အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) သခင်မကြီးကျူး၏ နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်း

အသုဘအခမ်းအနား ကျင်းပရာ ခန်းမအတွင်းတွင်။

အေးစက်သော လေပြင်းများက အဖြူရောင်ပိတ်စများကို လာရောက်တိုက်ခတ်နေသဖြင့် အဆက်မပြတ် အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ချိတ်ဆွဲထားသော တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ဓာတ်ပုံကလည်း တယိမ်းတယိုင်ဖြစ်နေကာ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

သခင်မကြီးကျူးက မြေကြီးပေါ်တွင် အားအင်ကင်းမဲ့စွာ ထိုင်နေပြီး ခါးတွင်စည်းထားသော ခါးပတ်ကို သေချာပြန်စည်းလိုက်ကာ ဆံထုံးထားသော ဆံပင်များကလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပေသည်။

''ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။''

''ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိတဲ့ အလုပ်ကို ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။''

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး အကြည့်ကို ချက်ချင်း လွှဲဖယ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ကျန်းချဲ့အပေါ်တွင်မူ လုံးဝ ဒေါသမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များက အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကသာဆိုလျှင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အရှက်မဲ့သော အလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ဘာပြောပြော အချိန်နှောင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စများ ပြီးသွားတိုင်းတွင် သူမ အလွန် နောင်တရမိပေသည်။

သို့သော် ထိုလူယုတ်မာလေး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမတွင် ငြင်းဆန်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

''ငါများ မှော်ဆေး အတိုက်ခံထားရတာလား။''

သခင်မကြီးကျူးက ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများဖြင့် စဉ်းစားနေစဉ် အသုဘခန်းမ အပြင်ဘက်မှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ကျူးချင်ချင် ဝင်လာခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားခြင်းက သူမ၏ ဆိုးသွမ်းမှုများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လာကာ မိခင်ဖြစ်သူကို တွဲထူပေးရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးတယ်၊ အရင်ပြန်ပြီး နားလိုက်ပါ။ သမီး အဖေ့အတွက် အသုဘစောင့်ပေးပါ့မယ်။"

"ရပါတယ် သမီး၊ အမေ ဒီမှာပဲ နေပါ့မယ်။"

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် ပျော့ခွေနေသဖြင့် ကျူးချင်ချင်သာ တွဲမထားပါက မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"အတင်း မလုပ်ပါနဲ့ အမေ။ အမေ ဒူးထောက်ထားတာ အရမ်း ကြာနေပြီ၊ ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တော့ဘူး။ အကယ်လို့ အဖေသာ သိရင် သမီးကို နားမလည်ဘူး ဆိုပြီး အပြစ်တင်လိမ့်မယ်။"

ကျူးချင်ချင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်လာပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို အလွန် သနားနေမိသည်။

သို့သော် သခင်မကြီးကျူးကမူ တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ဓာတ်ပုံကို အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

အကယ်၍ သူသာ တကယ် သိသွားမည်ဆိုပါက ဒေါသထွက်ပြီး သူမကို သတ်ပစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေနေခြင်းက ဒူးထောက်ထားရ၍ မှန်သော်လည်း အသုဘစောင့်နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ...

"ချင်ချင် သမီးက ငယ်ပါသေးတယ်၊ အရင် ပြန်နားလိုက်ပါ။"

သခင်မကြီးကျူးက အလွန် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ထုတ်ပြော၍ မရသဖြင့် သမီးဖြစ်သူကိုသာ ပြန်လွှတ်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်း ဤနေရာတွင် တစ်ညလုံး စောင့်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူမရင်ထဲရှိ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှုများကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျူးချင်ချင်က ဆက်လက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သူမက ကလေးလေး မဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအခါ ရင့်ကျက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ စကား မပြောရသေးမီမှာပင် လေထဲတွင် ပြန့်လွင့်နေသော ထူးဆန်းသည့် အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

