အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ စုံလင်သွားခြင်း၊ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ စတင်ပြီ

လုမိသားစုက အသုံးချခံ ငတုံးကြီး အဖြစ် ခံယူလိုက်သဖြင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ကျန်းချဲ့၏ တောင်းဆိုချက်ကို အလွန် လွယ်ကူစွာ သဘောတူလိုက်ပြီး ဤသတင်းကို နေရာအနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ဝေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လေပြင်း မုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ထိုလူငယ် ဘုန်းကြီး က ထိုက်ဆန်း မြို့တော်ဝန်ရုံး အရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာပြီး စိန်ခေါ်စာကို ပေးပို့ကာ အကောင်းဆုံး လော်ဟန်သီး ကို တိုက်ပွဲ မတိုင်မီ ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ပေးပို့မည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တိုက်ပွဲ နေရာကိုလည်း ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်ကြောင်း အစောင့်များကို ပြောပြခဲ့သည်။

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ဤတိုက်ပွဲက ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ကြိုတင်၍ အသံကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဖြစ်အောင် လုပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် အခြား အကြောင်းပြချက်များ ထပ်မပေးနိုင်စေရန် ဖြစ်ပေသည်။

ကန်းတာပြောင် က ထပ်မံ ထွက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူအများ၏ အကြည့်များ အောက်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း က ပြောတယ်... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က တိုက်ပွဲ မတိုင်ခင် အကောင်းဆုံး လော်ဟန်သီး ကို ပေးပို့မယ် လို့ သဘောတူထားမှတော့ သူကလည်း ကတိဖျက်မှာ မဟုတ်ဘူး တဲ့... အချိန်ကို ခုနစ်ရက် အကြာ မွန်းတည့်ချိန် လို့ သတ်မှတ်လိုက်တယ်... ထိုက်ဆန်း မြို့ပြင်မှာ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံပြီး တိုက်ခိုက်မယ် တဲ့..."

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ စိန်ခေါ်မှု နှင့် ကျန်းချဲ့၏ လက်ခံမှု ကြောင့် ကျန်းချဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို လက်မခံရဲဘူး ဟူသော ကောလာဟလများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ တချို့ကမူ ကျန်းချဲ့၏ ဒဏ်ရာများ ပြန်ကောင်းလာရန် ခုနစ်ရက် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ဟု တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုနေကြသေးသည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ရိခုန်း ဘုန်းကြီး နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ လုံးဝ ယုံကြည်ချက် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် ကျန်းချဲ့ သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်။ လုမိသားစု၊ ဝမ်ရှိုခြံဝင်း အစရှိသော အင်အားစုများ၏ လျှို့ဝှက် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုများ အောက်တွင် လူအများ၏ ဆွေးနွေးမှုများ၌ ကျန်းချဲ့၏ အရှုံးက သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအထဲတွင် ကျန်းချဲ့၏ လက်အောက်ငယ်သားများ လှုပ်ရှားထားသော အရိပ်အယောင်များပင် ပါဝင်နေသေးသည်။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ အနိုင်ရနိုင်ခြေ အချိုးအစားကို ချနှိမ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုမှသာ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ ဆိုသော သူက အရှုံးပေါ်မည့် အလုပ်ကို လုံးဝ လုပ်လေ့ မရှိပေ။

ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ၏ ခြံဝင်းသခင် ဝမ်ဖန်ယွင် က အပြင်ပန်းတွင် တရားဝင် လိုလိုဖြင့် သိုင်းလောက သမားများ အားလုံးနှင့် ဝင်ရောက် ပတ်သက်ကာ ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ကို လောင်းကြေးဒိုင် အဖြစ် အသုံးပြု၍ လောင်းကစားပွဲ ကို စတင်လိုက်သည်။

ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စီစဉ်ထားမှု အောက်တွင် လူအများစုက နာမည်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ကိုသာ ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ဒဏ်ရာပင် အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းခြင်း ရှိမရှိ မသေချာသော ကျန်းချဲ့ ကိုမူ သူတို့ လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။

