အခန်း ၁၂၀

အခန်း (၁၂၀) တပ်မှူးကြီးကျန်း က သဘောကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ

"တပ်မှူးကြီးကျန်း... သားရဲ့ ကိစ္စကို အခု ကူညီပေးလို့ ရပြီလား..."

သခင်မကြီးကျူးက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းထားပြီး အသက်ရှူ မြန်နေကာ နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဆံပင်ရှည်များက နောက်ကျောတွင် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲနေပြီး သူမ၏ ခွန်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သားဖြစ်သူအတွက်ရော၊ ရက်အတော်ကြာ လွမ်းဆွတ်နေမှုများအတွက်ပါ သူမက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အံ့ဩစရာ ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အရာဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ကို ပြသနိုင်ရန် သူမ၏ ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ကလည်း ယခုအခါတွင် ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကြိတ်အနယ် တိုက်ပွဲများကြောင့် သူ၏ ခွန်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရသည်။

အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော သခင်မကြီးကျူးက သူ့ကို တစ်ဝက်ခန့် အရှုံးပေးသွားစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

တကယ့်ကို သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မွေးရာပါအဆင့်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တာပဲ...

ယခုအခါ သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကပင် အနည်းငယ် နာကျင်နေပေသည်။

အကျိုးဆက် အနေဖြင့် သခင်မကြီးကျူးကလည်း ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းရည် နိမ့်ကျခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်ဖက်လူက အလွန် ကြမ်းတမ်းလွန်းပြီး နည်းစနစ်များစွာကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းတွင် လုံးဝ ရှောင်ရှားခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းစွမ်းရည်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့၏ ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းသွားသောအခါမှသာ သူမက နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ယူကာ ကျန်းချဲ့ကို သဘောတူစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အမည်းရောင်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး ရေဆေးချထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းချဲ့က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခွန်အား အနည်းငယ် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသောအခါ သခင်မကြီးကျူး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ အတွင်းအား အနည်းငယ် ပို့လွှတ်ပေးပြီး သူမကို ခွန်အား ပြန်လည် ပြည့်ဝလာစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

သူ့တွင် မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ် ရှိသဖြင့် ပြန်လည် နာလန်ထူမှု နှုန်းက အလွန် မြန်ဆန်သော်လည်း သခင်မကြီးကျူးမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သူမက သာမန် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်ဖြင့်သာ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် ဆိုလျှင် မည်မျှ ကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"ဒီတစ်ကြိမ် ခင်ဗျား အရမ်း အားထုတ်လွန်းတယ်... ကျွန်တော် သဘောမတူမှာကို အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလား..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်မကြီးကျူးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ခေါင်မိုးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှင့် အကြောင်းကို ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒီလောက် အားထုတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရှင့်ရဲ့ ခွန်အားတွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများ ကုန်ခမ်းသွားအောင် လုပ်ချင်လို့ပါ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းချဲ့က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက အသက်ကြီးလာပြီလေ... အခုတော့ နည်းနည်း ကြည့်ကောင်းနေသေးပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အလှအပတွေက ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပဲ... ပြီးတော့ ပိုမြန်လာလိမ့်မယ်... တစ်နေ့ကျရင် ရှင်က ကျွန်မကို ထားသွားတော့မှာပါ... ဒါကြောင့် ကျွန်မက အချိန်လေး ရတုန်း နောက်ပိုင်းအတွက် အမှတ်တရလေးတွေ များများ ချန်ထားချင်လို့ပါ..."

ကျန်းချဲ့က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေကို ဘာလို့ အခုကတည်းက တွေးနေရတာလဲ... အခုက စောပါသေးတယ်... ခင်ဗျားက ဒီလောက် လေးနက်တဲ့ စကားတွေ ပြောနေရင် နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"နောက်တာပါ... ရှင်က တကယ် နောက်လို့မရဘူးပဲ..."

သခင်မကြီးကျူးက ကျန်းချဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ တွေဝေမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့က မတ်တပ်ရပ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် ကျူရှုနဲ့ စကားပြောလိုက်ပါ့မယ်... သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်တာ မှန်သမျှ ကူညီပေးမှာပါ... အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး... ခင်ဗျားလည်း အစောကြီး နားလိုက်တော့... ဒီမှာ အရမ်း ကြာနေရင် ကျူရှု အထင်လွဲသွားလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

သခင်မကြီးကျူးက လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခွန်အားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့က တံခါးကို ဖွင့်ကာ နောက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်ပြီး လေထဲသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သခင်မကြီးကျူး အပေါ် သူ၏ ခံစားချက်မှာ ရမ္မက်သာ ဖြစ်ပြီး အချစ် မဟုတ်ပေ။ သူမ ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့ကျလျှင် သူတို့ နှစ်ယောက် ဝေးကွာသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားများကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြောရန် မသင့်တော်ပေ။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

တိတ်ဆိတ်နေသော စာကြည့်ခန်း တံခါးက နောက်တစ်ကြိမ် ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သခင်မကြီးကျူးက အတွေးထဲမှ ရုန်းထွက်လာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ ဘယ်သူလဲ..."

"အမေ... သားပါ..."

မိခင်ဖြစ်သူက စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျူရှုက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှာခေါင်းက အနံ့ တစ်ခုကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော အနံ့ တစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဘာအနံ့ကြီးလဲ..."

သူက လက်ကာပြကာ အနံ့များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"မနေ့က အမေ ဆိုင်မှာ လူလိမ်ခံလိုက်ရတယ်... အရည်အသွေး ညံ့တဲ့ နီလာရောင် နှုတ်ခမ်းနီတွေ အများကြီး ဝယ်လာမိလို့ အခုလေးတင် မတော်တဆ မှောက်ကျသွားတာ..."

သခင်မကြီးကျူးက ကျူရှု၏ မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

တကယ်လည်း နီလာရောင် နှုတ်ခမ်းနီ အနံ့ပင် ဖြစ်သည်။

တကယ်လည်း မှောက်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မတော်တဆ မှောက်ကျသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန် သူမက တမင်တကာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူရှုက ကလေး မဟုတ်တော့သဖြင့် သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို လှည့်စား၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

"သားက ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ..."

သခင်မကြီးကျူးက စကားလမ်းကြောင်း အမြန် လွှဲလိုက်သည်။

"အမေ့ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရလို့ လာကြည့်တာပါ... ဒါနဲ့ တပ်မှူးကြီးကျန်း ထွက်သွားတာ ကြာပြီလား..."

ကျူရှုက ရိုးရိုးသားသား မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ သံသယ အနည်းငယ် ရှိနေပေသည်။

"စောစောကတည်းက ထွက်သွားပြီလေ... တပ်မှူးကြီးကျန်းက အခုဆို မြို့တစ်မြို့ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အလုပ်အရမ်းများတယ်လေ... သား ကိစ္စ ပြောပြပြီးတာနဲ့ သူ ထွက်သွားတာပဲ..."

သခင်မကြီးကျူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမနှင့် ကျန်းချဲ့တို့က သာမန် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုသာ ရှိသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ကျန်းချဲ့က သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် ဆိုလျှင် ကျူရှု အနီးအနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ အရှိန်အဝါကို သိရှိနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမကို စိတ်အေးအေးထားရန်နှင့် စိတ်မပူရန် ပြောခဲ့ပေသည်။

"ဒါဆို တပ်မှူးကြီးကျန်းက ဘယ်လို ပြောလဲ..."

ကျူရှုက သံသယများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ဤမေးခွန်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ မိခင်ဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သူက ဒီကိစ္စကို သားက သူ့ကို ပြောထားပြီးသားဆိုတော့ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးပါ့မယ်တဲ့... စိတ်မပူနဲ့တဲ့..."

"ဒါဆိုရင် တော်ပါသေးရဲ့... တပ်မှူးကြီးကျန်းက တကယ် သဘောကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ... အဖေ အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာပဲ... တကယ်လို့ တခြား တစ်ယောက်ယောက်သာ ဆိုရင် အရင်က ကျေးဇူးတွေကို ပြန်တွေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျူရှုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ကို တကယ် ပေါင်းသင်းသင့်သူ တစ်ယောက်ဟု သူ ထင်မြင်သွားခဲ့သည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်းက သားကို ကူညီပေးတယ် ဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို မေ့မပစ်လိုက်နဲ့နော်... မဟုတ်ရင် အမေ နောက်ပိုင်း သူ့ကို အကူအညီ သွားတောင်းလို့ မရတော့ဘူး..."

သခင်မကြီးကျူးက သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ... သား အားလုံး နားလည်ပါတယ်..."

"ဒီပန်းချီကားက အမေ ချိတ်ထားတာလား..."