နှာခေါင်းကို ရှုံ့ကာ သံသယဝင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အမေ ဒီမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခု ရနေတယ်၊ အမေရော ရလား။"

"မ... မရပါဘူး။ ရာသီဥတု အေးလို့ အပြင်ဘက်ကနေ လွင့်လာတဲ့ အနံ့ ဖြစ်မှာပါ။"

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သမီးဖြစ်သူကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲဘဲ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားနေကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပေသည်။

အကယ်၍ ကျူးချင်ချင်သာ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပါက သူမ တကယ်ပဲ အရှက်ကွဲပြီး သေချင်စိတ် ပေါက်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ကျူးချင်ချင်က "အင်း" ဟုသာ ပြောလိုက်ပြီး ဆက်လက် မမေးတော့ဘဲ မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ယုံကြည်လိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ပြန်ရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်နေသဖြင့် သူမလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဘေးရှိ ဖျာပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်သည်။

"သမီး အရင်တုန်းက အရမ်း ဆိုးသွမ်းခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး အချိန်လေးမှာတောင် အဖေ့ကို အမှတ်တရ ကောင်းလေး တစ်ခု မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဖေ ငရဲပြည်မှာတောင် သမီးအတွက် စိတ်ပူနေရဦးမှာပဲ။"

"နောက်ဆိုရင် လိမ္မာလာမှာပါ။ သမီး အဖေ မရှိတော့ပေမဲ့ အမေ ရှိသေးတယ်။ သမီးရဲ့ အစ်ကို လည်း ရှိသေးတယ်။ တို့မိသားစု ကောင်းကောင်း နေသွားရမှာပေါ့။"

သခင်မကြီးကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ယခင်က သူမလည်း ကျူးချင်ချင်၏ ဆိုးသွမ်းမှုများကို စိတ်ပျက်ခဲ့ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အရမ်း အလိုလိုက်ခဲ့မိသဖြင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသည်ဟု မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု သမီးဖြစ်သူ ရင့်ကျက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။

"သမီး အစ်ကို့ကို လွမ်းတယ်။"

ကျူးချင်ချင်က အရှေ့ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ထူးချွန်သော လေ့ကျင့်ရေး ပါရမီများကို ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ်တွင် တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ကြီးမားသော တန်ဖိုးများစွာ ပေးဆပ်ကာ ထိုက်အန်းဒေသ၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်း တစ်ခုဖြစ်သော ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်းသို့ ပို့လွှတ် လေ့ကျင့်စေခဲ့သည်။

ဤနှစ်များအတွင်း သူက အိမ်သို့ သိပ်မပြန်ဖြစ်သော်လည်း သူမကို အလွန် အလိုလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်လာတိုင်း အမြဲတမ်း ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းလေးများ ယူလာပေးတတ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက သူမ အမျှော်လင့်ဆုံး အရာမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ အိမ်ပြန်လာမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အမေလည်း ရှုအာကို လွမ်းတယ်။ အခု သမီးအဖေ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ သူကပဲ တို့မိသားစုရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်လာတော့မှာ။"

သခင်မကြီးကျူးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အမေ အဖေ့ကိစ္စကို ဘယ်လို လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။"

ကျူးချင်ချင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"တို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တည်းက ဘာများ လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

"တပ်မှူးကျန်းက အဖေ့အတွက် ကလဲ့စားချေ ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

"ကျောက်မင်ချန်ကို ကြည့်တာနဲ့ ဒီကိစ္စက အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။ အမေ စိုးရိမ်တာက မကြာခင် အချိန်တွင်းမှာပဲ ယန်ဂူခရိုင်က အရာရှိ အကြီးအသေး အားလုံးက တို့မိသားစုအပေါ် ဒုက္ခပေးလာကြမှာကိုပဲ။"

"ဟင် ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ။"

ကျူးချင်ချင်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

"ဒါမှမဟုတ် တို့ ယန်ဂူခရိုင်ကနေ ထွက်သွားပြီး ရွာကို ပြန်ကြမလား။"

"အရင်တုန်းက ကျူးမိသားစု ရွာမှာ နေတုန်းက သမီး အဖေ့ရဲ့ နာမည်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က ဓားပြတွေ အားလုံးက တို့အိမ်ကို ရှောင်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ ရွာပြန်ရင် သေချာပေါက် အလုယက် ခံရမှာပဲ။ ခရိုင်မြို့ထဲမှာ နေတာကမှ ပိုပြီး စိတ်အေးရတယ်။"

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမက ဖြစ်နိုင်ခြေ မျိုးစုံကို စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ထွက်ပေါက် တစ်ခုမျှ မတွေ့ရသေးပေ။

"ဒါပေမဲ့ အမေ ခုနကပဲ ပြောတယ်လေ၊ ခရိုင်မြို့ထဲမှာ နေရင် အဲဒီ အရာရှိတွေက..."

"အမေက တို့မိသားစုအတွက် အားကိုးစရာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာထားတယ်။"

သခင်မကြီးကျူး၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

"ကျန်းချဲ့။"

ကျူးချင်ချင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကမှ သူမ အထင်သေးပြီး လှောင်ပြောင် သရော်ခဲ့သော တံငါသည်လေးက ယခုအခါ ကျူးမိသားစု၏ အားကိုးစရာ ဖြစ်လာပြီလား။

အမှန်တကယ်ပင် ဟုတ်ပုံရသည်။ ယနေ့ ကျန်းချဲ့က ကျောက်မင်ချန်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါများကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုသိခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွားလှောင်ပြောင် ရဲမည်နည်း။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တရမှုများ ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။

"တပ်မှူးကျန်းက တို့ကို အလကား ကူညီပေးမှာလား။"

အချိန် အနည်းငယ် အကြာတွင် ကျူးချင်ချင်က မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အမေက ငွေနည်းနည်း ပေးပြီး အကူအညီ တောင်းမလို့။ သမီး အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီးတော့ သူ တို့ကို ကူညီပေးမှာပါ။ တို့က အရမ်း ချမ်းသာဖို့ မလိုပါဘူး။ ဘယ်သူမှ ဒုက္ခ မပေးရင် ရပါပြီ။"

"အမေ သမီး ကျန်းချဲ့နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။"

ရုတ်တရက် ကျူးချင်ချင်က မထင်မှတ်ထားသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ"

သခင်မကြီးကျူးက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး လုံးဝ မရဘူး။"

"ဘာလို့ မရတာလဲ အမေ စဉ်းစားကြည့်လေ။ သမီးသာ ကျန်းချဲ့နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် သူက တို့မိသားစုဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တို့အတွက် ပိုပြီး အားကိုးစရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ သမီး ထင်တာတော့ သူလည်း ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ စည်းစိမ်တွေ အားလုံး သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားရင် သူ့အတွက်လည်း ပိုကောင်းသွားတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျူးချင်ချင်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ သဘောထားကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

"သမီး အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ကျန်းချဲ့က သမီးကို သဘောမကျလောက်ဘူး။ သမီးကို သူ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မယားငယ် အဖြစ် နေချင်လို့လား။ အဲဒီလိုဆိုရင် သမီး အဖေ့ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြမလဲ။ ပြီးတော့ ကျန်းချဲ့က ရဲတင်းလွန်းတယ်။ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အခု အချိန်မှာ အာဏာ ရှိနေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။ အမေက သမီးကို အရမ်း ချမ်းသာတဲ့ ဘဝမျိုး မလိုချင်ပါဘူး။ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ဘာရောဂါမှ မရှိဘဲ နေသွားရရင် ရပါပြီ။"

သခင်မကြီးကျူး၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး အကြောင်းပြချက်များကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် သူမက ဤကိစ္စကို အစွမ်းကုန် အားပေး ထောက်ခံမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စများနှင့် စောစောက ကျန်းချဲ့ ပြောခဲ့သော စကားများကြောင့် သမီးဖြစ်သူကို ကျန်းချဲ့နှင့် လုံးဝ ပေးစား၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

မဟုတ်ပါက သားအမိ နှစ်ယောက်စလုံး လင်တော်ရသလို ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါက အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး စည်းမျဉ်းပဲ။

"သမီး..."

ကျူးချင်ချင်က ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားပြီး ပြန်လည် ချေပရန် အကြောင်းပြချက် ရှာမတွေ့တော့ပေ။

"ကျူးမိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို သမီး စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး အမေ ရှိတယ်လေ။ ငွေနည်းနည်း ပေးလိုက်ရင် ကျန်းချဲ့က တို့မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ် ဆိုတာ အမေ ယုံကြည်တယ်။"

သခင်မကြီးကျူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အမေက ဘာကို သေချာနေတာလဲ။"

ကျူးချင်ချင်က နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

အမေ့ဆီမှာ ဘာနည်းလမ်းတွေများ ရှိနေလို့လဲ။

"ဒါကို သမီး မမေးပါနဲ့။"

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမနှင့် ကျန်းချဲ့တို့ ကြားရှိ အဖြစ်အပျက်များကို သမီးဖြစ်သူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောပြနိုင်မည်နည်း။ သူမတို့ နှစ်ယောက်ကြားတွင် အတော်လေး နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ကျန်းချဲ့က သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အနောက်မြို့နယ် တပ်စခန်း အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းချဲ့က လမ်းလျှောက်နေရင်း နံရံကို ရုတ်တရက် မှီကာ သက်ပြင်း အရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

''မိန်းမလှဆိုတာ အရိုးကို ခြစ်ထုတ်တဲ့ ဓားတစ်လက်ဆိုတဲ့ စကားက တကယ်ကို မမှားဘူးပဲ။''

သူက သွေးချီစွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အလွန် ကြံ့ခိုင်နေသော်လည်း သခင်မကြီးကျူး၏ လက်ထဲမှ အနိုင်နိုင် လွတ်မြောက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အသုဘခန်းမထဲက လှုံ့ဆော်မှု၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံရဲ့ လှုံ့ဆော်မှု၊ တပ်မှူးချုပ်ကျူးရဲ့ ဓာတ်ပုံက ပေးတဲ့ လှုံ့ဆော်မှု...

ဤအချက်များ အားလုံး ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ကျန်းချဲ့လည်း အလိုအလျောက် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး အချိန်တို အတွင်းမှာပင် လေးကြိမ် ဆက်တိုက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အနည်းငယ် အားနည်းနေသည်ဟု ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာများက တန်ဖိုး ရှိလှပေသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သေချာပေါက် ချန်လှပ်ထားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်ကတော့ အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သခင်မကြီးကျူးက သူမတို့ကို ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းဆိုလာသောအခါ သူက ငွေကျပ် ငါးသောင်း တောင်းဆိုလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချကာ နောက်ဆုံးတွင် သခင်မကြီးကျူးက ကျူးမိသားစု၏ အကာအကွယ်ခ အဖြစ် ငွေကျပ် နှစ်သောင်း ပေးရန် သဘောတူညီခဲ့သည်။

ဤကိစ္စက တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော စည်းစိမ်များကို လုံးဝ ပြောင်သလင်း ခါသွားစေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းရာတွင် တပ်မှူးချုပ်ကျူးက ငွေကျပ် တစ်သောင်းခန့်သာ ရရှိခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသော ငွေကြေးများ အားလုံးက သူ တပ်မှူး လုပ်လာသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အခြား မိသားစုများကို ဖျက်ဆီးပြီး စုဆောင်းလာခဲ့သော အရာများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းက ကျန်းချဲ့ကို အလွန် ပျော်ရွှင်သော နှစ်သစ်ကူး တစ်ခု ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ထျန်းယာဂိုဏ်းက စတင်ကာစသာ ရှိသေးပြီး ငွေကြေး အများအပြား လိုအပ်နေပေသည်။

ကျန်းချဲ့ကလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အသုံးပြုရန်အတွက် အကောင်းစား စစ်သည်အချို့ကို လေ့ကျင့် ပျိုးထောင်ရန် စဉ်းစားထားပေသည်။

သူက ယခု လက်ရှိ တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေအနေတွေကို သေချာလေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ အပြင်ပန်းတွင် ငြိမ်းချမ်း သာယာနေသလို ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ် ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်မည်ဆိုပါက နယ်စပ်တွင် အလွန် အန္တရာယ် များနေကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။

တိုင်းပြည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဆူပူ အုံကြွမှုများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားနေပြီး လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုတည်းမှာပင် ပုန်ကန်မှု ဆယ်ကြိမ်ထက်မနည်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ သောင်းကျန်းခြင်း၊ ဆင်းရဲသားများ ပုန်ကန်ခြင်း သို့မဟုတ် ယွဲ့ပြည်နယ် တောင်ပိုင်းရှိ တောင်တန်းကြီးများအတွင်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခြင်းများပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အမြင်တွင် ဤအရာများ အားလုံးက မတည်ငြိမ်သော ခေတ်ကြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာတော့မည့် ရှေ့ပြေး လက္ခဏာများ ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိနေပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤအရာများ အားလုံးကို ထည့်မတွက်လျှင်တောင်မှ ကျန်းချဲ့တွင် သူ၏ အမိန့်ကို နာခံမည့် ကိုယ်ပိုင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်။

သိုင်းသမားများ လေ့ကျင့်ရာတွင် တစ်ဦးချင်း စွမ်းအားက အရေးကြီးသည်မှာ မှန်သော်လည်း...

အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်နိမ့်နေချိန်တွင် လူအင်အား များပြားခြင်းကလည်း အသုံးဝင်ပေသည်။ မဟုတ်ပါက တပ်မှူးချီလည်း ငွေကြေး အမြောက်အမြား အကုန်ခံပြီး ကိုယ်ပိုင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထူထောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အချုပ်ပြောရလျှင် ကျန်းချဲ့တွင် ကိုယ်ပိုင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခု လိုအပ်နေပြီး ထောက်ပံ့ရန် ငွေကြေး အများအပြားလည်း လိုအပ်နေပေသည်။ ထို့အပြင် သူက တပ်မှူးချီကို ငွေကျပ် သောင်းဂဏန်းခန့် ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ ကတိဖျက်မည်ဆိုပါက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများက အလွန် ကြီးမားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်မင်ချန်က တပ်မှူးချုပ်ချီကို မရင်ဆိုင်ရဲသလို ယခု လက်ရှိ ကျန်းချဲ့ကလည်း လုံးဝ ရင်မဆိုင်ရဲသေးပေ။

ဝေါ့ဟူတောင်။

ယခုအချိန်တွင် ဆရာလျန်လည်း ကျောက်မင်ချန် နှင့် ယန်ရှန်းတို့ထံမှ စာများကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ်လေး ဝူရှန်းဖျင်ထံသို့ သွားရောက်ကာ ဤကိစ္စကို တိုင်ပင်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

တတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ဟော့ရှောက်စန်း နှင့် ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီရှောက်ဖုန်း တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကလည်း ယခုအချိန်အထိ ပြန်မလာသေးသဖြင့် ဝေါ့ဟူတောင် တစ်ခုလုံးတွင် ခေါင်းဆောင် မရှိဘဲ ဖြစ်နေကာ ဝူရှန်းဖျင်ကို ယာယီ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ဝူရှန်းဖျင်က ဝူရှောက်လင်၏ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး နာမည်ကောင်းနှင့် လေ့ကျင့်ရေး ပါရမီလည်း ရှိသဖြင့် ဝေါ့ဟူတောင်၏ နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သည်။

ဝူရှန်းဖျင်က အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ် အရွယ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး မေးစေ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွေး အနည်းငယ် ထွက်နေကာ လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်သည့်ဟန် ပေါ်နေပေသည်။ စာနှစ်စောင်စလုံးကို သေချာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူလည်း အလွန် အံ့ဩ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ဝေါ့ဟူတောင်က ဤမျှလောက်အထိ အင်အား ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ယန်ဂူခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်နှင့် ဒုတိယ ခရိုင်ဝန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ လူများ ဖြစ်နေသည် ဆိုတာ...

ဒါကြောင့်လည်း ဆယ်နှစ်ကျော် ကာလ တစ်လျှောက်လုံး ဝေါ့ဟူတောင်က အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်ခဲ့တာကိုး။

"ရှန်းဖျင်၊ ကျန်းချဲ့က စစ်သည်တွေ ခေါ်ပြီး လာတိုက်တော့မယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကလည်း ပြန်မလာသေးဘူး ဆိုတော့ ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ခုခံကြမလဲ။ ကျန်းချဲ့ရဲ့ စွမ်းအားက သွေးကြောပွင့် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ အတွင်းအားတွေကို အပြင် ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်။ အခု တောင်ပေါ်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့် သွေးကြောပွင့် အဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး။"

ဝူရှန်းဖျင်က ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာလျန်က အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

"အဖေ့ သဲလွန်စကို လုံးဝ မတွေ့သေးဘူးလား။"

ဝူရှန်းဖျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း လူလွှတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ရှာခိုင်းထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ သဲလွန်စကို လုံးဝ မတွေ့ရသေးဘူး။"

ဆရာလျန်၏ မျက်နှာက အလွန် လေးနက်နေပေသည်။

တပ်မှူးချုပ်ကျူး သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကို စကြားရစဉ်က သူလည်း အလွန် ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်ခဲ့သော်လည်း တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယခုတိုင် ပြန်မရောက်သေးကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ...

သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခင်က ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီရှောက်ဖုန်း လည်း ဤကဲ့သို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သူ ဝန်မခံချင်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် သံသယ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

''ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး လည်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလား။''

သို့သော် ဤခန့်မှန်းချက်ကို သူ မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍ မရပေ။ အကယ်၍ ပြောပြလိုက်ပါက တောင်ပေါ်တွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဝူရှန်းဖျင်ကိုပင် မပြောရဲပေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူက အရမ်း ငယ်လွန်းသေးပြီး ဤမျှ ကြီးမားသော တာဝန်ကြီးကို ထမ်းဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းက ကျန်းချဲ့ လိုမျိုး အသက် နှစ်ဆယ် မပြည့်ခင်မှာတင် ဉာဏ်ပညာရှိပြီး စွမ်းရည်ရှိသူ မဟုတ်ကြပေ။

"ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ တောင်ကို အားပြုပြီး ခုခံမလား။"

ဝူရှန်းဖျင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အကယ်လို့ သွေးကြောပွင့် အဆင့် သိုင်းသမား သာ မပါလာဘူး ဆိုရင် တောင်ကို အားပြုပြီး ခုခံတာက ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သွေးကြောပွင့် အဆင့် သိုင်းသမားက ရေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်၊ မြေကြီးကို အားပြုပြီး ပေအတော်များများ အထိ ခုန်တက်နိုင်တယ် ဘယ်လိုမှ တားလို့ မရဘူး။ အကယ်လို့ သူသာ တောင်ပေါ်ကို ရောက်လာရင် ဘယ်သူမှ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆရာလျန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်ပြေးရမှာလား။"

ဝူရှန်းဖျင်က ပြန်မေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိုးရိမ် ပူပန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သွေးကြောပွင့် အဆင့် သိုင်းသမား မရှိပါက တကယ်ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေပေသည်။

"ငါ့မှာ အခု နည်းလမ်း နှစ်ခု ရှိတယ် အန္တရာယ်တွေကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မယ်။"

ဆရာလျန်က အချိန် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးလျို အချိန် မဆွဲပါနဲ့တော့ မြန်မြန် ပြောပါ။"

"ပထမ တစ်ခုကတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မတော်တဆ ရလာခဲ့တဲ့ နတ်လေးမြားပဲ။ အဲဒီ လေးက အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြားတစ်စင်းတိုင်းမှာ ပေါင် တစ်သောင်းလောက် အား ပါဝင်တယ်။ မွေးရာပါ အဆင့် အောက်က လူတွေ သာ အပစ်ခံရရင် မသေရင်တောင် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနိုင်တယ်။"

"တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က အရမ်း လေးလံလွန်းတာပဲ။ အကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက ကြိုတင် သတိထားနေရင် ပစ်မှတ်ကို ထိဖို့ အရမ်း ခက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီလို စစ်တပ်သုံး လက်နက်တွေသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် အစိုးရက သေချာပေါက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလိမ့်မယ်။ အခွင့်အရေးတော့ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ သိပ်မသေချာဘူး။"

ဤအရာများ အားလုံးက ဝေါ့ဟူတောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်ပြီး သိရှိသူ အလွန် နည်းပါးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ ထုတ်ပြောရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးလျို ရဲ့ ဒုတိယ နည်းလမ်း က ဘာလဲ။"

ဝူရှန်းဖျင်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယ နည်းလမ်းကတော့ ကျန်းချဲ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်အားကြီးတဲ့ သူတွေကို အကူအညီ တောင်းဖို့ပဲ။"

"ဒုတိယ ဦးလေးနဲ့ တတိယ ဦးလေးလည်း သေသွားပြီ၊ အဖေ လည်း ပျောက်နေတယ်။ ငါတို့ ဝေါ့ဟူတောင်မှာ သွေးကြောပွင့် အဆင့် သိုင်းသမား တွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ သူ ဘယ်သူ ရှိသေးလို့လဲ။ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပေါ်မှာ အခြား ဂိုဏ်းခွဲ တွေ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ သိုင်းသမားတွေ ရှိနေသေးလို့လား။"

ဝူရှန်းဖျင်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး အလွန် သိချင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဆရာလျန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်က သိုင်းသမားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ချင်းထျန်းဂိုဏ်း က လူတွေ။"

"ချင်းထျန်းဂိုဏ်း။"

ဝူရှန်းဖျင်က နေရာမှ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အလွန် အံ့ဩ ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်းထျန်းဂိုဏ်းကို သူ လုံးဝ မစိမ်းလှပေ။ ယခင်က ပြည်နယ် သုံးခုတွင် ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်အောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့သော မိစ္ဆာဂိုဏ်း တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးထားပြီး အစိုးရက အလွန် မုန်းတီးကာ ဤဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများ ကြားသိရတိုင်း ချက်ချင်း နှိမ်နင်းလေ့ ရှိသည်။

ဝေါ့ဟူတောင်လို သေးငယ်သော ဓားပြ စခန်းလေး တစ်ခု အနေဖြင့် အကယ်၍ ဤသတင်း သာ ပေါက်ကြားသွားပါက ကျန်းချဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိလျှင်တောင်မှ နောက်ပိုင်းတွင် အစိုးရက လုံးဝ လွှတ်ထားမည် မဟုတ်တော့ပေ။

ဒါက ဖြေဆေးလည်း ဖြစ်သလို အဆိပ်လည်း ဖြစ်နေပေသည်။

"ရှန်းဖျင် ကိစ္စတွေက ဒီအခြေအနေ အထိ ရောက်နေပြီ ဆိုတော့ မင်းကို ငါ ဆက်မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ် တုန်းက…”