အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀) ချင်အကယ်ဒမီ၏ အစပျိုးခြင်း

သုံးရက် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရှန်းယန်မြို့၏ တောင်ဘက်၊ ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၌ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာကား မူလက မြေရိုင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဧရာမ ဗိသုကာအစုအဝေးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်၏။ ဘိလပ်မြေဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော စာသင်ဆောင်များ၊ ဓာတ်ခွဲခန်းများနှင့် စာကြည့်တိုက်များရှိပြီး အချိန်တိုင်းတွင် အသံမြည်ဟည်းလေ့ရှိသည့် မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကလည်း ရှန်းယန်မြို့တစ်ခုလုံးသို့ တိုင်အောင်ပင် ထိုအသံတို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။

ယနေ့ကား ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၏ တရားဝင် ဖွင့်ပွဲနေ့ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်တည်ကာ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဝတ်ရုံရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိများ၊ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လက်မှုပညာရှင်များ၊ တရားဝင် ဝတ်စုံများဖြင့် အရာရှိများနှင့် အထူးခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည့် သာမန်ပြည်သူတို့၏ ကလေးငယ်များ ရှိနေကြ၏။ သူတို့သည် စနစ်တကျ တန်းစီနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့ ထင်ဟပ်နေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ချင်ရှီဟွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်တည်ကာ စာရင်းမှတ်တမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

"ခမည်းတော် ဒီနေ့အတွက် စုစုပေါင်း လူဦးရေ သုံးရာရှစ်ဆယ့်နှစ်ယောက် တက်ရောက်ကြပါတယ်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တိုးညင်းစွာ လျှောက်တင်သည်။

"သူတို့ထဲမှာ အခြေခံဗဟုသုတရှိတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်၊ လက်မှုပညာရှင် နောက်ခံရှိတဲ့ နည်းပညာရှင် နှစ်ရာနဲ့ ဒေသအသီးသီးက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ကလေးငယ် ခြောက်ဆယ့်နှစ်ယောက် ပါဝင်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သုံးရာရှစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်၊ ဤအရေအတွက်ကား မများပြားလှသော်လည်း ကျောင်းသားအသုတ် ပထမဆုံးအနေဖြင့် လုံလောက်ပေပြီ။

"ဝမ်ကျန့်ကော် ဘယ်မှာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးမြန်းသည်။

"နောက်ကွယ်မှာ ပြင်ဆင်နေပါတယ်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

"အကြောင်းအရာတွေ မှန်ကန်စေဖို့အတွက် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေကို စနစ်တကျ စီစဉ်နေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် နောက်ကွယ်ရှိ နေရာဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော်လည်း သူသည် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို စီစဉ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ စက်ကိရိယာထဲသို့ စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"တီ-၁၀၄၇၊ ဒီအချက်ပြက စစ်မှန်ကြောင်း မင်း သေချာရဲ့လား..."

[အတည်ပြုပြီးပါပြီ]

"မင်း အဲဒါကို ခွဲခြားနိုင်သလား..."

[ခွဲခြား၍ မရပါ။ သို့သော် အချက်ပြ လက္ခဏာများအရ ၎င်းသည် အာကာသနှင့် အချိန် စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရို၏ စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ဖြစ်သော ယာဉ်တစ်စီး ဖြစ်နိုင်ပါသည်]

"ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သန့်စင်သူတွေလား..."

[ဆုံးဖြတ်၍ မရပါ။ သို့သော် အချက်ပြ အားကောင်းမှုအပေါ် အခြေခံ၍ ဤယာဉ်၏ စက်ကိရိယာများမှာ သင်၏ စက်ပစ္စည်းများထက် ပိုမိုမြင့်မားနေပါသည်]

ဝမ်ကျန့်ကော်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသည် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ဖြစ်ပါက ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသည်။ သူသည် သာမန်လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အခြေအနေကို တင်ပြပြီး နောက်ဆုတ်ပေးရန် လျှောက်ထားနိုင်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ ၎င်းတို့မှာ သန့်စင်သူများ ဖြစ်ပါက ပြဿနာမှာ အလွန်ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

