အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) - ဘေးဒုက္ခ၏အစပြုရာ (၂)

'ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...'

သူသည် သံပေချပ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း။

ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းသည် ရွှမ်ဧကရာဇ် ရှန်းချိုးယွီ၏ ကိုယ်ပိုင်အမွေအနှစ် သိုင်းပညာဖြစ်ကြောင်း လောကသားအားလုံး သိရှိကြပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာသည် တုန်ရှင်းကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သို့ ရှိနေနိုင်ပါမည်နည်း။

တုန်ရှင်းကျီသည် ချင်းရှီးရွာမှ ယူဆောင်သွားသောအရာမှာ ဤအရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါက ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ချင်းရှီးရွာသည် ရွှမ်ဧကရာဇ် ရှန်းချိုးယွီနှင့် မည်သို့ ပတ်သက်မှုရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

တုန်ရှင်းကျီ၏ ရူးသွပ်နေသောမျက်နှာကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်မိ၏။

'ဒါက အတုများဖြစ်နေမလား...'

ထိုအတွေးပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တုန်ရှင်းကျီ စကားပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချူချင်း၏ဓားသည် သူ၏လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ။

တုန်ရှင်းကျီသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဘဝမှာ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သေဆုံးချိန်အထိ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူသည် လောကရှိ လူသားအားလုံး အလိုရှိကြသော နတ်သိုင်းကို ရရှိထားခဲ့သူ ဖြစ်၏။

သူသည် ကျန်းဟူလောကတွင် ကြီးစိုးကာ အနည်းဆုံးတော့ လှိုင်းတံပိုးကြီးများ ထူထောင်နိုင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံတွင် နာမည်ကျော်ကြားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ညလယ်ခေါင် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အလွယ်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သို့ ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

ချူချင်းသည် ထိုသံပေချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေခဲ့၏။ ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းသည် တုန်ရှင်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတွေးတောနေမိသည်။

ထို့ပြင် တုန်ရှင်းကျီ၏ပုံစံမှာလည်း ဖြောင့်မတ်သော သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံထားသူနှင့် လုံးဝမတူချေ။

သူသည် ရူးသွပ်နေသော မိစ္ဆာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

'ဒါမှမဟုတ်...'

ချူချင်းသည် ထိုနေ့က ချင်းရှီးရွာတွင် အခြားသူများနှင့် ချီကွမ်းအပြင် အခြားလူတစ်ဦးလည်း ရှိနေခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

ချူချင်းသည် ထိုစဉ်က ထိုလူကို သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း ပြဿနာမဖြစ်လိုသဖြင့် လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူသည် တုန်ရှင်းကျီနှင့် တုန်ယွိပိုင်တို့၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းပေါ်လာပုံမှာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးက တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက...

သူသည် မေးစေ့ကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း ဆက်မတွေးတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမ်းမပေါ်မှ ခြေသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

သုဘရာဇာတစ်ဦး ရောက်လာပေသည်။

သူသည် အနားသို့ ချဉ်းကပ်မလာခဲ့ချေ။ သုဘရာဇာများ၏ စည်းကမ်းတစ်ခုမှာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် လူရှိနေပါက အနားသို့ မချဉ်းကပ်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ သူသည် အလောင်းကိုမြှုပ်နှံရန် လာရောက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ချူချင်းသည် သုဘရာဇာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တုဟန်ယန်နှင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

“သခင်လေးသုံး..."

တုဟန်ယန်သည် ချူချင်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင်က ကျွန်မကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အသက်ကယ်ပေးခဲ့ပြန်ပြီ..."

ချူချင်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တုဟန်ယန်၏သွေးကြောကို စမ်းသပ်လိုက်ကာ သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်ထောက်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

တုဟန်ယန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိသွား၏။

တုန်ရှင်းကျီ အသုံးပြုခဲ့သော သွေးကြောပိတ်ဆို့နည်းမှာ အလွန်ထူးခြားသဖြင့် သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေလျှော့ရန် ချူချင်းလည်း သေချာရေရာမှု မရှိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ အတင်းအဓမ္မ ဖြေလျှော့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တုဟန်ယန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ ချူချင်းသည် ထိုသံပေချပ်ကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တုဟန်ယန်သည် မှင်တက်သွားပြီးနောက် သံပေချပ်ကို ယူကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။

သူမသည် ချူချင်းကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် လုယက်လိုသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ မရှိသကဲ့သို့ နတ်သိုင်းကို ရရှိသဖြင့် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များလည်း မရှိချေ။

နားမလည်နိုင်သော သံသယများသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ချူချင်းသည် ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းမလဲ..."

"သူ့ဆီမှာ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ..."

တုဟန်ယန်သည် လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် ချူချင်း တွေးတောခဲ့သော အရာများကို သူမသည်လည်း ချက်ချင်းပင် တွေးတောမိသွားခဲ့ပြီ။

တုန်ရှင်းကျီ၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ ဤကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းသည် ချင်းရှီးရွာတွင် လုံးဝမရှိနိုင်ချေ။

သူမ မသိရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ထိုနေ့က ချင်းရှီးရွာတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အခြားလူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း ပေါ်ပေါက်လာပါက မည်မျှအထိ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခများ သယ်ဆောင်လာမည်ကို သူမ မသိဘဲ မနေချေ။

ချူချင်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

"တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဒါပေးခဲ့တာဖြစ်ဖို့ များတယ်..."

"အဲဒီနေ့က ချင်းရှီးရွာထဲမှာ... အခြားလူ ရှိနေသေးတာလား..."

တုဟန်ယန်သည် ချူချင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျေးဇူးတင်စိတ်များ မရှိတော့ဘဲ ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်မိ၏။

“သခင်လေးသုံး... ရှင်ကတော့... တကယ်ပဲ..."

သူမသည် နောက်ဆက်တွဲစကားများကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားများမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းလွန်းသောကြောင့်ပင်။

တစ်စုံတစ်ဦးက တုန်ရှင်းကျီကို ဤအရာပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက ထိုလူသည် တုန်ရှင်းကျီ၏အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

တုန်ရှင်းကျီ သေဆုံးကြောင်း သိရှိသွားပါက သူ့ကိုသတ်ခဲ့သော ချူချင်းနှင့် တုဟန်ယန်တို့သည် ဤအရာကို ရရှိသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။

ဤသတင်းသာ ကျန်းဟူလောကသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက ချူချင်းဖြစ်စေ၊ တုဟန်ယန်ဖြစ်စေ၊ ယန်ယွီမျှော်စင်ပင် ဖြစ်စေ နောင်တွင် မည်သည့်အခါမျှ အေးချမ်းရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုကဲ့သို့ ညနက်ပိုင်းတွင် တုန်ရှင်းကျီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်လျှို့ဝှက်လှသည်ဟု မထင်မှတ်သင့်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ရှင်တောက်မြို့အတွင်း၌ သိုင်းပညာရှင်ပေါင်းစုံ စုဝေးနေကြပြီး လူတန်းစားပေါင်းစုံ ရှိနေကြပေသည်။

ညဘက်တွင် တိုက်ခိုက်ကြခြင်းကို နောက်ကွယ်မှ မည်မျှအထိ စောင့်ကြည့်နေကြမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

တုဟန်ယန်သည် ချွေးပြန်လာပြီး မည်သို့ ရှင်းလင်းရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ဤအရာမှာ အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။

ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းသည် ရွှမ်ဧကရာဇ် ရှန်းချိုးယွီ၏ သိုင်းပညာဖြစ်သဖြင့် ဇွတ်အတင်းကျင့်ကြံပါက ရှန်းချိုးယွီ သိရှိသွားလျှင် ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်ကို ခန့်မှန်းရခက်ခဲလှ၏။

ကျန်းဟူလောကသားများ လုယက်ကြပါက ပိုမိုကြီးမားသော သွေးချောင်းစီးပွဲကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ၎င်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်လည်း သူမ နှမြောမိပြန်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏အသိစိတ်က ဤအရာမှာ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေသော်လည်း ဤအရာကို လုယူကာ ထွက်ပြေးလိုသော စိတ်ဆန္ဒများလည်း ရှိနေခဲ့၏။

"မိန်းကလေးတုလည်း ဒီအရာရဲ့ အန္တရာယ်ကို သိပုံရတယ်..."

ချူချင်းသည် သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီး သံပေချပ်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားဖြင့် သံပေချပ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

ချူချင်း၏လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ရင်း တုဟန်ယန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရ၏။

သို့သော် ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ မကြုံစဖူး ထူးခြားသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"သခင်လေးသုံး... ရှင့်အတွင်းအားက တကယ်ပဲ အရမ်းနက်ရှိုင်းတာပဲ..."

"ချီးမွမ်းလွန်းရာ ရောက်နေပါပြီ..."

ချူချင်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထိုသံပေချပ်ကို တုန်ရှင်းကျီ၏အလောင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

ဤအရာသည် ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း ဟုတ်မဟုတ်မှာ သံသယရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တုန်ရှင်းကျီသည် ဤသိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် အတွင်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ချူချင်းကိုယ်တိုင်မူ ၎င်းကို မည်သည့်အခါမျှ ကျင့်ကြံမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူသည် သံပေချပ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့် အခြားသူများ ရရှိသွားပါကလည်း သာမန်သံပေချပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နောင်တွင် ဤအရာမှာ ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း ဖြစ်ကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာပါကလည်း သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိကြောင်း ငြင်းဆိုနိုင်ပေသည်။

သူသည် စာလုံးများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုပါက…

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် ထိုသို့မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ငြင်းဆိုနိုင်ပေသည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူသည် ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါက ကိုယ်တိုင်သိမ်းဆည်းကာ ကျင့်ကြံမည် ဖြစ်ပြီး စာလုံးများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြောင်းပြနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် တုဟန်ယန်သည်လည်း သူ့အတွက် သက်သေခံပေးနိုင်ပေသည်။

တုဟန်ယန်က သူ့ကို သစ္စာဖောက်ပါကလည်း ဤသံပေချပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သူမှာ ချူချင်းအပြင် တုဟန်ယန်သာ ရှိပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ဤကိစ္စတွင် တစ်လှေတည်းစီးသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ချူချင်းတွင် ပြဿနာရှိပါက သူမတွင်လည်း ပြဿနာရှိမည်မှာ သေချာလှ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ချူချင်းသည် တုဟန်ယန်အား ထိုသံပေချပ်ကို တိုက်ရိုက်ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျှ မြင့်မြတ်လှသော သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုပါကလည်း ရှန်းချိုးယွီသည် လောကတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဤသိုင်းပညာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအရာမှာ ချူချင်း ချက်ချင်းတွေးတောမိခဲ့သော အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိသော်လည်း ဘေးဒုက္ခအားလုံးကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပြီ။

တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ ဤအရာသည် ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်ပါက ချူချင်းဖြစ်စေ၊ တုဟန်ယန်ဖြစ်စေ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် တုဟန်ယန်သည် ဤသိုင်းပညာမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပါက သူမကိုယ်တိုင်လည်း မထိန်းသိမ်းနိုင်သကဲ့သို့ ယန်ယွီမျှော်စင်လည်း မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။

ထို့ပြင် ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒုက္ခကြီးနှင့်ပင် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။

ထိုသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် တုဟန်ယန်သည် ချူချင်းကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချူချင်းသည်လည်း အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းဝင်ရောက်သွား၏။

ထိုအချိန်တွင် သုဘရာဇာသည် အနားသို့ လာရောက်ကာ တုန်ရှင်းကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများနှင့် သံပေချပ်တို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အလောင်းကိုဆွဲယူကာ ရှင်တောက်မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

ချူချင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်ရှုနေစဉ် သူ၏နားထဲ၌ မြင်းဟီသံတစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ထိုအသံမှာ အလွန်ဝေးကွာလှပြီး တစ်ခဏမျှသာ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချူချင်းကိုယ်တိုင်ပင် သူကြားလိုက်ရသော အသံမှာ အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ကို သေချာရေရာစွာ မသိရှိနိုင်တော့ချေ။