လူနည်းစုလေး တစ်ချို့ကသာ အာမခံချက် ရှိစေရန် ကျန်းချဲ့ အပေါ်တွင်လည်း လောင်းကြေး အနည်းငယ် ထပ်ခဲ့ကြသည်။

ဤသို့ ဆူညံသွားပြီးနောက် ခုနစ်ရက် အကြာတွင် ဖြစ်ပွားမည့် တိုက်ပွဲကြီးက ပို၍ပင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လုမိသားစု နှင့် ကျန်းချဲ့ နှစ်ယောက်စလုံး မြင်တွေ့ချင်နေသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုမိသားစု က ဤတိုက်ပွဲကို အသုံးချပြီး ကျန်းချဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပြီးတိုင် ချိုးနှိမ်ကာ သူ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ဖြတ်တောက်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့သာ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ယခင်က ချန်မိသားစု ခြံဝင်း ကိစ္စတွင် ထိခိုက်ခဲ့သော မျက်နှာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများက အလိုအလျောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ ကမူ ဤတိုက်ပွဲကို အသုံးချပြီး ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းကာ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ် တစ်ခုကို ရယူရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များ အသီးသီး ရှိနေကြပေသည်။

နှစ်ရက် အကြာ။

ထိုက်ဆန်း မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်း၌။

ကျန်းချဲ့ က အလုပ်များလှသော ချီဆန်းကျား ကို နောက်ဆုံးတွင် စောင့်ဆိုင်း တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အလွန် ရိုသေစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"လက်အောက်ငယ်သား ကျန်းချဲ့... ချီတပ်မှူးချုပ်ကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"တပ်မှူးကြီးကျန်း ရဲ့ အရိုအသေပေးမှုကို ကျုပ် လက်မခံရဲပါဘူးဗျာ... လက်အောက်ငယ်သား က အထက်လူကြီး ကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်ယူနိုင်တာ မင်း ဘယ်မှာ မြင်ဖူးလို့လဲ..."

ချီဆန်းကျား က ကျန်းချဲ့ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်ကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... လက်အောက်ငယ်သား ကလည်း တကယ်ပဲ တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့လို့ပါ... ကျွန်တော် နဲ့ လုမိသားစု က သေမင်းတမန် ရန်ငြိုး ဖြစ်နေပြီ... အခုလည်း စိန်ခေါ်ပွဲ ရှိနေသေးတော့ ပြည်နယ် မြို့တော် ကို တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လို့ တပ်မှူးချုပ်ကြီး ကို ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရတာပါ... တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရောက်လာတော့မှပဲ ကျွန်တော် လည်း ယုံကြည်ချက် ရှိလာတော့တာပါ..."

ကျန်းချဲ့ က ရှင်းပြလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ လုံးဝ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။

ချီဆန်းကျား ၏ ထိုစကားများက မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောက်ပြောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤစကားများကို သူ နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"မင်း ကောင်လေး ရဲ့ သတ္တိကတော့ တကယ်ကို ကြီးတာပဲ... ရာထူး စရတုန်း ရှိသေးတယ်၊ ချန်မိသားစု ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းရဲတယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းအား သာ နည်းနည်းလေး နိမ့်နေမယ် ဆိုရင် အဲဒီနေ့က လုရှင်းယွင် က မင်းကို အကြီးအကျယ် အရှက်ခွဲသွားမှာ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

ချီဆန်းကျား က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့၏ လုပ်ရပ်များကို ပထမဆုံး သိရှိလိုက်ရချိန်တွင် သူ အလွန် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ က တကယ်ပဲ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ရာထူး စတင် တာဝန် ထမ်းဆောင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ့ကို အံ့ဩစရာ တစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ချန်မိသားစု ကို ဖျက်ဆီးပြီး လုမိသားစု နှင့် ရန်ငြိုး ဖွဲ့ခဲ့သည်။ သတ္တိက အလွန် ကြီးမားပြီး လုမိသားစု ၏ လက်စားချေမှုကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

