အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) စိတ်ထား ပျက်စီးသွားပြီ... အနိုင်အရှုံး ပေါ်သွားပြီ...

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ရိခုန်း ဘုန်းကြီးက ခြေလှမ်း ခုနစ်လှမ်းတိတိ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီးမှသာ တိုက်ခိုက်မှု၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ရပ်တန့်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းချဲ့ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

'ပြိုင်ဘက်ကောင်း...'

'တကယ့် ပြိုင်ဘက်ကောင်း အစစ်ပဲ...'

'အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကောင်းပဲ... လီတောက်ဖျင် နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတုန်းကတောင် ဒီလောက် အမြန် အသာစီး အယူမခံခဲ့ရဘူး... ဒီကျန်းချဲ့ရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းတယ်...'

'နဂါးပုံသဏ္ဌာန် အတွင်းအား တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကြည်လင်သော ရွှေခေါင်းလောင်း ကို အစစအမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့တယ်...'

'တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ...'

အောက်ဘက်တွင် ရိခုန်း ၏ ရွှေခေါင်းလောင်း ကို ကျန်းချဲ့က အစစအမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဘုန်းကြီး တစ်စု ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထင်မှတ်ထားသော တူညီသည့် အမူအရာ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ... တုန်လှုပ်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ လူငယ် မျိုးဆက်များ အနက် နံပါတ်တစ် အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော ရိခုန်း က တိုက်ခိုက်မှု တွင် အသာစီး အယူခံလိုက်ရသည်။

ကျဲထန် ဘုန်းကြီး ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် တွင် ရိခုန်း ကို အတင်းအဓမ္မ ထွက်ခိုင်းလိုက်ခြင်း က မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟုပင် သူ သံသယ ဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အခြေအနေ က ဤသို့ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

လုရှင်းယွင် ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှု က ပို၍ပင် ရှင်းလင်းလှပေသည်။

တုန်လှုပ်ခြင်း အပြင် ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ ၏ စွမ်းအား က ပိုမို ကြီးမားလာသည် ကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

အကယ်၍ အရင်က ချန်မိသားစု ခြံဝင်း တွင် ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအား ဖြင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့မည် ဆိုလျှင်၊ ထို့အပြင် စိတ်ဆန္ဒ ကိုပါ အသုံးပြုခဲ့မည် ဆိုပါက သူ သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အရင်က စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လျှင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခု အခြေအနေ အရ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က တိုက်ပွဲ မတိုင်မီ လေးတင် အဆင့်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

နောက်ပိုင်းကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ယခုအချိန် မှာပင် ကျန်းချဲ့ က လုမိသားစု ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လုမိသားစု က ဤလူကို ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

လုဖျင်ကျိုး က ဘာကြောင့် မှန်း မသိ၊ ကျန်းချဲ့ ၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့ပြီး သူ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

'ဒါက ကြောက်ရွံ့တာလား...'

'ငါ ကြောက်နေတာလား...'

ယခုအချိန် တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဤအတွေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခြား တစ်ဖက်တွင် ချီဆန်းကျား ၏ အာရုံစိုက်မှု က ကျန်းချဲ့ ၏ စွမ်းအား အပေါ်တွင် မရှိဘဲ သူ ကျင့်ကြံနေသော ကျင့်စဉ် အပေါ်တွင်သာ ရှိနေပေသည်။ ကျန်းချဲ့ ကျင့်ကြံနေသော ကျင့်စဉ် မှာ သူ ပေးထားခဲ့သော ကျင့်စဉ် သုံးခု အနက်မှ မဟုတ်ကြောင်း သူ အပြည့်အဝ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာ က အခြား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သော မွေးရာပါ တာအိုကျင့်စဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ကြည်လင်သော ရွှေခေါင်းလောင်း ကိုပင် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသော ထိပ်တန်း ကျင့်စဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း မှ လာရောက် ကြည့်ရှုနေသော မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ် နေပေသည်။

ဘာကြောင့် မှန်း မသိ၊ ကျန်းချဲ့ အသုံးပြုလိုက်သော စွမ်းအား များက အလွန် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရသည်။

တစ်နေရာရာ တွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ပင်...

ကျူရှု ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းချဲ့ ပြသလိုက်သော စွမ်းအား များက နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် နှင့် အလွန် တူညီနေပေသည်။

'သူက တကယ်ပဲ နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် ရဲ့ အနှစ်သာရ တွေကို ထုတ်ယူပြီး ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တာလား...'