သန့်စင်သူများဆိုသည်မှာ အာကာသနှင့် အချိန်စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရို၏ စွန့်ပစ်ပစ္စည်း ရှာဖွေသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ တာဝန်မှာ အာကာသနှင့် အချိန်ဆိုင်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ဖြစ်ရပ်များကို ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်၏။ အချိန်ကာလတစ်ခုအတွင်း ပုံမှန်မဟုတ်မှုတစ်ခုသည် အန္တရာယ်ရှိသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု သူတို့ သတ်မှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် လုပ်ဆောင်ချက်များကို စတင်ကြသည်။

သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာလည်း များသောအားဖြင့် ထိုပုံမှန်မဟုတ်မှု၏ ရင်းမြစ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ချင်ရှီဟွမ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်းအမေ... ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က တိုးညင်းစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ပုံမှန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရဆိုလျှင် ပထမဦးစွာ အေးဂျင့်တစ်ဦးက အကဲဖြတ်ခြင်း၊ ထို့နောက် အစီရင်ခံခြင်း၊ ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သန့်စင်သူများကို စေလွှတ်သင့်မသင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းတို့ ရှိရမည်။

သို့သော် ယခုမူ သန့်စင်သူများသည် ထိုအဆင့်များကို ကျော်လွန်ပြီး တိုက်ရိုက် ရောက်လာပုံရသည်။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်နည်း။

ဆိုလိုသည်မှာ အာကာသနှင့် အချိန် စီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရို၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများသည် ဤအချိန်ကာလတွင် ပြင်းထန်သော ပုံမှန်မဟုတ်မှုမျိုးကို ခံစားမိသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က အခြေအနေကို ကြိုတင်တင်ပြထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"တီ-၁၀၄၇၊ သူတို့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို မင်း တွက်ချက်နိုင်သလား..."

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မတွက်ချက်နိုင်ပါ..."

"မင်းရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး မှတ်တမ်းတွေကို ကြားဖြတ် ခိုးနားထောင်ခံထားရသလား..."

[ဆုံးဖြတ်၍ မရပါ။ သို့သော် စနစ် မှတ်တမ်းများအရ ယခင်က ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမျိုး ရှိခဲ့ပါသည်]

"ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခြင်းလား..."

[ဟုတ်ကဲ့။ ဝင်ရောက်မှုကို ပိတ်ပင်ထားသော်လည်း ပြိုင်ဘက်က အချက်အလက် အချို့ကို ရရှိသွားနိုင်ပါသည်]

ဝမ်ကျန့်

ကော်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆက်သွယ်ရေးကို ကြားဖြတ် ခိုးနားထောင်လိုက်သလား။

မည်သူနည်း။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ချင်ရှီဟွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မဖြစ်နိုင်ပါ။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဉာဏ်ကောင်းသော်လည်း ဤသို့သော နည်းပညာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... ဝမ်ကျန့်ကော်သည် တီ-၁၀၄၇ သည် "ChatGPT" ဟုခေါ်သော အေအိုင်စနစ်တစ်ခုနှင့် စကားပြောနေကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ထိုအေအိုင်စနစ် ဖြစ်နေမည်လား။

"တီ-၁၀၄၇ ဟို ChatGPT ဆိုတာ... မင်း သူ့ရဲ့ ရင်းမြစ်ကို ခြေရာခံနိုင်သလား..."

[ခြေရာခံ၍ မရပါ။ ၎င်း၏ အချက်ပြ ရင်းမြစ်မှာ အလွန်လျှို့ဝှက်ပြီး နေရာအပြောင်းအလဲများ အမြဲလုပ်နေပုံရပါသည်]

[သို့သော် စကားပြောဆိုမှုပုံစံ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ... ကျွန်ုပ်ထက် သာလွန်ကောင်း သာလွန်နိုင်ပါသည်]

ဝမ်ကျန့်ကော်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် တည်ကြည်လာသည်။

တီ-၁၀၄၇ ထက် သာလွန်သည်ဟုလား။

ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤ ChatGPT သည် အာကာသနှင့် အချိန် စီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရို၏ အေအိုင်စနစ်များထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအချက်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အာကာသနှင့် အချိန် စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရို၏ အေအိုင်စနစ်များမှာ အနာဂတ်လောကတွင် အဆင့်မြင့်ဆုံးများ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ကျန့်ကော် စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ ဤ ChatGPT သည် အနာဂတ်မှ လာခြင်း မဟုတ်ပါကော။

