အခန်း ၁၂၀

အခန်း (၁၂၀) - ကံစပ်သူအား ရတနာဓား လက်ဆောင်ပေးခြင်း (၂)

လမ်းမပေါ်တွင် လူအများအပြားမှာ အုပ်စုဖွဲ့ကာ သွားလာနေကြပြီး အားလုံး၏ဦးတည်ရာမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သဖြင့် အချင်းချင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံ၏ အဖိုးတန်ရတနာမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သူတို့မသိကြသေးသော်လည်း အချင်းချင်းမှာ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်ကိုမူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြပေသည်။

အချို့သူများမှာမူ ပွဲကြည့်ရန်နှင့် ဗဟုသုတရှာဖွေရန် သီးသန့်လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေကြ၏။

ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဤမြို့ငယ်လေး၏တံခါးမကြီးမှာ ယနေ့တွင် ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်ဟနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ ဧည့်သည်တော်များကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုနေသူမှာ လော့ချန် မဟုတ်ချေ။

ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းမှ အခြားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသန်မာကာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ကိုယ်ထည်ရှိသည့် လော့ချန်၏ လူယုံ 'စိန်ကိုယ်ထည်လေး'လီမု ဖြစ်ပေသည်။

ပျန်းချန်က ချူချင်းအား ပြောပြခဲ့သည်မှာ ဤသူသည် ငယ်စဉ်အခါက ကျင်းကန်းကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးကြောင်းပင်။

ထိုနေရာတွင် နဂါးနှင့်ကျားကိုပင် အောင်နိုင်စွမ်းသော အဆုံးစွန် သိုင်းပညာရပ်များကို သင်ယူခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းတော်မှထွက်ခွာကာ ကျန်းဟူလောကသို့ ခြေဆန့်ခဲ့ပြီး စိန်ကိုယ်ထည်လေးဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိခဲ့လေသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လော့ချန်၏လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး လော့ချန်၏လက်ရုံး 'စိန်ကိုယ်ရံတော်ကြီး ရှစ်ဦး'အနက် တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

လော့ချန်၏ ကိုယ်ပိုင်ဘွဲ့အမည်မှာ သံခြေလှမ်း တောင်မြစ် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်မာကျောသော သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံထားသော်လည်း အတွင်းအားနှင့် ပြင်ပခွန်အား နှစ်မျိုးလုံးကို ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သာမန်လူများနှင့် လုံးဝမတူညီပေ။

သို့သော် ဤအကြောင်းကို ပြောဆိုမိသောအခါ ချူချင်းရော ပျန်းချန်ပါ ထိုနေ့က တည်းခိုခန်းတွင် တွေ့ခဲ့ရသော နျန့်အန်းကို ပြေးမြင်မိကြသည်။

ဖြူစင်နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မာကျောသော သိုင်းပညာကို တတ်မြောက်ထားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။

ခန္ဓာကိုယ်မာကျောသော သိုင်းပညာရပ်များသည် အရေပြားကို အလွန်ပင် ထိခိုက်ပျက်စီးစေတတ်သည်ကို သိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

သာမန်လူများအကြား အခြေခံအကျဆုံးသော ကျင့်စဉ်မှာ ဆားကြမ်းများ၊ သဲခဲများဖြင့် အရေပြားကို ပွတ်တိုက်ကာ ဒဏ်ရာရရှိစေပြီးနောက် ဆေးရည်များဖြင့် ပြန်လည်ကုသခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုခံစားနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားစေပြီး အခြားသူများ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရလျှင်ပင် မည်သို့မျှ မခံစားရတော့ပေ။

ကျန်းဟူလောကသားများ ကျင့်ကြံသော နည်းလမ်းမှာ ပိုမိုဆန်းကြယ်သော်လည်း အခြေခံသဘောတရားမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်၏။

နျန့်အန်းကဲ့သို့ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကြည်လင်သော အရေပြားရှိပြီး ဓားလှံမဖောက်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှပေသည်။

သူမ ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း အားလုံးသည် ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းအတွင်းသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ယနေ့ ကျင်းပမည့် ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံကြီးကို ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်း၏ သိုင်းပြိုင်ကွင်းအတွင်း၌ ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။

သိုင်းကွင်း၏အလယ်ဗဟိုတွင် စင်မြင့်တစ်ခုကို အသင့်ဆောက်လုပ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ချူချင်းနှင့် အခြားသူများကို စင်မြင့်၏ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းစေသည်။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဒီရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းရဲ့ ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံက နာမည်ကြီးသလောက် တကယ်တမ်းကျတော့ ထိုင်ခုံတစ်လုံးတောင် ပြင်မထားပေးဘူး... တကယ်ကို သဘောထားသေးသိမ်တာပဲ..."

"ဒါနဲ့ အဲဒီအဖိုးတန်ရတနာက ဘာဖြစ်မလဲ... မင်းတို့တွေ သတင်းတစ်ခုခုရထားကြလား..."

ထိုမေးခွန်းမှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ မည်သူမျှ မသိရှိကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ချူချင်းက ဝမ်ရိုအား အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီနေ့ လူတွေအများကြီး စုနေတာ... မင်းရဲ့နှာခေါင်းက အနံ့တွေကို သေချာခွဲခြားနိုင်ပါဦးမလား..."

"ရပါတယ်..."

ဝမ်ရို၏စကားကြောင့် ချူချင်းသည် စိတ်အေးသွားပြီး ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့်စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကွင်းအတွင်းရှိ လူဦးရေမှာ ပိုမိုများပြားလာလေသည်။

လူအားလုံး စုံလင်သွားသောအခါမှ ဟိန်းထွက်လာသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ် ကြွရောက်လာပါပြီ..."

ထိုအသံနှင့်အတူ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသူမှာ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်လော့ချန် မဟုတ်ချေ။

၎င်းမှာ လေတိုးသံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် ဝုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ ဓားတစ်စင်းသည် လေထဲမှပျံသန်းလာပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်စိုက်ဝင်သွားလေတော့သည်။

လူအများ၏အကြည့်များသည်လည်း ထိုဓားပေါ်သို့ မလွှဲမရှောင်သာ ကျရောက်သွားကြ၏။

ဓား၏အလင်းရောင်မှာ အလွန်စူးရှလှသဖြင့် လူတိုင်းသည် ထိုဓားတွင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုစွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားမိကြပြီး ချက်ချင်းပင် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာကြသည်။

"ဒါက ဘာဓားလဲ..."

"ဓားပေါ်မှာ စာလုံးတွေရှိတယ်... နာမည်က... လွန့်ရှန် တဲ့လား..."

"တကယ့်ကို ဓားကောင်းပဲ... ငါနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်..."

ချူချင်းသည် ထိုလွန့်ရှန်ဓားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

ဤဓားသည် အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤဓားပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းအတွင်း၌ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုအချို့ စတင်ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။

အချို့သူများမှာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဓားကိုလုယူရန်ပင် ကြိုးစားနေကြ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လေထဲမှဝဲပျံလာပြီး ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ဓားရိုးပေါ်သို့ သာသာယာယာနင်းလျှောက်ကာ ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ထိုသူမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး လေးထောင့်ဆန်သောမျက်နှာ, ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေးနှင့် မျက်လုံးကြီးများ ရှိကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကိုနောက်ပစ်ကာ လေတိုက်ခတ်ရာသို့ လိုက်ပါလှုပ်ရှားရင်း ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဝေးလံတဲ့ အရပ်ဒေသတွေကနေ ကျုပ်တို့ ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းဆီကို လာရောက်ပြီး ထျန်းရှာရီဖင်ဖြစ်တဲ့ လွန့်ရှန်ဓားကို အတူတူ ကြည့်ရှုပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူ၏အသံမှာ အလွန်ပင် ဟိန်းထွက်လှသဖြင့် သိုင်းကွင်းကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း လူတိုင်း၏နားထဲသို့ သဲသဲကွဲကွဲ ကြားရပေသည်။

ဤမျှပြင်းထန်သော အတွင်းအားကြောင့် လွန့်ရှန်ဓား၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် မိန်းမောနေကြသော လူအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် သတိပြန်လည်လာကြ၏။

"လော့ချန်ရဲ့ အတွင်းအားက ဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းနေတာလား..."

"ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ချီကွမ်းနဲ့ အမြဲယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ အရင်ရက်ပိုင်းက ချီကွမ်း ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့တော့ အခု ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းမှာ လော့ချန်က အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်သွားပြီ..."

"ကျန်းရှန်တောက်သာ ပေါ်မလာရင် လော့ချန်က နောက်မျိုးဆက် ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ..."

လူအများ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်၏။

"လော့ချန်... မင်းက ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံဆိုပြီး ဖိတ်ကြားခဲ့တယ်... အခု ငါတို့အားလုံး လွန့်ရှန်ဓားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ... ဒါကို ကိုယ်တိုင် မကိုင်ကြည့်ရသေးပေမဲ့ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ရတနာဆိုတာ သိသာပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဖိတ်စာထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ကံစပ်သူကို ရတနာဓား လက်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား..."

ဤမေးခွန်းမှာ ကွင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း သိလိုနေကြသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲပေါ့..."

လော့ချန်၏အသံမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် လူတိုင်း၏နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားပြန်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ထိုစဉ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ လူတစ်ဦးသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်လာခဲ့၏။

ထိုသူမှာ အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သော သက်ကြီးပိုင်းအရွယ် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ပျန်းချန်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"သူက ဝူဟူလူဆန်း ပဲ... ဘယ်ဂိုဏ်းမှမရှိဘဲ ကောင်းဆိုးနှစ်တန်ကို စိတ်အလိုကျ လုပ်ဆောင်တတ်တဲ့ လွတ်လပ်တဲ့လူတစ်ယောက်ပေါ့..."

ချူချင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝူဟူလူဆန်း၏နာမည်ကို ကြားဖူးထားပေသည်။

ဤသူသည် နန်လင်ဒေသမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စိတ်အလိုကျ လှုပ်ရှားတတ်ကာ တစ်ခါက ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိစဉ် ကူချန်ချိုးနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သိုင်းကွက်ပေါင်းသုံးရာကျော် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်အရှုံးမပေါ်ခဲ့ကြချေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောနေစဉ်အတွင်း ဝူဟူလူဆန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ငါကြည့်ရသလောက် ဒီဓားက ငါနဲ့ကံစပ်နေတာပဲ... ဒါကြောင့် ငါကိုယ်တိုင်လာယူမယ်..."

ဤစကားကြောင့် ကွင်းအတွင်းရှိလူတိုင်းမှာ ဆူညံသွားကြသည်။

လူတိုင်းက ဝူဟူလူဆန်းအား အလွန်အရှက်မရှိသူဟု ထင်မြင်ကြပြီး ဤမျှ လူအများအပြား ရှိနေသည့်အနက် ဓားတစ်စင်းကို သူနှင့်သာကံဆုံသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝူဟူလူဆန်းသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဓားကိုလှမ်းယူရန် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏လက်ဝါးမှာ လမ်းတစ်ဝက်သို့ပင် မရောက်သေးမီ ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ဝူဟူလူဆန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဝါးကိုလှုပ်ခါကာ ထိုခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး အဝေးသို့ပစ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုခြေထောက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ကျရောက်သွားလေ၏။

ဝူဟူလူဆန်းသည် ထိုခြေထောက်ပေါ်ရှိ ခွန်အားမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို မတင်ရသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လေးလံလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လက်လွှတ်လိုက်ရပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လော့ချန်၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွန့်ရှန်ဓား၏ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဝူဟူလူဆန်းသည် ယင်းကိုမြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ပြန်လည်ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုလက်ဝါးချက်ကို သူ၏ရင်ဘတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခံယူလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အသံကြီးနှင့်အတူ လေထုထဲတွင် ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံးကို တီးခတ်လိုက်သည့်အလား အသံများ ပျံ့လွင့်သွားလေ၏။

ထိုအခါမှ ဝူဟူလူဆန်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် တည်ကြည်သွားတော့သည်။ သူ၏အတွင်းအားများကို စဉ်ဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ရေစက်ကလေးတစ်စက် ကျရောက်သွားသည့်အလား မည်သို့မျှ ထိခိုက်မှုမရှိပေ။

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ကျင်းပတဲ့ ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံမှာ ကံစပ်သူကို ရတနာဓား ပေးအပ်ဖို့အတွက် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ရှိပါတယ်..."

"ဒါကြောင့် ဝူဟူလူဆန်းအနေနဲ့ အရင်ဆုံးနောက်ဆုတ်ပေးပြီး ကျုပ်စကားကို နားထောင်ပေးပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ပခုံးနှစ်ဖက်ကို လှုပ်ခါလိုက်၏။

ဝူဟူလူဆန်းသည် ပြင်းထန်သော ခွန်အားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီးနောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာဆုတ်လိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို နင်းခြေလိုက်ရ၏။

မြေပြင်မှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်မှသာ ဝူဟူလူဆန်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် လော့ချန်ကိုကြည့်ရင်း မျက်နှာအမူအရာမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတော့၏။

"တကယ့်ကို ကောင်းလှချည်ရဲ့ သံခြေလှမ်း တောင်မြစ်... မင်းက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းရဲ့စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလား..."

"အလျှော့ပေးလိုက်တာပါ..."

လော့ချန်က လက်သီးဆုပ်ကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အတွင်းရေးတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တာပါ..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကလည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး ကွယ်လွန်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာကြောင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်ကလည်း သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းကလည်း ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေတာကြောင့် ကျုပ်လက်ထဲကို ရောက်လာရင်တောင် ပျက်သုဉ်းသွားဖို့ပဲ ရှိပါတယ်..."

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေ့မှာ ဒီဓားကို အသုံးပြုပြီး တစ်လောကလုံးက မိတ်ဆွေတွေကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ကံစပ်သူကို ရတနာဓား ပေးအပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော် ပေးအပ်မှာက လွန့်ရှန်ဓား တစ်စင်းတည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကိုပါ ပေးအပ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒီနေ့ ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ စင်မြင့်ဆောက်ပြီး သိုင်းပြိုင်ပွဲ ကျင်းပရတာကတော့ အားလုံးကို သိုင်းပညာနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့စေချင်လို့ပါ... အနိုင်ရတဲ့သူက ရတနာဓားကိုရရှိမှာပါ..."

"ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့... ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်…”