အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) - ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ဝယ် လူဟောင်းနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း (၁)

ဆိုင်ရှင်သည် လက်ထဲတွင် ရင်စည်းအင်္ကျီကို ကိုင်ထားရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးထက်ပင် ပိုမိုတွေဝေငေးငိုင်နေလေသည်။

ထိုခဏ၌ သူသည် ပစ်ချရမလို၊ ဆက်ကိုင်ထားရမလိုဖြင့် အကျပ်ရိုက်နေချေသည်။

သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မက်ဖူးမည်မဟုတ်ပေ။ သာမန်ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ် လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သွားရသနည်း။

သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း၌ပင် ထက်မြက်သော ပုဆိန်လှံတစ်စင်းသည် သူ၏လည်ပင်းထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဆိုင်ရှင်၏လက်ထဲမှ ရင်စည်းအင်္ကျီကို လုယူလိုက်ပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... မြင်းတစ်ကောင်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ရင်စည်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုယူရဲရတာလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ..."

"တကယ်တော့ နောက်ကွယ်ကနေ အကွက်ချ‌နေတဲ့သူ ရှိနေလို့ကိုး... မင်း... မင်း တော်တော်သတ္တိကောင်းနေတာပဲ..."

ဆိုင်ရှင်မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားရလေသည်။

"မတရား... မတရားခံရတာပါ မိန်းကလေး..."

"ကျွန်တော် တကယ်မသိပါဘူး... ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းကို မသိတာပါ..."

"ဒီမြင်းက... ဒီမြင်းက ကျွန်‌တော့်မြင်း မဟုတ်ပါဘူး..."

မိန်းကလေးက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းမြင်းမဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ ဒီ... ဒါကို မင်းလက်ထဲ လာပေးရတာလဲ..."

မိန်းကလေး၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေချေသည်။

ထို့ပြင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ၏အကြည့်များက သူမ၏ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးကို ပိုမိုတောက်လောင်စေ၏။

အကယ်၍ အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးလျှင် သူမသည် ဤဆိုင်ရှင်ကို ယခုပင် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မှာမူ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသော ဤအပြစ်ပုံကြီးမှာ အလွန်တရာ လေးလံလှသည်ဟု ခံစားနေရပြီး မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

ချူချင်းသည်လည်း ကြည့်ရင်းဖြင့် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေရ၏။ ဤပိုင်‌ကောမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာရှာရာ၌ ဆရာကျလှပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်ဂိုဏ်းမှ မိန်းက‌လေးကို သွားနှောင့်ယှက်ပြန်သနည်း။

သူသည် ပျန်းချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးအား ဆိုင်ရှင်အတွက် ဝိုင်းဝန်းဖြေရှင်းပေးရန် ပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"နေဦး... နေဦး..."

"မိန်းကလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ညှာတာပေးပါ... ဒီကိစ္စက ဆိုင်ရှင်နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး..."

ထိုအသံနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ 'ရွှေရောင်ဓားနဲ့ မြင်းဖြူ'ဟု ကျော်ကြားသော ချောင်ချိုးဖူပင် ဖြစ်လေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ထူထပ်လွန်းသဖြင့် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲလှသောကြောင့် သူသည် ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို အသုံးပြုကာ လူအုပ်၏ပခုံးများပေါ်သို့ နင်းကျော်၍ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

သူသည် ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာသောအခါ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုရင်း အနူးအညွတ် တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ဘေးတွင် ဝတ်စုံတူဝတ်ဆင်ထားသော အခြားမိန်းကလေးအချို့လည်း ရှိနေသဖြင့် ဂိုဏ်းတူညီမများ ဖြစ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ချောင်ချိုးဖူ၏ အာပေါင်အာရင်းသန်သန်ဖြင့် ရှင်းပြမှုအောက်တွင် သူမတို့၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ဖြစ်သွားရ၏။

ဆိုင်ရှင်သည်လည်း နားထောင်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိန်းကလေးသည် ဤရှင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်ပုံရ၏။ အဓိကမှာ ချောင်ချိုးဖူ၏ ကျော်ကြားလှသော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူကဲ့သို့ သိုင်းသမားကြီးတစ်ဦးသည် ဤမျှ ယုတ်ညံ့ညစ်ပတ်သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း အားလုံးက သိရှိကြသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် သူမက ဤနှာဘူးမြင်းကို သေချာထိန်းသိမ်းထားရန်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်ပါက ခွင့်လွှတ်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးလိုက်လေသည်။

စင်စစ်အားဖြင့် လီဟန်ကွမ်း၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာလည်း ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပျံ့နှံ့သွားရပြန်သည်။

ချောင်ချိုးဖူမှာ အထပ်ထပ်အခါခါ ကျေးဇူးတင်နေရပြီး နဖူးပြင်ထက်တွင်လည်း ချွေးစေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဆိုင်ရှင်သည်လည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် ချောင်ချိုးဖူအား ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် သေရည်နှစ်အိုး လက်ဆောင်ပေးရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချောင်ချိုးဖူက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ ပထမအချက်မှာ ဤကိစ္စသည် သူ၏မြင်းကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆိုင်ရှင်မှာ အလကားနေရင်း ဘေးသင့်ခဲ့ရသဖြင့် မည်သို့လျှင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းကို ယူဝံ့ပါအံ့နည်း။

ဒုတိယအချက်မှာမူ အကယ်၍ ယနေ့ သေရည်ကိုသာ ပေးလိုက်ပါက ပိုင်ကောသည် ရင်စည်းအင်္ကျီဖြင့် သေရည်လဲလှယ်နိုင်သည်ဟု ပိုမိုစွဲလမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤမြင်းမှာ နောင်အနာဂတ်တွင် လုံးဝပျက်စီးသွားပေတော့မည်။

ကြည့်စရာပွဲမရှိတော့သဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြ၏။

ချူချင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းသို့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချောင်ချိုးဖူက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူချင်းနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားလေသည်။

"သခင်လေးသုံး..."

ချောင်ချိုးဖူသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

ချူချင်းမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမီတော့သဖြင့် သူက မြင်းဖြူကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည်။

"သခင်လေးသုံး... ချင်းရှီးရွာမှာ လမ်းခွဲနှုတ်ဆက်ပြီးကတည်းက မတွေ့ဖြစ်ကြဘူးနော်... နေကောင်းကျန်းမာရဲ့လား..."

"နေကောင်းပါတယ်... ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သိုင်းသမားကြီးချောင်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီးထည်ဝါလာသလိုပဲ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက မြင်းဖြူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ပိုင်ကောကလည်း အရင်အတိုင်း တက်ကြွလန်းဆန်းနေတုန်းပဲ..."

ချောင်ချိုးဖူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကိုက်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဒီပြဿနာအိုးအကြောင်းကို မပြောပါနဲ့တော့... ခုနတင်ပဲ 'ဝမ်ရှန်းကျောင်းတော်'က မိန်းကလေးတွေကို သွားပြီး ပြစ်မှားလိုက်သေးတယ်..."

"ကံကောင်းလို့ သူတို့က စိတ်ထားမြင့်မြတ်ပြီး အရေးမယူလို့သာပေါ့... မဟုတ်ရင်တော့ မတွေးဝံ့စရာပဲ..."

ပိုင်ကောမှာမူ ဘေးနားမှနေ၍ ဒေါသတကြီးနှာမှုတ်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ချူချင်းသည် ထိုအခါမှသာ နားလည်သွားတော့သည်။ ထိုမိန်းကလေးများမှာ ဝမ်ရှန်းကျောင်းတော်မှ တပည့်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဝမ်ရှန်းကျောင်းတော်သည် ထိုက်ရိဂိုဏ်းနှင့် ယန်ယွီမျှော်စင်တို့ကဲ့သို့ ကျော်ကြားလှသော ဂိုဏ်းကြီးများလောက် မကြီးမားသော်လည်း အလတ်စားအဆင့်ရှိသော ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်၏။

အစပိုင်းတွင် ကျောင်းတော်၌ အမျိုးသမီးများကိုသာ လက်ခံသင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက စိတ်ပြောင်းသွားကာ အမျိုးသားတပည့်များကိုပါ လက်ခံခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ အမျိုးသားဆောင်နှင့် အမျိုးသမီးဆောင်ဟူ၍ နှစ်ခုကွဲပြားသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤဆောင်နှစ်ခုမှာ အမြဲတစေ မသင့်မမြတ် ဖြစ်နေတတ်သော်လည်း အချင်းချင်း အင်အားချင်း ရင်ဘောင်တန်း‌နေကြသဖြင့် မည်သူကမျှ အလောတကြီး တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် အပေါ်ယံအားဖြင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ရှန်းကျောင်းတော်ကဲ့သို့သော အင်အားစုမျိုးမှာ နန်လင်နယ်မြေတစ်ခုတည်း၌ပင် အနည်းဆုံး ရှစ်ဆယ်မှ တစ်ရာခန့်အထိ ရှိနေချေသည်။

သူတို့သည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကြယ်ပွင့်များသဖွယ် ပြန့်ကျဲတည်ရှိနေကြ၏။

ဤကျန်းဟူလောက၏ အင်အားစုများမှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် တိကျသော စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက်များ ရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အကယ်၍ အတင်းအကျပ် ခွဲခြားရမည်ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းခွဲများနှင့် သိုင်းဂိုဏ်းကြီးများဟူ၍သာ ခွဲခြားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဂိုဏ်းခွဲများမှာ အင်အားကြီးမားပြီး လူအင်အားများပြားကာ နောက်လိုက်နောက်ပါ အမြောက်အမြား ရှိကြ၏။

သိုင်းဂိုဏ်းကြီးများမှာမူ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ပညာရပ်များ ရှိကြသဖြင့် သိုင်းပညာ ပိုမိုထက်မြက်ပြီး စည်းလုံးညီညွတ်မှု အားကောင်းကြသော်လည်း နယ်မြေစိုးမိုးမှုအပိုင်းတွင်မူ ဂိုဏ်းခွဲများလောက် မကျယ်ပြန့်ကြချေ။

သို့သော် အချို့သော သိုင်းဂိုဏ်းကြီးများက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းခွဲများကို သိမ်းသွင်းကာ မိမိတို့၏ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်စေသည်လည်း ရှိ၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အကယ်၍ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုက အလွန်အင်အားကြီးမားလာပါက သိုင်းဂိုဏ်းများကပင် ၎င်းတို့၏အောက်သို့ ဝင်ရောက်ရသည်လည်း ရှိပေသည်။

အင်အားကြီးသူက အင်အားနည်းသူကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်သည့် သဘောတရားမျှသာ ဖြစ်၏။

သို့သော် လောကကြီး၏အခြေအနေမှာ ကာလရှည်ကြာစွာ ရှုပ်ထွေးပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိမူ ရှားရှားပါးပါး မျှခြေတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင်။

အထက်တွင် ဧကရာဇ်သုံးပါးနှင့် မင်းမြတ်ငါးပါးတို့က အရပ်ရှစ်မျက်နှာကို ဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်ထားပြီး အောက်ခြေတွင်မူ အင်အားစုများမှာ အမြစ်တွယ်နေကြသဖြင့် တစ်နေရာကို ထိခိုက်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ရှင်တောက်အန်းသည် ကာလရှည်ကြာစွာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သော်လည်း အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ အင်အားစုများမှာ ၎င်းကို တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေကြပြီး အလွယ်တကူ စစ်မက်မပြုရဲကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထျန်းဝူမြို့၏အခြေအနေကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင်လည်း အကယ်၍ ချင်းယဲ့ဓားသည် ဝမ်ယဲ့တောင်ကြား၏ ဆက်ခံမှုဆိုင်ရာ အရေးကြီးကိစ္စနှင့် မပတ်သက်ခဲ့ပါက ကူချန်ချိုးသည်လည်း ထျန်းဝူမြို့ကို အလောတကြီးတိုက်ခိုက်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားနှင့် ရှန်ရှာဂိုဏ်းတို့မှာ နာမည်သာရှိပြီး အနှစ်သာရမရှိတော့ဘဲ ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ဝူကန်ချီအတွက်မူ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အင်အားချဲ့ထွင်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏လမ်းခရီးတွင် အတားအဆီးများစွာ ရှိနေဆဲပင်။

ဤအတားအဆီးများမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင်၏ လူအင်အား မလုံလောက်ခြင်းနှင့် အလောတကြီး နယ်မြေသိမ်းပိုက်ပါက ဟိုမရောက်သည်မရောက် ဖြစ်သွားနိုင်ခြင်း စသည်တို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် တစ်မုဟုတ်ချင်း အောင်မြင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှင်တောက်အန်းက ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို ကျင်းပနေသော်လည်း ထျန်းဝူမြို့မှ မည်သူမျှ ရှင်တောက်မြို့သို့ ရောက်မလာကြချေ။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဝူကန်ချီသည် လက်ရှိတွင် အချိန်မအားလပ်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ချူချင်းသည် ချောင်ချိုးဖူနှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုက်ရိဂိုဏ်းမှ မော့တူရှင်းနှင့် ပျန်းချန်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှသာ ချောင်ချိုးဖူသည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချူချင်းသည်လည်း သူ့ကို ဆွဲမထားခဲ့ပေ။ ကျန်းဟူလောကတွင် ဆုံတွေ့ခြင်းမှာ ဤမျှဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ။

အကယ်၍ ချောင်ချိုးဖူက သူ့ကိုမမြင်ခဲ့လျှင် ချူချင်းသည် သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရန်ပင် စိတ်ကူးရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ပျန်းချန်သည် မြင်းဖြူနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသော ချောင်ချိုးဖူကိုကြည့်ရင်း ချူချင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မြင်းဖြူတစ်ကောင်နဲ့ ကျန်းဟူလောကကို တစ်ကိုယ်တော် ဖြတ်သန်းပြီး... ရွှေရောင်ဓားနဲ့ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို သုတ်သင်တယ်..."

"သခင်လေးသုံး... ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တယ်... ဒီလူနဲ့တော့ ရင်းရင်းနှီးနှီး မပတ်သက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

ချူချင်းသည် ပျန်းချန်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်၏။

"ကိုယ့်လူပျန်းချန်... ဒီစကားက..."

ပျန်းချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ချောင်ချိုးဖူက တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး ကရုဏာစိတ်ရှိတဲ့သူပါ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ပြဿနာတွေနဲ့ အမြဲပတ်သက်နေတတ်တယ်... သူရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ပဋိပက္ခတွေ ရှိနေတတ်တာပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော် ဒီအတိုင်းသတိပေးလိုက်တာပါ... သခင်လေးသုံး စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားရင်ရပါပြီ... လူချင်းမရင်းနှီးဘဲ စကားလွန်သွားမိပြီ..."

"မပြောပါနဲ့ ပျန်းချန်... မင်းက စေတနာအပြည့်နဲ့ သတိပေးတာကို ကျုပ် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ချူချင်းက လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်လေ၏။