အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) အရင်ဆုံး ငါ့ကို သဘောကျအောင် ဖျောင်းဖျကြည့်လေ

ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် ယခုလေးတင် ကျူရှု ယူဆောင်လာပေးသော ကျင့်စဉ်စာအုပ်များထဲတွင် ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော ကျင့်စဉ်အချို့ ပါဝင်နေပေသည်။ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာ ချီဆန်းကျား ပေးအပ်ခဲ့သော ကျင့်စဉ်သုံးအုပ်ထက်ပင် ပိုမို သာလွန်နေသေးသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးကျင့်စဉ်စာအုပ်ကတော့ သူ၏ မျက်လုံးများကို အရောင်လက်သွားစေခဲ့သည်။

နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ်

လူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် နဂါးတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ပင်လယ်နှင့်တူ၏။ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စုစည်းကာ...

ကျန်းချဲ့သည် ကျင့်စဉ်စာအုပ်ထဲမှ စာသားများကို တစ်လုံးချင်း စေ့စေ့စပ်စပ် ဖတ်ရှုနေရင်း သူ၏ အကြည့်များက ပိုမို လေးနက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အကဲဖြတ်မှုအရ ဆိုရလျှင် ဤကျင့်စဉ်မှာ ယခင်က သူဖတ်ခဲ့ဖူးသမျှသော ကျင့်စဉ်များ၊ ချီဆန်းကျား၏ ကျင့်စဉ်များ အပါအဝင် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ သာမန်အဆင့်ချင်း မတူညီကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို နဂါးတစ်ကောင်အလား အသွင်ပြောင်းလဲပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ခွန်အားများကို စုစည်းရမည်။

လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် နဂါးတစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်သကဲ့သို့ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများပင် တုန်လှုပ်သွားစေရမည်။

ဤသည်မှာ ကျင့်စဉ်စာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းပညာပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဖတ်လေလေ ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာလေလေပင်။ စာအုပ်၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသေးပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဤကျင့်စဉ်၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုများကို ပြန်လည် မြည်းစမ်းနေမိသည်။

ကျူရှုကလည်း သူ့ကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ကျန်းချဲ့ ဖတ်ရှုပြီးစီးမည့် အချိန်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီ နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ်က ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

ကျူရှုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက တပ်မှူးကြီးကျန်း အတွက် ကျွန်တော် အထူး ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ်ပါပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော်တုန်းက ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းစောင့်ကျင့်စဉ် တစ်ခုပေါ့... ပထမမျိုးဆက် ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့တာ... အဲဒီကျင့်စဉ်ကြောင့်ပဲ ကျန်းဟိုင် ဆိုတဲ့ နာမည် ဖြစ်လာခဲ့တာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်... ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို နှစ်ပေါင်း ရာချီကြာတဲ့အထိ အောင်မြင်အောင် ကျင့်နိုင်ခဲ့သူက လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး တစ်ခုကြောင့် ဒီကျင့်စဉ်က မမျှော်လင့်ဘဲ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်..."

"ကံကောင်းလို့ အဲဒီတုန်းက အသက်ကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းလူကြီး တစ်ယောက်က မသေခင်လေးမှာ အစိတ်အပိုင်း တစ်ချို့ကို ချန်ရစ်ထားနိုင်ခဲ့လို့ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက အများစုကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ... ကျင့်စဉ်စာသားတွေက အကောင်းပကတိ ရှိသေးပေမဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေကိုတော့ ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ဖို့ ခက်ခဲသွားပြီ... နောက်ဆုံးတော့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာပဲ ဖုန်တက်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တာပဲ..."

"ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း ရဲ့ တခြားကျင့်စဉ်တွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်..."

"ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း ထဲမှာ ဒီကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်မယ့်သူ မရှိဘူးလား..."

"ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရတာက အသစ် တီထွင်ရတာထက် ပိုခက်တယ်ဗျ... ပြီးတော့ ဒီလို ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်မျိုးကို ပြည့်စုံအောင် ပြင်ဆင်ဖို့ဆိုတာ လူအင်အား၊ ငွေအင်အား ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး... အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမို့လို့ ဒီအပေါ်မှာ အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ကြဘူးလေ..."

"ဒီလိုကိုး..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ပြီး အကြောင်းစုံကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤ နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ်မှာ တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း၏ အထွတ်အထိပ် ရွှေခေတ် အချိန်ကာလကပင် သီးခြား ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့သော ထူးကဲသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ထိုက်အန်းဒေသတွင် ရှိနေသော ကျင့်စဉ်များနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ယင်းကို ယှဉ်နိုင်မည့်အရာ မရှိသလောက် ရှားပါးလှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် သူ ထပ်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။ ဤကျင့်စဉ်ကို သူ မဖြစ်မနေ လေ့ကျင့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်မျိုး မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေပါလျက်နှင့် မလေ့ကျင့်ဘဲ ထားမည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသော အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးပစ်ရာ ကျပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူ လေ့ကျင့်နေသော သွေးပင်လယ် ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကလည်း ဤ နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ်နှင့် အတိအကျ လိုက်ဖက်ညီနေပေသည်။

သူသာ ဤကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ပြီး လက်ဝါးထဲမှ နဂါးစိမ်းတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်းမှ လူများ သိရှိသွားပါက မည်သို့ တုံ့ပြန်ကြမည်ကို သူ အလွန် သိချင်နေမိသည်။ ကျန်းချဲ့က အလွန် ကျေနပ်သွားပြီး ယခုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရကျိုး နပ်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဒီကျင့်စဉ်တွေက ကျွန်တော် လက်လှမ်းမီနိုင်သလောက် အမြင့်ဆုံး အရာတွေပါပဲ... ကျန်တဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ် အများစုကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက နေ့ရောညပါ စောင့်ကြပ်နေတာမို့လို့ ထပ်ပြီး ကူညီပေးဖို့တော့ ခက်သွားပြီ..."

ကျန်းချဲ့ တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူရှုက ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် အခြားအတွေးများ ဝင်နေသည်ဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤအရာများကို ယူဆောင်လာနိုင်ရန်ပင် သူ အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် မွေးရာပါအဆင့် ကျင့်စဉ်များကို ထပ်မံ ရယူရန် သူ့တွင် သတ္တိလည်းမရှိသလို၊ စွမ်းရည်လည်း မရှိပေ။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ... ညီလေးကျူရှု... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က အတွေးထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း ကို ကူညီနိုင်ရင် ရပါပြီ..."

ကျူရှုကလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကျူရှု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း မျိုသိပ်ထားရသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို ကျန်းချဲ့က သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။

"ညီလေးကျူရှု မှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား..."

ကျူရှုက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အားနာနေသည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောရရင်... ကျွန်တော် မကြာသေးခင်က အခက်အခဲလေး တစ်ချို့နဲ့ ကြုံနေရလို့ပါ..."

"ငါ ကူညီပေးနိုင်မယ့် ကိစ္စများလား..."

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း မွေးရာပါအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နီးစပ်နေပါပြီ... ဒါပေမဲ့ အခု အထောက်အကူပြုမယ့် အရာ တစ်ချို့ လိုအပ်နေလို့ပါ..."

ကျူရှု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်သက်သက်ဖြင့် ဆိုလျှင် ကျင့်ကြံရေးကို အထောက်အကူပြုမည့် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ရတနာ များကို ရရှိရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း အတွင်းတွင်လည်း သူ့အတွက် ခိုင်မာသော နောက်ခံ အင်အား မရှိပေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ အားကိုးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ သူ၏ မိခင်နှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသည့် ဤတပ်မှူးကြီးကျန်းသာ ရှိပေသည်။

သို့သော် သူသည် ကျန်းချဲ့အတွက် မပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်အချို့ကိုသာ ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယင်းမှာလည်း ယခင်က သူ၏ ဖခင်အပေါ် ကျန်းချဲ့၏ ကျေးဇူးကို ပြန်လည် ဆပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားရသောကြောင့် ဤစကားကို ထုတ်ပြောရန် အတော်လေး အခက်တွေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆိုရင်တော့ လောလောဆယ် ငါ့လက်ထဲမှာ မရှိသေးဘူး..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မလိုပါဘူး... အဆင့်တက်ဖို့ အထောက်အကူပြုမယ့် ရတနာလေး တစ်ချို့ဆိုရင် ရပါပြီ..."

ကျူရှု ကိုယ်တိုင်လည်း မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကျန်းချဲ့ထံမှ ဤအရာများကို တောင်းဆိုရန် အကြောင်းပြချက် မရှိကြောင်း နားလည်ထားပေသည်။

ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း တွင် စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အချို့ ရှိသေးရာ အထောက်အကူပြု ရတနာများကိုသာ ရရှိခဲ့လျှင် သူဖြည်းဖြည်းချင်း နည်းလမ်းရှာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အထောက်အကူပြု ရတနာတွေ ဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး... အင်း... ငါ ပြန်သွားပြီး ချန်မိသားစုဆီက ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာရင် မင်းဆီကို သတင်းပြန်ပို့ပေးမယ်လေ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးကြီးကျန်း..."

ကျူရှုက မတ်တပ်ရပ်ကာ အရိုအသေပေး၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး... ငါတို့တွေက ကိုယ့်လူတွေချည်းပါပဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အမေကလည်း စာကြည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေရတာ ပျင်းနေလောက်ပြီ... တပ်မှူးကြီးကျန်း အရင် သွားတွေ့လိုက်ပါလား..."

ကျန်းချဲ့က အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ချင်နေပြီး သူ့အတွက် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ရတနာ များကို မရှာဖွေပေးချင်ဟု ကျူရှုက ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာလည်း သဘာဝကျသဖြင့် သူ နားလည်ပေးနိုင်ပေသည်။

မပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ရန် ခက်ခဲလှပြီး ယင်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာလည်း သိပ်မမြင့်မားလှပေ။ ဤသည်မှာလည်း ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း မှ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမားများက သာမန် ပြီးပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်များကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ကြပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ မပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်များကို မလေ့ကျင့်ကြခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့မှုနှင့် ကြုံတွေ့သွားပါက နောက်ပိုင်းတွင် ကျင့်စဉ်ပြောင်းလဲရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့၌ အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ မိခင်ကို ကျန်းချဲ့ထံတွင် နည်းနည်းလောက် အားစိုက်ပေးဖို့ တွေးတောလိုက်သည်။

သူတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ချဉ်းကပ်မည်ဆိုပါက ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် အရမ်းကြီး ကပ်စေးနဲနေမည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုလေးတင် ချန်မိသားစုကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခဲ့သော ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းကောင်း အချို့ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ငါ သခင်မကြီးကျူးကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်..."

ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း... ကြွပါ..."

အသစ်စက်စက် စာကြည့်ခန်းလေး အတွင်း၌ သခင်မကြီးကျူး သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အိမ်သစ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမက အစစအရာရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ဆွေးနွေးမှုကို ပိုမို အသက်ဝင်စေမည့် အဝတ်အစားများကိုပင် အထူးတလည် ဝယ်ယူထားခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု သူမ ခံစားနေရဆဲပင်။ ဘာများဖြစ်မလဲ သူမက ကျန်းချဲ့နှင့် ယခင်က တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အကြိမ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး နံရံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သြော်... လိုနေတာက တပ်မှူးချုပ်ကျူး ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားပဲ...

ဤအရာကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တက်ကြွမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သေတ္တာများကို အလျင်အမြန် မွှေနှောက်ကာ ကျူရှု သိမ်းဆည်းထားသော တပ်မှူးချုပ်ကျူး ၏ ပုံတူပန်းချီကားကို ရှာဖွေ၍ အထင်ရှားဆုံး နေရာတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးမှသာ သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။ ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို မှန်ကန်သွားပြီပဲ မှန်ပေသည်။ ဤသို့ ဖြစ်ရမည်သာ။

ပထမဆုံးအကြိမ် မမျှော်လင့်ဘဲ မှားယွင်းမှု ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမနှင့် ကျန်းချဲ့တို့ တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်နှင့် နေရာတိုင်းတွင် တပ်မှူးချုပ်ကျူး ၏ အရိပ်အယောင်များ အမြဲတမ်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။ အသုဘခန်းမ၊ စာကြည့်ခန်း နှင့် အိပ်ခန်း... ဘယ်နေရာမှာများ တပ်မှူးချုပ်ကျူး လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ မရှိခဲ့လို့လဲ... ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမက ပို၍ စွဲလမ်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အကြောင်းရင်းက စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းပင်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ သိပ်ကောင်းလို့...

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

သူမ အတွေးများနေစဉ်မှာပင် တံခါးပြင်ပမှ ခေါက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

သခင်မကြီးကျူး က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မကြီး... ကျွန်တော်ပါ..."

ရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သခင်မကြီးကျူး သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးသွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ကို အထဲသို့ အမြန် ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"ရှင့်နဲ့ သား ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးလို့ ပြီးသွားပြီလား... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ..."

သူမက စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်ရမလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ သားက ခင်ဗျား စောင့်နေရတာ ပျင်းနေမှာစိုးလို့ ကျွန်တော့်ကို အမြန် သွားခိုင်းလိုက်တာလေ..."

