အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) ကြော်ထားသော ကင်းမြီးကောက်များကို စားသုံးရန် မှန်ကန်သောနည်းလမ်းနှင့် သဲကန္တာရထဲမှ "ရေနွေးငွေ့စက်မှုပညာ"

ညသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး မီးတောက်များက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေ၏။

မိုးမခနီစမ်းချောင်းဘေးရှိ ချင်စစ်တပ်၏ စခန်းသည် ယခုအခါ ထူးဆန်းသော သတ်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အနက်ရောင် ကင်းမြီးကောက်များသည် အပြာရောင်တောက်ပနေသော အဆိပ်ပြင်းသည့် အစွယ်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ သံချပ်ကာယာဉ်တန်းကို နစ်မြုပ်စေရန် ကြိုးပမ်းရင်း သဲခုံများပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဒီရေလုံးကြီးကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးလာကြသည်။

"ရှဲ... ဒိုင်း..." ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လျူပန်သည် သံချပ်ကာယာဉ်တစ်စီး၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ယာဉ်များကို ဆေးသုတ်ရန် မူလက အသုံးပြုခဲ့သော ဧရာမ ဆေးမှုတ်ပြွန်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ၎င်းအတွင်း၌ သူယူဆောင်လာသော "ရှန်းယန် အထူးထုတ် ဖလော်ရီဒါရေမွှေး" (အမှန်တကယ်တွင် ပူဒီနာဆီ အနည်းငယ် ရောစပ်ထားသော ပြင်းအားမြင့် အရက်ဖြစ်သည်) ကို ဖြည့်တင်းထား၏။

သူသည် တွယ်တက်လာသော ကင်းမြီးကောက်အုပ်ကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသော ဖန်ခွိုက်က မီးတုတ်တစ်တိုင်ကို ၎င်းအနီးသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။ ပူဒီနာ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များ သယ်ဆောင်လာသည့် မီးနဂါးကြီးတစ်ကောင်က ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လောင်သေလိုက်ကြစမ်း ခြေထောက်မပါတဲ့ ဂဏန်းကောင်တွေ..."

လျူပန်က မှုတ်ထုတ်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဖလော်ရီဒါရေမွှေးက မင်းသမီးတွေ မျက်နှာသစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ... အခုတော့ မင်းတို့ကို ရေချိုးပေးဖို့ သုံးနေရတယ်... အရှုံးကြီးပဲ... အကြီးအကျယ် ရှုံးတာပဲ..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကို ဂရုတစိုက် မွေးမြူထားသော ထိုအဆိပ်ပြင်း ကင်းမြီးကောက်များသည် ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကာဗွန်အခြေခံ သက်ရှိများသာဖြစ်ကြ၏။ အပူချိန်မြင့်မားမှုနှင့် အရက်တို့၏ ပူးတွဲတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့၏ အခွံများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည့် ဦးရေပြားထုံကျဉ်စေသော "ဖောက်ကနဲ ဒိုင်းကနဲ" အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့သည် လေထဲတွင် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး မူလကရှိနေသော အပုပ်နံ့ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ရှန်းယွီက ပို၍ပင် ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်။

သူသည် မီးကို အသုံးပြုရန်ပင် မစဉ်းစားချေ။ ဘီးများမှ ဖြုတ်ထားသော အပိုသံမဏိပြားနှစ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယင်ကောင်များကို ရိုက်ချနေသကဲ့သို့ ဘယ်ညာ ဝှေ့ယမ်းနေ၏။

"ဖြောင်း... ဖြောင်း..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရိုက်ချက်တိုင်းတွင် ကင်းမြီးကောက် အကောင်ရေများစွာသည် အနှစ်များအဖြစ် ပြားကပ်သွားကြသည်။

"နှေးလွန်းတယ်..."

ရှန်းယွီက မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသဖြင့် ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ခြေဖြင့် ဆက်တိုက်နင်းခြေပြီး ကင်းမြီးကောက်အုပ်ကြီးကြားမှ သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်လိုက်သည်။ သူ၏ သံဘွတ်ဖိနပ် အောက်ခြေများသည် အဆိပ်ရည်များကြောင့် စားချေးတက်ကာ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"မထိတ်လန့်ကြနဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော စခန်းအတွင်း သံမဏိ လော်စပီကာကြီးမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်ချယုံကြည်ရသော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။

"မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားတွေ ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ... ရေနွေးငွေ့ဖိအားမြင့်ရေစုပ်စက်ကို ဖွင့်လိုက်..."

