အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇) ခင်ဗျားက ဇနီးနဲ့ သမီးကို ဒီလို စောင့်ရှောက်တာလား

"အမေ မနိုးသေးဘူးလား"

အသုဘခန်းမ အတွင်း၌ အနားယူပြီးနောက် ရောက်လာသော ကျူးချင်ချင် က ကျူးရွှိ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"စောစောက တပ်မှူးကျန်း ရောက်လာတယ် အမေ နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ဆိုပြီး အခု စာကြည့်ခန်း ထဲမှာ ထင်တယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမလေး ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ကျူးရွှိ က ခေါင်းလှည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ ဘာကိစ္စ ရှိရမှာလဲ"

ကျူးချင်ချင် က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိရုံသာ ဖြစ်သည်။

"အင်း"

"အစ်ကိုကြီး တပ်မှူးကျန်း နဲ့ အမေ က အမြဲတမ်း အတူတူ ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေတာလဲ"

ကျူးချင်ချင် က အနည်းငယ် သံသယ ဝင်လာခဲ့သည်။ အရာအားလုံးက ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရပေသည်။ အကယ်၍ ဖခင် ဖြစ်သူ ကျူးရှန်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးပါက ဤသည်မှာ ပုံမှန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဖခင်လည်း မရှိတော့ ကလဲ့စား လည်း ချေပြီးပြီ အိမ်ပြောင်းရန်လည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဘာကိစ္စများ ဆွေးနွေးစရာ ရှိသေးသနည်း။

သူမ စဉ်းစား၍ မရအောင် ဖြစ်နေပေသည်။

"အစ်ကို ဘယ်လို လုပ် သိမှာလဲ"

ကျူးရွှိ ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး ကျန်းချဲ့ နှင့်လည်း ယခုမှ သိကျွမ်းခါစ ဖြစ်ရာ သူတို့ နှစ်ယောက် ကြားရှိ ကိစ္စများကို သဘာဝကျကျပင် မသိနိုင်ပေ။

"ဟုတ်ပါပြီ"

ကျူးချင်ချင် က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲရှိ သံသယများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထုတ်ပြောလိုက်ပါက ဖခင် နှင့် မိခင် ကို စော်ကားလိုက်သလို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ကျန်းချဲ့၏ စရိုက်ကိုလည်း သူမ ယုံကြည်ပေသည်။

ဘာမှ မကောင်းတာတွေ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ညီမလေး တခြား ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့တော့ အဖေ့ရဲ့ အသုဘ ကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ထိုက်ဆန်းမြို့ ကို သွားကြမယ် အဲဒီကျရင် အစ်ကို ညီမလေး အတွက် ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း ထဲက လူကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ချပေးမယ် နောက်ဆို အေးအေးချမ်းချမ်း နေရမှာပါ"

ကျူးရွှိ က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီး က ဖခင်နေရာတွင် အစားထိုး ဆိုသကဲ့သို့ ယခုအခါ ဖခင် မရှိတော့သဖြင့် ကျူးမိသားစု၏ တာဝန်များကို သူက တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သူမတို့ သားအမိ ကို ယန်ဂူခရိုင် တွင် လုံးဝ ဆက်လက် ထားရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကျူးချင်ချင် က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခေါင်းထဲတွင်မူ ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်နှာက ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဖူးစာ ပါပေမဲ့ ရေစက် မရှိခဲ့ဘူး။

ကျူးချင်ချင် ၏ မျက်နှာ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးရွှိ က ဆက်လက် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ"

"စိတ်ချပါ ကျုပ် က အခု မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေပြီ တစ်ကိုယ်လုံး အညစ်အကြေး ကင်းစင်ပြီး ဖုန်မှုန့်တောင် မကပ်ဘူး ဘာအညစ်အကြေးမှ မရှိဘူး"

ကျန်းချဲ့ က ယခုအချိန်တွင် သခင်မကြီးကျူး ကို အသေအချာ နှစ်သိမ့်ပေးနေပေသည်။

"ဖူး"

