အခန်း ၆၁

အခန်း (၆၁) ကရုဏာမဲ့ အမြောက်သံနှင့် ခိုးယူခံလိုက်ရသည့် သံလမ်းများဆီသို့

နေဝင်ဆည်းဆာသည် သွေးရောင်သန်းနေပြီး ဟယ်ရှီ၏ ဂိုဘီသဲကန္တာရကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အနက်ရောင်တစ်ပိုင်း သွေးရောင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်စေသည်။

နဂါးနက်ရထားမှာ ကျောရိုးကျိုးသွားသည့် ဧရာမသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ သံလမ်းပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော သံချပ်ကာတွဲ ၁၂ တွဲသာလျှင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်လျက် စတီးမြွေကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားနေပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသော သဲမုန်တိုင်းကြားတွင် အလွန်ပင် အထီးကျန်ဆန်ကာ မာကျောခိုင်ခံ့စွာ တည်ရှိနေ၏။

"ကျွီ..."

သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော ဆည်းဆာချိန်ကို ကြိုးတစ်ချောင်း၏ တုန်ခါသံက ဖောက်ထွက်သွားသည်။

ရထား၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ပြားချပ်သောတွဲပေါ်တွင် ဟူဟိုက်က "မြေပြင်ကို တုန်ခါစေသည့် မိုးကြိုး" ဟု ဟာသနှောခေါ်ဝေါ်သော ဧရာမ စပရိန်လောက်လေးခွကြီးက ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ဆုံလည်ကျောက်တစ်လုံးအရွယ်အစားရှိပြီး တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသော ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ညံ့ဖျင်းသော်လည်း သေစေလောက်သော ပုလိုင်းလမ်းကြောင်းကို ဖော်ဆောင်ကာ ငါးရာ့ငါးဆယ်ကွာဝေးသော သဲခုံဆီသို့ ဝူးဝူးမြည်လျည် ပစ်ခတ်သွား၏။

ထိုနေရာတွင် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ကုလားအုတ်တပ်သားများ စုဝေးနေကြသည်။

"ဘုန်း..."

မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်မည့် မီးတောက်မရှိသော်လည်း ကျောက်စရစ်ခဲများ၊ သံစူးများ ရောပြွမ်းနေသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လေလှိုင်းတစ်ခုမှာ ဆယ်ကျန်းကျော် ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

အော်ဟစ်သံများမှာ ကြီးမားလှသည့် ပေါက်ကွဲသံတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိတ်လန့်နေသော ကုလားအုတ်အချို့မှာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ စီးနင်းသူများကို ရူးသွပ်စွာ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကျိုးများဖြင့် သဲပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေကြသည်။

ရှန်းယွီသည် တွဲခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး မီးခတ်သေနတ်ကို ကိုင်ကာ ဝေးလံသောနေရာမှ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နှုတ်ခမ်းတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့် ငေးကြည့်နေ၏။

"ဒီအရာက... တကယ့်ကိုပဲ စိတ်နှလုံးမဲ့လွန်းတယ်..."

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ချစ်လှစွာသော စစ်မြင်းကို ပုတ်သကဲ့သို့ အမြောက်ပြောင်းကြီးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ချိန်ရမယ်၊ ကျွမ်းကျင်ရမယ်ဆိုတာ မလိုဘူး… ပစ်ချလိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီမြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြားသွားတာပဲ… ပညာရှိ ကျန်းလျန်ပြောသလို 'ဧရိယာအကျိုးသက်ရောက်မှု' ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲ..."

သူ့ဘေးတွင် မုန့်ထျန်းက မှန်ပြောင်းဖြင့် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကို ကြည့်ရှုနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း… သုံးတဲ့အခါ ချွေတာပါဦး ငါတို့ဆီမှာ ပေါက်ကွဲစေတဲ့ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး ဒီသူပုန်တွေက ပိုဉာဏ်ကောင်းလာတယ်၊ သူတို့က ပြန့်ကျဲပြီး နေနေကြတယ် တစ်ချက်ပစ်ရင် လူအနည်းငယ်ပဲ သေမှာ၊ ဒါပေမယ့် ကုလားအုတ်တွေကိုတော့ ထိတ်လန့်သွားစေတယ်..."

"သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေတာကလည်း ကောင်းတာပဲလေ..."

ရှန်းယွီက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခါးကြားမှ သေနတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ကုလားအုတ်တွေမရှိတော့ရင် သူတို့တွေ ငါ့ရဲ့ ကျည်ဆံတွေကို သဲပြင်မှာ ဘယ်လိုလွတ်အောင်ပြေးမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

တွဲခေါင်မိုးပေါ်တွင် စစ်သူကြီးများက ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန် နည်းလမ်းများ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် တွဲအောက်ခြေတွင်မူ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်။

ကျောက်ကောင်းမှာ စုတ်ပြတ်နေသော သိုးရေစောင်ကို ပတ်ထားကာ ရထားလမ်းဘေးရှိ ကျောက်စရစ်များပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သဲများရောနေသော ရေနွေးတစ်ခွက်ကိုကိုင်ရင်း တုန်ရီနေ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် အထူးဂရုစိုက်ထားလေ့ရှိသော သူ၏ ဝတဲ့မျက်နှာမှာ ယခုအခါ အဖြူအမည်း အရောင်များ စွန်းထင်းနေပြီး တဆေးဖြင့် ပြည့်နေသော ဝက်ခေါင်းကြီးကဲ့သို့ ဖောင်းကားနေသည်။

"ဘာလို့များ ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ကြုံရတာလဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရေနွေးကို သောက်ရင်း မျက်နှာကို ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်ကာ ညည်းတွားသည်။

"ငါက လူတွေကို အစေခံဖို့ မွေးဖွားလာတာ၊ ဘာလို့များ ဒီရထားလမ်း လာဆောက်ရတာလဲ… ပြီးတော့ ဒီမီးဖိုအတွက် ကျောက်မီးသွေးတွေပါ တူးရသေးတယ် အခု ကြည့်စမ်း၊ ရထားက ပျက်စီးသွားပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ခါးတွေလည်း ကျိုးတော့မယ်..."

"ပိတ်လိုက်စမ်း..."

အေးစက်သော အသံတစ်ခုက သူ၏ ညည်းတွားသံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ကျန်းလျန်သည် သံတူရွင်းတစ်ခုနှင့် ပုံစံထုတ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာသည်။ ဖုန်များဖြင့် ရွှံ့နစ်နေသော်လည်း သူ၏ ပညာရှိ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိပေ။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျောက်..ဒီမှာ ငိုယိုနေမယ့်အစား ထပြီး အလုပ်လုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်..အရှင်မင်းကြီးက မိုးမလင်းခင်မှာ လမ်းပြင်ဆင်မယ့် အစီအစဉ် မရရင် မင်းကို ကုလားအုတ်စာအဖြစ် ကျွေးပစ်မယ်လို့ မိန့်ထားတယ်..."

ကျောက်ကောင်းမှာ တုန်ရီသွားပြီး အမြန်ထရပ်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာများကြောင့် နာကျင်စွာ မျက်နှာတွန့်သွားသည်။

"လမ်းကို ပြင်ရမယ်… ဘာနဲ့ပြင်ရမှာလဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရှေ့ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော လမ်းကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"သံလမ်းတွေအားလုံးကို အဲဒီရိုင်းစိုင်းတဲ့ သူခိုးတွေ ခိုးသွားကုန်ပြီလေ…သူတို့က သံစူးတွေကိုပါ ဆွဲနှုတ်သွားကြတယ်..ရထားပေါ်မှာ ကျန်တာက ၁၀ ကျန်းစာလောက်ပဲ ရှိတယ် ဒါက မိုင်ပေါင်းများစွာ လိုအပ်နေတာ"