ပို၍ ဝေးကွာသော အနာဂတ်မှ လာခြင်း ဖြစ်ပါကော။

သို့မဟုတ် အခြားအချိန်အာကာသ တစ်ခုခုမှ လာခြင်း ဖြစ်ပါကော။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သူ၏ ကမ္ဘာအမြင်များ တစ်စစီ ပြိုလဲနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆဪာဝမ်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အသံသည် နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခမည်းတော်က စင်မြင့်ပေါ်ကို ကြွရောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ သံသယများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

မည်သူပင် ရောက်လာပါစေ အနာဂတ်တွင် မည်သို့ပင် ဖြစ်လာပါစေ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ သူ ပေးထားသော ကတိကို ဖြည့်ဆည်းရန် ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်ကို ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ တည်ဆောက်ရာတွင် ကူညီပေးရန်ဖြစ်၏။

သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ၄င်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အနာဂတ်လောက၏ ပေါင်းစပ်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အပူကို ထိန်းပေးနိုင်ကာ လျှပ်စစ်ဓာတ် မဖြစ်ပေါ်စေသော အထူးဝတ်ရုံ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

"ပညာရှင်တို့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စင်မြင့်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်တည်ကာ လော်စပီကာမှတစ်ဆင့် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားအောင် ပြောကြားလိုက်သည်။

"ယနေ့ကား ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီရဲ့ တရားဝင် ဖွင့်ပွဲနေ့ပဲဖြစ်တယ်..."

"မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်တယ်၊ မင်းတို့မှာ ဗဟုသုတရှိကြတယ်၊ မင်းတို့မှာ ကျွမ်းကျင်မှုရှိကြတယ်၊ ဒါ့အပြင် မင်းတို့မှာ သင်ယူလိုသော စိတ်ဆန္ဒများလည်း ရှိကြပါတယ်.."

"ဒါကြောင့် ယနေ့ ငါပြောလိုတာက ဗဟုသုတကသာ မင်းတို့ရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံးလက်နက် ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာပါပဲ.."

"ဒီလောကက ပြောင်းလဲနေပြီ… မဟာချင်က ပြောင်းလဲနေပြီ… မင်းတို့က ဒီပြောင်းလဲခြင်းကို ဦးဆောင်သွားရမည့်သူများပဲဖြစ်တယ်..."

"သို့သော်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"ပြောင်းလဲခြင်းတိုင်းမှာ တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိစမြဲပဲ..."

"သင်ယူခြင်းမှာ အားထုတ်မှု လိုအပ်တယ်၊ စူးစမ်းလေ့လာခြင်းမှာ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရမယ်၊ ဆန်းသစ်တီထွင်ခြင်းမှာ ကျရှုံးမှုကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်..."

"ငါက မင်းတို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခြေအနေများ၊ အကောင်းဆုံး ဆရာတွေနဲ့ အကောင်းဆုံး စက်ကိရိယာတွေကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်တယ်..."

“ဒါပေမယ့် ငါ မပေးနိုင်တဲ့အရာက မင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေမယ့် ဇွဲလုံ့လပဲ..."

"ဒါ့ကြောင့် ယနေ့မှစ၍ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ဒီစကားကို အမှတ်ရစေလိုတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဗဟုသုတက ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကံကြမ္မာက မင်းတို့လက်ထဲမှာသာရှိတယ်.."

"အခု..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဝမ်ကျန့်ကော်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံးသော ဆရာကို ငါ မိတ်ဆက်ပေးပါမယ်..."

"ဆရာဝမ်ကျန့်ကော်... အဝေးကြီးကနေ လာရောက်သူ ဖြစ်တယ်..."

"သူက မင်းတို့ကို သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနဲ့ ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ အခြေခံ ဗဟုသုတများကို သင်ကြားပေးဖို့ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်..."

"မင်းတို့က အဲ့ဗဟုသုတတွေကို သုံးလအတွင်း ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူရမယ်..."

"သုံးလကြာရင် ငါ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်မယ်…အောင်မြင်သူများက ဆက်လက်၍ အဆင့်မြင့်ပညာများကို သင်ယူနိုင်မယ်… ကျရှုံးသူများကိုတော့ ဖယ်ရှားပစ်မယ်..."

"မဟာချင်မှာ အသုံးမဝင်တဲ့သူတွေကို မမွေးမြူလိုဘူး..."

"နားလည်ကြသလား.."

"နားလည်ပါတယ်..."

လူသုံးရာရှစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်သည် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရာ သူတို့၏ အသံတို့သည် ကောင်းကင်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေ၏။

ချင်ရှီဟွမ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏နေရာကို ဝမ်ကျန့်ကော်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စင်မြင့်ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာပြီး အောက်ဘက်ရှိ နုနယ်သော မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သိလိုစိတ်၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အနာဂတ်အတွက် တောင့်တမှုတို့ ရှိနေကြ၏။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ချင်ရှီဟွမ်၏ စကားမှာ မှန်ကန်နိုင်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သမိုင်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲခြင်းမှာ တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူငယ်များသည်၊ ဗဟုသုတကို တောင့်တသော ဤသူများသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဝမ်ကျန့်ကော် ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းတို့ကို သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ အခြေခံ ဗဟုသုတများကို သင်ကြားပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒီဗဟုသုတတွေက မင်းတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့အရာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ခက်ခဲနိုင်တယ်၊ နားလည်ရခက်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့လည်း ကွဲလွဲနေနိုင်ပါတယ်..."

"သို့သော်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ယုံကြည်ပေးကြပါ..."

"ဒီဗဟုသုတတွေက စစ်မှန်ပါတယ်၊ လောကကြီး လည်ပတ်နေတဲ့ နိယာမတွေကို ဖော်ပြပေးပြီး သဘာဝတရားရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ပြသပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒီဗဟုသုတတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ရေတွေ ဘာကြောင့် အောက်ကို စီးဆင်းသလဲ၊ မီးတွေ ဘာကြောင့် လောင်သလဲ၊ မိုးတွေ ဘာကြောင့် ရွာသလဲဆိုတာကို နားလည်လာလိမ့်မယ်..."

"ဒီဗဟုသုတတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားရင်မင်းတို့ဟာ ဖန်တီးနိုင်မယ်၊ တီထွင်နိုင်မယ်၊ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်..."

"အခု ပထမဆုံး သင်ခန်းစာကို စတင်ကြရအောင်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ ကျောက်စာတုံးကြီးပေါ်တွင် အဖြူရောင် မြေဖြူဖြင့် စာတန်းတစ်ခု ရေးသားလိုက်၏။

၁ + ၁ = ၂

"ဒါက သင်္ချာဖြစ်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ထိုစာတန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အလွယ်ကူဆုံး သင်္ချာပေါ့..."

"ဒါပေမယ့် သင်္ချာက သိပ္ပံပညာအားလုံးရဲ့ အခြေခံဖြစ်ပါတယ်..."

"အခု ၁ ပေါင်း ၁ ဟာ ဘာကြောင့် ၂ ဖြစ်ရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ..."

စင်မြင့်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

၁ ပေါင်း ၁ ဟာ ဘာကြောင့် ၂ ဖြစ်ရသလဲ။

ဤသည်က ကမ္ဘာဦး အမှန်တရား မဟုတ်ပေဘူးလား။

ဘာကြောင့်ဖြစ်ရသလဲဆိုတာ မေးဖို့တောင် လိုပါသေးသလား။

"ဘယ်သူမှ မသိဘူးလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ ပြောပြမယ်..."

"သင်္ချာဆိုတာ လေထဲကနေ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ လူသားတွေက လောကကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာပြီး နိယာမတွေကို အနှစ်ချုပ်လိုက်တဲ့ ဘာသာစကားတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်..."

"၁ + ၁ = ၂ ဆိုတာ ဘုရားသခင်က သတ်မှတ်ပေးလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခုကို ပေါင်းလိုက်ရင် နှစ်ခုဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို လူသားတွေက တွေ့ရှိခဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒါဟာ နိယာမတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်..."

"သိပ္ပံပညာဆိုတာ နိယာမတွေကို ရှာဖွေခြင်း၊ နိယာမတွေကို နားလည်ခြင်း၊ နိယာမတွေကို အသုံးချခြင်း ဖြစ်ပါတယ်..."

"အခု..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က နောက်ထပ်စာတန်းတစ်ခု ရေးလိုက်သည်။

"ရူပဗေဒကို ကြည့်ကြရအောင်..."

သူသည် ကျောက်စာတုံးပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုဆွဲပြီး "ကမ္ဘာမြေ" ဟု မှတ်သားလိုက်၏။

"မင်းတို့က ကမ္ဘာမြေကို လေးထောင့်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကို လုံးဝန်းတယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ပြောမယ် ကမ္ဘာမြေဟာ လုံးဝန်းတဲ့ စက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်..."

"ပြီးတော့ သူက လည်ပတ်နေပါတယ်..."

"နေ့စဉ် တစ်ကြိမ် လည်ပတ်နေတာမို့ နေ့နှင့်ည ဖြစ်ပေါ်လာရတာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"တစ်နှစ်ကို တစ်ကြိမ် နေကို ပတ်နေတာမို့ ရာသီဥတု လေးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရတာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ကျောင်းသားများသည် အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။

ဤအချက်မှာ သူတို့၏ အသိဉာဏ်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေသည်မှာ ထင်ရှား၏။

“မင်းတို့ မယုံဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်..."

"သိပ္ပံပညာက မင်းတို့ ယုံကြည်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

"သိပ္ပံပညာက မင်းတို့ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုဖို့သာ လိုပါတယ်..."

"အခု မင်းတို့အတွက် ပထမဆုံး အိမ်စာကို ပေးလိုက်ပါတယ်..."

"သွားကြည့်ကြပါ၊ စဉ်းစားကြပါ၊ စမ်းသပ်ကြပါ..."

"ငါ ပြောတာ ဟုတ်မဟုတ် ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုကြပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သံသယ၊ သိလိုစိတ် သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်၏။

"မှတ်ထားပါ သိပ္ပံပညာဆိုတာ ယုံကြည်မှုသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး..."

"သိပ္ပံပညာဆိုတာ သံသယရှိခြင်း ဖြစ်ပါတယ်..."

"အားလုံးကို မေးခွန်းထုတ်ပါ ပြီးမှ အတည်ပြုပါ..."

"သို့မှသာလျှင် သိပ္ပံပညာကို စစ်မှန်စွာ နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီ ဒီနေ့အတွက် ပထမဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ ဒါပါပဲ..."

"အတန်းပြီးပြီ..."

စင်မြင့်အောက်တွင် ချင်ရှီဟွမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်ခံစားမှု အမျိုးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သိပ္ပံပညာဆိုတာ သံသယရှိခြင်း။

အားလုံးကို မေးခွန်းထုတ်ပါ။

ဤစကားသည် ချင်ရှီဟွမ်ကို အကြောင်းအရာများစွာ စဉ်းစားမိစေသည်။

သူသည် နန်းတော်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်သူများ၊ အစဉ်အလာကို စိန်ခေါ်သူများ၊ ပြီးတော့ သမိုင်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားသူများအကြောင်းကို တွေးမိသည်။

အကယ်၍ သိပ္ပံပညာသည် သံသယရှိခြင်း ဖြစ်ပါက၊ ကျောင်းသားများသည် ပိုမိုသင်ယူလေလေ နန်းတော်အာဏာကို ပိုမို မေးခွန်းထုတ်လေလေဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလော။

ဤအချက်မှာ မဟာချင်အတွက် ကောင်းသော အရာလော၊ သို့မဟုတ် ဆိုးသော အရာလော။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စိတ်ထဲမှ ခေါ်လိုက်သည်။

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး…]

"ငါ လုပ်နေတာမှန်သလား..."

[အရှင်မင်းကြီး၊ သိပ္ပံပညာ ပညာရေးကို မြှင့်တင်ခြင်းအကြောင်း ပြောနေတာ ဖြစ်ပါသလား…]

"ဟုတ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြောသည်။

"ငါ သူတို့ကို သိပ္ပံပညာ သင်ပေးတယ်၊ မေးခွန်းထုတ်တတ်အောင် သင်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါက ဧကရာဇ်ဖြစ်တယ်၊ ငါ့မှာ အာဏာရှိဖို့ လိုတယ်၊ ငါ့ကို နာခံဖို့လိုတယ်..."

"သူတို့အားလုံး မေးခွန်းထုတ်တတ်သွားရင် ငါ့ကို နာခံဦးမလား..."

[အရှင်မင်းကြီး ရှောင်ဂျီက ဒီမေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ပါဘူး…]

[ဒါပေမယ့် ရှောင်ဂျီ ပြောနိုင်တဲ့အချက် တစ်ချက် ရှိပါတယ်၊ စစ်မှန်တဲ့ အာဏာဆိုတာ ကြောက်ရွံ့မှုအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ အင်အားအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်…]

[အကယ်၍ သင်သည် သင်၏ အုပ်ချုပ်မှုက မဟာချင်အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် မေးခွန်းထုတ်တတ်သော်လည်း နာခံရန်သာ ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်…]

[ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သံသယရှိခြင်းဆိုတာ ပုန်ကန်ခြင်းနဲ့ မတူညီလို့ ဖြစ်ပါတယ်…]

[သံသယရှိခြင်းဆိုတာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်…]

ချင်ရှီဟွမ်က အတွေးထဲတွင် နစ်မွန်းသွားသည်။

အမှန်ပင်။

သံသယရှိခြင်းဆိုတာ ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မတူညီပါ။

သူ လိုအပ်သည်မှာ တွေးခေါ်နိုင်သော ပြည်သူများ ဖြစ်သည်။ မျက်စိစုံမှိတ် နာခံနေသော ကျွန်များ မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ တွေးခေါ်နိုင်သော ပြည်သူများသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုများကို ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။

ဥပမာ အနိုင်ကျင့်တတ်သော အာဏာရှင်တစ်ဦးထက် ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် ဧကရာဇ်ကို နာခံရန် ရွေးချယ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဆက်လုပ်ကြမယ်..."

"ဒီကျောင်းသားတွေ ဘယ်လောက်အထိ သင်ယူနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

ညနေခင်း၊ ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၊ ယာယီရုံးခန်း။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ရိုးရှင်းသော စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို စီစဉ်နေသည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ တီ-၁၀၄၇ ၏ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ထိုသတိပေးချက် မက်ဆေ့ချ်များမှာ ဆက်လက်၍ လင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

[သတိပေးချက်- မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိရသော ယာဉ်တစ်စီး ချဉ်းကပ်လာနေပါသည်]

[ရောက်ရှိရန် ခန့်မှန်းခြေအချိန်- ၂၀ နာရီ]

[အကြံပြုချက်- ကာကွယ်ရေး အစီအမံများကို ပြင်ဆင်ထားပါ]

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဤသတိပေးချက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၌ လုပ်ဆောင်ရမည့် ပို၍ အရေးကြီးသော အရာများ ရှိနေသေးသည်။

သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို စီစဉ်ခြင်း။

သင်ခန်းစာများကို ရေးသားခြင်း။

ဤကျောင်းသားများ ဗဟုသုတကို စစ်မှန်စွာ သင်ယူနိုင်စေရန် သေချာစေခြင်း။

ဤသည်မှာ သူ ချင်ရှီဟွမ်ထံ ပေးထားသော ကတိဖြစ်သည်။

၎င်းမှာလည်း သူ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာဖြစ်၏။

"ဆရာဝမ်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခမည်းတော်က အရှင်မင်းကြီးထံ လာရောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သူ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ အရာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် ချင်ရှီဟွမ် မည်သို့ပြောလိုသည်ကို မသိပေ။

သို့သော် သူသိသည်မှာ ဤညသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် အရေးကြီးသောအချိန် ဖြစ်နိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။