သခင်မကြီးကျူး က ကျန်းချဲ့ ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပလုတ်ကျင်းပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ထွေးချလိုက်သည်။

"ရှင် တကယ်ကို စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းတာပဲ ဘယ်ကနေ ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေကို တွေ့လာတာလဲ မသိဘူး ကျွန်မ ကို ဒီလို လုပ်ခိုင်းရတယ်လို့"

သခင်မကြီးကျူး က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာများ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူထူနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ဤမျှလောက် အောက်တန်းကျသွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သခင်ကြီး သာ အသိဉာဏ် ရှိပါက သူမကို ဘယ်လို မြင်မည်နည်း။

သို့သော် ကျန်းချဲ့၏ တောင်းဆိုချက်ကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ လုံးဝ ငြင်းဆန်၍ မရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။

"သခင်မကြီး ဒါတွေက လင်မယား ကြားက ပျော်ရွှင်စရာတွေပါ ကျုပ် အရင်က တပ်မှူးချုပ်ကျူး ရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရှေ့မှာ ကတိပေးထားတယ်လေ ခင်ဗျားတို့ သားအမိ ကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ် လို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ကျင့် စော်ကားမှာလဲ စိတ်ချပါ"

ကျန်းချဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား က ဇနီး နဲ့ သမီး ကို ဒီလို စောင့်ရှောက်တာလား"

သခင်မကြီးကျူး က ကျန်းချဲ့ ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ် အထိ ရောက်အောင် စောင့်ရှောက်တာမျိုး ရှိလို့လား။

အထူးသဖြင့် ကျူးရှန်း ရဲ့ အရိုးတွေတောင် မအေးသေးတဲ့ အချိန်မှာ။

သူမ ဒီနှစ်တွေ အတွင်း လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ စည်းကမ်းတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး။

"သခင်မကြီး ခင်ဗျားပဲ ပြောပါ ကျုပ် စောင့်ရှောက်တာ ကောင်းရဲ့လား"

"မကောင်းဘူး"

"ဟင်"

"ကောင်း ကောင်း ကောင်းပါတယ်"

သခင်မကြီးကျူး က အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ဒေါသထွက်သွားပြီး နောက်ထပ် နည်းလမ်းသစ်တွေ ထပ်သုံးလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပေသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင် က ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ စောင့်ရှောက်ရမယ် ချင်အာ ကိုတော့ လုံးဝ ဆွဲမသွင်းနဲ့နော်"

သူမ၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားပြီး ကျန်းချဲ့ ကို အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မကြီး စိတ်ချပါ ကျုပ် က အဲဒီလို ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိတဲ့သူ မျိုး မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟဲဟဲ"

သခင်မကြီးကျူး က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ မှာ ကိုယ်ကျင့်တရား ရှိလို့လား။

သူမ ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား တွေတောင် တစ်ဖက်လူရဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြိုခွဲတာကို ခံလိုက်ရပြီပဲ။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ မနက်ဖြန် တပ်မှူးချုပ်ကျူး ကို မြေချတဲ့ အချိန်ကျရင် ကျုပ် မလာတော့ဘူး နောင်ကျရင် ထိုက်ဆန်းမြို့ မှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

ကျန်းချဲ့က ခါးပတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲစည်းရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း ကျွန်မ ထိုက်ဆန်း ကနေ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်"

သခင်မကြီးကျူး က အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ထပ်ပြီး မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားရပြန်တာလဲ"

သခင်မကြီးကျူး က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာ ကျွန်မ ဒီလို လုပ်တော့ နောင်သေသွားရင် ငရဲပြည် အထပ် ဆယ့်ရှစ်ထပ် ကို ရောက်သွားမလား လို့"