"ငါတို့ သောက်လို့မကုန်သေးတဲ့ ရေနွေးတွေအားလုံးကို ပန်းထုတ်လိုက်..."

ဖလော်ရီဒါရေမွှေးအပြင် ချင်စစ်တပ်တွင် နောက်ထပ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်သော လက်နက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ရေနွေးငွေ့ရထားဘွိုင်လာပင် ဖြစ်၏။

အဆို့ရှင် ပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ ဆူပွက်နေသော ရေများနှင့် ရောနှောနေသည့် ပူလောင်သော ဖိအားမြင့် ရေနွေးငွေ့များသည် ကင်းမြီးကောက်အုပ် အထူထပ်ဆုံးနေရာကို အဖြူရောင်ယပ်တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ဤ ကင်းမြီးကောက်အရှင်များကို ပြုတ်ခြင်းလုပ်ရပ်က မီးထက်ပင် ပို၍ သေစေနိုင်သည်။ ရေနွေးငွေ့များသည် နေရာအနှံ့သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ကင်းမြီးကောက်များ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ချက်ချင်း ပြုတ်သွားစေ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

အနက်ရောင် ဒီရေလုံးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုတ်ခွာသွားလေပြီ။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကင်းမြီးကောက် အလောင်းများဖြစ်ပြီး ခြောက်လက်မခန့် အထူအထိ အထပ်ထပ် ဖြစ်နေကြသည်။

အကျပ်အတည်း ပြေလည်သွားသော်လည်း ပြဿနာသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

အစားအစာဖြစ်သည်။

အတင်းအကျပ် ချီတက်ရမှုနှင့် ဝိုင်းရံခံရမှုများကြောင့် ချင်စစ်တပ်၏ ရိက္ခာခြောက်များမှာ ကုန်သလောက်နီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မြေပြင်အနှံ့ရှိ ကင်းမြီးကောက် အလောင်းများကို ကြည့်ကာ စစ်သည်တော်တော်များများမှာ ဗိုက်ကို ဖက်ထားပြီး ဆာလောင်မှုကြောင့် မျက်လုံးများပင် ပြာလာကြသည်။

"ခမည်းတော်...ဒါကို စားလို့လား..."

ဟူဟိုက်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျက်နေသော ကင်းမြီးကောက်တစ်ကောင်ကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ကောက်ကိုင်ကာ ရွံရှာဖွယ်ရာဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ ရွံစရာကောင်းတယ်... အဆိပ်ရှိမယ့်ပုံပဲ..."

နန်းတွင်းသမားတော်သည် သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို သယ်ဆောင်ကာ လျှောက်လာပြီး ကင်းမြီးကောက်သားကို ငွေအပ်ဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်... အဆိပ်တွေအားလုံးက အမြီးစွယ်မှာပဲ ရှိတာပါ... အပူချိန်မြင့်မားမှုက အဆိပ်အများစုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါပြီ..."

နန်းတွင်းသမားတော်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နူးညံ့ဖြူဖွေးသော ကင်းမြီးကောက်သား တစ်ဖဲ့ကို ဆွဲဖြဲကာ ပါးစပ်ထဲတွင် ဝါးစားလိုက်လေသည်။

လူတိုင်းက သူ၏ လည်ချောင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

"အင်း..."

နန်းတွင်းသမားတော်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနစ်နာခံမည့်ပုံစံမှ တွေးတောနေသည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်းသာအားရ အံ့သြသွားသည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကြက်သားအရသာမျိုးပဲ... ကြွပ်ရွနေတာပဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး ဒီအကောင်က ရုပ်ဆိုးပေမယ့် အသားက ကျစ်လျစ်ပြီး... ဘယ်လိုခေါ်ပါလိမ့်... ပရိုတင်းကြွယ်ဝတယ်... ဒါက အားဆေးကြီးပါပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ရှီဟွမ်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဇီဇာကြောင်သင့်၏။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် ဤစစ်တပ်၏ ဝိညာဉ်ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ပူဒီနာရနံ့သင်းနေသော လျူပန်၏ ဖလော်ရီဒါရေမွှေးဖြင့် ကင်ထားသည့် ကင်းမြီးကောက်တစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက်မျှ မပြောင်းလဲဘဲ အမြီးကို ဆိတ်ဖယ်လိုက်ကာ အသားနှင့် အခွံကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝါးစားလိုက်လေသည်။

"ကျွတ်... ကျွတ်..."

သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော စခန်းအတွင်း ထိုအသံသည် အထူးတလည် ရှင်းလင်းနေ၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ၎င်းကို မျိုချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ဆီကွက်ကို သုတ်လိုက်သည်။

"အမိန့်ပေးလိုက်..."

"တပ်မတော်တစ်ခုလုံး မီးမွှေးပြီး ချက်ပြုတ်ကြ..."

"ဒီည စားစရာ မီနူးမှာ တစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိတယ်... ကင်းမြီးကောက်ကြော်..."

"ကျောက်ကောင်းရဲ့ အမြွှာညီအစ်ကိုက ငါတို့ဆီ ညစာပို့ပေးလာမှတော့ အားနာမနေကြနဲ့... မနက်ဖြန် သူ့အိုးကို ခွဲနိုင်ဖို့ ခွန်အားတွေရအောင် ဝအောင်စားကြ..."

ထိုညတွင် မိုးမခနီစမ်းချောင်းဘေး၌ ထူးဆန်းသော အသားရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

မူလက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇီဝလက်နက်များသည် ချင်စစ်တပ်အတွက် ခွန်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အလွန်စားကောင်းသော ပွဲတော်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

လျူပန်သည် သူ၏ စီးပွားရေးဦးနှောက်ကိုပင် အသုံးချကာ လူများကို ကင်းမြီးကောက်အခွံများ လိုက်လံစုဆောင်းခိုင်းလေသည်။

"ဒါတွေက ပစ္စည်းကောင်းတွေကွ..."

လျူပန်က ရှောင်ဟဲကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအခွံတွေက မာကျောပြီး ဆေးဖော်တဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရတယ်... ရှန်းယန်ကို ပြန်ယူသွားပြီး အမှုန့်ကြိတ်ကာ အနောက်ဘက်ဒေသတွေရဲ့ နတ်နဂါးချပ်ဝတ်လို့ နာမည်ပေးလိုက်မယ်... အကြိတ်အနယ်ခံရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် ကုသဖို့၊ တစ်ထုပ်ကို ရွှေတစ်တေးလ် တန်တယ်..."

ရှောင်ဟဲသည် ပါးစပ်တွင် ဆီများပေပွနေသော လျူပန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"လျူဇီ... မင်းကတော့ တကယ်ပဲ... သွားလေရာ နေရာတိုင်းမှာ ချမ်းသာအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ..."

နောက်တစ်နေ့နံနက်ပိုင်း။

အစားဝဝစားကာ အနားယူထားသော ချင်စစ်တပ်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် ပရိုတင်းအများအပြား ဖြည့်တင်းထားသဖြင့် စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တက်ကြွနေ၏။ ထိုသံချပ်ကာယာဉ်တန်းများကို မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားများက ညတွင်းချင်း ပြုပြင်ပြီးနောက် တစ်ဖန်ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် ၎င်းတို့ ဂိုဘီသဲကန္တာရထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အသစ်နှင့် ပိုမိုပြင်းထန်သော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းမှုပင်ဖြစ်သည်။

"ကလစ်... ကလတ်... ကျွီ..." ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သတ္တုများ ပြတ်တောက်သွားသည့် နားကွဲမတတ် အသံနှင့်အတူ ချင်ရှီဟွမ် စီးနင်းလိုက်ပါလာသော အမိန့်ပေးယာဉ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ရပ်တန့်သွား၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ကိုယ်ဟန်ကို ထိန်းရင်း လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယာဉ်ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု တာဝန်ယူထားသော မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားများသည် ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် ယာဉ်အောက်မှ ထွက်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့နေကြ၏။

"အရှင်မင်းကြီး ကွင်းဆက်ကြိုးလမ်း... ပြတ်သွားပါပြီ..."