ယခင်က ထိုက်ဆန်းမြို့ အစောင့်များ လုပ်ချင်သော်လည်း မလုပ်ရဲခဲ့သည့် ကိစ္စများကို သူက လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"လက်အောက်ငယ်သား ထင်တာတော့ ထိုက်အန်းဒေသ က ဒီသိုင်းလောက အင်အားစုတွေ အားလုံးက အပြင်ပန်းမှာ စည်းလုံးနေပုံ ရပေမဲ့ တကယ်တမ်း ကတော့ အတွင်းထဲမှာ အချင်းချင်း အားပြိုင်နေကြတာပါ... ဟာကွက် တစ်ခုကိုသာ ရှာတွေ့ရင်... ခွဲထုတ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီ ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရပါတယ်... ချန်မိသားစု ကတော့ လက်အောက်ငယ်သား ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဟာကွက် ပါပဲ..."

"ဆက်ပြောပါဦး..."

ချီဆန်းကျား က စားပွဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်ကာ ကျန်းချဲ့၏ တင်ဆက်မှုကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး က ထိုက်ဆန်းမြို့ အစောင့် ဆိုတဲ့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကို လက်အောက်ငယ်သား ရဲ့ ပခုံးပေါ် တင်ပေးထားမှတော့... လက်အောက်ငယ်သား အနေနဲ့ တပ်မှူးချုပ်ကြီး မျက်နှာ မပျက်စေရပါဘူး... မဖြစ်မနေ အောင်မြင်မှု တစ်ခုခုကို ပြသရမှာပါ... ချန်မိသားစု ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာက လက်အောက်ငယ်သား အနေနဲ့ တပ်မှူးချုပ်ကြီး ကို ပေးအပ်တဲ့ ပထမဆုံး အောင်မြင်မှု ပါပဲ..."

"ပထမဆုံး တဲ့လား... ဒါဆိုရင် မင်းမှာ ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက် အောင်မြင်မှုတွေ ရှိသေးတယ်ပေါ့..."

"ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ရိခုန်း က ဒုတိယမြောက် ပါပဲ... ယွီရှန်း လုမိသားစု က တတိယမြောက် ပါ... ဒါတွေကိုသာ ဖြေရှင်းနိုင်ရင် နောက်ပိုင်း ထိုက်ဆန်းမြို့ မှာ အစိုးရ အနေနဲ့ လုံးဝ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလို့ ရသွားပါပြီ... အဲဒါမှ လက်အောက်ငယ်သား ရဲ့ အားထုတ်မှု တွေက အချည်းနှီး မဖြစ်မှာပါ..."

ကျန်းချဲ့ က တစ်လုံးချင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကောင်လေး က တကယ်ကို စကားပြော တတ်တာပဲ... သာမန် လူတွေဆိုရင် တကယ်ပဲ မင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ယန်ယွမ်ချယ် တောင် မင်း အကြောင်း ပြောတဲ့ အခါ ချီးကျူးနေတာပဲ... မင်းက ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် တဲ့..."

"လက်အောက်ငယ်သား မခံယူဝံ့ပါဘူး..."

"ချန်မိသားစု ကိစ္စကို မင်း လုပ်သွားတာ တကယ် ကောင်းပါတယ်... ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခု စိန်ခေါ်ပွဲ ကကော ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ... မင်းက နည်းနည်းလေးတောင် မနားနိုင်တော့ဘူးလား..."