"အကယ်လို့ တကယ်ပဲ ငရဲပြည် ရှိတယ် ဆိုရင် ကျုပ် ခင်ဗျား ကို သွားကယ်မယ် အဲဒီကျရင် အဲဒီမှာ ဆက်ပြီး ပျော်ကြတာပေါ့ ပိုတောင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းဦးမယ်"

ကျန်းချဲ့က ရယ်မောကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရှင် ကတော့လေ အစက တွေ့တုန်းကတော့ ဒီလိုလူမျိုးမှန်း တကယ် မသိခဲ့ဘူး ရိုးသားတဲ့သူလို့ ထင်နေတာ တကယ်တော့ အရာရာကို ဂရုမစိုက်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာပဲ"

"ကျုပ် လည်း ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့တုန်းက သခင်မကြီး က ကျုပ်နဲ့ ဝါသနာ တူမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ကဲပါ ကဲပါ မြန်မြန် ထွက်သွားတော့ အချိန် အရမ်း ကြာနေရင် ရွှိအာ နဲ့ ချင်အာ တို့ သံသယ ဝင်နေလိမ့်မယ်"

"ဒါနဲ့ အကယ်လို့ ထိုက်ဆန်း ကို ရောက်ရင် အရင်က ကျုပ် ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ခင်ဗျား သေချာပေါက် သဘောတူရမယ်နော်"

ကျန်းချဲ့ က ခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး အဲဒီနေရာမှာတော့ တကယ် မရဘူး"

"မရဘူးလား"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ အကုန်လုံး သဘောတူတယ် သဘောတူတယ်"

"ဒီ လူဆိုးကြီး က အမြဲတမ်း ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးဖို့ပဲ တွေးနေတာ"

သခင်မကြီးကျူး က တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျူးအိမ်တော် တွင် ကျန်းချဲ့ က အသိအာရုံ ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်း ၏ သဲလွန်စကို မရရှိခဲ့ဘဲ တစ်ခုတည်းသော အကျိုးအမြတ်မှာ သခင်မကြီးကျူး က သူ့အတွက် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခု ထပ်မံ ဖွင့်ဟပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချည်းနှီး သွားရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချဲ့ လည်း သိပ်ပြီး စိတ်ပျက်မသွားပေ။

အသိအာရုံ ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်း က ရရန် ခက်ခဲသော်လည်း သိုင်းလောက တွင် အများအပြား ရှိနေသေးပေသည်။

တစ်ခုတည်းသော ခေါင်းခဲစရာမှာ ရွှမ်ယင် သွေးပုံဆောင်ခဲ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက အနည်းငယ် ရှားပါးပြီး ရရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

နောက်တစ်နေ့။

ကျန်းချဲ့ က ကျူးရှန်း ကို မြေချသည့် နေရာသို့ မသွားခဲ့ပေ။ အလွန်အကျွံ လုပ်ပါက ပြောင်းပြန် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ပေသည်။ သူက ကျူးမိသားစု အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ အရာရာတိုင်းကို သွားရောက် ကူညီပေးပြီး သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသနေရန် မလိုအပ်ပေ။

ဤအရာများက ရှိလျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး မရှိလျှင်လည်း ကျန်းချဲ့ ဂရုမစိုက်ပေ။

တမင်တကာ သွားရောက် လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

တပ်မှူးကြီးကျန်း က အသုဘမှာ သွားငိုပြရမယ့် ဇာတ်လမ်းမျိုး သွားကရမလား။

လုပ်လို့ မရဘူး မဟုတ်ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို သွားငိုပြရမှာလဲ။

ယခု ကျူးမိသားစု တွင် အနည်းငယ် အသုံးဝင်သူ ဆို၍ ကျူးရွှိ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး ကျန်းချဲ့ ကို အောက်ကျို့ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ အရည်အချင်း မမီသေးပေ။ ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း ပင်လျှင် ထို အရည်အချင်း မျိုး မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ တွင် လုံလောက်သော နောက်ခံများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ လုပ်ရမည့် အလုပ်မှာ ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် များကို စုဆောင်းရန် ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကျန်းချဲ့ ၏ ယဇ်ပူဇော်မှု အကြိမ်ကြိမ် က အခြား ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ အားလုံးကို အပြည့်အစုံ စုဆောင်းပြီးမှ ယင်မိစ္ဆာ နေရာများသို့ သွားရောက်ကာ အဆင့်တက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ မတူညီတော့ပေ။ သူက မကြာမီ ယန်ဂူခရိုင် မှ ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် ပြန်လာရန် အချိန် ရမည် မဟုတ်ပေ။

အဆင့်တက်လှမ်းခါနီး အချိန်ကျမှ အထူးတလည် ပြန်လာရမည်လား။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ က နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကုယွဲ့ရေကန် သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဤနေရာတွင် ကျန်းချဲ့ က အတင်းအကျပ် ယဇ်ပူဇော်ကာ သွေးကြောပွင့် အထွတ်အထိပ် အဆင့် သို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး ဝေါ့ဟူတောင် ၏ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီရှောက်ဖုန်း ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ရပ်တန့်နေပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က လေထဲမှ ရေကန် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည် ဆယ်ပေခန့် အတွင်းတွင် အနက်ရောင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေပြီး ခိုင်မာသော အကာအကွယ် တစ်ခု ကဲ့သို့ ရေများ အားလုံးကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ထားပေသည်။

ရေမီး မလောင် ဓားလှံ မတိုး နိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ မွေးရာပါ စွမ်းအင် အကာအကွယ် ပင် ဖြစ်သည်။

မီးပင်လယ် ထဲ ဝင်ဝင် ဓားတောင် ပေါ် တက်တက် မြေပြန့် လမ်းလျှောက်နေရသလိုပဲ။

ကျန်းချဲ့ က ရေကန် အောက်ခြေတွင် ခြေချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အတွေး တစ်ချက် ဝင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေဝဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မြေကြီး အောက်မှ ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် များက သူ့ဆီသို့ စုဝေးလာကာ လျင်မြန်စွာ မျိုချခံလိုက်ရသည်။

အချိန်က ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချဲ့ က ရေကန် အောက်ခြေတွင် နေရာအနှံ့ သွားလာကာ ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် များကို စုဆောင်းနေခဲ့သည်။

နေရာ တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေပါက ဤမျှ များပြားသော ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် များကို စုဆောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချဲ့ က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် ၏ နေရာလွတ် အတွင်းတွင် ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် များက လှည့်ပတ်နေပြီး ထိုနေရာ တစ်ခုလုံးကို ငရဲပြည် ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် အမျှင်တစ်ထောင် စုဆောင်း ပြီးမြောက်သွားပြီ။

ရေနဂါး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ ကျန်းချဲ့ က ရေထဲမှ ထွက်လာပြီး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် အမျှင်တစ်ထောင် က ကုယွဲ့ရေကန် တစ်ခုလုံး ရှိ ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် များကို အကုန်လုံး နီးပါး စုပ်ယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နောင်တွင် ဤနေရာက သက်ရှိများ မရှိ သစ်ပင်များ မပေါက်ရောက်သော နေရာ မဟုတ်တော့ဘဲ သက်ရှိများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရှင်သန်လာမည် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် ကျန်းချဲ့ ၏ ယဇ်ပူဇော်မှု က ကုယွဲ့ရေကန် အတွက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ တစ်ခု ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"တပ်မှူး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ကန်းတာပြောင် က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ ကို ခေါ်ဝေါ်ရာတွင် သူက အချိန်တို အတွင်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲနေပြီး တပ်မှူး ဟုသာ ဆက်လက် ခေါ်ဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီးပြီလား"

ကျန်းချဲ့ က ကန်းတာပြောင် ကို ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

သူက လုံးဝ အံ့ဩ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ရိုးရိုးအအ အပြုံးဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက် ကို ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ သိမ်းစရာ မရှိပါဘူး တစ်ယောက်တည်း ဆိုတော့ အချိန်မရွေး ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်"

"မိန်းမ ယူဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား"

ကျန်းချဲ့ ၏ ယခု လက်ရှိ အရှိန်အဝါ နှင့် ကန်းတာပြောင် ၏ ယခု အခြေအနေ အရ ဆိုလျှင် သူ့ကို လက်ထပ်ချင်သော အမျိုးသမီးများက တောင်ဘက်မြို့ တံခါးမှ မြောက်ဘက်မြို့ တံခါး အထိ တန်းစီနေမည်ဟု မဆိုရဲသော်လည်း သတင်းလွှင့်လိုက်သည် နှင့် အပြေးအလွှား လာရောက်ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကန်းတာပြောင် က သူ၏ လူယုံ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ကို လက်ထပ်ရန် လူအများအပြား မရဲသော်လည်း သမီးများကို ကန်းတာပြောင် နှင့် လက်ထပ်ပေးနိုင်ပါက ကျန်းချဲ့ နှင့် သွယ်ဝိုက်၍ ပတ်သက်မှု ရရှိသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

တောင်မြို့နယ် ရှိ လီမိသားစု မှ လီရွှမ်ဖုန်း က ကျန်းချဲ့ ၏ တပည့် အဖြစ် ခံယူလိုက်ခြင်း က လူအများအပြား ကို အလွန် အားကျသွားစေခဲ့သည်။

မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား အာဏာ အထွတ်အထိပ်။

ဤသည်မှာ အလားအလာ ရှိသောသူ မဟုတ်တော့ဘဲ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော သူ ပင် ဖြစ်သည်။

"မစဉ်းစားပါဘူး ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးကြွေး တွေ မဆပ်ရသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းမ ယူ ကလေး ယူ လုပ်လို့ ရမှာလဲ"

ကန်းတာပြောင် က အလွန် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လောင်ရွှီ ပြောတာတော့ မင်း ဒီရက်ပိုင်း ပြည့်တန်ဆာအိမ် ကို အကြိမ်ကြိမ် သွားနေတယ် တဲ့ အဲဒီတုန်းက သွေးကြွေး တွေကို မေ့သွားတာလား"

ကျန်းချဲ့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကန်းတာပြောင် က တကယ်ကို ရယ်စရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီ ဒီ မိန်းမယူတာ နဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားတာက တူမှ မတူတာ"

ကန်းတာပြောင် က အလျင်အမြန် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ မင်း အရင်က ပြောဖူးတယ်လေ ပြည့်တန်ဆာအိမ် က မိန်းမတွေကို အရမ်း မုန်းတယ် ဆို အခုကျတော့ ဘယ်လို ဖြစ်လို့လဲ"

ကန်းတာပြောင် က အချိန်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင်က အဲဒီ ပြည့်တန်ဆာအိမ် က မိန်းမတွေကို တကယ် မုန်းတာပါ သူတို့က မသန့်ရှင်းဘူး မိန်းမကောင်း ပုံစံ လုံးဝ မပေါက်ဘူး လို့ ထင်ခဲ့တာ"

"အခုရော"

ကျန်းချဲ့က ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။

ကန်းတာပြောင် က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝါကြန့်ကြန့် သွားကြီးများကို ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်ပြီး။

"အခုတော့ အရင်က ကျွန်တော် အရမ်း ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ် လို့ ထင်တယ်"

"ဟားဟားဟား"

ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင်ပင် ကန်းတာပြောင် ၏ စကားကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ကောင်းပြီ။

တကယ့် လူစွမ်းကောင်းပဲ။

"တပ်မှူး မရယ်ပါနဲ့ တပ်မှူးသာ တစ်ခေါက်လောက် သွားစမ်းကြည့်ရင် သေချာပေါက် ပြန်မလာချင်တော့အောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကန်းတာပြောင် က ကျန်းချဲ့ သူ့ကို ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကလေ ကစားတာ အရမ်း အဆင့်နိမ့်လွန်းတယ်"

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဘာ ပြည့်တန်ဆာအိမ် တွေလဲ သူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူး။

သူ အခု ကစားနေတာက ပြည့်တန်ဆာအိမ် ထက် အများကြီး ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်။

"အယ်"

ကန်းတာပြောင် က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမည်မှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေပေသည်။

"အရင်က ငါ မင်းကို ကတိပေးထားတာ မှတ်မိသေးလား"

ကျန်းချဲ့က အကြောင်းအရာ ပြောင်းကာ အဓိက ကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

ကန်းတာပြောင် က ဘာမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် နားမလည်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မရှင်းပြဘဲ စားပွဲကို လက်ချောင်းဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်ကာ အချိန် နှင့် အပြင်ဘက်မှ အသံများကို တွက်ချက်နေပေသည်။ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသောအခါ။

သူက ကန်းတာပြောင် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး။

"ရောက်လာပြီ"

"ဘာ ရောက်လာတာလဲ"

ကန်းတာပြောင် ၏ ရင်ထဲရှိ သံသယများက ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။

"တပ်မှူး တပ်မှူးတန် တွေ့ခွင့် တောင်းနေပါတယ်"

တံခါး အပြင်ဘက်မှ တံခါးစောင့် စစ်သည် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်"

"ကျွိ"

တန်ယန် က လက်ထဲတွင် အထုပ် တစ်ထုပ် ကိုင်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့ ကို အရင်ဆုံး အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ကန်းတာပြောင် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တာပြောင် မင်းအတွက် ဘာ အံ့ဩစရာ ယူလာလဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း"

"ဘာပစ္စည်းလဲ"

ကန်းတာပြောင် ၏ အကြည့်များက သူ၏ လက်ထဲရှိ အထုပ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး သံသယများ ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ... အရက် နှင့် အသား လည်း မဟုတ်ပုံ ရပေသည်။

"မင်း ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

"ခွေးသား လား"

"မဟုတ်ဘူး"

"ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ် တွေလား"

"မဟုတ်ဘူး ထပ်ခန့်မှန်းကြည့်"

ကန်းတာပြောင် က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အချိန်အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်။

"ငါ အမြဲတမ်း လိုချင်နေတဲ့ အတွင်းခံ သံချပ်ကာ လား"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး"

"ကဲပါ ကဲပါ တိုက်ရိုက်သာ ပြောလိုက်ပါတော့"

ကျန်းချဲ့က တန်ယန် ၏ လျှို့ဝှက်ထားမှုကို ဖြတ်တောက်ကာ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် မြန်မြန် ထုတ်ပြလိုက်ပါတော့"

ကန်းတာပြောင် ကလည်း အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

တန်ယန် က လက်ထဲရှိ အထုပ်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ အတွင်းမှ ပစ္စည်းက လိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ မင်း အဖေ ရဲ့ ခေါင်းလေ"

ကန်းတာပြောင် "..."

ကန်းတာပြောင် က 'ဝုန်း' ခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ခေါင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"တပ် တပ်မှူး ဒါ ဒါက"

သူက စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပေသည်။

"အရင်က ငါ မင်းကို ကတိပေးထားတယ်လေ တစ်နေ့နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ သွေးကြွေး တွေကို ဆပ်ပေးမယ် လို့ အခု ငါလည်း အင်အား အနည်းငယ် ရှိလာပြီ ဆိုတော့ ကတိ ဖျက်လို့ မရဘူးလေ မနေ့ညက ငါ တန်ယန် ကို စစ်သည်တွေ ခေါ်ပြီး ကန်းအိမ်တော် ကို သွားခိုင်းလိုက်တယ်"

ကန်းတာပြောင် ၏ ဘဝ အကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ နေလာပြီးနောက် သူ အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကန်းတာပြောင် ၏ မိခင်က မူလက ကန်းမိသားစု ၏ အစေခံ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အမှတ်မထင် အရက်မူးနေသော ကန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင် ၏ အဓမ္မပြုကျင့်မှုကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူ ကဲ့သို့သော တရားမဝင် သား တစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝကလည်း အလွန် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသည်။ ကန်းမိသားစု ၏ အိမ်ရှင်မ က မနာလို ဝန်တိုတတ်သဖြင့် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်ခန့်က မိခင်ဖြစ်သူကို ရေတွင်းထဲ ခုန်ချ သေဆုံးအောင် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး ကန်းတာပြောင် ကိုယ်တိုင် လည်း သားသတ်သမား ကဲ့သို့ အောက်တန်းကျသော အလုပ်များကိုသာ လုပ်ကိုင်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကန်းမိသားစု က ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာပြီး ကန်းတာပြောင် ကို ကန်းမိသားစု မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ရုံသာမက သူ၏ ဈေးဆိုင်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး သိုင်းကျောင်း အများအပြား နှင့်လည်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းအောင် လုပ်ထားကာ သူ့ကို ကလဲ့စား မချေနိုင်အောင် တားဆီးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ကန်းမိသားစု သခင်လေး ကို မတော်တဆ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိသဖြင့် အရန်တပ်ဖွဲ့ အတွင်းသို့ ထောင်ချောက်ဆင် ထည့်သွင်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကန်းမိသားစု က သေချာပေါက် သေသင့်သော သူများ ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က ကျန်းချဲ့ တွင် စွမ်းအား မလုံလောက်သေးသလို အားကိုးစရာ နောက်ခံ လည်း မရှိခဲ့ပေ။ ကန်းမိသားစု က သေးငယ်သော မိသားစု တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင် က သွေးကြောပွင့် အဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယာယီ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ မတူညီတော့ပေ။

ကျန်းချဲ့ က ယခုအခါ အဆင့်ခြောက် စောင့်ကြပ်ရေး တပ်မှူးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင် စစ်သည် အင်အား တစ်ထောင် နီးပါး ရှိရာ သေးငယ်သော မိသားစု လေး တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ကန်းတာပြောင် ကို ဘုရင် ကဲ့သို့ ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိစွာ အိမ်ပြန်လာစေရန် အတွက်။

တန်ယန် ကို စစ်သည်များ ခေါ်ဆောင်ကာ ကန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော သူများကမူ ယခု လက်ရှိ ကန်းတာပြောင် အတွက် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ပေ။

"တပ်မှူး လက်အောက်ငယ်သား လက်အောက်ငယ်သား"

ကန်းတာပြောင် က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ငိုနေပြီး စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးကြွေး များက သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆူး 방ကဲ့သို့ ထိုးဆွနေခဲ့သည်။ မူလက လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ကျန်းချဲ့ နှင့် လိုက်ပါပြီးမှသာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ တွေးခဲ့သည်မှာ ကျန်းချဲ့ ၏ အင်အားကို အသုံးချရန် သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ က သူ၏ ကိစ္စကို ဤမျှလောက် အထိ အာရုံစိုက်ပေးထားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းချဲ့က ကန်းတာပြောင် ကို ထူမလိုက်ပြီး သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံး နှင့် ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကန်းတာပြောင် အမိန့်နာခံစမ်း"

"တပ်မှူး အမိန့်ပေးပါ"

"မင်းကို တပ်စခန်းက အကောင်းဆုံး စစ်သည် သုံးရာ ခေါ်ပြီး ကန်းအိမ်တော် ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်တယ် တစ်ယောက်မှ အရှင် မထားနဲ့ အရင်က မင်းအပေါ် ပေးခဲ့တဲ့ အရှက်ကွဲမှု တွေကို ဆယ်ဆ အဆတစ်ရာ ပြန်ဆပ်ခိုင်းလိုက် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် မင်း အနောက်မှာ ငါ ရှိတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးကြီး”