အခန်း ၆၂

အခန်း (၆၂) သဲကန္တာရထဲမှ သံမဏိလိပ်များနှင့် နေမင်းကြောင့် မီးလောင်သွားသော တင်ပါးများ

ဟယ်ရှီစင်္ကြံ၏ အဆုံးသတ်၌ ကောင်းကင်ဘုံက မေ့လျော့ထားသော သေမင်းတမန်နယ်မြေတစ်ခု တည်ရှိလေသည်။ ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်သန်ခြင်း၏ အစိမ်းရောင်မရှိဘဲ အဆုံးမရှိသော ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ကင်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော အပူလှိုင်းများသာ ရှိလေသည်။

တစ်ချိန်က ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော နဂါးနက် ရထားကြီးသည် ယခုအခါ မူလပုံစံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက ကျောက်မီးသွေးသယ်ရန် အသုံးပြုသော တွဲများစွာကို မိုဟစ်ဂိုဏ်း လက်မှုပညာရှင်များက ကောက်ကွေးနေသော သံလမ်းအစအနများကို အသုံးပြု၍ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်ကြသည်။ ကိုယ်ထည်ပတ်လည်တွင် ထူထဲသော သံမဏိပြားများကို ဂဟေဆက်ထားပြီး ဆူးချွန်ပါသော သံမဏိအမိုးများကိုပါ တပ်ဆင်ထားလေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ၎င်းတို့သည် သဲပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေသော မာကျောသည့် အခွံများ ဖုံးအုပ်ထားသည့် ဧရာမ လိပ်နက်ကြီးများနှင့် တူနေသည်။

ဤသည်ကား ချင်ရှီဟွမ်၏ ယာဉ်ရထားသစ်ဖြစ်သော မဟာချင် သံချပ်ကာ ယာဉ်တန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"တွန်းကြ... အားလုံးပဲ ငါကိုယ်တော့်အတွက် ပိုပြီး အားစိုက်တွန်းကြ..."

ကျောက်ကောင်းသည် လက်ရှိတွင် သူ၏ တင်ပါးကို နောက်သို့ ကော့ထားပြီး ထူထဲသော လျှော်ကြိုးများကို သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ သိုင်းထားလေသည်။ အိုမင်းနေသော မြည်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူသည် အကြီးဆုံးသော အင်ပါယာ ကွပ်ကဲရေးယာဉ်၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များကို အသည်းအသန် ကန်ကျောက်နေ၏။ မူလက ဖြူဖွေးပြီး ဖောင်းအိနေသော သူ၏ မျက်နှာသည် ယခုအခါ အိုးမဲသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်များမှ ဖြတ်ကျနေသော ချွေးများကြောင့် အဖြူရောင် အစင်းကြောင်းနှစ်ကြောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းက ယာဉ်ကို တွန်းရင်း ငိုသံပါကြီးဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဒီအရာကြီးက အရမ်းလေးလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့က ဒုက္ခကို ရှာနေတာပါ... ကောင်းမွန်လှတဲ့ ရထားကြီးကို ဘာလို့ မစီးရတာလဲ... အခုတော့ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ နေရာမှာ သံတုံးကြီးတွေကို တွန်းနေရတယ်... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ခြေထောက်တွေက ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် မီးပွင့်ထွက်တော့မယ်..."

ယာဉ်၏ လက်ကိုင်တံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချင်ရှီဟွမ်သည် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ယာဉ်ကို ဆွဲရန် တာဝန်ယူထားသော ကုလားအုတ်လေးကောင်ထံမှ ယင်ကောင်များကို နှင်ထုတ်နေသည်။ သူသည် ကျောက်ကောင်း၏ ညည်းညူသံများကို ကြားသော်လည်း ခေါင်းပင် လှည့်မကြည့်ချေ။

