အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅) ရောမလင်းယုန်တံဆိပ်တော်အောက်မှ လေလွင့်သူများနှင့် ပြေးလွှားနေသော သံမဏိချွေးထုတ်ခန်း

တာ့ယွမ်မြို့အထက်ရှိ မီးခိုးငွေ့များမှာ မကွဲကွာသေးဘဲ လေထုထဲတွင် သိုးကင်နံ့နှင့် ကျွမ်းလောင်နေသော သစ်သားနံ့များ ရောယှက်နေလေသည်။

မဟာချင်၏ လေထုဖောက်ခွဲခြင်းနည်းစနစ်ကြောင့် ပြိုကျသွားသော မြို့ရိုးတစ်နေရာ၏ အောက်ဘက်တွင် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ် ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ ဖန်ကျားယွမ်၌ ဈေးဆစ်ရန် ရှာဖွေနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ သူသည် သံတိုသံစပုံတစ်ပုံကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေလေသည်။

သူ၏ ခြေရင်းတွင် ရောမတပ်မှူး မားကပ်စ်သည် ပေါင်နှစ်ရာအလေးချိန်ရှိသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေသည်။ သူသည် သံချေးတက်နေသော အနီရောင်အမောက်ပါ သံခမောက်တစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားပြီး ငိုရှိုက်ရင်း လက်တင်ဘာသာဖြင့် ဆုတောင်းစကားများကို ရေရွတ်နေကာ သူ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီပေါ်တွင် နှပ်များနှင့်

မျက်ရည်များ ပေပွနေလေသည်။

"ကဲ... လုံလောက်ပြီ... မငိုနဲ့တော့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မားကပ်စ်၏ တင်ပါးကို ခြေဖျားဖြင့် တွန်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရွံရှာသွားပုံရသည်။

"မင်းကို ဘာသာပြန်ခိုင်းဖို့ ခေါ်လာတာ... ငိုကြွေးဖို့ မဟုတ်ဘူး... ဒီခမောက်က ကရပ်စပ်စ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဟာလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်မလား... သူက မင်းကို ပိုက်ဆံအကြွေးတင်နေလို့လား..."

မားကပ်စ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှင်းပြလေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ပိုက်ဆံအကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး... ကရပ်စပ်စ်က ရောမရဲ့ အုပ်ချုပ်သူသုံးဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးထက် ပိုပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝပါတယ်... ဒဏ္ဍာရီတွေအရ သူဟာ ပါသီယာကို စစ်ချီတဲ့ အရှေ့ဘက်စစ်ဆင်ရေးမှာ သူ့ရဲ့ ပထမတပ်မကြီးနဲ့အတူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်... ဒီလင်းယုန်တံဆိပ်တော်က တပ်မကြီးရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေပါ... ဒါက ဒီနေရာကို ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး..."

"တစ်နိုင်ငံလုံးထက် ပိုပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝတယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုအဓိကစကားစုကို စိတ်ဝင်တစား ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

"လျူပန်ထက်တောင် ပိုပြီး ချမ်းသာတာလား..."

"သခင်လျူ ဟုတ်လား..."

မားကပ်စ် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွား၏။

"သခင်လျူက ချမ်းသာပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကရပ်စပ်စ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်... တာ့ယွမ်ရဲ့ မြို့ရိုးနဲ့ ရောမကလော့စီယမ်တို့ရဲ့ ကွာခြားချက်လိုမျိုး ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကာ လင်းယုန်အထိမ်းအမှတ် တံဆိပ်ထွင်းထုထားသော အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် ပြန်မဝယ်နိုင်ရင် ချမ်းသာတာက ဘာအသုံးကျမှာလဲ..."

သူသည် အဝေးမလှမ်းမကမ်းတွင် စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းရန် စစ်သည်များကို ညွှန်ကြားနေသော ရှန်းယွီထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ရှန်းယွီ..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

ရှန်းယွီသည် မဆေးကြောရသေးသော သွေးများ စွန်းထင်းနေဆဲဖြစ်သည့် 'ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူ' ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာရာ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် တိမ်ကောသော ခြေရာများကို ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

"မားကပ်စ်ကို ခေါ်သွားပြီး မြို့အပြင်ဘက်က လီချန်လို့ခေါ်တဲ့ ရွာငယ်လေးကို သွားစစ်ဆေးလိုက်..."