"ဒီနေရာက သဲတွေထဲမှာ အယ်လ်ကာလီဓာတ်တွေ အရမ်းများနေတယ်... အပူချိန်မြင့်မားတဲ့ ပွတ်တိုက်မှုတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ သစ်သားပြားတွေကို ဆက်ဖို့ သုံးထားတဲ့ သံကြိုးတွေနဲ့ ယူကွန်းမီယားရာဘာ(တူကျုံ့) ခါးပတ်တွေ အားလုံး... အားလုံး ပွန်းစားသွားပါပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စစ်ဆေးရန် ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

တကယ်ပင် ရိုးရှင်းသော ကွင်းဆက်ကြိုးလမ်းသည် အပိုင်းအစများစွာအဖြစ် ပြတ်တောက်နေပြီး ရာဘာများမှာ ဟောင်းနွမ်းကာ အက်ကွဲနေပြီး သံကွင်းများမှာ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံများကဲ့သို့ ပါးလွှာနေပြီဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ပစ္စည်းသိပ္ပံ၏ ကန့်သတ်ချက်ပင်ဖြစ်၏။ ဓာတုရာဘာနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုမြင့်မားသော သတ္တုစပ်သံမဏိများ မရှိသော ဤခေတ်တွင် သဲကန္တာရထဲ၌ ရေရှည်ပြေးဆွဲနိုင်မည့် "တင့်ကားများ" တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အိပ်မက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"အပိုပစ္စည်းတွေကော..."

မုန့်ထျန်းက မေးလိုက်၏။

"ကုန်သွားပါပြီ... ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ပွန်းပဲ့ပျက်စီးမှုတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်..."

ယာဉ်တန်းသည် ကျယ်ပြောလှသော ဂိုဘီသဲကန္တာရထဲတွင် ပိတ်မိနေလေပြီ။ ရှေ့တွင် ရွာမရှိသလို နောက်တွင်လည်း တည်းခိုခန်း မရှိပေ။ အကယ်၍ ယာဉ်များ မရွေ့လျားနိုင်ပါက ၎င်းတို့သည် အလွယ်တကူ ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာပေမည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြတ်တောက်နေသော ကွင်းဆက်ကြိုးလမ်းကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစားထိုးစရာ တစ်ခုခုရှိလား..."

[အရှင်မင်းကြီး ဤသည်မှာ ပစ္စည်းများ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ဖြစ်ပါသည်...]

[ရာဘာမရှိပါက ဤခါးပတ်များကို ပြုပြင်ရန်အတွက် ဒေသတွင်းမှ ရရှိနိုင်သော ချောဆီ သို့မဟုတ် ကော်တစ်မျိုးမျိုး လိုအပ်ပါသည်...]

[သို့မဟုတ်ပါက...]

[အရင်က ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အနက်ရောင်ဆီကို မှတ်မိပါသလား...]

ချင်ရှီဟွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မီးပြင်းဆီလား..."

[ဟုတ်ပါသည်... ရေနံစိမ်းတွင် ကတ္တရာ အများအပြား ပါဝင်ပါသည်...]

[ရေနံစိမ်းကို ကျိုချက်ပြီး ကတ္တရာထုတ်ယူနိုင်ပါက သဲများ၊ ဝါဂွမ်းစများနှင့် ရောစပ်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော တာယာဖာကော်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပါသည်...]

[ရာဘာကဲ့သို့ မပျော့ပျောင်းသော်လည်း ၎င်းသည် ပြတ်တောက်နေသော ခါးပတ်များကို အတင်းအကျပ် တွယ်ကပ်နိုင်လောက်အောင် စေးကပ်ပြီး မာကျောသောကြောင့် တာ့ယွမ်မြို့သို့ ရောက်သည်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိပါလိမ့်မည်...]

"ဆီကို ကျိုချက်ရမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရထားလုံးပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော မီးပြင်းဆီစည်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မူလက ၎င်းတို့ကို ရန်သူအား မီးရှို့ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ..."

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ကျိုကြတာပေါ့..."

"ကျောက်ကောင်းရေ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရထားလုံးတစ်စီး၏ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ သွားကြားထိုးနေပြီး (ကင်းမြီးကောက်အခွံတစ်ခု တစ်နေသည်) အော်ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်လာလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်းရဲ့ အလုပ်ဟောင်းက ခေါ်နေပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဆီစည်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အိုးတွေ တည်လိုက်... ကောင်းကင်ဘုံဖာထေးကော်ကို မင်း ဖော်စပ်ပေးရမယ်..."

ထိုသို့ဖြင့် ဤခြောက်ကပ်နေသော သဲကန္တာရထဲတွင် မဟာချင်သည် ထူးခြားသော စက်မှုလုပ်ငန်း ပြုပြင်မှုတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ခဲ့လေသည်။

မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံလာပြီး ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်များက လေထဲတွင် ပြည့်နှံ့သွား၏။ ကျောက်ကောင်းနှင့် လက်မှုပညာရှင်များသည် အပူဒဏ်ကို ကြိတ်မှိတ်ခံကာ ရေနံစိမ်းများကို ပျစ်ချွဲသော ကတ္တရာများအဖြစ် ကျိုချက်ပြီးနောက် ဖြတ်တောက်ထားသော သိုးမွေးကြမ်းများနှင့် သဲနုများကို ရောစပ်လိုက်ကြသည်။

ဤအနက်ရောင် စေးကပ်နေသော အရာဝတ္ထုကို ပြတ်တောက်နေသော ကွင်းဆက်ကြိုးလမ်းများ၏ အဆက်များပေါ်သို့ ပူနွေးနေစဉ် သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။ အေးသွားသောအခါ ၎င်းသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောသွားသော်လည်း အနည်းငယ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှုတော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"ရွေ့နေပြီ... ရွေ့လို့ရနေပြီ..."

ပြုပြင်ထားသော ရထားဘီးများ ပြန်လည်လည်ပတ်လာသောအခါ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြ၏။

ဘီးများသည် ပိုမိုတုန်ခါလာပြီး အနက်ရောင်ကော်မှ ဆိုးရွားသော အနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ၎င်းသည် ချင်စစ်တပ်ကို ရန်သူ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

တာ့ယွမ်ပြည်၏ ကွေ့ရှန်းမြို့။

ဤအနောက်ဘက်ဒေသ၏ ခံတပ်မြို့သည် ယခုအခါ မော့သု၏ ဌာနချုပ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဝံပုလွေခေါင်းအလံများ လွှမ်းခြုံနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများက အပြင်ဘက်တွင် ကင်းလှည့်နေကြ၏။

နန်းတော်အတွင်း၌ မော့သုသည် ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုထံမှ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေသည်။

"ကျရှုံးသွားတယ်လား..."

မော့သုသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဝုဇ်သံမဏိဓားကို ကစားနေရင်း မေးလိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မပါဝင်ပေ။

"သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ကင်းမြီးကောက်တွေက... သူတို့စားတာကို ခံလိုက်ရတယ်..."

ကျောက်ကောင်း၏ အမြွှာညီအစ်ကိုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ချွေးစေးများ ကျဆင်းနေ၏။

"မဟာချန်ယွီ၊ ချင်လူမျိုးတွေက... ချင်လူမျိုးတွေက အရမ်းကို ကောက်ကျစ်လွန်းပါတယ်... သူတို့က အင်းဆက်တွေကိုတောင် စားကြတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ဆီမှာ မီးမှုတ်ထုတ်နိုင်တဲ့ မိကျောင်းရထားလုံးကြီးတွေလည်း ရှိသေးတယ်..."

"တော်တော့..."

မော့သုက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဆင်ခြေတွေ ငါမကြားချင်ဘူး..."

မော့သုသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ချင်စစ်တပ်က ဝိညာဉ်ခွဲတောင်ကြားကို ရောက်နေပြီ... အဲဒါက တာ့ယွမ်ကို သွားတဲ့ နောက်ဆုံးဂိတ်ပဲ..."

"အဲဒီနေရာက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ကျဉ်းမြောင်းပြီး နှစ်ဖက်စလုံးမှာ သဲနွံတွေ ရှိတယ်..."

"သခင်ကျောက် မင်းရဲ့ မြေမြှုပ်မိုင်းတွေက အသုံးမကျဘူး... မင်းရဲ့ အဆိပ်ပြင်း အင်းဆက်တွေကလည်း အသုံးမကျဘူး..."

"အခု ငါ့နည်းငါ့ဟန်နဲ့ ငါလုပ်တော့မယ်..."

မော့သုသည် ဓားကောက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ကာ မြေပုံပေါ်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ခွဲတောင်ကြားထဲမှာ သူတို့ကို ကိုက်သတ်ဖို့ ဝံပုလွေအုပ်ကို ငါ အသုံးပြုမယ်..."

"အမိန့်ပေးလိုက်..."

"တာ့ယွမ်မှာရှိတဲ့ ဆီတွေအားလုံးကို ဝိညာဉ်ခွဲတောင်ကြားဆီ သယ်သွားကြ..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ငါ လူတွေကို မီးမရှို့ဘူး..."

"မြေကြီးကို မီးရှို့ပစ်မယ်..."

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။

ချင်စစ်တပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ခွဲတောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ ဆယ်လီခန့်ရှည်လျားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ချောက်ကမ်းပါးဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မိုးပျံနေသော သဲတောင်များ ရှိကာ အလယ်တွင် ရထားလုံးနှစ်စီး ယှဉ်ဖြတ်ရန် ခဲယဉ်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ရှိ၏။

"အရှင်မင်းကြီး ထောင်ချောက်ကို သတိထားပါ..."

မုန့်ထျန်းက မြင်းကို ဇက်ဆွဲကာ ရပ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အန္တရာယ်များတယ်... အကယ်၍ ရန်သူက ထိပ်နှစ်ဖက်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး မီးရှို့လိုက်ရင်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အမိန့်ပေးယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မှန်ပြောင်းဖြင့် ရှေ့ကို ကြည့်ရှုနေ၏။

တိတ်ဆိတ်နေ၏။

အလွန်တိတ်ဆိတ်လွန်းနေ၏။

ငှက်တစ်ကောင်မျှပင် မရှိပေ။

"ရှန်းယွီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်..."

"လူအနည်းငယ်ခေါ်ပြီး ရှေ့က လမ်းကို ကင်းထောက်ချေ... မှတ်ထား၊ မြေပြင်ကနေ မသွားနဲ့... အမြင့်ကနေ သွား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ သဲတောင်ထိပ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ရှန်းယွီသည် အမိန့်ကို လက်ခံရယူကာ သွက်လက်သော ကိုယ်ရံတော်အချို့နှင့်အတူ ယာဉ်များကို ထားခဲ့ပြီး သဲတောင်များပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားလေသည်။ ခဏအကြာတွင် ရှန်းယွီက အချက်ပြမှုတစ်ခု ပြန်ပို့လိုက်သည်။ ဘေးကင်းသည်။ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု မရှိပါ။

"ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု မရှိဘူးလား..."

ချင်ရှီဟွမ်မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

မော့သုက သူတို့ကို ဤနေရာအထိ ဆွဲဆောင်ရန် ဤမျှလောက် ဒုက္ခခံခဲ့သည်မှာ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်မည်လား။

"ဆက်ချီတက်... သတိရှိရှိနေကြ..."

ယာဉ်တန်းသည် ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ယာဉ်တန်းသည် ချောက်ကမ်းပါး အလယ်သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်သလို ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျလာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား... သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက မာကျောသော ဂိုဘီမြေပြင်သည် ရုတ်တရက် ပျော့အိသွားသည်။ ဦးဆောင်နေသော ရထားလုံး၏ ကွင်းဆက်ကြိုးလမ်း ရုတ်တရက် ချော်ထွက်သွားပြီး ယာဉ်ကိုယ်ထည်မှာ ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွား၏။

"ငါတို့ ပိတ်မိပြီ..."

ရထားထိန်းက အော်လိုက်သည်။

လူတိုင်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီ မြေအောက်မှ ပြင်းထန်သော ဆီအနံ့တစ်ခု ပန်းထွက်လာလေသည်။

"ဒါက..."

ကျန်းလျန်သည် ယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

၎င်းမှာ အနက်ရောင်သဲများဖြစ်သည်။ ဆီများ ပြည့်နှံ့နေသောသဲများ။

"မကောင်းတော့ဘူး... ဒါက ဆီစိမ့်နွံပဲ..."

ကျန်းလျန်က မျက်နှာဖြူလျော့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မော့သုက ဒီနေရာက မြေအောက်ရေကို ဆီတွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရှန်းနုံလူမျိုးများသည် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ သဲတောင်ထိပ်များတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့သည် မြှားများ မပစ်သလို ကျောက်တုံးများလည်း မပစ်ချပေ။ သူတို့ ပစ်ချလိုက်သည့်အရာများမှာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတုတ်များ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

မီးတုတ်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချောက်ကမ်းပါး၏ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် မီးစာကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

၎င်းမှာ သာမန်မီးမဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ မြေအောက်မှ စိမ့်ထွက်နေသော ဆီများ လောင်ကျွမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ မီးတောက်များက ချင်စစ်တပ် ယာဉ်တန်းကို ဝန်းရံသွားကြ၏။

ရာဘာကွင်းဆက်ကြိုးလမ်းများ စတင်အရည်ပျော်လာပြီး သစ်သားပြားများ စတင်လောင်ကျွမ်းလာကာ သံမဏိကိုယ်ထည်များပင်လျှင် နီရဲလာသည်အထိ ပူလောင်လာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အမြန်ဆုတ်ခွာပါ..."

မုန့်ထျန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ယာဉ်တွေကို ကယ်လို့မရတော့ဘူး..."

ရထားလုံးများအတွင်း၌ အပူချိန်မှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မီးပင်လယ်ကို ကြည့်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

"ဆုတ်ခွာမယ်... ဘယ်ကို ဆုတ်ခွာရမှာလဲ..."

"သူတို့က မီးရှို့ချင်မှတော့ ဝအောင် ရှို့ပါစေပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရုတ်တရက် တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"စစ်အင်ဂျင်နီယာတွေအားလုံး... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ..."

"ငါတို့ယာဉ်တွေပေါ်မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ ယမ်းသေတ္တာတွေ အားလုံး ထုတ်ယူခဲ့..."

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

ကျောက်ကောင်းက ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်လိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲကို အရှင်မင်းကြီးက ဖောက်ခွဲချင်သေးတာလား..."

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ဖောက်ခွဲမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မီးပင်လယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ ပြောဖူးတယ်... ဆီမီးလောင်တာကို ငြှိမ်းသတ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ရေမဟုတ်ဘူး... အသက်ရှူကြပ်စေခြင်းပဲ..."

"ပေါက်ကွဲမှုရဲ့ တုန်ခါလှိုင်းကို သုံးပြီး အောက်ဆီဂျင်တွေကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်ရမယ်... မီးကို သေသွားအောင် မှုတ်ပစ်လိုက်..."

ဤသည်မှာ ရူးသွပ်သော လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်၏။

"ကျောက်ကောင်း၊ ကျန်းလျန်... နေရာတွေကို တွက်ချက်ကြ... ယာဉ်တန်းပတ်လည်မှာ ပြောင်းပြန်ဖောက်ခွဲရေး အစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေး..."

"သုံး... နှစ်... တစ်..."

"ဖောက်ခွဲလိုက်..."

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..." ဟူ၍ ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲသွား၏။

ယမ်းသေတ္တာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ယာဉ်တန်းပတ်လည်တွင် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ ဧရာမ တုန်ခါလှိုင်းကြီးတစ်ခုက ချောက်ကမ်းပါးအတွင်း ချက်ချင်း တိုက်ခတ်သွား၏။

အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မူလက ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးပင်လယ်ကြီးသည် ဤခဏတွင် ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် ဖယောင်းတိုင်မီးကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေဟာနယ်ဇုန်သည် အောက်ဆီဂျင် ထောက်ပံ့မှုကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး လွင့်စင်လာသော သဲနှင့် မြေကြီး အမြောက်အမြားက ကျန်ရှိနေသော မီးတောက်များကို စောင်တစ်ထည်ကဲ့သို့ ဖုံးအုပ်ကာ ခိုင်ခံ့စွာ ဖိချထားလိုက်သည်။

မီးငြိမ်းသွားလေပြီ။

လေထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့များ အပြည့်ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ထို့အပြင် ယာဉ်တန်းသည် ပျက်စီးကာ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော်လည်း၊ သူတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ထိပ်တွင် မော့သုသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ မှန်ပြောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ယမ်းတွေကို သုံးပြီး မီးငြှိမ်းသတ်တယ်... ဒါက ဘယ်လိုမှော်ပညာမျိုးလဲ..."

သူသည် နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားမဲ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စည်းမျဉ်းများကို မလိုက်နာသော ဤပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ အကြံအစည်တိုင်းသည် ဟာသတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မဟာချန်ယွီ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ..."

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်ကြ၏။

မော့သုသည် အံကြိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"ကြံစည်မှုတွေက အသုံးမကျမှတော့... ငါတို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့..."

"အမိန့်ပေးလိုက်... တပ်မတော်တစ်ခုလုံး စုဝေးကြ..."

"ဝိညာဉ်ခွဲတောင်ကြား အထွက်ဝမှာ တပ်စွဲကြ..."

"ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အဲ့ချင်စစ်တပ်ကို ငါ့ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား တစ်သိန်းနဲ့ ထိပ်တိုက်ချေမှုန်းပစ်မယ်..."

.ချောက်ကမ်းပါး အထွက်ဝ။

ချင်စစ်တပ်သည် ထိုသေမင်းတမန် ထောင်ချောက်ထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ဖောက်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယာဉ်များ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေပြီး စစ်သည်များမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ကလဲ့စားချေလိုသော မီးတောက်များက သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လောင်ကျွမ်းနေ၏။

ရှေ့တွင် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီး ရှိသည်။

ထိုလွင်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် အမည်းရောင် ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများက တန်းစီကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက မော့သု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးဖြစ်၏။ မြင်းစီးကွင်းများ၊ ဓားကောက်များ၊ နှင့် မီးခတ်သေနတ် အနည်းငယ်တို့ပင် တပ်ဆင်ထားသော အင်အားတစ်သိန်းရှိသည့် ရှန်းနုံပုံစံသစ်စစ်တပ်ကြီး ဖြစ်သည်။

တပ်မတော်နှစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်မိကြသည်။

လေနှင့် သဲများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွား၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မည်းနက်နေသော ထိုအမိန့်ပေးယာဉ်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ထိုက်အာဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှေ့ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ရှစ်ရာမှာ သံချပ်ကာအကြီးစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်လို တိုက်ကြမလဲ..."

မုန့်ထျန်းက မေးလိုက်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် တောင်များနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကြီးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

"သူတို့က ငါတို့ကို အကြံအစည် ကုန်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား..."

"သူတို့ကို ပြောပြလိုက်၊ မဟာချင်ရဲ့ အဘိဓာန်မှာ ပင်ပန်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံး မရှိဘူးဆိုတာကို..."

"နဂါးနက်ရဲ့ ကျန်နေသေးတဲ့ ရထားလုံးကို ဖွင့်လိုက်..."

"မော့သုအတွက် ငါ ပြင်ဆင်ထားတဲ့... နောက်ဆုံးလက်ဆောင်ကို သူတို့ မြင်ပါစေ..."

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချိတ်ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သော နောက်ဆုံးရထားလုံး၏ ဘေးဘောင်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားလေသည်။

အထဲတွင် စစ်သည်တစ်ဦးမျှမရှိပေ။

အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဧရာမ အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုသာရှိ၏။

အနက်ရောင်အဝတ်ကို ဆွဲခွာလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နေရောင်ခြည်သည် အရာဝတ္ထုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ရင်ခုန်စေလောက်သည့် သတ္တုအအေးငွေ့ကို ရောင်ပြန်ဟပ်သွားလေသည်။

၎င်းမှာ... အမြောက်အများ တပ်ဆင်ထားသော ဒုံးပစ်စင်ကြီးတစ်ခုများလား။

မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ မိုဟစ်ဂိုဏ်း၏ နောက်ဆုံးပေါ် တီထွင်မှု ဖြစ်သော နတ်မီးပျံကျီးကန်း အစုလိုက် ပစ်လွှတ်စင်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တိကျမှုအားနည်းသော မူလဗားရှင်းဖြစ်သော်လည်း ယမ်းမှုန့်များနှင့် အဆိပ်ငွေ့များ သယ်ဆောင်ထားသော ဒုံးကျည်သုံးဆယ့်ခြောက်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"မီးရှို့လိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ဓားကို ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။

"အနောက်ဘက်ဒေသတွေရဲ့ ကောင်းကင်ယံက မဟာချင်ရဲ့ ဥက္ကာပျံမိုးရွာသွန်းမှုကို သက်သေပြပါစေ..."

"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..." ဟူသော အသံများနှင့်အတူ

မီးနဂါး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ရှည်လျားသော မီးတောက်များကို ဆွဲယူလျက် ရှန်းနုံစစ်တပ်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်ပေါက်ကွဲသွားကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲကား စတင်ပြီဖြစ်၏။