ကျန်းချဲ့ က အပြင်ပန်းတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင်မူ အသက်ကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်သည်။

သူက အားပါးတရ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ် တွင် သူ၏ အစွမ်းကုန် နီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် တစ်ဖက်လူ၏ ရွှေခေါင်းလောင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒီရိခုန်း က တကယ်ပဲ သာမန် မဟုတ်ဘူးပဲ...'

'တခြားလူနဲ့ အတူ ထိုက်အန်းဒေသ ရဲ့ နံပါတ်တစ် နေရာမှာ ရပ်တည်နေတာ မဆန်းပါဘူး...'

သို့သော် ယဇ်ပူဇော် အောင်မြင်ထားသော သူက နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပို၍ သာလွန်နေသေးပေသည်။

"အမိတာဘာ..."

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားပြီး အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာပေသည်။ အနည်းငယ် အသာစီး အယူခံလိုက်ရရုံသာ ရှိသေးပြီး သူ မရှုံးသေးသလို အဆုံးအဖြတ် လည်း မပေါ်သေးပေ။

ဗုဒ္ဓဘာသာ က တစ်ပေ မြင့်မလား၊ မိစ္ဆာ က တစ်လံ မြင့်မလား ဆိုသည်မှာ မသိနိုင်သေးပေ။

"ရွှပ်..."

သူ ဘုရားစာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည် နှင့် တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင် မှ သင်္ကန်း များ က ချက်ချင်း စုတ်ပြဲသွားပြီး ကြွက်သားများ အပြည့် ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ် ကို ဖော်ပြလိုက်ရာ ကြွက်သား တစ်ခုစီတိုင်းက အချိုးကျလှပြီး နေရာတိုင်းတွင် ခွန်အား၏ အလှတရား ကို ပြသနေပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားကာ ဘုရားကျောင်း အတွင်းရှိ ရွှေချထားသော ဆင်းတုတော် တစ်ဆူ ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ပူပြင်းသော နေရောင်ခြည် အောက်တွင် ပို၍ပင် တောက်ပနေပေသည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပခုံးရိုး များကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက လေးနက်သွားကာ ဘုရားစာ တစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုပြီး ချက်ချင်းပင် ကျန်းချဲ့ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ရာ လေဟာနယ် တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းကို အပြီးတိုင် ဖိနှိပ်ပစ်မယ်..."

ကျန်းချဲ့ ကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားပြီး နဂါးစိမ်း တစ်ကောင် ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ရှိ ရွှမ်ချောင် ကိုးပေါက် လုံး ပွင့်သွားပြီး ခွန်အားများ နှစ်ဆ တိုးလာကာ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ အတွင်းအား များ ကလည်း လှိုင်းတံပိုးများ ကဲ့သို့ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

"ဘုန်း..."

"ဘုန်း..."

ဤသည်မှာ အရင်းနှီးဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပြီး ခွန်အား ကို အများဆုံး ပြသနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်မှု လည်း ဖြစ်ပေသည်။

မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား များ က ခန္ဓာကိုယ် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

တိုက်ခိုက်မှု တိုင်း တွင် ပေါက်ကွဲသံ များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အတွင်းအား များ က အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

ရိခုန်း ၏ အကြည့်များ က လေးနက်နေပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေပေသည်။ လက်သီးချက်၊ လက်ဝါးချက် တိုင်း တွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ လျှို့ဝှက် သိုင်းပညာ များကို လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုနေပြီး လှုပ်ရှားမှု တိုင်းတွင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။

သူ အကျွမ်းကျင်ဆုံး အရာမှာ ခန္ဓာကိုယ် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော ကြည်လင်သော ရွှေခေါင်းလောင်း ကလည်း ဤနည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤအပိုင်းတွင် ကျန်းချဲ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သိုင်းလောက မှ သာမန် သိုင်းသမား များ မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲသော လော်ဟန်သီး ကို သူက အချိန် အတိုင်းအတာ တစ်ခု ကြာတိုင်း တစ်လုံး စားသုံးလေ့ ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ် က နေ့စဉ်နဲ့အမျှ စုဆောင်းလာမှု အောက်တွင် အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လီတောက်ဖျင် ပင်လျှင် အခြား အပိုင်းများတွင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်မှု ကို လုံးဝ မဖောက်ခွဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက် ၏ တိုက်ပွဲ က အမြဲတမ်း သရေ ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လေ့ ရှိပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ကျင့်ကြံလာသည်မှာ အလွန်ဆုံး ရှိလှ တစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးကြောင်း သူ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်ရာ ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း။

လက်တွေ့ အခြေအနေ အရ...

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က အသာစီး ရနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း ကျန်းချဲ့ နှင့် လက်သီးချင်း၊ လက်ဝါးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် လုံးဝ အနိုင် မရနိုင်ပေ။ သို့သော် အချိန်တို အတွင်း ရှုံးနိမ့်သွားစေရန် ဆိုသည်မှာလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံသည့် အချိန် က တိုတောင်းသော်လည်း သူ့တွင် အထောက်အကူပြု ရတနာများ ရှိနေပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ဖြင့် လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်နိုင်ပေသည်။

နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် ကဲ့သို့ပင်၊ ယခုအခါ တွင် သူက အဆင့်ငယ် အထိ လေ့ကျင့်ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ရွှမ်ချောင် ကိုးပေါက် လုံး ပွင့်နေပြီး နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အလွန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ၏ တိုက်ပွဲ က ယခင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သူတို့ နှစ်ယောက် က အချက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်း ကျော် တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်ရာ အောက်ဘက်တွင် ကြည့်ရှုနေသူများ မှာ မျက်စိ လည်သွားပြီး ဘာမှ သေချာ မမြင်ရတော့ပေ။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု အချင်းချင်း ရောယှက်နေပြီး တိုက်ခိုက်နေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပေသည်။

အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခြင်း...

ဤသည်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက် ကို အကဲဖြတ်ရန် အတိကျဆုံး စကားလုံး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်း များ က လုံးဝ အားနည်းခြင်း မရှိဘဲ အထူးသဖြင့် ကြမ္မာသုံးပါး ထိတ်လန့်ဖွယ်သိုင်း သိုင်း ကို ဖွင့်လှစ် အသုံးပြုထားချိန် တွင် ကိုယ်ပိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း က အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အားနည်းချက် လုံးဝ မရှိပေ။

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ၏ ရင်ထဲတွင်ပင် အလွန် အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။

'ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ လူတွေ ရှိနေတာလား...'

'တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ငါနဲ့ လာတွေ့နေတာလား...'

သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး နေရောင်ခြည် အောက်တွင် အရာအားလုံးကို မေ့လျော့ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်များ တောက်ပလျက် ကျန်းချဲ့ ဆိုသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် မိစ္ဆာ ကို ဖိနှိပ်ရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်သည်။

လက်မြှောက်လိုက်သည် နှင့် တပြိုင်နက် ရွှေရောင်များ တောက်ပလာသည်။

လက်သီး ထိုးလိုက်ချိန် တွင် အတွင်းအား များ လွင့်စင်သွားသည်။

အင်အားချင်း မျှတနေသည်...

ဤသည်မှာ အောက်ဘက်ရှိ လူများစွာ ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ်လာသော အတွေးတစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

မွေးရာပါ အစပိုင်း အဆင့် ၏ တိုက်ပွဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းသောအဆင့် အထိ ရောက်ရှိသွားမည်ဟု လူအများစု က လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။ သာမန် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းသမား များ ၏ တိုက်ပွဲ ပင်လျှင် ဤမျှလောက် အရှိန်အဝါ မျိုး မရှိနိုင်ပေ။

"အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မှသာ ကျန်းချဲ့ ၏ ယုံကြည်ချက် က ဘယ်ကနေ လာသလဲ ဆိုတာကို ဝမ်ဖန်ယွင် တစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူ ပြောခဲ့သော ကိုးဆယ့်ရှစ် ရာခိုင်နှုန်း အနိုင်ရနိုင်ခြေ ဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် ကွာခြားမှု ရှိသော်လည်း ဤအဆင့် အထိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်း ကပင် သူ လိုက်မမီနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မော့ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပေ။

သေချာသည်မှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်းချဲ့ ကိုသာ နိုင်စေချင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အခြား အကြောင်းရင်း ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ယွမ်ချီ ကျောက်တုံး များ ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီတိုက်ပွဲ က သေချာပေါက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုက်အန်းဒေသ ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ပြောစမှတ် တွင်နေတော့မှာပဲ..."

လူအုပ်ထဲမှ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက် က ဤသို့ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှု က ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေပေသည်။

သတ်ဖြတ်မှု ကလည်း ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေပေသည်။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ရိခုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲ က အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည် နှင့်အမျှ အရှိန်လျော့မသွားဘဲ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အဖြူအမည်း သဲကွဲလာကာ သူတို့ နှစ်ယောက် က အနာတရ အချင်းချင်း လဲလှယ် တိုက်ခိုက်သည့် အဆင့် အထိပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှု တိုင်း က သံမဏိ များ အချင်းချင်း ထိခိုက်နေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လက်တွေ့တွင် ဤအဆင့် အထိ တိုက်ခိုက်နေပြီး အချိန် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာမြင့်သည် အထိ အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးသဖြင့် ကျန်းချဲ့ နှင့် ရိခုန်း တို့ နှစ်ယောက်စလုံး က တစ်ဖက်လူ၏ အားနည်းချက် ကို ရှာဖွေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သည့် အချိန်တွင်မဆို စိတ်ဆန္ဒ ဖြင့် တကယ့် အနိုင်အရှုံး ကို ဆုံးဖြတ်ရန် အသင့် ဖြစ်နေကြပေသည်။

သို့သော် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး က တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ အလွန် များပြားသူများ ဖြစ်ကြပြီး မည်သူကမျှ အသာစီး မရနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခု နှင့် အတူ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

နောက်သို့ လွင့်စင်သွားချိန် တွင်ပင်...

သူတို့ နှစ်ယောက် က အချိန်ကြာမြင့်စွာ စုဆောင်းထားသော စိတ်ဆန္ဒ များကို တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ယှက်ထားလိုက်သည်။

မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှေရောင် အလင်းများ တောက်ပလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ ရွတ်ဆိုသံ များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် စိတ်ဆန္ဒ ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးရောင်များ တောက်ပလာပြီး သွေးပင်လယ် စိတ်ဆန္ဒ ကို ရက်စက်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

သူတို့ နှစ်ယောက် က ပေသုံးဆယ် ခန့် အကွာအဝေး တွင် ရပ်နေကြပြီး အပြင်ပန်းတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူတို့ နှစ်ယောက် က ခန္ဓာကိုယ် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ အခြေခံ အကျဆုံးသော စိတ်ဆန္ဒ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ က ရွှေရောင် စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာ တစ်ခု အတွင်း ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကြားတွင် တန်ခိုးကြီးမားသော လော်ဟန် ရဟန္တာများ နှင့် ကျင်းကန်း နတ်မင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တရားစာ ရွတ်ဆိုသံ များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ များ က ကျန်းချဲ့ ၏ နားထဲတွင် လှည့်ပတ် နေကာ မည်သို့ပင် တားဆီးရန် ကြိုးစားစေကာမူ မတားဆီးနိုင်ဘဲ ကျွတ်လွတ်စေသော စွမ်းအား တစ်ခု က သူ၏ အတွေးများကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားနေပေသည်။

"ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ဝင်ရောက်လာစေရန်..."

"ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ဝင်ရောက်လာစေရန်..."

"ကျန်းချဲ့... မင်းက အပြစ်တွေ အရမ်း ကြီးမားတယ်... သွေးကြွေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်... တကယ်လို့ မင်း ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေမယ် ဆိုရင် တိရစ္ဆာန် ဘဝ ကို ရောက်သွားပြီး ထာဝရ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ စိတ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ဝင်ရောက်မှသာ အပြစ်တွေကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်မယ်..."

ကျန်းချဲ့ ၏ နားထဲတွင် အေးစက်ပြီး ဗလာကျင်းနေသော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခြား တစ်ဖက်တွင် ကျန်းချဲ့ က သွေးပင်လယ် စိတ်ဆန္ဒ ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ချိန် တွင် ရိခုန်း ကလည်း သွေးပင်လယ် စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာ တစ်ခု အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး အကြည့် ရောက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက် အင်္ဂါများ၊ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်များ ကိုသာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ့ကို ညစ်ညမ်းစေပြီး မိစ္ဆာ လမ်းစဉ် သို့ ရောက်ရှိသွားစေရန် ကြိုးစားနေပေသည်။

"ရိခုန်း... ဒီညစ်ညမ်းနေတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ က မင်း စိတ်ကူးထားသလို တကယ်ပဲ သန့်ရှင်း စင်ကြယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ရှေ့မှာ ထမင်း တစ်နပ် အတွက် ခက်ခဲစွာ တောင်းရမ်းနေတဲ့ ဆင်းရဲသား ပြည်သူတွေကို မင်း မမြင်ဘူးလား..."

"စစ်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ က တံခါးပိတ်ပြီး ပုန်းနေတယ်... ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အချိန်ကျတော့ အလှူငွေ တွေ အများကြီး ကောက်ခံတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆင်းရဲသား ပြည်သူတွေ နဲ့ ကြုံလာတဲ့ အခါကျတော့ ဆန်ပြုတ် တစ်ခွက်၊ ထမင်း တစ်နပ် တောင် မလှူချင်ဘူး... အမြဲတမ်း နောက်ဘဝ မှာ ကောင်းစားဖို့ ဆုတောင်းပေးမယ် လို့ပဲ ပြောနေကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝ မှာတောင် ကောင်းကောင်း မနေရတာ... နောက်ဘဝ ဆိုတာ ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှာလဲ..."

အေးစက်စက် အသံ များ က ရိခုန်း ၏ ရင်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တွင် သွေးရောင် အလင်းတန်း များ ရစ်ပတ်နေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ အလင်းရောင် အားလုံးကို ဆယ်ပေ အကွာတွင် တားဆီးထားလိုက်သည်။

သူ့ကို ကျွတ်လွတ်အောင် လုပ်ချင်တာလား... လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့...

ရိခုန်း ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တွင်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ အလင်းရောင် များ တောက်ပနေပြီး မကောင်းဆိုးဝါး များ ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခုခံ ကာကွယ်နေပေသည်။

စိတ်ဆန္ဒ နှစ်ခု က အချင်းချင်း ရစ်ပတ်နေပြီး အချင်းချင်း လွှမ်းမိုးနေကာ ပေသုံးရာ ပတ်လည် ဧရိယာ က သူတို့ နှစ်ယောက် ၏ တိုက်ပွဲ နေရာ ဖြစ်လာပြီး အဆုံးအစ မရှိသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ၏ ယွမ်ချီ စွမ်းအင် များ က လှိမ့်တက် စုဝေးလာကာ သူတို့ နှစ်ယောက် ကို တင်းကြပ်စွာ သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သူကမျှ သူတို့ နှစ်ယောက် ၏ စိတ်ဆန္ဒ ကို အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ခွဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မင်းအထဲမှာ ငါရှိပြီး၊ ငါ့အထဲမှာ မင်းရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားသည် နှင့် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြန်လည် ထိခိုက်မှု ကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

အောက်ဘက်တွင် လူတိုင်းက အသက်ရှူ မှားမတတ် ဖြစ်နေပြီး ဤမြင်ကွင်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်ရှုနေကြပေသည်။

အချို့က ရိခုန်း နိုင်ရန် ဆုတောင်းနေကြပြီး အချို့က ကျန်းချဲ့ နိုင်ရန် ဆုတောင်းနေကြပေသည်။

အတွေးမျိုးစုံ က ကွဲပြား ခြားနားနေကြပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

စိတ်ဆန္ဒ နှစ်ခု က လုံးဝ ကွဲပြား ခြားနားသော စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာ နှစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည် အထိ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က သွေးရောင် အလင်းတန်း များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် စိတ်ဆန္ဒ ကို တားဆီးထားသည်။

ရိခုန်း က ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိစ္ဆာ များ ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခုခံ ကာကွယ်နေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် က ပေသုံးဆယ် ခန့် အကွာအဝေး တွင် ရှိနေသော်လည်း ကမ္ဘာ နှစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

အကြည့်များ ဆုံဆည်းသွားချိန် တွင် ကမ္ဘာ နှစ်ခု က လုံးဝ ကွဲပြား ခြားနားနေပေသည်။

"ကျန်းချဲ့... မင်းရဲ့ ဒီသွေးပင်လယ် စိတ်ဆန္ဒ က လူဘယ်နှစ်ယောက် ကို သတ်ပြီးမှ လေ့ကျင့်ထားတာလဲ... မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ လူ့အသက် ဆိုတာ တကယ်ပဲ တန်ဖိုး မရှိဘူးလား... ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ဝင်ရောက်ပြီး အပြစ်တွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ပါတော့..."

ရိခုန်း က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား... ဟန်ဆောင် ကောင်းလိုက်တာ... စိတ်ဆန္ဒ ဆိုတာ ဘာလဲ... အဲဒါက သိုင်းသမား တွေရဲ့ စိတ်ကူး ပဲလေ... ငါ သာ လိုချင်ရင် ဘယ်လို စိတ်ဆန္ဒ မျိုး မဆို ဖန်တီးလို့ ရတယ်... မင်းကကော... ဒီမှာ လာပြီး ဟန်ဆောင် နေတာပဲ မဟုတ်လား..."

"ဒီလို ရွှေရောင် အလင်းတန်း တွေ အပြည့်၊ လော်ဟန် ရဟန္တာတွေ အပြည့် နဲ့... ရိခုန်း... မင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဲ့ အဆုံးအမ တွေကို တကယ်ပဲ ဒီလောက် ယုံကြည်နေတာလား..."

ကျန်းချဲ့ က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် က စကား အချေအတင် ပြောနေကြပြီး စကား တစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း စိတ်ဆန္ဒ ၏ စွမ်းအား က တစ်ဆင့် ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့သည်။

"လောကကြီး က ဆင်းရဲ ဒုက္ခ တွေ များတယ်... လူသား တွေမှာ အပြစ် ရှိတယ်... ဘုရားစာ ရွတ်ပြီး အပြစ် တွေကို ဖျောက်ဖျက်ရမယ်... နောက်ဘဝ ကျရင် ကောင်းကင်ဘုံ ကို ရောက်ပြီး ထာဝရ အသက်ရှင် နိုင်မယ်..." ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က သွားကြိတ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရိခုန်း... ငါ မင်းကို တစ်ခွန်းပဲ မေးမယ်... ဒီစကားတွေကို မင်း ကိုယ်တိုင်ကော ယုံရဲ့လား..."

"သေချာပေါက် ယုံတာပေါ့..."

"ဒါဆိုရင် မင်း ဘာဖြစ်လို့ မသေသေးတာလဲ... ငါ့အတွက် အရင် သွားပြီး လမ်းရှာပေးပါလား... တကယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံ ဆိုတာ တကယ် ရှိတယ် ဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သေပြီး မင်း နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်..."

"စကားကို လှည့်ပတ် ပြောဆိုနေတာပဲ..."

"စကား မပြောနိုင်တော့ဘူး ဆိုရင် စကားကို လှည့်ပတ် ပြောတယ် လို့ ပြောတာလား... မင်း ကိုယ်တိုင် တောင် မလုပ်ရဲဘဲ နဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဲ့ လမ်းစဉ် အကြောင်း ဘယ်လို လုပ် ပြောရဲတာလဲ... ငါ့ကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ဝင်ဖို့ ဘယ်လို လုပ် ပြောရဲတာလဲ... ဒါက မင်း ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ အကြောင်းပြချက် သက်သက် ပဲ လေ..."

"မင်း..."

ရိခုန်း ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး စကား မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ရှိ သွေးပင်လယ် က ပိုမို ထူထပ်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက် များ ကလည်း ပိုမို ထူထပ်လာခဲ့သည်။

"ရိခုန်း... မင်း မှားနေပြီ... အစကတည်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ဝင်ရောက် ကတည်းက မှားနေခဲ့တာ... မင်း ကိုယ်တိုင် တောင် တွေးဖူးတယ် မဟုတ်လား... နေ့တိုင်း လာပြီး ဆုတောင်း နေကြတဲ့ ပြည်သူတွေ က သူတို့ရဲ့ ဝမ်းရေး ကိုတောင် မဖြေရှင်းနိုင်တာကို မြင်ရတော့ မင်း ရင်ထဲမှာ မနာကျင်ဘူးလား..."

"မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တာ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာ တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လို့ ထင်နေတာလား... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မလိမ်ပါနဲ့တော့... အဲဒါက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က လုမိသားစု ဆီက အကျိုးအမြတ် တွေ ယူပြီး မင်းကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာလေ..."

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဘယ်လို အခွင့်အရေး နဲ့ အမြင့်ဆုံး နေရာမှာ ရပ်တည်နေရတာလဲ... ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်မယ့် ပုံစံ ဖမ်းနေရတာလဲ... ဒါက ဗုဒ္ဓဘာသာ လား... ဒါက ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ တွေထဲမှာ ပါတဲ့ အဓိပ္ပာယ် လား..."

အသွင်သဏ္ဌာန် မရှိသော တိုက်ပွဲ က ပို၍ အန္တရာယ် များလာပြီး ကျန်းချဲ့ က တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ထဲမှ အားနည်းချက် ကို ရှာတွေ့သွားကာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ပြီး ထိုအားနည်းချက် ကို ပိုမို ကြီးမားလာအောင် ပြုလုပ်နေပေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား... ဘုန်းဘုန်း ရဲ့ စိတ်ကို လာပြီး နှောင့်ယှက် မနေနဲ့..."

ကျဲထန် ဆရာတော် နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများ၊ ယခင်က သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကိစ္စများ က ယခုအခါ ချွန်ထက်သော ဓားများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသား ကို အဆက်မပြတ် ထိုးစိုက်နေသဖြင့် ရိခုန်း ၏ လက်မောင်းများ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် မှ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် များ ပင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။

"ဟား ဟား ဟား... မင်း ကြောက်သွားပြီလား..."

ကျန်းချဲ့ ၏ ရယ်မောသံ က ရိခုန်း ၏ နှလုံးသား ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

"ဘုန်းဘုန်း က ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ မင်းကို မေးမယ်... မင်း ကိုယ်မင်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်မယ် လို့ ပြောနေတယ်... တကယ်လို့ ဆင်းရဲသား ပြည်သူ တစ်ယောက် ရဲ့ မိဘ နှစ်ပါးစလုံး နေမကောင်း ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင် မင်းက သူတို့ကို ကျန်နေတဲ့ ပိုက်ဆံ လေးနဲ့ ဘုရားကျောင်း သွားပြီး ဆုတောင်းခိုင်းမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ဆရာဝန် သွားပြခိုင်းမှာလား..."

"သေချာပေါက်... သေချာပေါက်..."

"ဘာလဲ..."

"ဘုရားကျောင်း သွားပြီး ဆုတောင်းခိုင်းမှာပေါ့..."

ရိခုန်း က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ စကားလုံး နှစ်လုံး ကို အတင်း ညှစ်ထုတ် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ ရည်ရွယ်ချက် ကို သူ ခန့်မှန်းမိပေသည်။ ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို 'ဆရာဝန် သွားပြခိုင်းမှာပေါ့' ဟု ပြောစေချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ ရှိပါသလား။

အကယ်၍ ဆရာဝန် သွားပြခိုင်းမည် ဟု ရွေးချယ်လိုက်ပါက ကျန်းချဲ့ ၏ နောက်ထပ် စကား က 'မင်း ကိုယ်တိုင် တောင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို မယုံကြည်ဘဲ နဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်မယ် လို့ ပြောနေတာလဲ... ဘာဖြစ်လို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ လမ်းစဉ် အကြောင်း ပြောနေတာလဲ' ဟု သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ ၏ စကား များ ထဲတွင် ထောင်ချောက် ရှိနေကြောင်း သေချာ သိနေလျှင်ပင် သူ က တိတ်ဆိတ် မနေနိုင်ဘဲ ကိုယ်တိုင် ခုန်ချရမည် သာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခု အခြေအနေ တွင် မကောင်းဆိုးဝါး များ ၏ လွှမ်းမိုးမှု အောက်တွင် သူ က ဗုဒ္ဓဘာသာ လမ်းစဉ် ကို ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ဘုရားကျောင်း သွားပြီး ဆုတောင်းတာ အသုံးဝင်လို့လား... တရားစာ တစ်ခွန်း ရွတ်ရုံနဲ့ အသက်ရှင် နိုင်မှာလား... မင်း ကြည့်လိုက်စမ်း... သူ့မိဘတွေ က သေတော့မယ်... မင်း ကြည့်လိုက်စမ်း... မင်းရဲ့ ဆုတောင်းခိုင်းမှု ကြောင့် လူနှစ်ယောက် အသက် သေဆုံးသွားရပြီ..."

သို့သော် ဤရွေးချယ်မှု က ကျန်းချဲ့ က တမင်တကာ ဖန်တီးထားသော ထောင်ချောက် ပင် ဖြစ်ပြီး မည်သို့ပင် ရွေးချယ်စေကာမူ...

အမှန်တကယ် တွင်တော့ မှားယွင်းနေခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

စိတ်ထား...

သူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာက စိတ်ထား ပဲ...

သွေးပင်လယ် စိတ်ဆန္ဒ ထဲတွင် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး…