသည်။ သို့သော် သူ လုံးဝ သတိမထားမိသည်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက် ကြားမှ အကွာအဝေးက မသိမသာ နီးကပ်လာနေပြီ ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။