ကျန်းချဲ့က သခင်မကြီးကျူး ကို ပြုံးစစဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ယန်ဂူခရိုင်တွင် ရှိစဉ်ကထက် သခင်မကြီးကျူးမှာ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာလည်း မုဆိုးမ တစ်ယောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"ဘာ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သခင်မကြီးကျူး ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"သားက တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားတာများလား..."

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး... သူက ကျွန်တော့်ဆီကနေ အဆင့်တက်ဖို့ အထောက်အကူပြုမယ့် ရတနာလေး တစ်ချို့ကို အကူအညီတောင်းချင်နေတာလေ... အဲဒါ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ဆီမှာ အားစိုက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေပုံရတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ကျူရှု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိပြီး ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျူရှုက အမှန်တရားကို မသိသေးကြောင်း နားလည်သွားသောအခါ သခင်မကြီးကျူးက ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ကျန်းချဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ကြည့်လိုက်ပြီး...

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ကျွန်မလို မိန်းမသား တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အားစိုက်ပေးရမှာလဲ..."

"ဒါကြောင့်မို့လို့လေ... ဒီအားစိုက်ရမယ့် အလုပ်ကို ကျွန်တော်ပဲ လုပ်ပါ့မယ်... သခင်မကြီး... ခင်ဗျားက ခံနိုင်ရည်တော့ ရှိပါတယ်နော်..."

ကျန်းချဲ့က ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

"ရွံစရာကြီး..."

သခင်မကြီးကျူးက တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဟား ဟား ဟား...

"သားက ကျွန်မဆီ တကယ် လာရှာခဲ့တာပဲ... သူက ရှင့်ကို သဘောကျအောင် ဖျောင်းဖျပေးဖို့ ပြောတယ်... အဲ... ကျွန်မလည်း ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး... သူက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မရဲ့ အသွေးအသားထဲက မွေးလာတဲ့ သားအရင်းလေ... ရှင့်မှာ စွမ်းရည်ရှိရင် သူ့ကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးလို့ မရဘူးလား... တပ်မှူးချုပ်ကျူး သာ နတ်ပြည်ကနေ သိနေရင် ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်နေမှာ အသေအချာပါပဲ..."

သခင်မကြီးကျူးက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကျူး သာ နတ်ပြည်ကနေ သိနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အသားကို စားပြီး အရေခွံကို ဆုတ်ပစ်မှ ကျေနပ်မှာပါဗျာ..."

ကျန်းချဲ့က နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အသက်ဝင်လှသည့် တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ပုံတူပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ..."

သခင်မကြီးကျူးမှာ စကားပြောရခက်သွားပြီး သူမနှင့် ကျန်းချဲ့တို့ ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ခဏတာ မေ့လျော့သွားမိသည်။

"သခင်မကြီး... စိတ်ချပါ... ခင်ဗျားက ဒီလိုတောင် ပြောလာမှတော့ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို သဘောကျအောင် ဖျောင်းဖျနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီအကူအညီကို ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်..."

မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သာ ဆိုလျှင် ကျန်းချဲ့က သေချာပေါက် ငြင်းပယ်မည် ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ကျူရှုကို ပေးရန် သူ လုံးဝ နှမြောနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဆင့်တက်ရန် အထောက်အကူပြုသော ရတနာများမှာမူ ထိုမျှလောက် တန်ဖိုးမကြီးလှပေ။ ချန်မိသားစုကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိထားသော ကျန်းချဲ့ အတွက်မူ နွားတစ်ကောင်မှ အမွေးတစ်မျှင်လောက်ပင် မရှိသော်လည်း၊ ယင်းမှာ ဘာမှ မဟုတ်လှပေ။

ကျူရှုသာ ချောမွေ့စွာ အဆင့်တက်သွားနိုင်မည် ဆိုလျှင် သူက ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း တွင် လျှို့ဝှက်တပ်သား တစ်ယောက်ကို မွေးမြူထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျူရှု ယူဆောင်လာပေးသော နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် ကလည်း သူ့ကို အလွန် ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သခင်မကြီးကျူး ကပါ ကြားဝင် ဖြန်ဖြေပေးလာသောအခါ သူ ကပ်စေးနဲနေစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

သခင်မကြီးကျူးက ကျန်းချဲ့၏ စကားလုံးများ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာ နားမလည်ခဲ့ပေ။

"ဒီ ဖျောင်းဖျတယ် ဆိုတာ စကားနဲ့ချည်း ပြောတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ထိုအခါမှသာ သခင်မကြီးကျူးက သဘောပေါက်သွားပြီး ကျန်းချဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမက ဘေးနားရှိ ခုံတစ်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေတံရှည်များကို ချိတ်လိုက်ရာ ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ကွန်ရက်ပုံစံတူသော ခြေအိတ်များကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းချဲ့၏ စကားများက အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခွ ထွက်နေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက သူမကို နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...

သို့သော် ကျန်းချဲ့က သူမ၏ အမူအရာကို သတိမထားမိဘဲ သခင်မကြီးကျူး၏ ခြေအိတ်များကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ ကွန်ရက်ပုံစံ ခြေအိတ် ဤပုံစံမျိုးကို သူ အရင်က မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရသည်။

"ဒါက မြို့ထဲက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ရောင်းတာလေ... မြောက်ဘက်ကနေ ရောက်လာတာလို့ ပြောတယ်... ကျွန်မကြည့်ရတာ လှတယ်ဆိုလို့ နှစ်စုံလောက် ဝယ်လိုက်တာ... ပိုးချည်မျှင်တွေနဲ့ ယက်လုပ်ထားတာလို့ ပြောတာပဲ..."

"တော်တော် ဈေးကြီးမှာပေါ့..."

ပိုးချည်မျှင်မှာ ရှားပါးလှပြီး ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးကို ယက်လုပ်ထားခြင်းမှာ သာမန် လက်မှုပညာ မဟုတ်ကြောင်း သိသာပေသည်။

"အရမ်းကို ဈေးကြီးတာ... တစ်စုံကို ငွေဆယ်ကျပ်တောင် ပေးရတယ်..."

ကျူးမိသားစုမှာ ပိုင်ဆိုင်မှု ကြီးမားသော်လည်း ဤမျှ ဈေးကြီးသော ပစ္စည်းကို ဝယ်ယူရန် သူမ အနည်းငယ် နှမြောမိပေသည်။ ကျန်းချဲ့အတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်စေရန်သာ မဟုတ်လျှင် သူမ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို ဝယ်ယူမည် မဟုတ်ပေ။

"ခင်ဗျားက တကယ် ပိုက်ဆံဖြုန်းနိုင်တာပဲ..."

ကျန်းချဲ့က ခြေအိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤအရာမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အရာနှင့် မတူညီဘဲ အနည်းငယ် ဆင်တူယိုးမှားသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်သည်။ သေချာ ကြည့်လိုက်လျှင် သာမန် ခြေအိတ်အမျိုးအစားထဲတွင်သာ ပါဝင်ပြီး တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ပိုးချည်မျှင်ဖြင့် ယက်လုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သာမန် အဝတ်ခြေအိတ်များနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

သို့သော် အနည်းငယ်သာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်မည် ဆိုပါက သူ လိုချင်သော ပုံစံမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ငွေတွေကို သုံးတာမှ မဟုတ်တာ..."

သခင်မကြီးကျူးက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့က သဘောပေါက်သွားကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဘေးနားရှိ တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ပုံတူပန်းချီကားဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ...

ဒီကျူးမိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်တွေက တပ်မှူးချုပ်ကျူး ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေချည်းပဲ...

သေဆုံးသွားတဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ငွေတွေကို သုံးပြီး သူ့ကို ဖျော်ဖြေနေတာပဲ...

တကယ်ကို အပြစ်ရှာစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး...

"ဒါကို ခင်ဗျား ချိတ်ထားတာလား ဒါမှမဟုတ် သား ချိတ်ထားတာလား..."

"ကျွန်မ ချိတ်ထားတာပါ..."

"အိုး... သခင်မကြီးက သံယောဇဉ် ကြီးတတ်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားဘူး..."

ကျန်းချဲ့က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သခင်မကြီးကျူး၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ ဤအရာကို သံယောဇဉ်ကြောင့် ချိတ်ဆွဲထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ချက်ချင်း ဖြုတ်ချလိုက်မယ်..."

"နေ... မဖြုတ်နဲ့... ဒီလိုဆိုတော့ ပိုပြီး ခံစားချက် ရှိတာပေါ့..."

ကျန်းချဲ့က အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

...

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ကျန်းချဲ့က အရှေ့တည့်တည့်ရှိ တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ပုံတူပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ကြည်လင်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မပြောဘဲ မနေနိုင်အောင်ပင်... ရက်အနည်းငယ် မတွေ့ရသည့် အတွင်း သခင်မကြီးကျူး၏ နှုတ်ခမ်းစွမ်းရည် က ပို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပေသည်။

ယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဟွမ်ရှန်းရှန်းမှာ အများကြီး ကွာဟနေသေးသည်။ သခင်မကြီးကျူးလောက် လုံးဝ မသွက်လက်ပေ။

"သားရဲ့ ကိစ္စကို ကူညီပေးနိုင်မလား..."

"သခင်မကြီး... အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ကို သဘောကျအောင် ဖျောင်းဖျကြည့်ပါဦး..."

"အင်း..."

...

"အမေ အိပ်သွားပြီလား..."

ကျူးအိမ်တော်၏ အတွင်းခန်းမ၌ ကျန်းချဲ့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျူးချင်ချင်က ဝင်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုက်ဆန်းမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး ကတည်းက သူမသာမက သခင်မကြီးကျူးပါ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဖြစ်နေကြသည်။ မိခင်ဖြစ်သူကို မတွေ့ရသောအခါ အိပ်ချင်လာ၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်အိပ်သွားပြီဟု သူမက အလိုအလျောက် ထင်မှတ်လိုက်သည်။

"မအိပ်သေးဘူး... အမေက အစ်ကို့အတွက် တပ်မှူးကြီးကျန်းကို သဘောကျအောင် ဖျောင်းဖျပေးနေတာ..."

ကျူရှုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လေးနက်နေပေသည်။ အတိအကျ အဖြေမရသေးသရွေ့ သူ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။

"ဘယ်တပ်မှူးကြီးကျန်းလဲ... ကျန်းချဲ့လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

"သူက ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ..."

"အစ်ကိုက တပ်မှူးကြီးကျန်းကို အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိနေလို့... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုနဲ့ သူက အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ ဆုံဖူးသေးတော့ ပြောရခက်နေတာ... ပြီးတော့ သူကလည်း သေချာပေါက် ကူညီမယ်လို့ မပြောသေးဘူး... ဒါကြောင့် အမေ့ကို သူ့အပေါ် နည်းနည်းလောက် လွှမ်းမိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတာ..."

ကျူရှုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သားတစ်ယောက် ဖြစ်လျက်နှင့် မိဘ၏ အကူအညီကို ယူနေရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

"ဘာအကူအညီလဲ... အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စလား..."

"ဒီအကြောင်းတွေ ညီမ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... မမေးပါနဲ့တော့... ဒါနဲ့ ညီမနဲ့ တပ်မှူးကြီးကျန်း ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုနေလဲ... စကားပြောလို့ ရနိုင်မလား... အကယ်၍ ရနိုင်မယ်ဆိုရင်လည်း အစ်ကို့ကို ကူညီပေး... အာ... ထားလိုက်ပါတော့လေ..."

ကျူရှုက စကားတစ်ဝက်ဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကိစ္စအတွက် မိခင်နှင့် ညီမကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် အသုံးချရမည်ဆိုလျှင် အတော်လေး အဆင်မပြေဖြစ်သွားမည်။ သူက သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်းမှာ သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်စေရန် ဖြစ်ပြီး ပြဿနာများ ဖန်တီးပေးရန် မဟုတ်ပေ။

"ညီမ ကူညီပေးနိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

ကျူးချင်ချင်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမနှင့် ကျန်းချဲ့တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အစကတည်းက ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး... သိပ်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူးလေ... မိုးလည်း ချုပ်နေပြီဆိုတော့ ညီမလည်း မြန်မြန် သွားနားလိုက်တော့..."

ကျူရှုက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း... အစ်ကိုလည်း စောစော နားတော့လေ... တကယ်လို့ အရမ်း ခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင် ညီမလည်း သူ့ဆီ သွားပြီး အကူအညီတောင်းကြည့်ပါ့မယ်... တစ်ခုခုတော့ အသုံးဝင်ကောင်း ဝင်လာနိုင်မှာပါ..."

"တပ်မှူးကြီးကျန်းက ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ... အမေကသာ ပြောပေးမယ်ဆိုရင် သူ့ကို သဘောကျအောင် ဖျောင်းဖျဖို့ ပြဿနာ သိပ်မကြီးလောက်ပါဘူး... ညီမလည်း အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့... အမြန် သွားနားလိုက်တော့..."

ကျူရှုက ကျူးချင်ချင်ကို နှစ်သိမ့်နေရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း နှစ်သိမ့်နေမိတော့သည်။