"ကျောက်ကောင်း မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ချွေတာလိုက်ပါ... ရှောင်ဂျီက ဒီအရာကို စွမ်းအင်ချွေတာခြင်းလို့ ခေါ်တယ်တဲ့... အရင်တုန်းက ကျောက်မီးသွေးက မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တယ်... အခုတော့ မင်းက ကျောက်မီးသွေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်... ဒါကို လက်လုပ် အရွေ့စွမ်းအင် ပြန်လည်ရယူခြင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် နောက်ပြောင်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ဘီးများအောက်ရှိ နေရာကို လေးနက်စွာ စူးစမ်းနေသည်။

ယူကွန်းမီယာအစေးဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော ဘီးများကို ထပ်မံတပ်ဆင်ထားသော်လည်း ဤလေးလံသော သံမဏိယာဉ်များသည် နူးညံ့သော သဲပြင်ပေါ်တွင် တစ်လက်မရွေ့ရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ဘီးများသည် သဲထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးကိုယ်တိုင်က ဤသံမဏိဘီလူးများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခုခံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ရပ်လိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ ယာဉ်တန်းကြီး ရပ်တန့်သွား၏။ စစ်သည်များသည် ဘီးများဘေးတွင် လဲကျသွားပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေကြသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပူပြင်းလှသော သဲပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သဲတစ်ဆုပ်ကို လှမ်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ယိုစိမ့်ကျသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

"ဖိအား..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ဖိအားပဲ..."

"မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ဆီဂျီးများ ပေကျံနေသော မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဂွတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကိရိယာလှည်းတစ်စီးပေါ်မှ တွားသွားထွက်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာအမိန့်ရှိပါသလဲ..."

"ခုလိုရွေ့လျားနေတာက အရမ်းနှေးလွန်းတယ်... တာ့ယွမ်ပြည်ကို ရောက်တဲ့အချိန်ဆိုရင် ငါကိုယ်တော်တို့ရဲ့ အရိုးတွေတောင် ကျောက်ဖြစ်နေလောက်ပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သဲထဲတွင် နစ်နေသော ဘီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဒီဟာတို့ကို ပြုပြင်မွမ်းမံပေးလိုက်..."

"ဘယ်လို ပြုပြင်မွမ်းမံရမှာလဲ..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ တွေဝေသွားလေသည်။

"ဘီးတွေကို ဖိနပ်စီးပေးလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ သဲပြင်ပေါ်တွင် ပုံကြမ်းတစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်သည်။

၎င်းသည် သာမန်ဘီးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သစ်သားပြားများနှင့် သစ်စေးကြိုးများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော ကျယ်ပြန့်သည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော ဘီးဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်လေသည်။

"ဘီးတွေ နစ်နေတဲ့အတွက် ငါကိုယ်တော်တို့ လမ်းတစ်ခု ခင်းရမယ်... ဒါပေမယ့် အဲါလမ်းက မြေကြီးပေါ်မှာ ခင်းထားတာ မဟုတ်ဘဲ ဘီးတွေပေါ်မှာ ခင်းထားတာ ဖြစ်တယ်... ဘီးတွေကို သစ်သားပြားတွေပေါ်မှာ အမြဲလျှောက်သွားခိုင်းလိုက်..."

"ဒါကို ခူကောင်လမ်းကြောင်းများလို့ ခေါ်တယ်..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ပုံကြမ်းကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏ နဖူးကို ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ထူးချွန်လိုက်တာ... အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ... ဒါကယာဉ်ကို ဧရာမ နှင်းဖိနပ်တစ်ရန် တပ်ဆင်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ..."

ထို့ကြောင့် ဤလူသူကင်းမဲ့သော ဂိုဘီသဲကန္တာရပေါ်တွင် မဟာချင် လက်မှုပညာရှင်များသည် နေရာ၌ပင် ရူးသွပ်စွာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကို စတင်ခဲ့ကြလေသည်။

အသင့်လုပ်ထားသော လမ်းကြောင်းများ မရှိသဖြင့် သူတို့သည် ဖောက်ခွဲထားသော ရထားလမ်းသစ်သားတုံးများကို အသုံးပြုကာ တိုတောင်းသော သစ်သားပြားများအဖြစ် လွှဖြင့်ဖြတ်တောက်ပြီး သံကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ ဘောလ်ဘယ်ရင်များ မရှိသဖြင့် ဝက်ဆီများကိုသာ သုတ်လိမ်းလိုက်ကြသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဤမှော်ဆန်ဆန် ပြုပြင်ထားသော ယာဉ်တန်းကြီး ပြန်လည်စတင်သောအခါ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ချိန်က သဲပင်လယ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မွန်းနေခဲ့သော သံမဏိလိပ်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုကြမ်းတမ်းသော သစ်သားခူကောင်လမ်းကြောင်းများသည် သဲပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ဆင်းသွားပြီး တဂျောက်ဂျောက် အသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အမြန်နှုန်းမှာ နှစ်ဆခန့် တိုးလာခဲ့လေသည်။

ကင်းစောင့်ရန် အမိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှန်းယွီသည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ထူးဆန်းသောအရာကိုကြည့်ကာ ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဦးနှောက်က ငါ့ရဲ့ ဓားထက် ပိုအသုံးဝင်တာပဲ... ဒီဟာ ရွေ့လျားတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိနေသလိုပဲ..."

သူသည် မှန်ပြောင်းကို မြှောက်ကာ အဝေးရှိ သဲသောင်ခုံများဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် အေးစက်သော မျက်လုံးအစုံများစွာက ယာဉ်တန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

၎င်းတို့မှာ မော့သု ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဝံပုလွေအုပ်စုပင် ဖြစ်လေသည်။

ပါသီယာအင်ပါယာ သူပုန်များနှင့် ရှန်းနုံ အထက်တန်းစားများ ပါဝင်သော ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲဝင်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဤသံမဏိဘီလူးကြီး သဲကန္တာရထဲတွင် မနစ်မွန်းမချင်း ချင်စစ်တပ်ကို ယင်ကောင်များကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်ကာ သူတို့ကို အိပ်စက်ခြင်း သို့မဟုတ် သောက်သုံးခြင်းမှ တားဆီးရန် ဖြစ်လေသည်။

"ခေါင်းဆောင်... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ..."

ရှန်းနုံကင်းထောက်တစ်ဦးက ချင်စစ်တပ်ယာဉ်တန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

"ယာဉ်တွေက... ဘယ်လိုလုပ် ခြေထောက်တွေ ထွက်လာတာလဲ..."

ကွပ်ကဲမှုကို တာဝန်ယူထားသော ရှန်းနုံ တပ်မှူးသည် လိမ့်နေသော လမ်းကြောင်းများကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"သူတို့ ဘာတွေထွက်လာထွက်လာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... သက်ရှိသတ္တဝါဖြစ်နေသရွေ့တော့ ရေသောက်ဖို့ လိုတာပဲ..."

တပ်မှူးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ရှေ့လီသုံးဆယ်အကွာမှာ မိုးမခနီစမ်းချောင်းရှိတယ်... လီတစ်ရာအတွင်းမှာ တစ်ခုတည်းသော ရေအရင်းအမြစ်ပဲ... အမိန့်ပေးလိုက်... သေနေတဲ့ မြင်းတွေ၊ သေနေတဲ့ ကုလားအုတ်တွေနဲ့ ငါတို့ယူလာတဲ့ အဆိပ်တွေအားလုံးကို ၎င်းထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်..."

"ငါက သူတို့ကို ရေကိုကြည့်ပြီး တစ်စက်လေးမှ မသောက်နိုင်အောင် လုပ်ချင်တာ..."

နေမင်းသည် ခေါင်းပေါ်တွင် တောက်ပနေပြီး သဲကန္တာရလေထုသည် မြင့်မားသော အပူချိန်ကြောင့် ပုံပျက်နေလေသည်။ အဝေးရှိ ရှုခင်းများသည် အထင်ကရ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေ၏။

ချင်စစ်တပ်သည် ရေမရှိသည်မှာ တစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

ယာဉ်များပေါ်တွင် ရေအရန်များ ရှိသော်လည်း ရာနှင့်ချီသော ကုလားအုတ်များနှင့် မြင်းများကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် သုံးစွဲမှုမှာ ကြီးမားလှသည်။ စစ်သည်များ၏ နှုတ်ခမ်းများအားလုံး အက်ကွဲကာ အခွံများကွာကျနေပြီး သူတို့၏ လည်ချောင်းများသည် ပူလောင်သော ကျောက်မီးသွေးများ ထည့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။

"ရေ... ရှေ့မှာ စိုစွတ်မှု ရှိတယ်..."

အရှေ့ဆုံးရှိ လမ်းပြဖြစ်သော လျူပန် လာဘ်ထိုးထားသည့် လော့လန်လူမျိုးက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အမှန်ပင် အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော ပေါ့ပလာသစ်ပင်တောအုပ်ကို မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး တောအုပ်အလယ်တွင် တောက်ပနေသော ရေပြင် ရှိနေပုံရလေသည်။

"အိုအေစစ်ပဲ... အဲ့တာက မိုးမခနီစမ်းရေပဲ..."

စစ်သည်များသည် သြဘာပေးလိုက်ကြရာ သူတို့၏ လေးလံသော ခြေလှမ်းများသည် ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားလေသည်။ ယာဉ်များကို ဆွဲနေသော ကုလားအုတ်များပင်လျှင် စိုစွတ်မှုကို အနံ့ခံမိကာ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို မြန်ဆန်စေပုံရသည်။

"စောင့်ပါဦး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံသည် ကွပ်ကဲရေးယာဉ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

သူသည် မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အိုအေစစ်ကို မကြည့်ဘဲ ၎င်းအထက်ရှိ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခု မှားနေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ အဲ့ငှက်တွေကို ကြည့်လိုက်စမ်း..."

[အရှင်မင်းကြီး ဇီဝဗေဒရေဒါက ၎င်းနယ်မြေမှာ အပူချိန် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မြင့်မားနေကြောင်း ပြသနေပါတယ်...]

[ထို့အပြင် ၎င်းရေပြင်ရဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက... အနည်းငယ် ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေပါတယ်...]

[၎င်းက တံလျှပ်တစ်ခုလား... မဟုတ်ဘူး တံလျှပ်ဆိုတာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပဲ... ဒါပေမယ့် ၎င်းပေါ့ပလာတောအုပ်က အစစ်အမှန်ပါ...]

[တစ်ခုတည်းသော ရှင်းပြချက်ကတော့... ၎င်းက ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"တပ်တွေကို ရပ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်..."

"ငါကိုယ်တော်တို့ရဲ့ နေရောင်ခြည်သုံး အမြောက်တွေကို တပ်ဆင်လိုက်..."

နေရောင်ခြည်သုံး အမြောက်များဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ ယခင်က အချက်ပြရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သော ဧရာမ ကြေးဝါမှန်ဘီလူးခွက်ကြီးများ ဖြစ်လေသည်။ ကင်းမျှော်စင်များကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သောကြောင့် ဤမှန်များကို ယာဉ်များနှင့်အတူ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ရည်ရွယ်ထားတာက..."

မုန့်ထျန်းမှာ တွေဝေသွားလေသည်။

"သူတို့က ကျားကို တောင်ပေါ်ကနေ မျှားခေါ်ချင်နေတဲ့အတွက် ငါကိုယ်တော်တို့က သူတို့ကို ချိတ်ဆက်နေတဲ့ စခန်းတွေကို မီးရှို့ခြင်းဆိုတာ လုပ်ပေးလိုက်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အိုအေစစ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့နေရာက အပင်တွေက အရမ်းခြောက်သွေ့နေတယ်... ဒါ့အပြင် ငါကိုယ်တော် မီးပြင်းဆီရဲ့ အနံ့ကို... ရနေတယ်..."

"သူတို့က သေချာပေါက် ရေကို အဆိပ်ခတ်ပြီး တောအုပ်ထဲမှာ ကင်းပုန်းဝပ်နေတာပဲ..."

"ကျောက်ကောင်း မင်းရဲ့ အလင်းပိုင်းဆိုင်ရာ အဖွဲ့ကို ခေါ်သွားပြီး ဒီမှန်တွေကို ငါကိုယ်တော့်အတွက် ချိန်ရွယ်လိုက်..."

မိုးမခနီစမ်းချောင်း၏ ပေါ့ပလာတောအုပ်အတွင်း၌။

ရှန်းနုံတပ်မှူးသည် မြက်ခင်းထဲတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ ကိုက်ခဲမှုကိုသည်းခံရင်း စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ တွက်ချက်နေလေသည်။

"မြန်မြန်လာခဲ့ကြ ချင်လူမျိုးတွေ... မင်းတို့ ရေလုဖို့ တောအုပ်ထဲကို ဝင်လာတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ အဆိပ်လူးမြားတွေက မင်းတို့ကို ဖြူကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မယ်... မြားတွေက မင်းတို့ကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် ဒီရေထဲက နှလုံးဖြတ်မြက်တွေက မင်းတို့ကို အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံဆီ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်..."

သူသည် အဝေးတွင် ရပ်တန့်သွားသော ချင်စစ်တပ်ယာဉ်တန်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူတို့ ဘာလို့ရပ်သွားတာလဲ... သူတို့ ရေမဆာကြဘူးလား..."

ထိုအချိန်တွင် ချင်စစ်တပ်ယာဉ်များ၏ အမိုးပေါ်တွင် ကြီးမားပြီး တောက်ပနေသော မှန်များစွာကို စိုက်ထူထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမှန်များသည် သူတို့၏ ထောင့်များကို ချိန်ညှိကာ မွန်းတည့်နေ၏ အပြင်းထန်ဆုံး ရောင်ခြည်များကို ဖမ်းယူလိုက်ကြလေသည်။

"သူတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ... မှန်ကြည့်နေတာလား..."

တပ်မှူးက လှောင်အော်လိုက်သည်။

"ချင်လူမျိုးတွေက တကယ့်ကို အလှအပကို နှစ်သက်တာပဲ... သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်မှာတောင် သူတို့က"

ရုတ်တရက် သူ၏ တင်ပါးက အနည်းငယ် ပူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ တင်ပါးသာမက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခင်းများနှင့် မီးမွှေးရန် အထူးပုံထားသော ထင်းခြောက်ပုံတို့မှာ ဤအချိန်တွင် အပြာရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေလေပြီ။

"ရွှစ် ရွှစ်..."

ဧရာမ မှန်ဘီလူးခွက်ကြီးများစွာသည် နေရောင်ခြည်ကို တောက်ပသော အလင်းစက်များစွာအဖြစ် စုစည်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပလာတောအုပ်၏ အထူထပ်ဆုံးနေရာများဆီသို့ တိကျစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာရှိ အပူချိန်သည် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်း ဒီဂရီရာပေါင်းများစွာအထိ ထိုးတက်သွားလေသည်။

"ဝုန်း..."

ပထမဆုံး မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောအုပ်ကို မီးလောင်လွယ်စေရန် မီးပြင်းဆီများ လောင်းထားသောကြောင့် မီးသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တောမီးကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မီး... မီးလောင်နေပြီ..."

တောအုပ်ထဲတွင် ကင်းပုန်းဝပ်နေသော ရှန်းနုံစစ်သည်များသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ မူလက သူတို့သည် မုဆိုးများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မီးဖိုထဲမှ ဘဲများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြလေပြီ။

"ဘယ်သူ မီးရှို့လိုက်တာလဲ... ဘယ်အရူးရဲ့ လက်နက်က ထွက်သွားတာလဲ..."

တပ်မှူးက ခုန်ပေါက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တင်ပါးမှာလည်း မီးလောင်နေသဖြင့် နာကျင်လွန်း၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေရလေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတာ... အဲ့တာက ကောင်းကင်မီးပဲ..."

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ထိုစူးရှသော အလင်းတန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ချင်စစ်တပ်၏ နေရာတွင် ချင်ရှီဟွမ်သည် အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးနက်ကြီးများကို ကြည့်ကာ ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော ရေနွေးကို ကျေနပ်စွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်လေသည်။

"ရူပဗေဒဆိုတာ တစ်ခါတလေ ခုလိုရိုးရှင်းပြီး အလှဆင်စရာမလိုပါဘူး..."

"ရှန်းယွီ..."

"အသင့်ပါ..."

သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့သော ရှန်းယွီသည် ယာဉ်ဘေးတွင် သူ၏ ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေလေသည်။

"သူတို့က မီးနဲ့ ကစားရတာ ကြိုက်တဲ့အတွက် သူတို့ကို နွေးထွေးသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်... မီးက သူတို့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် တွန်းအားပေးလိုက်တာနဲ့ မင်းသွားပြီး သူတို့ကို အနည်းငယ် အအေးခံပေးလိုက်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

မီးက နာရီဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။

မြင့်မားသော အပူချိန်နှင့် ထူထပ်သော မီးခိုးများကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် ရှန်းနုံကင်းပုန်းများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ မိဘများကို အော်ဟစ်တသရင်း တောအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြရာ တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် အိုးမဲများနှင့် ဖုန်များ ပေကျံနေပြီး အချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မီးတောက်များ စွဲလောင်နေဆဲဖြစ်ကာ ကင်းပုန်းဝပ်နေသူများနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။

သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ အနားယူကာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ချင်စစ်တပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ပစ်..."

မုန့်ထျန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရထားလမ်းများ မရှိသော်လည်း သံချပ်ကာယာဉ်များပေါ်ရှိ ဒိုင်းလွှားများသည် ခိုင်ခံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချင်စစ်တပ်သည် ယာဉ်များကို မှီခိုကာ ဆက်တိုက်ပစ် ဒူးလေးများနှင့် သေနတ်များကို အသုံးပြု၍ ထူထပ်သော ပစ်ခတ်မှုကွန်ရက်ကို ဖန်တီးလိုက်ကြလေသည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

"ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း..."

ပြေးထွက်လာသော ရှန်းနုံစစ်သည်များသည် ရိတ်သိမ်းခံရသော ဂျုံပင်များကဲ့သို့ လဲကျသွားကြလေသည်။

ရှန်းယွီသည် သတ်ဖြတ်မှုတွင် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ သူသည် သိမ်းဆည်းရမိသော ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ပေါ်သို့ တက်စီးကာ ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူ ဧရာမဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း လူအုပ်ထဲတွင် သောင်းကျန်းနေလေသည်။

"မပြေးနဲ့... ငါ့အတွက် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း..."

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဓားဖြင့် ခုခံရန် ကြိုးစားသော တပ်မှူးတစ်ဦးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ အားပြင်းလွန်းသဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ သံခမောက်မှာ တိုက်ရိုက် ပြားကပ်သွားလေသည်။

တိုက်ပွဲက လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ချင်စစ်တပ်သည် ရေအရင်းအမြစ်ကို သိမ်းပိုက်ရရှိရုံသာမက ကုလားအုတ်အများအပြားနှင့် ရိက္ခာခြောက်များကိုပါ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့သည်။ ရေသည် အဆိပ်ခတ်ခံထားရသော်လည်း အဆိပ်ဗေဒ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော နန်းတွင်းသမားတော်၏ ရှေ့တွင် ဤသည်မှာ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ချေ။

"အရှင်မင်းကြီး ဒါက အယ်ကာလွိုက် အဆိပ်ဖြစ်ပါတယ်..."

နန်းတွင်းသမားတော်က ငွေအပ်ဖြင့် စမ်းသပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ထုံးနှင့် မီးသွေးခဲများဖြင့် စစ်ထုတ်ပြီး ကျိုချက်လိုက်ပါက သောက်သုံးနိုင်ပါပြီ..."

ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ချင်စစ်တပ်သည် မိုးမခနီစမ်းရေဘေးတွင် စခန်းချလိုက်ကြသည်။

မီးဖိုဘေးတွင် ချင်ရှီဟွမ်သည် ရေကို တဝကြီးသောက်ကာ ရယ်မောနေကြသော စစ်သည်များကိုကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်နှလုံး အနည်းငယ် အေးချမ်းသွားလေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။

အနောက်ဘက်သို့ ပိုသွားလေလေ လမ်းခရီးက ပိုမိုခက်ခဲလာလေလေဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ထိုကျောက်ချန်တွင် သေချာပေါက် ပို၍ ယုတ်မာသော လှည့်ကွက်များ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ကျန်းလျန်သည် စစ်မြေပြင်မှ ကောက်ယူလာသော ထူးဆန်းသည့် အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာလေသည်။

"ဒါကို ဟိုရှန်းနုံတပ်မှူးဆီက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ယူ၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းက ကြွေထည်အပိုင်းအစတစ်ခုလား။

မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရလျှင် ၎င်းသည် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများပါရှိသည့် ကြွေပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် နားလည်ရခက်သော သင်္ကေတအချို့ကို ထွင်းထုထားပြီး မြေပုံတစ်ခုလည်း ပါဝင်လေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး လေ့လာကြည့်ပြီးပါပြီ..."

ကျန်းလျန်သည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်နေလေသည်။

"ဒါက ရေနံမြေဖြန့်ကျက်မှု မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"ရေနံမြေ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... မော့သုက တာ့ယွမ်ပြည်မှာ အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ မြင်းခိုးခဲ့လို့တင် မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုး သံသယရှိတာက သူ တာ့ယွမ်မှာ အမည်းရောင်ဆီတစ်မျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... သူက သူ့ရဲ့ စစ်တပ်ကို အဲ့ဟာနဲ့ တပ်ဆင်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ..."

"သူသာ မီးပြင်းဆီ အသုံးပြုမှုကို ရေပန်းစားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင်..."

ကျန်းလျန်က အပြင်ဘက်ရှိ သံချပ်ကာယာဉ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ သစ်သားခူကောင်လမ်းကြောင်းတွေက မီးလောင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်ချောင်းများသည် ကြွေထည်အပိုင်းအစကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"ရေနံစစ်ပွဲလား..."

"ဒီဇာတ်ညွှန်းက နည်းနည်းလေး ခေတ်လွန်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ရှောင်ဂျီ..."

[အရှင်မင်းကြီး အရင်းအမြစ်တွေဆိုတာ စစ်ပွဲတွေရဲ့ ထာဝရအဓိကအကြောင်းအရာပါပဲ...]

[မော့သုသာ ရေနံထုတ်ယူမှုနဲ့ သန့်စင်မှုနည်းပညာကို အမှန်တကယ် တတ်ကျွမ်းသွားမယ်ဆိုရင် သူက ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ စွမ်းအင်အာဏာလွှမ်းမိုးမှုရှိတဲ့ စစ်ဘုရင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်...]

[သူ အင်အားမကြီးထွားလာခင် သူ့ရဲ့ အသိုက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရပါမယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြွေထည်အပိုင်းအစကို သူ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

"သူက ဆီနဲ့ ကစားနေတဲ့အတွက် မိမိကိုယ်ကို မီးလောင်အောင် လုပ်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် သူ့ကို သိအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့..."

"ဒီည အနားယူဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်..."

"မနက်ဖြန်မနက် အမြန်နှုန်းအပြည့်နဲ့ ရှေ့ကိုဆက်သွားမယ်... ပစ်မှတ်က တာ့ယွမ်မြို့ပဲ..."

"သူ ဒီမီးကို မမွှေးနိုင်ခင် ငါကိုယ်တော်တို့ သူ့ကို ရှင်းပစ်ရမယ်..."

ညနက်ချိန်တွင် စခန်းသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် ယာဉ်တစ်စီး၏အောက်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သွေးထွက်နေသော အရည်ကြည်ဖုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် သူ၏ ခြေထောက်များကို ဆေးလူးနေလေသည်။

"အား... သေပါပြီ..."

ရုတ်တရက် သူ ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှပ်... ရှပ်... သဲအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျောက်ကောင်းသည် သတိထားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားကို မျက်နှာပြင်နှင့် ကပ်ထားလေသည်။

အသံသည် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ပိုမိုထူထပ်လာလေသည်။

"ကြွက်တွေလား..."

ကျောက်ကောင်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီသဲကန္တာရထဲမှာ ကြွက်အများကြီးက ဘယ်ကရောက်လာမှာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ မလှမ်းမကမ်းရှိ သဲမြေပြင်သည် ရုတ်တရက် မြေပုံငယ်တစ်ခုအဖြစ် ဖောင်းတက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်ချက်ချင်းပင် ဧရာမ အညှပ်များပါသော အနက်ရောင် အင်းဆက်တစ်ကောင်သည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

၎င်းက... သဲကန္တာရ စစ်တပ်ပုရွက်ဆိတ်များလား။

မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေသည်။

၎င်းသည် ကျောက်ချန်က လျှို့ဝှက်ဆေးတစ်မျိုးဖြင့် မွေးမြူထားသော လက်သီးဆုပ်ခန့်အရွယ်အစားရှိ အဆိပ်ပြင်း ကင်းမြီးကောက်တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်... ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှသည်။

အမှောင်ထု၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် အနက်ရောင် ဒီရေလုံးကြီးသည် အိပ်မောကျနေသော ချင်စစ်တပ်စခန်းဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းလာလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ လည်ချောင်းများပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း အသံထွက်မလာတော့ချေ။

ကင်းမြီးကောက်တစ်ကောင်သည် သူ၏ ခြေခုံပေါ်သို့ တွားတက်ရန် ပြင်နေချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ သူသည် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ပိုးကောင်တွေရှိတယ်... ကယ်ကြပါဦး..."

ဤအော်ဟစ်သံတစ်ခုက မည်သည့် အချက်ပေးသံထက်မဆို ပို၍ ထိရောက်လေသည်။

အိပ်မောကျနေသော ချင်စစ်တပ်သည် ချက်ချင်းပင် နိုးထလာကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူတို့၏ ဦးရေပြားများကို ကျိန်းစက်သွားစေသည်။

စခန်းတစ်ခုလုံးသည် အနက်ရောင် အဆိပ်ပြင်း ကင်းမြီးကောက် သမုဒ္ဒရာကြီးဖြင့် ဝန်းရံခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ တဲထဲမှ ပြေးထွက်လာရာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားလေသည်။

"ဇီဝဗေဒစစ်ပွဲလား..."

"ကျောက်ချန် မင်းက တကယ့်ကို ပိုပိုပြီး ယုတ်မာလာတာပဲ..."

သူသည် သူ၏ ထိုက်အာဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပသွားလေသည်။

"ရောက်လာမှတော့ ပြန်မသွားနဲ့တော့..."

"လျူပန်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေရာမှာ ရှိပါတယ်..."

လျူပန်သည် ကင်းမြီးကောက်များကို ရှောင်ရှားရန် ခုန်ပေါက်နေပြီး ဖိနပ်တစ်ရန်ဖြင့် သူတို့ကို ရိုက်ချနေသည်။

"မင်းရဲ့ ပိုးသတ်ဆေး ဘယ်မှာလဲ... ငါကိုယ်တော့်အတွက် ယူလာခဲ့စမ်း..."

"ပြီးတော့ ကျန်နေတဲ့ မီးပြင်းဆီတွေ အားလုံးကို မြေကြီးပေါ် လောင်းချလိုက်..."

"ဒီည ငါကိုယ်တော်တို့ ကင်းမြီးကောက် ကင်စားရမယ်..."

သဲကန္တာရထဲတွင် မီးရောင်များ တစ်ဖန် လင်းထိန်လာပြန်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ကျောက်ချန် ပေးပို့လိုက်သော ပထမဆုံးသော ညသန်းခေါင်စာ သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုထဲတွင် ပို၍ လောဘကြီးသော မျက်လုံးတစ်စုံက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသော ဤအုပ်စုကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

“ရုန်းကန်လိုက်စမ်း ချင်ရှီဟွမ်..."

"ဒီသဲကန္တာရက မင်းရဲ့ သင်္ချိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."