စကားပြောနေရင်း ကျူရှုက နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပုံတူပန်းချီကားကို သတိထားမိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာခဲ့သည်။

"အင်း..."

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်က သိပ်မသန့်ရှင်းသော်လည်း တကယ်ပင် သူမ ချိတ်ဆွဲထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အဖေ ဆုံးသွားလို့ အမေ ဝမ်းနည်းနေတာကို သား နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ ပစ္စုပ္ပန်မှာ အသက်ရှင်နေရတာလေ... အမေ အမြဲတမ်း စိတ်ထဲ ထားမနေပါနဲ့တော့..."

ကျူရှုက ဝမ်းနည်းနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူက တကယ်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ကြီးမားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိပြီး ယခင်က မိခင်နှင့် ကျန်းချဲ့တို့ ကြားတွင် တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု သံသယ ဝင်ခဲ့မိခြင်းမှာ တကယ်ကို မဖြစ်သင့်ကြောင်း၊ မိခင်ဖြစ်သူသာ ရှိမနေလျှင် သူကိုယ်တိုင် ပါးရိုက်မိလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"အမေ နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မနေနိုင်လို့ပါ..."

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ကျူရှုနှင့် တပ်မှူးချုပ်ကျူး၏ ပုံတူပန်းချီကားကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

စောစောကတည်းက သူမက ခံစားချက်ကို အရှုံးပေးခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

"အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး... အမေလည်း သွားနားတော့လေ..."

"အင်း..."

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် နှုတ်ခမ်းများက အလိုအလျောက် တွန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲလာကာ ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်နေသဖြင့် ကျူရှုက အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ သူမကို တွဲပေးလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အကြာကြီး ထိုင်နေလို့ နေမှာပါ..."

သခင်မကြီးကျူးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အမေက ကျင့်ကြံမှု နိမ့်တယ်လေ... ခန္ဓာကိုယ် အင်အားကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး... အကြာကြီး တစ်နေရာတည်းမှာ ထိုင်နေရင် သွေးလေ လည်ပတ်မှု မကောင်းဖြစ်တတ်တယ်... နောက်ပိုင်း အပြင်ကို များများ ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ပေး... ကျင့်ကြံဖို့လည်း အချိန်ပိုပေးပေါ့..."

ကျူရှုက မိခင်ဖြစ်သူသည် ပုံတူပန်းချီကားကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသဖြင့် အချိန်ကုန်သွားသည်ကို မေ့သွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

"အမေ သိပါပြီ..."

ယွီရှန်း လုမိသားစု။

စာကြည့်ခန်း အတွင်း၌ လုရှင်းယွင်က မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... ဒီလက်ဖက်ရည်ကို မြည်းကြည့်ပါဦး..."

လုရှင်းယွင်က တန်းတူ ဆက်ဆံရုံသာမက ဆရာတော်ဟုပင် ခေါ်ဝေါ်ရသော လူမှာ သူနှင့် အနည်းဆုံး စွမ်းအား တူညီသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။ ထိုသို့ဆိုမှသာ အဆင့်အတန်း တူညီစွာ ဆက်ဆံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လုရှင်းယွင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မည်းမှောင်သော ရွှေရောင် ဘုန်းကြီးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြည့်ဖြိုးသော မျက်နှာပေါက် ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် ဘုန်းကြီး တစ်ပါးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လုမိသားစု ရဲ့ ဟယ်ရှင်း လက်ဖက်ရည် က ဘုန်းဘုန်း ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးပါပဲ... အနံ့ခံလိုက်တာနဲ့တင် သိနိုင်တယ်... လုအိမ်တော်သခင် ရဲ့ ဒီလက်ဖက်ရည်က နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်... ဟယ်ရှင်း လက်ဖက်ရည် ရဲ့ အကောင်းဆုံး အမျိုးအစား ဖြစ်မယ် ထင်တယ်..."

"ကျဲထန် ဆရာတော်ပီပီ တစ်ချက် အနံ့ခံလိုက်တာနဲ့ သိတာပဲ..."

လုရှင်းယွင်က သူ၏ အရှေ့ရှိ မျက်ခုံးထူထူနှင့် မေးစေ့အောက်တွင် မှဲ့ တစ်လုံး ရှိသော ဘုန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း အပြုံးများ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အကြီးအကဲ သုံးပါး အနက် တစ်ပါး ဖြစ်သော ကျဲထန် ၏ စွမ်းအားက သူ့ထက် လုံးဝ မနိမ့်ကျပေ။ ထို့အပြင် ရာထူး အာဏာလည်း ကြီးမားသဖြင့် သူ့ကို မျက်နှာချိုသွေးရန် ထိုက်တန်ပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် လူမည်မျှ ရှိမည်နည်း။

"လုဒါယကာကြီး နောက်နေပြန်ပြီ... ဒီတစ်ခေါက် ကျောင်းတိုက်ကို သတင်းပို့လာတာက အရင်က ချန်မိသားစု ခြံဝင်း ကိစ္စကြောင့်လား..."

စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ပြည့်ဖြိုးသော မျက်နှာနှင့် နှုတ်ခမ်းထူထူ ရှိသော ကျဲထန် ဘုန်းကြီးက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

အင်အားစု ခြောက်ခု အနက် တစ်ခု ဖြစ်သော ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကလည်း သတင်းအချက်အလက်များ အလွန် မြန်ဆန်ပေသည်။ တောင်စောင့်တပ်မှူး အသစ် ကျန်းချဲ့က ချန်မိသားစု ခြံဝင်းကို ဝင်ရောက် မွှေနှောက်ကာ လုမိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေခဲ့သည့် ကိစ္စကို သူတို့ စောစောကတည်းက သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လုမိသားစု၏ တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သူတို့ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ လုရှင်းယွင် ထံမှ သတင်းစကား ရရှိပြီးနောက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မှန်ပါတယ်... လု အနေနဲ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ... ဒီလူယုတ်မာကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ပါ..."

လုရှင်းယွင်၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့က လုမိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေခဲ့သဖြင့် သူက ဤအရှုံးကို အလွယ်တကူ လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ လုမိသားစု၏ မျက်နှာကို ကာကွယ်ရန် သာမက လုမိသားစု၏ ကျဆင်းလာမှုကို တားဆီးရန်အတွက်ပါ သူ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အကူအညီ တောင်းရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ လုမိသားစုနှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကြားတွင် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုက်အန်းဒေသရှိ အင်အားစု ခြောက်ခုကို အဓိက အပိုင်း နှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားနိုင်သည်။

ထိုက်ဆန်းမြို့ အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ ဖူလုံကျောင်းတော်၊ ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း နှင့် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား။

အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း၊ ဝမ်ရှိုခြံဝင်း နှင့် ယွီရှန်း လုမိသားစု။

အင်အားစု ခြောက်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အုပ်စု နှစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် ဖူလုံကျောင်းတော်၊ ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း နှင့် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား တို့က တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်ပြီး ဖူလုံကျောင်းတော် က ခေါင်းဆောင်ကာ အမြဲတမ်း ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြသည်။ အနောက်မြောက်ဘက်တွင်မူ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ခေါင်းဆောင်ကာ လုမိသားစု နှင့် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တို့က အကူအညီ ပေးကြသည်။

အုပ်စု နှစ်ခု ကြားတွင် တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် အမြဲတမ်း ပတ်သက်နေသလို အမြဲတမ်းလည်း ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။

လုမိသားစုက အစိုးရ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရသောအခါ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အကူအညီ တောင်းရခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။ အင်အားစု ခြောက်ခု အနက် ဖူလုံကျောင်းတော် နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသော အင်အားစု အနေဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားက သာမန် အင်အားစုများထက် အများကြီး သာလွန်ပေသည်။

ရှန်ကွမ် အဆင့် ရောက်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးများပင် တစ်ပါးမက ရှိနေပြီး အခြေခံ အင်အား အလွန် တောင့်တင်းလှပေသည်။

ချီဆန်းကျား ပင်လျှင် နောက်ဆုံး အခြေအနေ မရောက်သရွေ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် အလွယ်တကူ ရန်သူ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူက ကျန်းချဲ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်သလို လုမိသားစု၏ ဘိုးဘေး ကလည်း ထိုက်အန်းဒေသတွင် မရှိသဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အတွက် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကိုသာ အကူအညီ တောင်းရမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့ကို မသတ်နိုင်လျှင်တောင် သို့မဟုတ် မောင်းမထုတ်နိုင်လျှင်တောင် သူ့ကို အရှက်ခွဲပြီး သူ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် ကျန်းချဲ့၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့် အဆင့်အထိ ရောက်လာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ထိုတိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးကတည်းက အချိန်ကို ထပ်ပြီး ဆွဲထား၍ မရတော့ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

"ချန်မိသားစု ခြံဝင်း ကိစ္စကို ဘုန်းဘုန်း သိပြီးပါပြီ... အဲဒီကျန်းချဲ့ ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး... သူသာ သာမန် သိုင်းသမား တစ်ယောက် ဆိုရင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က သေချာပေါက် ဝင်ပါမှာပါ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရာထူးကိုလည်း ဒါယကာကြီး သိသားပဲ... သူက ထိုက်ဆန်းမြို့ ရဲ့ အစောင့်အရှောက်၊ အဆင့် ခြောက် တပ်မှူးလေ... သူက အစိုးရကို ကိုယ်စားပြုတယ်... ချီဆန်းကျားကို ကိုယ်စားပြုတယ်... သူ့ကို သတ်တာက ပုန်ကန်တာနဲ့ အတူတူပဲ... ဒီအန္တရာယ်က အရမ်း ကြီးလွန်းလို့ ဘုန်းဘုန်းလည်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချပေးနိုင်ဘူး..."

ကျဲထန် ဘုန်းကြီးက ခေါင်းခါကာ လုရှင်းယွင်၏ တောင်းဆိုမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်... ဒီကိစ္စက..."

"ပြီးတော့ အဲဒီကျန်းချဲ့က အရည်အချင်း လုံးဝ မညံ့ဘူး... ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မွေးရာပါအဆင့် ကို ရောက်နေရုံသာမက ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကိုပါ နားလည်ထားသေးတယ်... သူက ချီဆန်းကျား ရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်... လုအိမ်တော်သခင် အနေနဲ့ လောလောဆယ် သည်းခံလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ... သည်းခံလိုက်ရင် အေးချမ်းသွားမှာပါ... သူ့ကို ခဏလောက် အလျော့ပေးလိုက်ပါ... နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကြာရင် သူ့ရဲ့ မောက်မာပြီး ရက်စက်တဲ့ စိတ်ထားကြောင့် ငရဲပြည်ကို သေချာပေါက် ရောက်သွားမှာပါ..."

ကျဲထန် က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လုရှင်းယွင်က ကြောက်ရွံ့နေပေသည်။ ကျန်းချဲ့၏ တိုးတက်မှု နှုန်းအရ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာလျှင် ကျန်းချဲ့ ငရဲပြည်ကို ရောက်၊ မရောက် မသေချာသော်လည်း လုမိသားစု၏ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ သက်တမ်းရှိသော စည်းစိမ်များကတော့ သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... ဒီကောင်လေးကို မသတ်ရင်တောင် သူ့ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်... မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ အတွက် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"ဒီကောင်လေးကို သတ်လို့ မရဘူး... လုံးဝ သတ်လို့ မရဘူးလို့ ဘုန်းဘုန်း ပြောပြီးပြီလေ... သတ်လိုက်ရင် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်လိမ့်မယ်..."

အစိုးရက အင်အား နည်းပါးသော်လည်း သိုင်းလောက အင်အားစုများ၏ နှိမ့်ချခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ မြို့တော် အစိုးရက သူတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်သော်လည်း ယွဲ့ကျိုး ပြည်နယ် မြို့တော်မှ အင်အားကြီး သူများကို ခေါ်ယူပြီး တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်ကော...

"သူ့ကို မသတ်နိုင်ရင် ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရတယ်လေ..."

"ဒါက ဘာကွာလို့လဲ... ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် တိုက်ခိုက်ရမှာပဲလေ..."

"အများရှေ့မှာ သူ့ကို သတ်လို့ မကောင်းဘူး ဆိုတာ လု နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရွယ်တူ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြရင်ကော... မတော်တဆ လက်လွန်ပြီး ကျန်းချဲ့ ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးမိသွားတယ်... အသက် အန္တရာယ်တော့ မရှိဘူး... ပြီးတော့ လျော်ကြေး နည်းနည်း ပေးလိုက်ရင် ချီဆန်းကျား လည်း ဒီကိစ္စကို ကျေအေးသွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား..."

လုရှင်းယွင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါယကာကြီး ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ရိခုန်း ကို သူ့ကို စိန်ခေါ်ခိုင်းစေချင်တာလား..."

ကျဲထန် ဘုန်းကြီးက မျက်လုံး မှေးကျဉ်းကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... ရိခုန်း ဆရာတော်က ဖူလုံကျောင်းတော် က တစ်ယောက်နဲ့ အတူ ထိုက်အန်းဒေသ ရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက် မွေးရာပါအဆင့် တွေထဲမှာ အသန်မာဆုံးလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတယ်လေ... ကျန်းချဲ့ကလည်း လူငယ်ပဲဆိုတော့ သူတို့ အချင်းချင်း စိန်ခေါ် ယှဉ်ပြိုင်ကြတာကို ချီဆန်းကျား လည်း ဘာမှ ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်ပူတာ တစ်ခုက ရိခုန်း ဆရာတော်က ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကို နားလည်ထားရဲ့လား ဆိုတာပဲ... ကျွန်တော် ကျန်းချဲ့နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးတယ်... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက သာမန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိတယ်... ကျွန်တော်တောင် သူ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလို့ မရဘူး... သူ့ကို အနိုင်ယူချင်ရင် အချိန်ဆွဲပြီး အတွင်းအား ကုန်သွားအောင် လုပ်မှ ရမယ်..."

ဤသည်မှာ လုရှင်းယွင် အဓိက စိုးရိမ်နေသော အချက် ဖြစ်သည်။

"ရိခုန်း ရဲ့ အရည်အချင်းက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာ အကောင်းဆုံးပဲ... အထက် ကျောင်းတိုက်ကြီး ဖြစ်တဲ့ ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဆရာတော်ကြီး တွေတောင် သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံချင်နေကြတာ... ကျန်းချဲ့ လို မိစ္ဆာတောင် ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကို နားလည်နိုင်သေးတာပဲ... ရိခုန်း က သူ့ထက် ညံ့စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး..."

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး အကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ကျဲထန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် အရမ်း ကောင်းတာပေါ့..."

ရိခုန်း တွင်လည်း ဓားစိတ်ဆန္ဒ ရှိသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုရှင်းယွင်က အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ယခင်က သူ ဤအကြံအစည် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရိခုန်း နှင့် ကျန်းချဲ့တို့ကို တိုက်ခိုက်စေရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ပိုမို ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

ယှဉ်ပြိုင်နေစဉ် အတွင်း မတော်တဆ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လျှင်...

ထိုသို့ဆိုပါက ချီဆန်းကျား ပင်လျှင် ဘာမှ ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ အရှုံးပေးရုံသာ ရှိတော့မည်။

"ဒါပေမဲ့... ရိခုန်း ကို ဝင်ပါခိုင်းဖို့က သိပ်မလွယ်ဘူး... သူက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရဲ့ အချစ်တော် တပည့်လေ... သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး ထားထားတာ... သူ့ကို အလွယ်တကူ တောင်ပေါ်က ဆင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျဲထန် ဘုန်းကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရိခုန်း ဆရာတော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဆရာတော် ကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲ ခေါ်လာခဲ့တာလို့ ကြားဖူးတယ်... ကျဲထန် ဆရာတော် အနေနဲ့ နည်းနည်းလောက် ကူညီ ပြောပေးလို့ ရမလား..."

လုရှင်းယွင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ ဤအချက်ကို သိရှိထားသဖြင့် သူက ကျဲထန် ဘုန်းကြီးကို အထူး ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒါက... ဘုန်းဘုန်း အနေနဲ့..." ကျဲထန် ဘုန်းကြီးက တွေဝေနေသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

လုရှင်းယွင်က အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဗုဒ္ဓဘာသာ သန့်ရှင်းတဲ့ နေရာ တစ်ခုပါ... သတ္တဝါတွေကို ကယ်တင်ဖို့ တာဝန်ယူထားတယ်... လု အနေနဲ့ အရမ်းကို လေးစားမိပါတယ်... ကျောင်းတိုက် အတွက် ယွမ်ချီ ကျောက်တုံး အခု နှစ်ဆယ် လှူဒါန်းပါ့မယ်... နောက်ပြီး အကောင်းဆုံး ဟယ်ရှင်း လက်ဖက်ရည် တစ်ပေါင် နဲ့ နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်း ဆယ်ဥ လည်း လှူဒါန်းပါ့မယ်... ဆရာတော်ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ လုမိသားစုကို ကူညီပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကျဲထန် ဘုန်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တွေဝေမှုများက ချက်ချင်းပင် ခိုင်မာမှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ က ဘုန်းဘုန်းတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ... လုံးဝ မငြင်းပါဘူး…”