ကျန်းလျန်သည် နှာခေါင်းပေါ်ရှိ မှန်ကို ပင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"သူတို့ခိုးသွားတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

ကျန်းလျန်သည် အဝေးရှိ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့ရှိ နိမ့်သော နံရံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာတွင် ထိုနံရံမှာ ထူးဆန်းသော သတ္တုအရောင်ကို ထွက်ပေါ်နေ၏။

"သေချာကြည့်စမ်း၊ အဲဒီနံရံကို ဘာနဲ့ ဆောက်ထားတာလဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဖောင်းကားနေသော မျက်လုံးများကို ကြုံ့ကာ သေချာကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

“အဲဒီနံရံတွေက အခိုးခံလိုက်ရတဲ့ သံလမ်းမည်းကြီးတွေပဲ၊ အဲ့ဒီအထဲမှာ သဲအိတ်တွေကို ထည့်ထားပြီး ခိုင်မာတဲ့ ကာကွယ်ရေး တံတိုင်းကြီး ဖြစ်နေတာပဲ”

"အိုး... အမေရေ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဒေါသဖြင့် တုန်ရီနေသည်။

"အဲဒီ လူမိုက်တွေ…အဲဒါက ကာဗွန်မြင့် သံမဏိတွေလေ အရှင်မင်းကြီးက အရည်ကျိုဖို့ ပစ္စည်းတွေအများကြီး အကုန်အကျခံထားတာ… သူတို့ကတော့... ဝက်ခြံ ဆောက်ဖို့ သုံးနေတာလား..."

"ဒါက အရှက်ခွဲတာပဲ..."

ကျန်းလျန်၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။ ဤရထားလမ်း၏ အဓိက အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တစ်သက်တာ ကြိုးပမ်းမှုကို အလေးမထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှန်းယွီထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာသည်။

"သူတို့က ငါတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားရုံတင်မကဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ သံလမ်းတွေကို ငါတို့ဆီ ပြန်ပစ်ဖို့အတွက် သုံးနေတာ..."

"ကျောက်ကောင်း အရှင်မင်းကြီးက လမ်းကို ပြင်ခိုင်းထားတယ် ပစ္စည်းတွေက ငါတို့မျက်စိရှေ့မှာပဲရှိတယ် မင်း အသက်ရှင်ချင်ရင် အဲဒီသံလမ်းတွေကို ပြန်ယူလာဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်..."

ကျောက်ကောင်း၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားသည်။

"ပြန်ယူရမယ်… အဲဒါက ရှန်းယွီရဲ့ တာဝန်လေ…ငါက မီးဖိုသမားပဲ"

"မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံမှာ သူ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာမှန်း မသိသော ပထမဧကရာဇ်သည် ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီ။ သူသည် သံချပ်ကာမဝတ်ထားဘဲ အနက်ရောင် သိုးမွှေးဝတ်ရုံကို ပတ်ထားကာ လက်ထဲတွင် ရေနွေးပုလင်းကို ကိုင်ထားဆဲပင်။

"ရှန်းယွီက သတ်ဖြတ်ဖို့ တာဝန်ယူရမယ် မင်းကတော့ သံလမ်းတွေကို စုဆောင်းဖို့တာဝန်ယူရမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အဝေးရှိ သံလမ်းတံတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော ငြိမ်သက်မှုသာ ရှိနေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ငါ့ကို ပြောပြပါဦး၊ ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေက နည်းနည်းလေး ရိုးသားနေသလို မခံစားရဘူးလား..."

[အရှင်မင်းကြီး၊ ၎င်းကို 'အရင်းအမြစ် အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း' ဟု ခေါ်ပါသည်]

[သူတို့က သတ္တုဗေဒနဲ့ ရထားလမ်းအကြောင်း နားမလည်ကြပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဒီ သံလမ်းကြီးတွေက ကာကွယ်ဖို့ကလွဲရင် တခြားအသုံးမဝင်ဘူးလို့ မြင်နေကြတာပါ]

[ဒါပေမယ့် ဒီအခြေအနေကပဲ ငါတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးနေပါတယ်]

[သံလမ်းတွေက လျှပ်ကူးပါတယ်။ အခု လျှပ်စစ်ထုတ်စက် မရှိပေမယ့် မြောင်းထဲမှာ ပျက်ကျနေတဲ့ ရထားကို အသုံးချနိုင်ရင်…]

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ရထားလား..."

သူသည် ဧရာမ ကျင်းကြီး၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ သဲများဖြင့် တစ်ပိုင်းတစ်စ မြှုပ်နေသော ရထားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မီးများမှာ ငြိမ်းသွားပြီး အေးစက်နေ၏။

ပျက်စီးသွားသော်လည်း ဧရာမ မီးဖိုကြီးမှာ မပျက်စီးသေးဘဲ ကျန်ရှိနေသေးသော အပူချိန်ကြောင့် အနည်းငယ် ဟစ်အသံထွက်နေသေးသည်။

"ကျောက်ကောင်း..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်”

"ဒီရထားမှာ ဖိအားလျှော့ထိန်းရှိတယ်လို့ ငါမှတ်မိတယ်.. ဖိအားများလာရင် အဲဒီထဲကနေ ရေနွေးငွေ့တွေ ထွက်လာလိမ့်မယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းမှာ နားမလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက မီးဖိုပေါက်ကွဲမှာ စိုးလို့ပါ..."

"ကောင်းပြီ…”

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရထားကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အဝေးရှိ ရန်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီည မင်းနဲ့ မိုဟစ်ဂိုဏ်းကလူတွေ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ရမယ်..."

"အဲဒီမီးဖိုကို ပြင်ပေး။ ဖိအားလျှော့ထိန်းကို ဖြုတ်ပြီး ပိုက်ရှည်တစ်ခုတပ်ပေး..."

"အဲဒီပိုက်ထဲကို အာဖန်းနန်းတော်က ယူလာတဲ့ မီးပြင်းဆီတွေနဲ့ ဖြည့်ထား..."

ကျောက်ကောင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒါက ဘာအတွက်လဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါ ဒါကို ဧရာမ... မှုတ်ဆေးဘူးတစ်ခု လုပ်ချင်လို့..."

"သူတို့က သံလမ်းနောက်မှာ လိပ်လို ပုန်းနေကြတာ ဝါသနာပါတာဆိုတော့ သူတို့ကို ရေနွေးပူပူတစ်ခု ပတ်ပေးလိုက်ရမှာပေါ့..."

ညဉ့်နက်လာသောအခါ သဲကန္တာရ၏ အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် ကျဆင်းသွားသည်။

ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ဘက်တွင် မီးပုံများ တောက်လောင်နေသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်သူမှာ ရှန်းနုံလူမျိုးမဟုတ်ဘဲ ပါရှားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပါးသိုင်းမွှေးရှည်သော အလတ်စားအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်သည်။ သူမှာ ပါသီယာအင်ပါယာမှ သူပုန်ခေါင်းဆောင် စုလုအန် (နာမည်လွှဲ) ဖြစ်သည်။ မောက်တွန်း၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ သူသည် မီးခေတ်သေနတ်များ တပ်ဆင်ထားသည့် ကုလားအုတ်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ချင်စစ်တပ်ကို တားဆီးရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။

"အဲဒီသံစင်္ကြံကြီးက လှုပ်မရတော့ဘူး..."

စုလုအန်သည် ဝိုင်ကိုသောက်ရင်း အဝေးရှိ မည်းမှောင်နေသော ရထားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ပြည်နယ်က လူတွေမှာ ရေလည်းမရှိ၊ လမ်းလည်းမရှိတော့ဘူး သူတို့ သုံးရက်ထက် ပိုမခံနိုင်ဘူး..."

"စစ်သူကြီးက ပညာရှိပါတယ်"

ဘေးရှိ တပ်မှူးက ဖားယားလိုက်သည်။

"အဲဒီသံချောင်းတွေက တကယ့်ကို အသုံးဝင်တယ်၊ ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ လက်နက်တွေက အဲဒီပေါ်မှာ ပစ်ရင် အသံပဲမြည်တာ ငါတို့က ဒီနံရံမှာပဲ ခိုင်ခိုင်မာမာနေပြီး သူတို့ကို ပိတ်လှောင်သတ်ပစ်ရုံပဲ..."

စုလုအန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတွေကို သတိထားနေဖို့ ပြောထား အဲဒီရှန်းယွီဆိုတဲ့ ရူးကြောင်ကြောင်က ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်ဖို့ လာနိုင်တယ်..."

သို့သော် ဤညမှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ချင်စစ်တပ်သည် တိုက်ခိုက်မှု မပြုလုပ်သလို ထိတ်လန့်ဖွယ် ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် ပစ္စည်းများကိုလည်း မပစ်တော့ပေ။

မြောင်းထဲရှိ ရထားဘက်မှသာ သံချောင်းခေါက်သံများနှင့် လေမှုတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သူတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ…ရထားကို ပြင်နေတာလား"

တပ်မှူးက နားမလည်စွာ ပြောသည်။

"ဟွန့်…နောက်ဆုံး အသက်ရှူနှုန်းပါပဲ"

စုလုအန်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်သည်။

"ရထားကို ပြင်ပြီးရင်တော့်ရော ဘာဖြစ်မလဲ…လမ်းမရှိရင် သူတို့ ပျံနိုင်မှာလား”

အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မိုးမလင်းခင် အမှောင်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်လာ၏။

ရုတ်တရက်။

"ဝူး…. ဝူး…."

မြောင်းအောက်ခြေမှ ထူးဆန်းသော အသက်ရှူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး လေးလံလာကာ နိုးထလာသော ဧရာမသားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။

စုလုအန်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"အဲဒီအသံက ဘာလဲ"

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင်။

"ဝူး….”

အလွန်ပင် ဆူးရှသော အမှုတ်သံတစ်ခု တိတ်ဆိတ်နေသော သဲကန္တာရတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် စွန့်ပစ်ထားသော ရထားဘက်မှ မျက်စိကျိန်းလောက်သည့် မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ယင်းက အမြောက်ဆန် မဟုတ်ပေ။

ယင်းက မီးနဂါးကြီး ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကောင်းနှင့် မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားများ တစ်ညလုံး ပြင်ဆင်ထားသည့် ဧရာမ ရေနွေးငွေ့မီးဖိုမှာ ပြန်လည် တောက်လောင်လာပြီး ဖိအားမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အထူးပြင်ဆင်ထားသော ပိုက်မှတစ်ဆင့် ပူလောင်နေသော ရေနွေးငွေ့နှင့် မီးပြင်းဆီများမှာ ဖိအားပြင်းစွာဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ရွှီး.. ဘုန်း"

မီးနဂါးမှာ ဆယ်ကျန်းကျော် ရှည်လျားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ကြမ်းပြင်ကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်ကာ သံလမ်းများဖြင့် ဆောက်ထားသည့် ကာကွယ်ရေး တံတိုင်းကို တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေသည်။

"အား…."

အော်ဟစ်သံများမှာ ညဉ့်ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်သွား၏။

မီးပြင်းဆီများမှာ သံလမ်းများပေါ်တွင် ကပ်တွယ်ကာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ သံမဏိမှာ အပူကို လျင်မြန်စွာ လျှပ်ကူးသဖြင့် ထိုနေရာမှာ ခဏချင်းပင် မီးခဲတံတိုင်းကြီး ဖြစ်လာလေသည်။

နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော ကုလားအုတ်တပ်သားများမှာ မီးလောင်သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် အရေပြားများ ပူလောင်ကာ ကွဲအက်သွားကြ၏။

"ဒါက ဘာလဲ… ငရဲမီးလား"

စုလုအန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အပူလှိုင်းကြောင့် သူ၏ ပါးသိုင်းမွှေးများပင် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

"တိုက်ခိုက်ကြ"

ချင်ရှီဟွမ်သည် တွဲခေါင်မိုးပေါ်တွင်ရပ်ကာ ဓားကိုဆွဲထုတ်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဝူ…..ဝူ…."

တိုက်ခိုက်ရန် နှိုးဆော်သည့် တံပိုးမှုတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရထားနှစ်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ချင်စစ်တပ်မှာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ကျားကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်းယွီသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်သည်။ သူသည် မြင်းမစီးဘဲ (မြင်းများကို ရထားပေါ်မှ မချရသေး) ခြေလျင်ပြေးလွှားနေသည်။ သူသည် ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူ ဓားကြီးကို ကိုင်ထားကာ မီးရောင်၏ အလင်းပြန်မှုအောက်တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ငါ့အတွက် လမ်းဖွင့်ပေး"

ရှန်းယွီသည် မီးတောက်နေသော သံလမ်းတံတိုင်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ အပူချိန်ကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ သူ၏ အားအင်များကို စုစည်းကာ ကန်ချလိုက်၏။

"ဘုန်း"

ယိုင်နဲ့နေသော သံလမ်းတံတိုင်းမှာ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ပူလောင်နေသော သံလမ်းများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားကာ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှန်းယွီသည် မီးခဲသံလမ်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"သေကြစမ်း"

ဓားကြီးမှာ ဖြတ်သန်းသွား၏။

ရှုပ်ထွေးပြီး ထိတ်လန့်နေသော ကုလားအုတ်တပ်သားများမှာ ရှန်းယွီ၏ ရှေ့တွင် ကောက်ရိုးရုပ်များကဲ့သို့ပင် အားနည်းလှသည်။

နောက်မှ ချင်စစ်တပ်၏ အထူးတပ်ဖွဲ့များက သေနတ်များ၊ လေးများဖြင့် လိုက်ပါလာ၏။

"ဒိုင်း….ဒိုင်း….ဒိုင်း”

ကျည်ဆံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

စုလုအန်သည် ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ မီးမှုတ်နေသော သားရဲနှင့် ဤမနိုင်မနင်းနိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သံလမ်းတံတိုင်းထက်ပင် ပိုမိုအားနည်းလှသည်။

"ဆုတ်ခွာ..အမြန်ဆုတ်ခွာကြ"

စုလုအန်သည် ကုလားအုတ်ကို လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျည်ဆံတစ်ခု (အမှန်တကယ်တော့ လေးတစ်စင်း)သည် သူ၏ နောက်ကျောကို တည့်တည့်ထိမှန်သွား၏။

သူ အော်ဟစ်ကာ ဖုန်မှုန့်များကြားသို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

မိုးလင်းသွား၏။

တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွား၏။

မီးလောင်နံ့နှင့် သွေးနံ့များမှာ စစ်မြေပြင်တွင် ပြန့်နှံ့နေ၏။

ကျောက်ကောင်းမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သော ရထားဘေးတွင် ပြိုလဲနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးခိုးများဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း ငိုရမည့်အစား ပိုမိုဆိုးရွားစွာ ပြုံးနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး...

အရှင်မင်းကြီးကို အရှက်မရစေခဲ့ပါဘူးနော်”

ချင်ရှီဟွမ်သည် လျှောက်လာကာ ဖိအားတိုးရန် မိမိကိုယ်ကို ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ဤအစေခံဟောင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော နူးညံ့သည့် အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အရှက်မရစေခဲ့ပါဘူး..."

"ကျောက်ကောင်း၊ မင်း ဒီတစ်ခေါက် အကြီးအကျယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်”

"ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို ဆုချမယ်... အကောင်းဆုံး ဗုံးရှင်းလင်းရေး ဝတ်စုံတစ်စုံနဲ့ပေါ့..."

ကျောက်ကောင်း: "..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လှည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သံလမ်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

မီးလောင်ပြီးနောက်တွင် ဤသံလမ်းများမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်ကုန်ပြီ။

"လမ်းက ပျက်စီးသွားပြီ..."

မုန့်ထျန်းက နောင်တရစွာ လျှောက်လာသည်။

"ဒီသံလမ်းတွေက ပျက်စီးသွားပြီ၊ လမ်းခင်းလို့ မရတော့ဘူး..."

"ပျက်စီးသွားပြီ"

ချင်ရှီဟွမ်သည် အပူရှိန်ကျန်နေသေးသော သံချောင်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

"လမ်းက ငါတို့ ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲရှိတယ်”

"သံလမ်းတွေကို လမ်းခင်းလို့ မရရင်... တခြားအရာတစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရုံပဲ"

ချင်ရှီဟွမ်သည် စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းနေသော စစ်သည်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ သံချပ်ကာများမှာ တိုက်ပွဲတွင် များစွာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ဒါကို မာကျောအောင် လုပ်ခြင်းလို့ ခေါ်လို့ရမလား"

[ခေါ်လို့ရပါသည်။ မြင့်မားသောအပူချိန်တွင် အပူပေးပြီးနောက် သဘာဝအတိုင်း အအေးခံခြင်းဖြစ်ရာ မာကျောမှု လျော့ကျသွားသော်လည်း ကြံ့ခိုင်မှု ပိုတိုးလာပါလိမ့်မည်]

[အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီသံလမ်းတွေကို လမ်းခင်းလို့ မရပေမယ့် လက်နက်တွေ ထုလုပ်ဖို့နဲ့ ရထားတွေကို အားဖြည့်ဖို့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတွေပါပဲ]

ချင်ရှီဟွမ်ပ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အမိန့်ပေးလိုက်…”

"ဒီသံလမ်းတွေကို စုစည်းထား လက်မှုပညာရှင်တွေကို အဲဒီမှာပဲ ဖိုမီးစတင်ဖို့ ပြောလိုက်..."

"သူတို့ကို ကျည်ကာပြားတွေလုပ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ရထားတွဲတွေကို ချိတ်ပေးထား"

"ရထားက လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူးဆိုရင် ငါတို့က မြင်းဆွဲ ရထားတွေကိုပဲပြောင်းစီးမယ်”

"ငါ သံချပ်ကာ ရထားတပ်ဖွဲ့တစ်ခု တည်ထောင်မယ်”

"ရထားလမ်း မရှိတော့ရင်လည်း ငါ ဒီသဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တာ့ယွမ်ပြည်ရဲ့ တံခါးဝအထိ ရောက်အောင် သွားမယ်”

နေရောင်အောက်တွင် ချင်ပြည်နယ်၏ လက်မှုပညာရှင်များမှာ တူများကို စတင် ရိုက်ခတ်ကြသည်။

တစ်ချိန်က အရှိန်အဟုန်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို သယ်ဆောင်ခဲ့သော ထိုသံလမ်းများမှာ အသံများကြားတွင် လေးလံသော သံချပ်ကာပြားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အရှိန်အဟုန်ကို ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း ချင်ပြည်နယ်၏ စစ်တပ်မှာမူ ပိုမို တည်တံ့ခိုင်မြဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် အဝေးရှိ တာ့ယွမ်မြို့။

မောက်တွန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေသည်။

"မီးနဂါး… သံချပ်ကာ"

"ချင်ရှီဟွမ်... မင်းမှာ နောက်ထပ် ဘယ်လို နည်းလမ်းတွေ ကျန်သေးလဲ"

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝုဇ်သံမဏိဓားကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားသည်။

"ကောင်းပြီလေ”

"မင်းက သံလိပ်ကြီး ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ငါ မင်းကို... ဝံပုလွေအုပ် နည်းဗျူဟာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ပြပေးမယ်"