ချီဆန်းကျား က ခေါင်းခါကာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး အထင်လွဲနေပါပြီ... ဒီတစ်ခေါက် စိန်ခေါ်ပွဲ က တကယ်ကို လက်အောက်ငယ်သား ရဲ့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက် ဒီတစ်ခေါက် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ စိန်ခေါ်မှု က အရင် တိုက်ပွဲ ရဲ့ အဆက်ပါပဲ... လုမိသားစု ရဲ့ တမင်တကာ လက်စားချေမှု ပါ... ရိခုန်း ကို အသုံးချပြီး လူအများရှေ့မှာ လက်အောက်ငယ်သား ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ချိုးနှိမ်ချင်တာပါ... ဒါတင် မကသေးဘူး လက်အောက်ငယ်သား ကို အဆိပ်ခတ်ချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် လက်အောက်ငယ်သား ကလည်း ချက်ချင်းပဲ တပ်မှူးချုပ်ကြီး ကို ထိုက်ဆန်းမြို့ ကို ကြွလာပေးဖို့ တောင်းဆိုရတာပါ... တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရောက်လာတော့မှပဲ လက်အောက်ငယ်သား ကလည်း ယုံကြည်ချက် ရှိလာတော့တာပါ..."

ဤစကားမှာ ကျန်းချဲ့ က မြှောက်ပင့် ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ တကယ်ပင် ဤသို့ တွေးတောထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရိခုန်း နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ရှုံးနိမ့်သွားပါက လုမိသားစု နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဘာမှ လုပ်မည် မဟုတ်သော်လည်း... အကယ်၍ သူသာ နိုင်သွားမည် ဆိုလျှင်ကော။ ရိခုန်း က သူ့ကို အခြေခံ အုတ်မြစ် ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားရာ သူ့တွင် စွမ်းအား ရှိပါက တစ်ဖက်လူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွှတ်ပေးမည်နည်း။

သို့သော် လူအများရှေ့တွင် ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လျှင် သို့မဟုတ် သတ်ပစ်လိုက်လျှင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ တုံ့ပြန်မှုက တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ လူအများက ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာပါက သူ ယဇ်ပူဇော်ပြီးသည့် တိုင်အောင် ထိုမျှများပြားလှသော အင်အားကြီး သူများကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချီဆန်းကျား က မဖြစ်မနေ လာရမည် ဖြစ်သည်။

လာမှသာ သူ စိတ်အေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လာမှသာ ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် သူ၏ ပါရမီကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ဖော် ပြသနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းချဲ့၏ အရေးပါမှုကို ပိုမို မြင့်မားလာစေကာ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အပေါ် ပိုမို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလာစေရန် ပြုလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီတိုက်ပွဲ မှာ... မင်း ဘယ်လောက် ယုံကြည်ချက် ရှိလဲ..."

ချီဆန်းကျား ၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ရိခုန်း ဘုန်းကြီး တို့၏ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲက လူငယ် မျိုးဆက်များ ၏ ယှဉ်ပြိုင်မှု သက်သက် မဟုတ်ဘဲ အစိုးရ နှင့် သိုင်းလောက တို့၏ အားပြိုင်မှု လည်း ဖြစ်သဖြင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွင်း ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုး တစ်ခါသာ ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ ပါရမီကိုလည်း သူ အတည်ပြုပြီး ဖြစ်သည်။ အသက် နှစ်ဆယ် ပြည့်ခါစ ဖြင့် ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကို နားလည်ထားရာ လုံးဝ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ် နှင့် ပါရမီကြောင့် သူ့ကို အများကြီး ပျိုးထောင်ပေးရန် သူ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ကျန်းချဲ့ ဒေါသအလျောက် တိုက်ခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားမည်ကို သူ လုံးဝ မလိုလားပေ။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး မလာခင်ကတော့ လက်အောက်ငယ်သား အနေနဲ့ ငါးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လောက်ပဲ ယုံကြည်ချက် ရှိခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရောက်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လောက် ယုံကြည်ချက် ရှိသွားပါပြီ..."

ကျန်းချဲ့ က အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချီဆန်းကျား ၏ အရှေ့တွင်မူ ဝမ်ဖန်ယွင် ထံတွင် လျှောက်ပြောသကဲ့သို့ ပြော၍ မရနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ရိခုန်း နှင့် မတွေ့ဖူးသေးသလို တိုက်ခိုက်ဖူးခြင်း လည်း မရှိသေးဘဲ ကိုးဆယ့်ရှစ် ရာခိုင်နှုန်း နိုင်မည်ဟု တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါက အလွန် မောက်မာရာ ကျလွန်းလှပေသည်။

တစ်ဖက်လူတွင် လျှို့ဝှက် လက်နက်များ ရှိနေလျှင် ဘယ်လို လုပ်မည်နည်း။

"အိုး... ဘာဖြစ်လို့ ငါ ရောက်လာပြီးတာနဲ့ ယုံကြည်ချက် နှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း တက်သွားရတာလဲ..."

ချီဆန်းကျား က မျက်ခုံးပင့်ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ပထမ အချက်က လက်အောက်ငယ်သား အနေနဲ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဘုန်းကြီးတွေ သိုင်းလောက စည်းမျဉ်း ကို မလိုက်နာဘဲ အခြေအနေ မဟန်ရင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မှာကို ကြောက်လို့ပါ... တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်လာရင် လက်အောက်ငယ်သား အနေနဲ့ အဲဒီလူကို အနိုင်ယူဖို့ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိပါဘူး... တပ်မှူးချုပ်ကြီး က အားဖြည့်ပေးထားရင် သူတို့ ဘာအကြံအစည် ရှိရှိ မျိုသိပ်ထားရမှာပါ..."

"ဒုတိယ အချက်ကတော့ နဂါးသွေးမြက် ပါပဲ... လက်အောက်ငယ်သား တပ်မှူးချုပ်ကြီး ကို မဖုံးကွယ်ထားပါဘူး... လက်အောက်ငယ်သား က မကြာသေးခင်က လျှို့ဝှက် ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေတာပါ... နဂါးသွေးမြက် တစ်ပင် ရလိုက်ရင် အောင်မြင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီး စွမ်းအား တွေလည်း အများကြီး တိုးတက်လာမှာပါ..."

"မင်း ကောင်လေး ကတော့ အကုန်လုံးကို တွက်ချက်ထားတာပဲ... အဲဒီ အကောင်းဆုံး လော်ဟန်သီး ကလည်း မင်း လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းပေါ့လေ..."

ချီဆန်းကျား က ရယ်မောကာ ဆဲရေးလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ က သူ့အပေါ် တကယ်ကို အားနာမှု မရှိပေ။ အရင်က ရွှမ်ယင် သွေးပုံဆောင်ခဲ နှင့် ချင်းမင် ကျောက်စိမ်း ကို တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ယခု တစ်ဖန် နဂါးသွေးမြက် ကို တောင်းဆိုနေပြန်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်ကော ဘာတွေ ထပ်တောင်းဦးမည်နည်း။

"လော်ဟန်သီး က ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင် ရတနာ လို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်လေ... လက်အောက်ငယ်သား ကလည်း အတိအကျ လိုအပ်နေတာပါ... ဒါပေမဲ့ တကယ့် အကြောင်းရင်း ကတော့ လက်အောက်ငယ်သား က အချိန်ဆွဲပြီး တပ်မှူးချုပ်ကြီး လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ချင်လို့ပါ... လော်ဟန်သီး က ဒီအတိုင်း ကြုံလို့ တောင်းလိုက်တာပါ..."

ကျန်းချဲ့ က တစ်ဝက်မှန် တစ်ဝက်လိမ် ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ချီဆန်းကျား က ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ တွေးတောနေသည့် အမူအရာဖြင့်...

"ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ဆိုရင်တော့... သိပ်မနည်းဘူးပဲ..."

"လက်အောက်ငယ်သား ဂရုစိုက်တာက အနိုင်အရှုံး မဟုတ်ပါဘူး... တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရဲ့ နာမည် ဂုဏ်သတင်း ကိုပါ... ဒီတစ်ခေါက် သူတို့က အပြင်ပန်းမှာတော့ လက်အောက်ငယ်သား ကို ပစ်မှတ်ထားနေပေမဲ့ တကယ်တမ်း ကတော့ တပ်မှူးချုပ်ကြီး ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု လူတိုင်းက လက်အောက်ငယ်သား ကို တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရဲ့ လူယုံ လို့ ပြောနေကြတာလေ... လက်အောက်ငယ်သား ကို ချိုးနှိမ်တာက တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကို ချိုးနှိမ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ... ဒါကြောင့်... ဒီတိုက်ပွဲ က လုံးဝ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး... မဖြစ်မနေ တိုက်ရမှာ ဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် နိုင်ကို နိုင်ရမှာပါ... ဒီနှစ်တွေ အတွင်းမှာ ဒီသိုင်းလောက အင်အားစု တွေက ပိုပိုပြီး မောက်မာလာကြတယ်... အစိုးရ ကို မျက်လုံးထဲ မထည့်ကြတော့ဘူး... တပ်မှူးချုပ်ကြီး သာ လျစ်လျူရှု ထားမယ် ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ မောက်မာတဲ့ အရှိန်အဝါ တွေကို ပိုပြီး ကြီးထွားလာစေမှာပါ... မိုးကြိုးပစ်သလို အရှိန်အဝါ မျိုးနဲ့ သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်ချက် တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်ရမှာပါ..."

ကျန်းချဲ့ က စကားလမ်းကြောင်းကို ချီဆန်းကျား ထံသို့ အလိုအလျောက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သူက တပ်မှူးချုပ် အတွက် စဉ်းစားပေးသော လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် မကောင်းသော အကြံအစည်များ ရှိနိုင်မည်နည်း။

"ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က မင်းရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းကို မင်း တကယ်ပဲ ရထားတာလား..."

ချီဆန်းကျား က ကျန်းချဲ့ ၏ မြှောက်ပင့် ပြောဆိုမှုများနှင့် ရန်တိုက်ပေးမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။

"တကယ် အစစ်အမှန် ပါပဲ... ဒီသတင်း က လုမိသားစု ဆီကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်လာတာပါ..."

"ဒါဆို မင်း ဘယ်လို လုပ်ဖို့ ပြင်ထားလဲ..."

"သူတို့ လုပ်သလို ပြန်လုပ်ပေးမှာပေါ့... သူတို့က လက်အောက်ငယ်သား ကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာ ဆိုတော့ လက်အောက်ငယ်သား ကလည်း သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဒီကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ လူငယ် မျိုးဆက်တွေထဲက အတော်ဆုံး ဆိုတဲ့ လူကို အရိုးတွေ ကြေမွသွားတဲ့ အထိ လုပ်ပစ်မယ်..."

ကျန်းချဲ့ က တစ်လုံးချင်း ကျိတ်ခဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးသွေးမြက် ကိုတော့ ငါ တကယ်ပဲ ယူလာခဲ့တယ်... မင်း ယွမ်ချီ ကျောက်တုံး တွေနဲ့ အစားထိုး ပေးစရာ မလိုပါဘူး... မင်းသာ နိုင်ရင် ငါက မင်းကို ဆုချတဲ့ လက်ဆောင် အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... မင်း သေချာ မှတ်ထားရမယ်..."

ချီဆန်းကျား က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး အမိန့်ပေးပါ..."

"ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ကို ဖျက်ဆီးလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ သတ်လို့ မရဘူး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ငါ က ဒီနှစ်တွေ အတွင်းမှာ အလှပြ ရုပ်တု သက်သက် မဟုတ်ဘူး... ဒီသိုင်းလောက အင်အားစု တွေကို လျှို့ဝှက်စွာ စုံစမ်းနေခဲ့တာ ကြာပြီ... ကျန်တဲ့ အင်အားစု တွေက ဘာမှ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ ဖူလုံကျောင်းတော် ကတော့ ငါ့ကို တွေဝေသွားစေတယ်... ဒီနှစ်ခု မှာ မွေးရာပါအဆင့် အထက် ရောက်နေတဲ့ အင်အားကြီး သူတွေ ရှိနေနိုင်တယ်... မင်းသာ ရိခုန်း ကို သတ်လိုက်ရင် သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ မုန်တိုင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ပုန်ကန်ပြီး အစိုးရ ကို ဆန့်ကျင်လာရင် အကျိုးသက်ရောက်မှု က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်... လက်ရှိ အချိန်မှာ ငါ က အင်အား အကြီးအကျယ် သုံးလို့ မရသေးဘူး... ဒီကပ်ဘေး ကြီးကို ငြိမ်းအေးအောင် လုပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်..."

ချီဆန်းကျား က ကျန်းချဲ့ကို သတိပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လက်အောက်ငယ်သား နားလည်ပါပြီ..."

ကျန်းချဲ့ က လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

အချိန်များက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ခုနစ်ရက် အချိန် က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤနေ့တွင် ထိုက်ဆန်းမြို့ က အလွန် စည်ကားနေပေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းချဲ့ နှင့် ရိခုန်း ဘုန်းကြီး တို့၏ စိန်ခေါ် တိုက်ပွဲ အချိန် ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုက်ဆန်း မြို့ပြင်တွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဘုန်းကြီး တစ်စု က ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။ ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ရှိနေပြီး သင်္ကန်း ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သာမန် ဘုန်းကြီးများနှင့် ဘာမှ မကွာခြားပေ။ သို့သော် သေချာ ကြည့်မည် ဆိုပါက သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန် တောက်ပနေပြီး အတွင်းထဲတွင် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

လုမိသားစု ခေါင်းဆောင် လုရှင်းယွင်၊ လုမိသားစု သခင်လေး လုဖျင်ကျိုး နှင့် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူ ဟွမ်ရှန်းရှန်း တို့ အားလုံးက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ဘက်တွင် စုဝေးနေကြသည်။

ဝမ်ရှိုခြံဝင်း၊ ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း၊ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် မှ တာအိုဘုန်းကြီး တစ်စု တို့ ကလည်း ဤနေရာသို့ အသီးသီး ရောက်ရှိလာကြပြီး တိုက်ပွဲ နေရာ ၏ ဗဟိုတွင် ကွက်လပ်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားကြသည်။

သခင်မကြီးကျူး၊ ကျူးချင်ချင်၊ ကန်းတာပြောင် အစရှိသော ကျန်းချဲ့ သိကျွမ်းသူ သို့မဟုတ် မသိကျွမ်းသော သိုင်းသမားများ နှင့် ပြည်သူ အများအပြား ကလည်း လူအုပ်ကြီး နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြပြီး ဤနေရာတွင် စုဝေးကာ တိုက်ပွဲကို လာရောက် ကြည့်ရှုနေကြပေသည်။

လူအများအပြား က စိတ်ဝင်စားနေကြသည်မှာ ဤတိုက်ပွဲ က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လူငယ် မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား နှစ်ယောက် ၏ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်စီ တိုင်းက စိတ်ဆန္ဒ ကို နားလည်ထားကြရာ ဤကဲ့သို့သော ယှဉ်ပြိုင်မှု မျိုးက ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွင်း ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူတို့ နှစ်ယောက် အနက် တစ်ယောက်က အစိုးရ ဘက်မှ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်က သိုင်းလောက ဘက်မှ ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝ အရ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခြင်းက ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းစေပေသည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ဖန်ယွင် လျှို့ဝှက် ဖွင့်လှစ်ထားသော လောင်းကြေးဒိုင် ကလည်း လူအများအပြား ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မီးထိုးပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ရိခုန်း ရောက်နေပြီ... ကျန်းချဲ့ က ဘယ်မှာလဲ..."

လုမိသားစု ခေါင်းဆောင် လုရှင်းယွင် က မနေနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ သွေးသံရဲရဲ ဖြင့် အခြေခံ အုတ်မြစ် ဖျက်ဆီးခံရမည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရန် သူက လုံးဝ စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"အကောင်းဆုံး လော်ဟန်သီး က ဘယ်မှာလဲ..."