"စောစောက သုံ့ပန်းတွေကို စစ်ကြောမေးမြန်းမှုအရ လိပ်အခွံပုံစံ ခံတပ်ဖွဲ့ဖို့ပဲသိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ လူတစ်စု အဲဒီမှာ နေထိုင်တယ်လို့ သိရတယ်... သူတို့က ဒီခမောက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်တွေလို့ ငါကိုယ်တော် သံသယရှိတယ်..."

"မှတ်ထား... သူတို့အားလုံးကို ချက်ချင်း မသတ်ပစ်လိုက်နဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က အထူးတလည် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“အဲ့အနောက်တိုင်းစစ်ကြောင်းက ငါတို့ မဟာချင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်တယ်..."

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ လက်နက်မချသရွေ့ သူတို့ရဲ့ လိပ်အခွံကို အစအနမကျန် ရိုက်ချိုးပစ်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး အာမခံပါတယ်..."

ရှန်းယွီက ပျောက်ဆုံးနေသော တပ်မကြီးကို ရှာဖွေရန် သူ၏လူများကို ဦးဆောင်သွားချိန်တွင် တာ့ယွမ်မြို့အတွင်းရှိ စက်မှုလုပ်ငန်း အသွင်ကူးပြောင်းရေးမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဆောင်ရွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စက်ခေါင်းကြီး ပျက်စီးသွားပြီး သံလမ်းများလည်း မရှိတော့သဖြင့် ချင်ရှီဟွမ်သည် အသက်ရှူနေဆဲဖြစ်သော ရေနွေးငွေ့ဘွိုင်လာအိုးထံမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် အသုံးဝင်မှုတိုင်းကို ညှစ်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် လက်ရှိတွင် ဘီးများဖြုတ်ကာ အောက်ပိုင်းကို ကတ္တပီလာသံကြိုးများဖြင့် အစားထိုးထားသော ပြုပြင်ထားသည့် ယာဉ်တစ်စီးအတွင်း၌ ခါးကိုင်းကာ အလုပ်များနေ၏။

ဤယာဉ်ကို ချင်ရှီဟွမ်က သံချပ်ကာကြံ့ဟု အမည်ပေးထားသည်။

ယင်း၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။ ဧရာမ ရေနွေးငွေ့ဘွိုင်လာအိုးကို ယာဉ်ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားပြီး ယာဉ်တစ်စီးလုံးကို မြို့တံခါးများမှ ခွာယူထားသော ထူထဲသည့် သံပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ လေဝင်လေထွက်နှင့် ပစ်ခတ်ရန် အပေါက်အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။ စွမ်းအင်ကို ရှုပ်ထွေးသော ဂီယာများနှင့် သံကြိုးများစနစ်မှတစ်ဆင့် ကတ္တပီလာသံကြိုးများဆီသို့ ပို့လွှတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

"မီးမွှေးလိုက်..."

သူ၏ မျက်နှာတွင် မှိုင်းတေးများ ပေကျံနေသော်လည်း ကျောက်ကောင်းသည် ယခုအခါ ကျွမ်းကျင်သော မီးထိုးသမားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဝူး... ဝူး.."

ဘွိုင်လာအိုးကြီး အသက်ဝင်လာကာ အပေါ်ဘက်ရှိ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးမည်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ရွေ့နေပြီ... ရွေ့နေပြီ..."

ဝန်းရံနေကြသော မိုဟစ်တပည့်များက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ခုန်ပေါက်နေကြ၏။

ထောင်သောင်းချီသော ကျင်းအလေးချိန်ရှိသည့် ထိုသံတုံးကြီးသည် သံကြိုးများ၏ တွန်းအားကြောင့် ဖြည်းညင်းစွာ သို့သော် သေချာပေါက် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ ယင်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ လမ်းဖြတ်ကူးနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ နှေးကွေးသော်လည်း ယင်း၏ တားဆီး၍မရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်က မည်သည့် အတားအဆီးကိုမဆို ချေမှုန်းပစ်ရန် လုံလောက်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း ယာဉ်မောင်းခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ကျောက်ကောင်းမှာမူ လောင်ဇီ၏ အဂ္ဂိရတ်ဖိုထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ပူလိုက်တာ... အရမ်းပူတာပဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ ကော်လာကို အသည်းအသန် ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ ချွေးများက ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျလာ၏။ အပြည့်အဝ ပိတ်လှောင်ထားသော သံချပ်ကာ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် သူ၏ ကျောဘက်တွင် တိုက်ရိုက်လောင်ကျွမ်းနေသော ဘွိုင်လာအိုးတို့ကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း ဒီဂရီငါးဆယ်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက စစ်ရထား မဟုတ်ဘူး... ရွေ့လျား သံမဏိချွေးထုတ်ခန်းကြီးပဲ..."

ကျောက်ကောင်းက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ရန်သူကို မတိုက်မိခင်မှာပဲ ငါ အရင်အရှင်လတ်လတ် ပေါင်းတင်ခံရတော့မယ်..."

အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ချင်ရှီဟွမ်သည် ထူထဲသော သံပြားကို ဖြတ်သန်းလာသည့် ကျောက်ကောင်း၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် သနားစိတ်ဝင်မည့်အစား စဉ်းစားတွေးတောနေပုံရလေသည်။

"အပူဟုတ်လား..."

"ရှောင်ဂျီ... ဒီအပူကို ငါတို့ အသုံးချလို့ ရနိုင်မလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ စွန့်ပစ်အပူကို ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်း ၏ သဘောတရားဖြစ်ပါသည်...]

[အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် အခန်းနံရံများတစ်လျှောက် ကြေးပိုက်များကို ရစ်ခွေပြီး ရေဖြည့်ထားနိုင်ပါသည်... ဘွိုင်လာအိုး၏ အပူက ရေကို ဆူပွက်စေမည်ဖြစ်ပြီး ယာဉ်အမှုထမ်းများ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားရန် (အကယ်၍ တီထွင်ပြီးပါက) ရေနွေးပူပူ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရုံသာမက ရေလှည့်ပတ်မှုစနစ်ဖြင့် အပူကိုပါ လျှော့ချပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်...]

[သို့မဟုတ် ဤလေပူများကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် 'အနီးကပ် ကာကွယ်ရေးစနစ်' တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပါသည်... အနီးကပ်လာဝံ့သူတိုင်း ကျက်သွားပါလိမ့်မည်...]

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏။

"အကြံကောင်းပဲ..."

သူသည် အလွန်ပူနေသော ယာဉ်၏ နံရံကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ကျောက်ကောင်း... အော်မနေနဲ့တော့... နောက်မှ မင်းအတွက် ရေခဲပုံးအနည်းငယ် ပို့ပေးဖို့ ဟူဟိုက်ကို ငါကိုယ်တော် ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"အခု ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဟိုစွန့်ပစ်ထားတဲ့ မြို့ရိုးကို ဝင်တိုက်လိုက်စမ်း..."

“ဒီသံချပ်ကာ ကြံ့ရဲ့ ဂျိုက လုံလောက်တဲ့ မာကျောမှုရှိမရှိ ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်တယ်..."

"ဝုန်း..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ဖုန်တမွတ်မွတ် ထသွားလေသည်။ ခိုင်ခံ့သော မြေသားမြို့ရိုးကြီးကို သံချပ်ကာယာဉ်က ဝင်တိုက်ကာ ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ ဆေးအနည်းငယ် ကွာကျသွားသည်မှလွဲ၍ လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချင်ရှီဟွမ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"နည်းနည်း နှေးပြီး ပူပေမယ့် မာကျောမှုက လုံလောက်တယ်..."

"နောက်တစ်ခါ မြို့ရိုးတွေနဲ့ ကြုံလာရင် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတွေ တူးနေဖို့ ဒုက္ခခံစရာ မလိုတော့ဘူး... ငါတို့ အဲဒါတွေကို တိုက်ရိုက် ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်ရုံပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် တာ့ယွမ်မြို့၏ အနောက်ဘက် လီငါးဆယ်အကွာရှိ လီချန်ရွာတွင်ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်၏။ အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ သာမန် ရွှံ့အုတ်အိမ်များနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာရှိ ဗိသုကာဟန်မှာ ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နံရံများ၊ အဝိုင်းခြမ်းပုံစံ တံခါးပေါက်များနှင့် ဧရိယာကို ဝန်းရံထားသည့် ကာကွယ်ရေးကျုံးတစ်ခု ပါဝင်ကာ ထင်ရှားသော နိုင်ငံခြားဝိသေသလက္ခဏာများကို ဆောင်နေလေသည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဝူရန်စစ်မြင်းပေါ်တွင် ခွထိုင်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သည်ရှစ်ရာက လိုက်ပါလာသည်။ သူသည် ဖြူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော အောက်ဘက်ရှိ ရွာကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

ရှန်းယွီက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဒီရွာရဲ့ တည်ဆောက်ပုံက နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင်တချို့ကို ပြသနေတယ်..."

သူ၏ဘေးတွင် မားကပ်စ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ရွာလယ်ခေါင်ရှိ အလံတစ်ခုပေါ်မှ စုတ်ပြဲနေသော်လည်း မှေးမှိန်စွာ မှတ်မိနိုင်သေးသည့် ရွှေရောင်လင်းယုန်အထိမ်းအမှတ် တံဆိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အသံများပင် တုန်ယင်နေလေသည်။

"အကွီလာ... လင်းယုန်တံဆိပ်တော်... အဲဒါ ရောမရဲ့ လင်းယုန်တံဆိပ်တော်ပဲ..."

မားကပ်စ်သည် သတိထားမှုအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး လက်တင်ဘာသာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါက မားကပ်စ်... ရောမဒသမတပ်မကြီးက တပ်မှူးပဲ... အထဲက ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့က ရောမလူမျိုးတွေ ဖြစ်နေသေးရဲ့လား..."

ရွာတစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် လေးလံသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ရွာတံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

ထွက်ပေါ်လာသူများမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဒုက္ခသည်များ မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ရာကျော်သာ ရှိသော်လည်း လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် စနစ်တကျ တပ်ဖြန့်ထားသော ခြေလျင်စစ်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စတုဂံပုံ ဒိုင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားတိုများ ချိတ်ဆွဲထားကြ၏။ သူတို့၏ သံချပ်ကာများမှာ မှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် ဖာထေးထားရပြီး အချို့မှာ သိုးရေများဖြင့်ပင် အစားထိုးထားရသော်လည်း သူတို့၏ ညီညာသော ခြေလှမ်းများနှင့် အေးစက်ခိုင်မာသော မျက်လုံးများက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့် စစ်သည်ရဲဘော်များ၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များရှိပြီး သူ၏ တစ်ခုတည်းသော လက်ဖြင့် ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကန်း စစ်သည်ဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် မားကပ်စ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် သတိထားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

စစ်သည်ဟောင်းက မပီသသော ပါသီယာဘာသာစကားဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘာလို့ အရှေ့တိုင်းသားတွေရဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရောမဘာသာစကားကို ပြောနေရတာလဲ..."

"ငါက မားကပ်စ်လေ... မင်းတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ငါ ရောက်လာပြီ..."

မားကပ်စ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိမ် ဟုတ်လား..."

စစ်သည်ဟောင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော ထုံထိုင်းမှုများ ရောယှက်နေသည့် အသံတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ရောမက အရမ်းဝေးလွန်းတယ်... ငါတို့ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်မသွားနိုင်ဘူး..."

သူသည် ဓားတိုကို မြှောက်ကာ ရှန်းယွီ၏ စစ်တပ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

"ငါတို့ကို ရှန်းနုံချန်ယွီက အလုပ်ခန့်ထားတာ... ငါတို့က ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့အတွက် ပိုက်ဆံယူထားတယ်... မင်းတို့က ချင်လူမျိုးတွေမလား... တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့... ရောမလူမျိုးတွေအတွက်တော့ စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးရတာက ဂုဏ်ယူစရာပဲ..."

သူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ရောမစစ်သည်ဟောင်း တစ်ရာခန့်သည် သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်ပြီး ဒိုင်းများကို ခေါင်းပေါ်နှင့် ဘေးဘက်များသို့ မြှောက်ကာ ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော လိပ်အခွံပုံစံ ခံတပ်ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ မြှားများနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် အထူးဖန်တီးထားသော ဂန္ထဝင် နည်းဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် လိပ်အခွံနှင့်တူသော ထိုခံတပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"ဒါက လိပ်အခွံပုံစံခံတပ်ဆိုတာလား..."

"တော်တော် ခိုင်ခံ့မယ့်ပုံပဲ..."

ရှန်းယွီသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ချလိုက်သည်။

"မားကပ်စ်... စကားပြောနေတာ တော်လောက်ပြီ... အခုအချိန်မှာ သူတို့က လက်သီးကိုပဲ နားလည်လိမ့်မယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ဓား ဒါမှမဟုတ် မြင်းကို အသုံးမပြုဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်... သူတို့က ငါ့ရဲ့ လက်သီးသုံးချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရင် သူတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်..."

မားကပ်စ်မှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွား၏။

"စစ်သူကြီးရှန်း... သူတို့က ငါတို့လူတွေပါ..."

"တိုက်ခိုက်ပြီးသွားရင် ငါတို့လူတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ရှန်းယွီက သူ၏ လည်ပင်းကို အသံမြည်အောင် ချိုးလိုက်သည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ... ငါ့ရဲ့ တောင်တန်းချေမှုန်းရေးစွမ်းအင်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဒီလိပ်အခွံကို အသုံးပြုရမယ်..."

ရှန်းယွီသည် ခံတပ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

ရောမစစ်သည်ဟောင်းများသည် ဤလူ့ဘီလူးကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ဒိုင်းများကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြ၏။

"တောင့်ထား... တောင့်ထား..."

မျက်လုံးတစ်ဖက်ကန်း စစ်သည်ဟောင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် ခံတပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်သီးကို ဖြည်းညင်းစွာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ ကြွက်သားများက ရေများကဲ့သို့ ညာဘက်လက်မောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

"ပထမ လက်သီး..."

"ဝုန်း..."

ဤလက်သီးချက်က ဒိုင်းတစ်ခုတည်းကို ထိမှန်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဒိုင်းနှစ်ခုကြားရှိ ဆက်ကြောင်းကို ထိမှန်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

အမြောက်ဆံတစ်လုံးကဲ့သို့ ဧရာမ အင်အားကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ရှေ့ဆုံးရှိ ရောမစစ်သည်နှစ်ဦးသည် ခုခံ၍မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် အင်အားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ လက်မောင်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ထုံကျင်သွားပြီး သူတို့သည် ဒိုင်းများနှင့်အတူ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ သူတို့နောက်ရှိ ရဲဘော်ရဲဘက်များစွာအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

တင်းကျပ်နေသော လိပ်အခွံပုံစံ ခံတပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

မျက်လုံးတစ်ဖက်ကန်း စစ်သည်ဟောင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာဖြူရော်သွားသည်။

"ဟာကွက်ကို ဖြည့်လိုက်... မြန်မြန် ဟာကွက်ကို ဖြည့်လိုက်..."

သူတို့ တန်းစီပြန်မပိတ်နိုင်မီမှာပင်...

"ဒုတိယ လက်သီး..."

ရှန်းယွီက ရှေ့သို့ တက်သွားသည်။ အောက်ဘက်မှ လာသော ဤလက်သီးချက်သည် ဒိုင်းတစ်ခု၏ အောက်ခြေကို တိုက်ရိုက် ထိုးချေလိုက်လေသည်။

"ဒိုင်း..."

သံဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ထိုထူထဲသည့် သစ်သားဒိုင်းမှာ ဤလက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားလေပြီ။ သစ်သားစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ဒိုင်းကိုင်စစ်သည်မှာ အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖက်၍ လဲကျသွား၏။

ကျန်ရှိနေသော ရောမလူမျိုးများမှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ပါသီယာမြင်းတပ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ရှန်းနုံလူမျိုးများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဒိုင်းတစ်ခုကို သာမန်လက်ချည်းသက်သက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်သူကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ ဤသည်က လူမှ ဟုတ်ပါလေစွ။ ၎င်းသည် လူယောင်ဖန်ဆင်းထားသော ဘီလူးကောင်ကြီးသာ ဖြစ်ချေမည်။

"တတိယ လက်သီး..."

ရှန်းယွီသည် သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

"ရပ်ပါ... ရပ်ပါ... ငါတို့ လက်နက်ချပါပြီ..."

မျက်လုံးတစ်ဖက်ကန်း စစ်သည်ဟောင်းသည် သူ၏ ဓားတိုကို ပစ်ချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် သေရမည်ကို မကြောက်ပေ။ ဤအဆင့်ရှိသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို သူတို့ကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်နေသော အကြွင်းအကျန်အဖွဲ့လေးက ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပါက တစ်ဖက်သတ် အသတ်ခံရရုံသာရှိမည်ဖြစ်၏။

ရှန်းယွီသည် လက်သီးကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ သစ်သားစများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒါပဲလား... ဘယ်လောက်တောင် ပျင်းစရာကောင်းလိုက်လဲ..."

"ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပျော့ညံ့နေတာပဲ..."

မားကပ်စ်သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကန်း စစ်သည်ဟောင်းကို ထူမလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ဖက်ကာ ငိုကြွေးနေကြ၏။ တပ်မတစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်သော်လည်း တိုင်းတစ်ပါးတွင် နိုင်ငံသားအချင်းချင်း ဆုံတွေ့ရခြင်းက ကာကွယ်မှုအားလုံးကို ဖြိုခွင်းရန် လုံလောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤပျောက်ဆုံးနေသော ရောမတပ်မကြီးကို တာ့ယွမ်မြို့သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ ချင်ရှီဟွမ်သည် နန်းတော်အတွင်းရှိ စပျစ်နွယ်စင်အောက်တွင် ထိုင်ကာ အသစ်ချက်ထားသော ဝိုင်အရက်ကို မြည်းစမ်းနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ကို ခေါ်လာပါပြီ..."

ရှန်းယွီက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာ၏။

"သူတို့က အရိုက်ခံနိုင်တာတော့ မှန်တယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒါလောက်ပါပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ရောမလူမျိုး တစ်ရာကျော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အကြောက်တရားများ ရှိနေသော်လည်း စည်းကမ်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော တည်ငြိမ်မှုက ပို၍ များပြားနေ၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူသည် မားကပ်စ်ကို ဤလူများကို သွားရောက် နှစ်သိမ့်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် အနီးနားတွင် မြေပုံတစ်ခုကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ကျန်းလျန်ထံသို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းလျန်... မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ..."

ကျန်းလျန်သည် မြေပုံပေါ်ရှိ ပိုးလမ်းမကြီး၏ အဆက်ဖြစ်သော အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ကုန်ကျစရိတ်တွေကို တွက်ချက်နေတာပါ..."

"ဘာကုန်ကျစရိတ်တွေကို တွက်ချက်နေတာလဲ..."

"သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကုန်ကျစရိတ်တွေပါ..."

ကျန်းလျန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးတို့ တာ့ယွမ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ရှန်းယန်နဲ့ အရမ်းဝေးလွန်းတယ်...အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းနဲ့ ပိုးသားတွေကို ဒီနေရာကို သယ်ဆောင်လာတဲ့ အချိန်မှာတင် ကုန်ကျစရိတ်က ဆယ်ဆလောက် တက်သွားပြီ... အနောက်ဘက် ပါသီယာ ဒါမှမဟုတ် ရောမအထိ ဆက်သွားဖို့ဆိုရင် အမြတ်အစွန်း ကြီးမားနိုင်ပေမယ့် အန္တရာယ်ကလည်း ကြီးမားပါတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကြားထဲမှာ ကျယ်ပြောလှတဲ့ သဲကန္တာရတွေနဲ့ နှင်းတောင်တွေ ရှိနေတယ်... မီးရထားလမ်းကို ဒီနေရာမှာ အချိန်တိုအတွင်း တည်ဆောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကုန်ကျစရိတ်တွေကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒီပိုးလမ်းမကြီးက ကြီးမားတဲ့ ကုန်သွယ်မှုကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ဇိမ်ခံလမ်းမကြီးအဖြစ်သာ ရှိနေပါလိမ့်မယ်..."

ယင်းကို ကြားသောအခါ ချင်ရှီဟွမ်လည်း အတွေးနက်သွားလေသည်။

အမှန်ပင်... အကွာအဝေးသည် ရှေးခေတ် အင်ပါယာများ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူးရှပ်စ်ဟု အမည်ရသော မျက်လုံးတစ်ဖက်ကန်း ရောမစစ်သည်ဟောင်းက မားကပ်စ်၏ ဘာသာပြန်ဆိုမှုမှတစ်ဆင့် ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ကြီးမြတ်လှတဲ့ ချင်ဧကရာဇ်မင်းကြီး... သင်က ရောမကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် တကယ်တော့... ကုန်းလမ်းကနေ သွားဖို့ မလိုပါဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်နှင့် ကျန်းလျန်တို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကုန်းလမ်းက မဟုတ်ဘူးလား..."

လူးရှပ်စ်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သိုးရေစာလိပ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ယင်းမှာ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော အဖိုးတန် ရေကြောင်းပြမြေပုံ အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့က ရေလမ်းကနေ လာခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်မျိုးတို့က ပင်လယ်နီကနေ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်သန်းကာ ရှန်တူးရဲ့ ကမ်းရိုးတန်းကို ရောက်ရှိခဲ့တာပါ..."

သူသည် မြေပုံပေါ်ရှိ ကောက်ကွေ့နေသော အပြာရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ လေတစ်ခု ရှိတယ်... နွေရာသီတိုင်းမှာ အရှေ့ဘက်ကို တိုက်ခတ်ပြီး ဆောင်းရာသီတိုင်းမှာ အနောက်ဘက်ကို တိုက်ခတ်တယ်..."

"အကယ်၍ သင်က အဲါလေကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရင် သင်္ဘောတစ်စင်းက ပျံသန်းသွားနိုင်တယ်..."

"ငါတို့က အဲဒါကို... မုတ်သုံလေလို့ ခေါ်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။

"မုတ်သုံလေ ဟုတ်လား..."

"ရှောင်ဂျီ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ 'အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာ မုတ်သုံလေစီးကြောင်း' ဖြစ်ပါသည်...]

[သူပြောတာ မှန်ကန်ပါသည်... အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့က မုတ်သုံလေပုံစံများကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုပြီး ရေလမ်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို အသုံးချနိုင်မည်ဆိုပါက ကုန်ကျစရိတ်မှာ ကုန်းလမ်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာမူ အဆတစ်ရာ ပိုများလာမည် ဖြစ်ပါသည်...]

[ထို့အပြင် ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီး၌ ပထမဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ ရေနွေးငွေ့သင်္ဘော ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါသည်... ယင်းက ကျောက်မီးသွေး လိုအပ်နေသေးသော်လည်း ရွက်ဖျင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုပါက...]

[အရှင်မင်းကြီးသည် အရှေ့ပင်လယ်မှ မြေထဲပင်လယ်အထိ တိုက်ရိုက် သွယ်တန်းထားသော 'ရေကြောင်း ပိုးလမ်းမကြီး' တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လာမည် ဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်မှာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် အသံများပင် မြည်သွားလေသည်။

"ကောင်းတယ်..."

"ကုန်းလမ်းကိုလည်း ငါကိုယ်တော် တည်ဆောက်မယ်... ပြီးတော့ ရေလမ်းကိုလည်း ငါကိုယ်တော် အသုံးပြုမယ်..."

"လျူပန်ဆီ အမိန့်ပေးလိုက်..."

"အဲဒီသိုးမွေးနဲ့ စပျစ်သီးခြောက်တွေကို စွဲလမ်းနေတာ ရပ်လိုက်တော့လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်..."

"အရှေ့ပင်လယ်မှာ စစ်မှန်တဲ့ 'သမုဒ္ဒရာဖြတ်ကျော် ကုန်သည်သင်္ဘောအုပ်စု'တစ်ခုကို သူ့ကို ဖွဲ့စည်းခိုင်းလိုက်..."

"သင်္ဘောသားတွေကို စုဆောင်းစမ်း... အဲ့ရောမလူမျိုးတွေလို ဆံပင်ရွှေရောင် သတ္တဝါဆန်း'တွေ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူတို့က ရေကြောင်းပြပညာကို နားလည်သရွေ့ ငါကိုယ်တော် သူတို့ကို လစာအများကြီး ပေးမယ်..."

"ဒီမြေပုံပေါ်က အပြာရောင် ပင်လယ်ပြင်တိုင်းမှာ မဟာချင်ရဲ့ နဂါးအလံကို ငါကိုယ်တော် စိုက်ထူမယ်..."

တာ့ယွမ်မြို့၏ ညချမ်းမှာ ကြယ်ရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မြို့ရိုးထက်တွင်ရပ်ကာ အနောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ငေးကြည့်နေ၏။

ထိုနေရာတွင် ပါသီယာ၊ ရောမနှင့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"မော့သု ထွက်ပြေးသွားပေမယ့် သူ အဝေးကြီး ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ရေလမ်းကြောင်း ပွင့်သွားတာနဲ့ ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုလိုမျိုး သူ့ကို အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ပစ်မယ်..."

ထိုစဉ် အလျင်စလို ခြေသံတစ်ချို့က ည၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

ကျောက်ကောင်းသည် မကြာမီကမှ လက်ခံရရှိထားသော အလင်းပြသင်္ကေတ အမှာစာ၏ ဘာသာပြန်ချက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မောဟိုက်လျက် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြေးတက်လာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ရှန်းယန်က အရေးပေါ် သတင်းပါ..."

"ဘာကိစ္စလဲ..."

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အိမ်ရှေ့စံမင်းသား သူ..."

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ စကားများမှာ ထစ်ငေါ့နေ၏။

ချင်ရှီဟွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဘာဖြစ်လို့လဲ... သူ နေမကောင်းလို့လား... ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ပုန်ကန်လို့လား..."

"မ... မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျောက်ကောင်းက တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား သူ... သူ အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လို့ပါ..."

"ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"အဲ့မိုက်လုံးကြီးတဲ့သား... ငါကိုယ်တော် ထွက်လာတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... ငါ့ရဲ့ ကျောင်းကို သူက ရဲရဲတင်းတင်း ဖျက်ဆီးပစ်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"လ... လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး…”

ကျောက်ကောင်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူက နံရံတွေကို ဖြိုချလိုက်တာပါ... သူက ပြောတယ်... ဗဟုသုတကို နံရံတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့မထားသင့်ဘူးတဲ့... ရှန်းယန်က သာမန်ပြည်သူတွေအားလုံး ကျောင်းထဲဝင်ပြီး တရားနာနိုင်ဖို့ သူက လိုလားနေတာပါ..."

"ပြီးတော့... သူက လက်မှုပညာရှင်တွေနဲ့ လယ်သမားတွေကို စာဖတ်ဖို့နဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ သင်ယူနိုင်ဖို့ အထူးရည်ရွယ်ပြီး ညကျောင်းဆိုတာကိုလည်း စတင်ခဲ့ပါတယ်..."

"အခု ရှန်းယန်မြို့မှာ ညဘက်တွေက နေ့ဘက်ထက်ပိုပြီး စည်ကားနေပါတယ်... စာအံနေတဲ့ လူတွေရဲ့ အသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေသော မျက်မှောင်များ ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကျေနပ်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

"နံရံတွေကို ဖြိုချလိုက်တယ် ဟုတ်လား..."

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်..."

"အဲ့ကောင်လေးက နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီပဲ..."

"ငါကိုယ်တော်က ရန်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ နံရံတွေကို အသုံးပြုတယ်... သူက မသိနားမလည်မှုကို တွန်းလှန်ဖို့ အသိပညာကို အသုံးပြုတယ်..."

"မဟာချင်ကို သူ့ဆီ လွှဲပေးထားဖို့ ငါကိုယ်တော် စိတ်ချလို့ ရပြီထင်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လှည့်ကာ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြန်ရမယ့် အချိန်တန်ပြီ..."

"အနောက်ဘက်ဒေသတွေကိုလည်း ဖြေရှင်းပြီးပြီ... ရေလမ်းကြောင်းကလည်း ပွင့်သွားပြီ..."

"နံရံတွေ ဖြိုချခံလိုက်ရတဲ့ အဲ့ဒီရှန်းယန်က ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို သွားကြည့်ဖို့ ငါကိုယ်တော် ပြန်သင့်ပြီ..."