အခန်း ၆၆

အခန်း (၆၆) တံတိုင်းကို ဖြိုချလိုက်သော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော စာလုံးကြီးပိုစတာ

ရှန်းယန်၏ ညချမ်းအချိန်များသည် မည်းမှောင်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

အစက်အပြောက်များဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်ထားသော သံချပ်ကာကြံ့ကြီးသည် ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် အင်ပါယာမြို့တော်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာစဉ် လေညင်းခံရန် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ လမ်းမှားလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ခွေးအချိန် ရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ညမထွက်ရအမိန့်အောက်တွင် အုတ်ဂူတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ့ရှိသော ရှန်းယန်မြို့သည် ယခုအခါ မီးတောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

အာဖန်းနန်းတော်ဘက်ဆီသို့ ကြီးမားလှသော အလင်းတိုင်ကြီးအချို့က ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ တိမ်တိုက်များကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ မြို့တော်၏ တောင်ဘက်ရှိ တက္ကသိုလ်နယ်မြေတွင်ကား သေမျိုးတို့၏ကမ္ဘာသို့ ကျဆင်းလာသော တောက်ပသည့် နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပို၍ပင် လင်းထိန်နေလေသည်။

ရေနံဆီ လမ်းမီးတိုင် အရေအတွက်မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆက်တိုက်ထွန်းလင်းထားသဖြင့် လမ်းမများမှာ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေ၏။

ဆူညံသံများ၊ စာဖတ်သံများနှင့် စက်ယန္တရားများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကိုပင် ကျုံးကိုဖြတ်၍ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်လေသည်။

"ဒါက...ဒါက ရှန်းယန်လား..."

ယာဉ်၏ဘေးတွင် စောင့်ကြပ်လျက် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှန်းယွီသည် သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်ကို အံ့ဩတကြီး ဖွင့်ထားလေသည်။

"အနောက်ဘက်ဒေသများက ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲတွေထက်တောင် ဘာလို့ ပိုပြီး စည်ကားနေသလို ခံစားရတာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်ကများ ပုန်ကန်နေလို့လား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အလင်းရောင်ပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်၏။

"ပုန်ကန်တာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... ပုန်ကန်တယ်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ အသက်ကို တန်ဖိုးထားသေးတဲ့ သူတွေအတွက်ပဲ... ဒီလူတွေကတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဆူညံနေသော အသံများကို နားထောင်ရန် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး

"ဒီလူတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး..."

"သွားကြစို့... အရာရှိတွေကို သတိမပေးနဲ့... ငါတို့ တိတ်တိတ်လေး ဝင်သွားပြီး ကြည့်ရအောင်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သာမန်အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ကာ ယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။ ရှန်းယန်မြို့၏ တောင်ဘက် တစ်ချိန်က အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်၏ ပတ်လည်တံတိုင်း တည်ရှိခဲ့ရာ နေရာတွင် ဖြစ်၏။

ကျောက်ကောင်း အစီရင်ခံခဲ့သည့်အတိုင်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် တံတိုင်းကို တကယ်ပင် ဖြိုချခဲ့လေပြီ။ တစ်ချိန်က မြင့်မားလှသော အနီရောင်တံတိုင်းကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ နေရာတွင် သပ်ရပ်သော သံပန်းရံများ၊ ဖွင့်ထားသော ဂိတ်တံခါးများစွာဖြင့် အစားထိုးထားလေသည်။

သို့သော် ချင်ရှီဟွမ်ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စေဆုံးအရာမှာ တံတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူအများအပြား ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလွန်းလှပေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ရင်ပြင်ကြီးထဲတွင် အဝတ်အစား အမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဝတ်ရုံရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများ၊ လက်မောင်းဗလာဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော အင်္ကျီတိုများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လက်မှုပညာရှင်များ ပါဝင်ပြီး ခါးစည်းအေပရွန်များ ဝတ်ဆင်ထားသော သားသတ်သမားများနှင့် ဂျုံမှုန့်များ ပေကျံနေသော စားဖိုမှူးများပင် ပါဝင်လေသည်။

သူတို့သည် ရန်ဖြစ်နေကြခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ ပြဇာတ်ကြည့်နေကြခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ရင်ပြင်တွင် စိုက်ထူထားသော ဧရာမ သစ်သားကျောက်သင်ပုန်းကြီးများ အနီးတွင် စုရုံးကာ မျက်နှာများ နီရဲလာသည်အထိ ငြင်းခုံနေကြလေသည်။

"အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ..”

ချင်ရှီဟွမ်က ကျောက်သင်ပုန်းများကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အရှင်မင်းကြီး အဲဒါတွေက ကျောက်သင်ပုန်းတွေပါ... သူတို့ကို ကျောက်ပြားတွေ ဒါမှမဟုတ် အမည်းရောင် သစ်စေးသုတ်ထားတဲ့ သစ်သားပြားတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ...]

[စာရေးဖို့ အသုံးပြုတဲ့ အဖြူရောင် မြေဖြူခဲကိုတော့ ဂျစ်ပဆမ်မှုန့်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ...]

[ဤသည်ကား ကုန်ကျစရိတ်နည်းပါးသော အခြေခံပညာရေးအတွက် နတ်ဘုရားကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်... အတိတ်တုန်းက ဝါးစာလိပ်များပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ထွင်းဖို့က အရမ်းနှေးကွေးပြီး စက္ကူပေါ်မှာ ရေးဖို့ကလည်း အရမ်းဈေးကြီးလွန်းပါတယ်... ဤအရာတစ်ခုတည်းကသာ ရေးလိုက် ဖျက်လိုက်နဲ့ အကြိမ်တစ်သောင်းလောက်အထိ အသုံးပြုနိုင်တာပါ...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးထွက်ကာ ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

မြေဖြူမှုန့်များ ပေကျံနေသော လက်များဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ရှုပ်ထွေးသော ဂျီဩမေတြီ ပုံကြမ်းတစ်ခုဖြစ်သည့် မောင်းတံနိယာမ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲနေလေသည်။

"အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါ..."

လူငယ်က ကျောက်သင်ပုန်းကို ခေါက်လိုက်ပြီး စကားပြောနေစဉ် တံတွေးများ လွင့်စဉ်သွားကာ

"အာခီးမီးဒီးစ်ရဲ့ အဆိုအရ... အိုး မဟုတ်ဘူး... မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စက်မှုသဘောတရား နိယာမများအရ အားစိုက်ရတဲ့ မောင်းတံက လုံလောက်အောင် ရှည်လျားနေသရွေ့ ငါတို့က ကျင်းတစ်ထောင်ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးကို မတင်ဖို့အတွက် ခွန်အားတစ်ကျင်းကိုပဲ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်..."

အောက်ဘက်ရှိ ဝက်သားသတ်သမားတစ်ယောက်က လက်မခံဘဲ သူ၏ ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ငါက တစ်သက်လုံး ဝက်တွေကို သတ်လာတာ... ခွန်အားဆိုတာ အသားထဲကလာတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... ဘယ်လို မောင်းတံမျိုးက ခွန်အားကို သက်သာစေနိုင်မှာလဲ... ငါ့အတွက် ဝက်တစ်ကောင်ကို မကြည့်စမ်းပါလား..."

လူငယ်ကလည်း စိတ်မဆိုးဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... မလောပါနဲ့... ခင်ဗျား ဝက်သတ်ဖို့ သုံးတဲ့ အဲ့ဒီချိတ်ရှည်ကြီးလေ... ဝက်ရဲ့ ခြေထောက်ကို တိုက်ရိုက်မတာထက် ချိတ်နဲ့ဆွဲချိတ်ရတာ ပိုမလွယ်ကူဘူးလား... အဲဒါ မောင်းတံပဲ..."

"ဟေ..."

သားသတ်သမားက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"အဲဒါက... အဓိပ္ပာယ်ရှိသလိုပဲနော်..."

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သဘောကျဖွယ် ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်တွင်ရပ်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ချင်ရှီဟွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးနေလေသည်။

မှူးမတ်များသာ ပညာသင်ကြားနိုင်သော ခေတ်ကာလကို သူ ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။ ထိုအချိန်က အသိပညာဆိုသည်မှာ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အထွတ်အမြတ်ထားရာ ဖြစ်သကဲ့သို့ အသက်ကင်းမဲ့နေလေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်ကား အသိပညာသည် သားသတ်သမားတစ်ဦး၏ ပါးစပ်ဖျားမှ အဓိပ္ပာယ် တစ်ခု၊ လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဤငြင်းခုံမှုသည် နေ့စဉ်ဘဝ၏ ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဒါက... ပြည်သူတွေရဲ့ အသိဉာဏ်ပညာ နိုးကြားလာတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်၏။

ထိုစဉ် လျင်မြန်သော မောင်းခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"လမ်းဖယ်ပေးကြပါ... လမ်းဖယ်ပေးကြပါ... မဟာချင် ညနေခင်းသတင်းစာရဲ့ နောက်ဆုံးထုတ် ထွက်လာပါပြီ... သတင်းစာ ကပ်ပါမယ်... သတင်းစာ ကပ်ပါမယ်..."

မင်နံ့များ ရနေသော ဧရာမစက္ကူထပ်ကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သတင်းစာပို့သော ကလေးငယ်အချို့သည် ရင်ပြင်အလယ်ရှိ ဧရာမ ကြော်ငြာသင်ပုန်းကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြလေသည်။

ထိုနေရာကို မူလက အလိုရှိသူများ၏ ပိုစတာများကို ကပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် သတင်းထုတ်ပြန်ရေး ဗဟိုဌာနတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ကော်များ သုတ်လိမ်းကာ သတင်းစာကို ကပ်လိုက်သည်။ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြီးစီးသွား၏။

လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဒီရေတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြလေသည်။

"မြန်မြန်ဖတ်ပြပါဦး... ဒီနေ့ သတင်းက ဘာလဲ..."

ယ

စာမတတ်သူများက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ငါ ဖတ်ပြမယ်…”

စာတတ်သော အောက်ခြေအရာရှိတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်၏။

"ပထမစာမျက်နှာ ခေါင်းစီးသတင်း - အနောက်ဘက်ဒေသများတွင် ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲရရှိ... ပထမချင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် စစ်ချီတော်မူ... နတ်မီးပျံကျီးကန်းက ရှန်းနုံမြင်းတပ်ကို ချေမှုန်း... ချန်ယွီမော့သု ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေး..."

"ကောင်းတယ်..."

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘုန်းတော်... မဟာချင်အင်ပါယာ သောင်းသက်တိုင် တည်တံ့ပါစေ..."

အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများက ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ချီးကျူးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ရှီဟွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားလေသည်။ သာမန်ပြည်သူများ၏ စစ်မှန်သော ထောက်ခံမှုကို ရရှိခြင်းဟူသည့် ဤခံစားချက်မှာ အေးစက်နေသော နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်ထက် အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ နွေးထွေးလှပေသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် အရာရှိ ဖတ်ပြလိုက်သော ဒုတိယမြောက် သတင်းကြောင့် ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။

"ဒုတိယစာမျက်နှာ - အရာဝတ္ထုများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းနှင့် ဘုရင်များ၏ နတ်ဘုရားအာဏာအပေါ် ငြင်းခုံခြင်း... အမည်မသိ ပညာရှင်တစ်ဦးထံမှ သံသယများ..."

တစ်နေရာလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အရာရှိက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်၏။

"...မိုးကြိုးဆိုတာ နတ်ဘုရားရဲ့ ပြစ်ဒဏ်မဟုတ်ဘဲ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားတစ်ခုဆိုတာ ငါတို့ သိတဲ့အတွက်... ကမ္ဘာမြေဟာ လေးထောင့်မဟုတ်ဘဲ စက်လုံးတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိတဲ့အတွက်... ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံ၏အမိန့်တော်အရဆိုတာက... အဲ့ဒီဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းကင်ဘုံက အဘိုးအိုဆီက အမိန့်လား ဒါမှမဟုတ်... အမှန်တရားကို သိရှိနားလည်ထားတဲ့ သူတွေဆီက အမိန့်လား..."

"အကယ်၍ လူတွေက မျောက်တွေကနေ ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုရင် (ရှောင်ဂျီ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုဝှက်ထားမှု၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး)... အဲဒါဆိုရင် ဧကရာဇ်ကလည်း... မျောက်ကနေ ဆင်းသက်လာတာလား..."

“ဟူး….”

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်တွင် လူများ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤသည်ကား နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုပင် ယဖြစ်သည်။ ဤသည်ကား သေဒဏ်ထိုက်သော ပြစ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီ၏ လက်သည် ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သတင်းစာပို့သော ကလေးများကို ဓားသွားများကဲ့သို့ စကင်ဖတ်နေလေသည်။

"အဲ့ဟာကို ဘယ်သူရေးတာလဲ... ငါ သွားပြီး သူ့ကို ခုတ်ပိုင်းပစ်မယ်..."

သို့သော် ချင်ရှီဟွမ်က လက်ကို မြှောက်ကာ ရှန်းယွီကို တားဆီးလိုက်၏။

သူသည် နေကာမျက်မှန်ကို ပြင်တပ်လိုက်ပြီး နံရံတွင် ကပ်ထားသော ဧရာမ သတင်းစာကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော စာလုံးကြီးပိုစတာပင် ဖြစ်လေသည်။

လက်ရေးမှာ သပ်ရပ်ပြီး ယုတ္တိဗေဒမှာ ရှင်းလင်းကာ မဟာချင် သဘာဝသိပ္ပံအခြေခံမှ အငြင်းပွားဖွယ်ရာများကိုပင် ကိုးကားထားလေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ….”

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ ပါဝင်မနေပေ။

"ဒါက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား တံတိုင်းကို ဖြိုချပြီးနောက်မှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရာလား..."

"သွားကြစို့... အဲ့ဒီပုန်ကန်တတ်တဲ့သားကို သွားတွေ့ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်း (ယခင်က အဓိပတိ၏ စာကြည့်ခန်း)

တစ်ချိန်က ဝါးစာလိပ်များ စုပုံနေသော စာအုပ်စင်များကို ယခုအခါ ဖိုင်တွဲများ အပြည့်ပါရှိသော သံဗီဒိုများဖြင့် အစားထိုးထားလေသည်။ တောက်ပသော ဇီဝဓာတ်ငွေ့ မီးအိမ်များကို မျက်နှာကြက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားရာ အခန်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း လင်းထိန်နေစေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ကြီးမားလှသော စားပွဲခုံကြီးပေါ်တွင် ငုံ့ကာ လက်ထဲတွင် အနီရောင် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ အတည်ပြုပေးနေ၏။

သူသည် ပို၍ ပိန်ချုံးလာပြီး အသားအရေ ညိုမည်းလာသော်လည်း ပိုမို၍ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ရှိလာလေသည်။ သူ၏ ပညာရှင်ဝတ်ရုံများကို သပ်ရပ်သော ကျုံရှန်းဝတ်စုံဖြင့် အစားထိုးထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ကပ်များတွင် မြေဖြူမှုန့်များ ပေကျံနေလေသည်။

"ဒီဘတ်ဂျက်က အဆင်မပြေဘူး... ဖြတ်လိုက်... ငါတို့က အဆောက်အအုံတွေချည်းပဲ တည်ဆောက်နေလို့ မရဘူး... ကိရိယာတွေ ဝယ်ဖို့လိုတယ်..."

"အဲ့ဒီရေနွေးငွေ့ရက်ကန်းစင်အတွက် မူပိုင်ခွင့်ကြေးတွေကို နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို ညှိနှိုင်းခိုင်းလိုက်... တီထွင်သူကို အရှုံးခံခိုင်းလို့ မရဘူး..."

စာရွက်များကို ပြင်ဆင်နေစဉ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ဘေးရှိ အတွင်းရေးမှူး (လူငယ် မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦး) ကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းသားလေး... ခဏလောက် အနားယူပါဦး..."

အတွင်းရေးမှူးက နှလုံးနာကျင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းသားလေးက သုံးညဆက်တိုက် အိပ်မပျော်ဘဲ နေခဲ့တာပါ..."

"အနားယူရမယ်... ခမည်းတော်က အနောက်ဘက်မှာ တိုက်ပွဲဝင်နေတာ... ငါက ဒီနေရာမှာ တာဝန်ပေါ့ဆခဲ့ရင် လူတွေ သေကုန်လိမ့်မယ်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သွေးကြောများ နီရဲနေသော သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

ကြေညာသံမရှိသကဲ့သို့ ခြေသံလည်း မရှိပေ။

အရိပ်တစ်ခုက တံခါးပေါက်မှ အလင်းရောင်ကို ကွယ်သွားစေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး အလုပ်များနေပုံပဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင် ဘောပင်သည် စားပွဲပေါ်သို့ တောက်ခနဲ ကျဆင်းသွားလေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ခရီးပန်းနေသော်လည်း တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ခ... ခမည်းတော်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် စားပွဲကို အလျင်အမြန် ကွေ့ပတ်သွားကာ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

"သားတော်... သားတော်က အရှင်မင်းကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာကို မသိခဲ့ပါဘူး... ကြိုဆိုဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တဲ့အတွက် သေဒဏ်ထိုက်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ့ကို ထရန် မပြောဘဲ စားပွဲဆီသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားကာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ပြင်ဆင်နေသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကောက်ယူလိုက်၏။

"ညကျောင်းများ၏ အတိုင်းအတာကို တိုးချဲ့ရန် အတည်ပြုချက်... လက်မှုပညာရှင်များ၏ ခံစားခွင့်များ တိုးမြှင့်ရေးဆိုင်ရာ သတိပေးချက်... ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ငြင်းခုံမှုများကို ခွင့်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ... ယာယီစည်းမျဉ်းများ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ထလော့..."

"ဒီနေရာကို လာရာလမ်းမှာ ရှန်းယန်မြို့ကို ငါကိုယ်တော် မြင်ခဲ့တယ်... လင်းထိန်ပြီး စည်ကားနေတာပဲ... မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အမှားလုပ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်များကို ဘေးချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ခမည်းတော်... သားတော်... သားတော်က တက္ကသိုလ်ရဲ့ တံတိုင်းကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဖြိုချလိုက်ပါတယ်..."

"တံတိုင်းကို ဖြိုချလိုက်တယ်ဆိုရင်လည်း ရှိပါစေတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီတံတိုင်းက ဘာကိုမှ တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး..."

"ဒါပေမယ့် ဖူစု..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် နံရံမှ သူ ဆွဲခွာလာသော သတင်းစာကို သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"ဒါဟာ... ဒါဟာကို မင်း ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ခေါင်းစီးသတင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

"ခမည်းတော်... ဒီဟာက ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှု တစ်ခုပါ..."

"ဆွေးနွေးမှု ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

“ငါကိုယ်တော်က မျောက်ကနေ ဆင်းသက်လာတာလားဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေကြတာလား..."

ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုသည် ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည့် အမှတ်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။ အနီးရှိ အတွင်းရေးမှူးမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် စားပွဲအောက်သို့ တိုက်ရိုက် တွားသွားဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ဤသည်ကား ထာဝရဧကရာဇ်ကြီးအား ဤကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ကြည့်ဝံ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ခမည်းတော်... အမှန်တရားဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မီးစက်ကွင်း အတွင်းမှာပဲ တည်ရှိတယ်လို့ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမယ့် အချက်အလက်တွေကနေ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့လည်း သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်..."

"သားတော်တို့က လူတိုင်းကို ကျောင်းမှာ ရူပဗေဒ၊ ဓာတုဗေဒနဲ့ ဇီဝဗေဒတွေကို သင်ကြားပေးပြီး ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်နေတဲ့ နိယာမတွေကို သူတို့ကို ပြောပြပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ရဲ့ တွေးတောမှုတွေကို တားဆီးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"အကယ်၍ သားတော်တို့က ဒါကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ပင်မယ်ဆိုရင်... အဲဒါက ခေါင်းလောင်းခိုးရင်း နားပိတ်ထားသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်... အဲဒါက မဟာချင်ရဲ့ သိပ္ပံပညာဟာ အတုအယောင်ဖြစ်ပြီး လိမ်လည်မှုတစ်ခုလို့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောပြနေသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့ကြောင့် သားတော် ယုံကြည်တာက ၎င်းကို ပိတ်ဆို့တာထက် လမ်းညွှန်ပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်..."

"ပြည်သူတွေကို စကားပြောခွင့်ပြုလိုက်ပါ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျမသွားပါဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ သားကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကိုသာ ကိုးကားပြီး လက်အောက်ခံကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သော ပညာတတ် ပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်များ၊ ကိုယ်ပိုင်ယုတ္တိဗေဒများ ရှိနေပြီး အင်ပါယာ၏ အာဏာကို စိန်ခေါ်ဝံ့သည့် သတ္တိပင် ရှိနေလေပြီ။

ဤသတ္တိသည် မသိနားမလည်မှုမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းပြချက် များအပေါ် ယုံကြည်မှုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

မည်မျှ ကြာညောင်းသွားသနည်းဆိုလျှင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ့ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ ကွပ်မျက်တော့မည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားလေသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ရှီဟွမ်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား..."

ရယ်မောသံမှာ လှိုက်လှဲလှသဖြင့် ခေါင်မိုးပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

"ကောင်းတယ်... ပြည်သူတွေကို စကားပြောခွင့်ပြုလိုက်ပါ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျမသွားပါဘူးဆိုတဲ့ စကားက ကောင်းလိုက်တာ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ပခုံးကို ပြင်းထန်စွာ ပုတ်လိုက်ရာ သူ့ကိုပင် လဲကျသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"မင်းကောင်လေး... နောက်ဆုံးတော့ မင်း ငါကိုယ်တော်နဲ့ နည်းနည်း တူလာပြီပဲ..."

"ဒါပေမယ့်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံနေအသံထား ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှလာလေသည်။

"ငါကိုယ်တော့်ကို မျောက်လို့ခေါ်ပြီး ဆောင်းပါးရေးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီကောင်... ငါကိုယ်တော် သူ့ကို မသတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် အရမ်းမကျေနပ်ဘူး..."

"သွား... ငါကိုယ်တော့်အတွက် သတင်းစာထဲမှာ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ထည့်လိုက်..."

"ခေါင်းစဉ်က... မျောက်တွေကနေ နဂါးတွေအဖြစ် ဘယ်လို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသလဲဆိုတာဖြစ်ရမယ်..."

"အဲ့ဒီစာအုပ်ပိုးကောင်တွေကို ပြောလိုက်... သဘာဝရဲ့ ရွေးချယ်မှု၊ အသင့်တော်ဆုံး သူတွေ ရှင်သန်နိုင်မှု... ငါကိုယ်တော်က ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရှန်းနုံတွေကို အဖေလို့ ခေါ်လာတဲ့အထိ ရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့တာက ငါကိုယ်တော်ဟာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုရဲ့ အောင်နိုင်သူဖြစ်လို့ပဲ..."

"သူ့မျက်နှာ ရောင်ရမ်းသွားတဲ့အထိ ရိုက်ဖို့အတွက် သိပ္ပံနည်းကျ အကြောင်းပြချက်တွေကို အသုံးပြုလိုက်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာအံ့ဩမှု အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

"သားတော်... အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်..."

"သားတော် အခုပဲ သွားရေးလိုက်ပါမယ်... ကိုယ်တိုင်ရေးပါမယ်..."

သားအဖနှစ်ဦးကြားရှိ နိုင်ငံရေးမုန်တိုင်းကို အလွန်ခေတ်မီသော စကားလုံးစစ်ပွဲ တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ချင်ရှီဟွမ်သည် ဤအရာကြောင့် သူ၏ သတိကို မလျှော့ချခဲ့ပေ။

သူသည် တက္ကသိုလ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မည်သည့်အခါမျှ မအိပ်စက်သော ဤမြို့တော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ပြည်သူတွေရဲ့ အသိဉာဏ်ပညာ နိုးကြားလာခြင်းက ကောင်းတဲ့အရာဖြစ်သလို ဆိုးတဲ့အရာလည်းဖြစ်တယ်..."

"လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဒီအဖွဲ့ကို အနာဂတ်မှာ ဦးဆောင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်က ခေတ်မီမှုရဲ့ တန်ဖိုးပါပဲ...]

[တစ်ဦးတည်းပိုင် အာဏာဟာ မလွှဲမရှောင်သာ စိန်ခေါ်ခံရမှာပါ... အရှင်မင်းကြီး လိုအပ်တာက မျက်ကန်းယုံကြည်မှုနဲ့ နာခံတဲ့ ကျေးကျွန်တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ... သဘောတူညီမှုရှိတဲ့ နိုင်ငံသားတွေပါ...]

[အရှင်မင်းကြီး ကော် အသစ်တစ်ခု လိုအပ်နေပါတယ်...]

[အရင်တုန်းကတော့ မျိုးနွယ်စုဥပဒေနဲ့ အကြောက်တရားတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်... အနာဂတ်မှာတော့ အဲဒါက... အမျိုးသားရေး အမှတ်အသား ဒါမှမဟုတ် ဘုံအကျိုးစီးပွားတွေဖြစ်လာဖို့ လိုကောင်း လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အကျိုးစီးပွားတွေ..."

"ငါကိုယ်တော် လျူပန်ကို အားကိုးရတော့မယ့်ပုံပဲ..."

"လူတိုင်းရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်တွေ ပြည့်နေသရွေ့... မဟာချင်က ဆက်လက် အောင်နိုင်ပြီး အမြတ်အစွန်းတွေ ခွဲဝေပေးနေသရွေ့ အဲ့လူတွေက ငါကိုယ်တော့်ကို ဆက်ပြီး လိုက်နာနေကြဦးမှာပဲ..."

သူ ဤသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် လီစစ်သည် မောဟိုက်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားပါပြီ..."

"ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်သွား၏။ ယနေ့ညတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကိစ္စများစွာ ရှိနေရသနည်း။

"အဲဒါ... နန်းတွင်းရေးရာဌာန ပါ..."

လီစစ်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

"အဲ့ဒီရောမလူမျိုးမားကပ်စ်က ကွန်ကရစ်အမျိုးအစားသစ်တစ်ခုကို စမ်းသပ်ဖို့ လက်မှုပညာရှင် တွေအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေရင်းနဲ့ တစ်ခုခုကို တူးဖော်တွေ့ရှိသွားပါတယ်..."

"တစ်ခုခုကို တူးဖော်တွေ့ရှိသွားတယ်..."

"ဟုတ်ပါတယ်... အာဖန်းနန်းတော်ရဲ့ အုတ်မြစ်အောက် တည့်တည့်မှာပါ..."

"သူတို့က ဧရာမသတ္တုဥကြီးတစ်ခုကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့တာပါ..."

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီဥကြီးက... ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်နေပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

“သတ္တုဥကြီးတစ်ခု ဟုတ်လား... အာဖန်းနန်းတော် ရဲ့ အောက်မှာ…”

သူသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အလင်းရောင်စခရင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ... ဒ့က ဘယ်လို ဇာတ်လမ်းမျိုးလဲ... သမိုင်းမှာ ခုလိုဖြစ်ခဲ့တာကို ငါကိုယ်တော် မမှတ်မိပါဘူး..."

အလင်းရောင်စခရင်ပေါ်ရှိ ဒေတာစီးဆင်းမှုမှာ ရုတ်တရက် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး အနီရောင် သတိပေးချက် သေတ္တာများက ရူးသွပ်စွာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

[သတိပေးချက်... သတိပေးချက်... အမည်မသိ စွမ်းအင်မြင့် အချက်ပြမှုကို တွေ့ရှိရပါတယ်...]

[အချက်ပြ အရင်းအမြစ်ရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာများက... ဤခေတ်ကာလနဲ့ မပတ်သက်ပါဘူး...]

[ကမ္ဘာမြေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့လည်း... မပတ်သက်ပါဘူး...]

[အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ဂြိုဟ်သားတွေရဲ့ အပျက်အစီးတွေ ဒါမှမဟုတ်... ယခင်က ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက် ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ခရီးသွားသေတ္တာတစ်ခုကို တူးဖော်မိလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်၏ သူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

“ကူးပြောင်းလာသူ ဟုတ်လား... ငါကိုယ်တော်ကလွဲပြီး တခြားတစ်ယောက် ရှိသေးတာလား…”

"ရထားလုံး ပြင်ဆင်စမ်း…”

ချင်ရှီဟွမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် တုန်ယင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို သွားမယ်... အခု... ချက်ချင်းသွားမယ်..."

"အဲ့ဒီနေရာကို ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်... စကားတစ်ခွန်း ပေါက်ကြားတဲ့သူတိုင်းကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်ပစ်မယ်..."

နန်းတွင်းရေးရာဌာန၊ မြေအောက် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်။

ကြီးမားလှသော ရှာဖွေရေးမီးမောင်းကြီးများက နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေစေသည်။

တွင်း၏ အောက်ခြေရှိ မြေကြီးထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် နစ်မြုပ်နေသည်မှာ အချင်း အနည်းဆုံး သုံးမီတာခန့်ရှိသော ငွေရောင် စက်လုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး သံချေးတက်နေသည့် အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုမျှပင် မရှိပေ။ နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာအောင် မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ရသည်ကို မသိရသော်လည်း ၎င်းမှာ အစက်အပြောက်ကင်းစင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မားကပ်စ် နှင့် လက်မှုပညာရှင် များအဖွဲ့သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကိုးကွယ်နေသကဲ့သို့ တွင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်နေကြလေသည်။

"တီ... တီ... တီ..."

စက်လုံး၏ အတွင်းဘက်မှ စည်းချက်ကျသော အီလက်ထရောနစ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အသံမှာ အလွန်တိုးသော်လည်း သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော မြေအောက်တွင် ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို တူဖြင့်ထုနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် တွင်းဘေးတွင်ရပ်ကာ ဤခေတ်ကာလနှင့် မသက်ဆိုင်သော ဖန်တီးမှုကြီးကို ကြည့်နေလေသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါက... ဘာလဲ..."

သူသည် စက်လုံးကြီးကို ထိချင်သဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

[အရှင်မင်းကြီး... မလှုပ်ပါနဲ့...]

ရှောင်ဂျီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

[အဲဒါက... ရပ်တန့်အိပ်စက်ခြင်း အခန်း တစ်ခုပါ...]

[အထဲက အသက်ရှင်နေတဲ့ လက္ခဏာတွေက... နိုးထလာနေပါပြီ...]

“ဂျောက်…”

ဓာတ်ငွေ့များ လွတ်ထွက်လာသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ငွေရောင်စက်လုံးကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာ၏။

အဖြူရောင် လေအေးမြမြများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

လေအေးများကြားမှ လက်တစ်ဖက် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည်... လေဆာသေနတ် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်တစ်ဖက်ပင် ဖြစ်လေသည်။