ကန်းတာပြောင် က အနက်ရောင် မြင်းကြီး တစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ အနောက်တွင် နောက်လိုက် အချို့ ပါဝင်လျက် ရောက်ရှိလာပြီး လုမိသားစု နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူထက် အများကြီး စွမ်းအား မြင့်မားသော လူတစ်စုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

လုရှင်းယွင် က ကျဲထန် ဘုန်းကြီး ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လုမိသားစု က ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ပေးချေပြီးပြီ ဖြစ်ရာ လော်ဟန်သီး ကို ကျန်းချဲ့ ထံသို့ မပေးရသေးဘူးလား။

ကျဲထန် ဘုန်းကြီး က ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများ၏ အကြည့်များက သူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ကို ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီ ထဲသို့ ထည့်ကာ သုံးလက်မ အရွယ်အစား ရှိသော အဝါရောင် ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လူအများ၏ အရှေ့တွင် ထိုသေတ္တာလေးကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ အတွင်း၌ ကလေးငယ် တစ်ယောက်၏ ပုံစံ ရှိသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် အသီးလေး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"လော်ဟန်သီး က ဒီမှာပဲ... ကျန်းချဲ့ ကို မြန်မြန် လာခဲ့ဖို့ သွားခေါ်ချေ..."

ကန်းတာပြောင် က ကျောက်စိမ်း သေတ္တာ ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အေးစက်စက် နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်နေလိုက်..."

စကား အဆုံးတွင် နောက်လိုက်များကို ခေါ်ကာ မြို့တော်ဝန်ရုံး သို့ မြင်းကို အမြန် ဒုန်းစိုင်း နှင်သွားခဲ့သည်။ ဤအရာများ အားလုံးက ကျန်းချဲ့ ကြိုတင် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တပ်မှူးငယ် တစ်ယောက်လေး များ... ဟက်... တကယ်ကို မောက်မာ တာပဲ..."

လုမိသားစု အတွင်းမှ လူတစ်ယောက်က ကန်းတာပြောင် ၏ အပြုအမူကို မကျေမနပ် ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လုရှင်းယွင် က ထိုသူ၏ စကားကို တားမြစ်လိုက်သည်။

မောက်မာ ရိုင်းစိုင်းရန် အတွက်လည်း အရင်းအနှီး လိုအပ်ပေသည်။ သူ၏ အထက်လူကြီး က ကျန်းချဲ့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းမှာ ထိုတပ်မှူးငယ် ထက် ပို၍ မောက်မာသော သူ ဖြစ်ပေသည်။

"အမေ... တပ်မှူးကြီးကျန်း က အဲဒီဘုန်းကြီး နဲ့ တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်မှာလား..."

လူအုပ်ထဲတွင် ကျူးချင်ချင် က ပိုမို များပြားလာသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သခင်မကြီးကျူး က စကား မပြောရသေးမီ ကျူရှု က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်... ဒီတိုက်ပွဲ က တပ်မှူးကြီးကျန်း နဲ့ အဲဒီ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ရိခုန်း တို့ရဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ပဲ..."

"ဘယ်သူက ပိုတော်လဲဟင်..."

"အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးသရွေ့ ဘယ်သူမှ အတိအကျ မပြောရဲဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခု သေချာတာကတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး က သာမန် မဟုတ်ဘူး... အားလုံးက မွေးရာပါအဆင့် တွေထဲမှာ ထိပ်တန်း တွေချည်းပဲ... ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က ဂိုဏ်းကြီး ကနေ လာတာ ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ တရား တွေမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်... တပ်မှူးကြီးကျန်း ကတော့ သာမန် ဘဝ ကနေ တက်လာပြီး စွမ်းအား ကြီးမားတယ်... ချင်ချင်... သေချာ အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်ထား... ဒီတိုက်ပွဲ က သေချာပေါက် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်..."

ကျူးချင်ချင် က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင်မူ ကျန်းချဲ့ ကျူးမိသားစု ခြံဝင်း သို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ရောက်ရှိလာစဉ်က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။

ယခုအခါတွင် သူက ဤမျှလောက် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီလား…