အခန်း ၁၃၀

အခန်း (၁၃၀) ထိုက်အန်းဒေသ ၏ နံပါတ်တစ်

ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ ရွတ်ဆိုသံ က နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စိတ်နှလုံးကို ထိုးဖောက်သွားပေသည်။

ဘုန်းကြီးအို က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ တောက်ပလာပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သူ၏ မိစ္ဆာ ဝင်နေသော စိတ်နှလုံးကို အတင်းအဓမ္မ သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သော သူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဝမ်ချန် ဘုန်းကြီး က ဤကိစ္စကို အချိန်ဆွဲ၍ မရကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ အချိန်ဆွဲလေလေ မိစ္ဆာ စိတ် က ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားလေလေ ပင် ဖြစ်သည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် မှသာ ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်နိုင်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများထဲရှိ နီရဲနေသော သွေးရောင်များ က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြည်လင်မှု ပြန်လည် ရရှိလာကာ အချိန်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချန် ဆရာတော် ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကူညီပေးတဲ့ အတွက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဝမ်ချန် ဆရာတော် က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အကြည့်များ က ရိခုန်း ၏ အပေါ်မှ ချီဆန်းကျား ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျန်းချဲ့ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရုံလေးနဲ့ ရိခုန်း ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံရေး စိတ်ထား ကို အပြည့်အဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး မိစ္ဆာ စိတ် တွေ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားစေတယ်... ဒကာကြီး... ဒကာကြီး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်က အပြစ်တွေ က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်... တကယ်လို့ စောစောစီးစီး နောင်တ မရဘူး ဆိုရင် နောက်ပိုင်း သေချာပေါက် ပြန်လည် ခံစားရလိမ့်မယ်..."

'နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ...'

ကျန်းချဲ့ က တကယ်ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။ ဤဘုန်းကြီးများ က အားလုံး တစ်ပုံစံတည်း ပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်မည်လား။

မြင်သမျှ လူတိုင်းကို ကျွတ်လွတ်အောင် လုပ်ပေးချင်နေကြတာလား။

ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား က ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ ဆရာတော် ဝမ်ချန် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်..."

"ဘုန်းဘုန်း ပါပဲ..."

"အစတုန်းကတော့ ကျုပ် က ဆရာတော် ရဲ့ စိတ်ထား ကျင့်ကြံမှုကို အရမ်း လေးစားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီစကား ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာတော် ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု က မပြည့်ဝသေးဘူး ဆိုတာ သိသာသွားတယ်... သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကို ကျင့်ကြံတာ နဲ့ အပြစ် တွေက ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"ကျုပ် ရဲ့ လက်ပေါ်မှာ လူ့အသက်တွေ အများကြီး ရှိနေတာ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေ က တောင်ပေါ် ဓားပြ တွေ၊ ခိုးဆိုးလုနှိုက် တွေ မဟုတ်ရင် အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေ ပဲ... ဒါမှမဟုတ် လက်ပေါ်မှာ သွေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ သိုင်းလောက သမား တွေပဲ... ဒီလူတွေ က ပြည်သူတွေ အတွက် ဘာအကျိုးမှ မပြုဘူး... ကျုပ် အထင်တော့ သူတို့ကို သတ်တာ က အပြစ် မဟုတ်ဘူး... ကုသိုလ် တောင် ရသေးတယ်..."

"ဒါမှမဟုတ် ဆရာတော် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဒီလူတွေကိုပဲ လူလို့ သတ်မှတ်ထားတာလား... အဲဒီ ဆင်းရဲသား ပြည်သူတွေ၊ အလှူငွေ ထည့်နေတဲ့ ဒကာ ဒကာမ တွေ က ဆရာတော် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အသုံးချခံ ပစ္စည်း တွေပဲလား... လူ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဒီကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဆိုသူကို ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ကျန်းချဲ့ က လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘေးတွင် ချီဆန်းကျား က ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စကား အချေအတင် ပြောလိုပါကလည်း သူ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

"ဘုန်းဘုန်း ပြောတာ က ဒကာကြီး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်က အပြစ် တွေကိုပဲ ပြောတာပါ... ပြည်သူတွေ ရဲ့ အပြစ် တွေကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ကျုပ် မေးစရာ စကား တစ်ခွန်း ရှိတယ်... ဆရာတော် ဖြေပေးနိုင်မလား..."

"မေးပါ..."

"ကျုပ် ကြားဖူးတာတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ တွေထဲမှာ ဘုရား က ရေတစ်ခွက် ကို ကြည့်လိုက်ရင် ပိုးကောင်လေးတွေ လေးသောင်း ရှစ်ထောင် ရှိတယ် လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား... ဒီပိုးကောင်လေးတွေ က သက်ရှိ တွေ မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်လို့ သက်ရှိ တွေ ဆိုရင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဘုန်းကြီးတွေ က နေ့တိုင်း သက်ရှိ ဘယ်လောက်တောင် သတ်နေလဲ... အဲဒါ ကကော အပြစ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းချဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒကာကြီး ရဲ့ စကားပြော စွမ်းရည် က တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါပဲ... ဘုန်းဘုန်း လေးစားပါတယ်..."

ဝမ်ချန် ဆရာတော် ၏ မျက်နှာက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ ကျန်းချဲ့ ၏ စကား များ လွှမ်းမိုးမှု ကို လုံးဝ မခံရပေ။ ယခုမှသာ ရိခုန်း က စိတ်ဆန္ဒ အတွင်း၌ အဘယ်ကြောင့် မိစ္ဆာ ဝင်သွားရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ များကို ဤမျှလောက် နားလည်ထားသဖြင့် ဟာကွက် များကို အတိအကျ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ကျုပ် ရဲ့ မေးခွန်း ကို မဖြေရသေးဘူးလေ..."

"ဘုရား ဟောထားတာ က ရေမသောက်ခင် တရားစာ သုံးခေါက် ရွတ်ပြီး ဒီသက်ရှိ တွေကို ကျွတ်လွတ်အောင် လုပ်ပေးရမယ် တဲ့... လူ့ဘဝ မှာ သက်ရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပါဘူး..." ဝမ်ချန် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လူ့ဘဝ မှာ သက်ရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်း ကို ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ဘူး ဆိုရင်... ဆရာတော် က ကျုပ် ကို အပြစ်တွေ အရမ်း ကြီးမားတယ် လို့ ပြောတာ ဘယ်ကနေ လာတာလဲ..."

ကျန်းချဲ့ က အဆက်မပြတ် ဖိအားပေး မေးခွန်း ထုတ်လိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရှိနေသော ရိခုန်း က ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး အမူအရာ က တည်ငြိမ် အေးစက်နေပေသည်။

"ဒကာကြီးချီ... ဒီနေ့ ရိခုန်း ရှုံးသွားပါပြီ... ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်..."

ဝမ်ချန် ဆရာတော် က ကျန်းချဲ့ နှင့် ဆက်လက် အချေအတင် မပြောတော့ပေ။ ကျန်းချဲ့ ၏ မေးခွန်း ထုတ်သည့် ရှုထောင့်များ က အလွန် ကောက်ကျစ် စဉ်းလဲကြောင်း သူ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားစာ များကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မလေ့လာထားပါက အလွယ်တကူ လမ်းလွဲသွားစေနိုင်ပေသည်။

သူ က ကျန်းချဲ့ နှင့် အချေအတင် ပြောဆိုရာတွင် နိုင်လျှင်တော့ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားပါက မျက်နှာ အလွန် ပျက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလို ဖြစ်သင့်တာ ကြာပြီ..."

ချီဆန်းကျား က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဘုန်းကြီး များ ၏ အရှက်မရှိသော လုပ်ရပ်များ အတွက် သူ စောစောကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူ ဤနေရာတွင် မရှိပါက ကျန်းချဲ့ က ဤနေ့တွင် နိုင်လျှင်ပင် တစ်ဖက်လူ က လုံးဝ အလွယ်တကူ အဆုံးသတ်မည် မဟုတ်ပေ။

"အမိတာဘာ..."

ဝမ်ချန် က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး ကျဲထန် ဘုန်းကြီး ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကိစ္စ ပြီးပြီ ဆိုတော့ ကျောင်းတိုက် ကို အရင် ပြန်ကြမယ်..."

"တင်ပါ့..."

ကျဲထန် ဘုန်းကြီး က ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲပေ။

စကား ပြောပြီးသည် နှင့် ဝမ်ချန် ဆရာတော် က ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားကာ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ပေပေါင်းများစွာ အကွာအဝေး သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး တစ်ပါးတည်းသာ သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားချိန် တွင် ခန္ဓာကိုယ် က အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းချဲ့ကို နောက်လှည့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် သိသာထင်ရှားသော သွေးရောင် အနီရောင် အမျှင်တန်း လေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အလွန် လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူ ၏ နောက်လှည့် ကြည့်ရှုမှု ကို ကျန်းချဲ့ က အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲ ကို သတိပြုမိသွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့် တွင် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

'စိတ်နှလုံး ကို သန့်စင်လိုက်တာလား...'

'မိစ္ဆာ စိတ် ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာလား...'

'ဟက်...'

'ဒါပေမဲ့ ရိခုန်း ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကမှ အယူလွဲ အစစ် ဖြစ်နေပြီလေ...'

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဘုန်းကြီး တစ်စု ထွက်ခွာသွားသည် နှင့် အတူ ဤတိုက်ပွဲ က လုံးဝ အဆုံးသတ်သွားပြီ ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် တွင် ကြည့်ရှုနေကြသော သိုင်းသမား များ ကမူ ရေနွေးအိုး ပွက်ပွက်ဆူ သွားသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေး ပြောဆိုနေကြပေသည်။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ရိခုန်း တို့၏ ဤတိုက်ပွဲ က မည်မျှ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ပွဲ က ယခင် ချန်မိသားစု ခြံဝင်း တိုက်ပွဲ ထက် ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးကို ပို၍ တုန်လှုပ်သွားစေမည် ဖြစ်ပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကလည်း အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစိုးရ ၏ ဂုဏ်ပုဒ် ဖြင့် ထိုက်အန်းဒေသ ၏ နံပါတ်တစ် နီးပါး ဖြစ်သော ပါရမီရှင် ကို အနိုင်ယူနိုင်ခြင်း မျိုး က အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွင်း ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်ပြီး ထိုက်ဆန်း မြို့စောင့် ရာထူး အနေဖြင့် လည်း ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

လီတောက်ဖျင် နှင့် ရိခုန်း တို့က နံပါတ်တစ် နေရာ တွင် အတူတူ ရပ်တည်နေကြပြီး ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ က ရိခုန်း ကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်က ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ က ထိုက်အန်းဒေသ ၏ နံပါတ်တစ် ဖြစ်သွားပြီ ဆိုသည်ကို ဆိုလိုခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အစိုးရ က ပထမဆုံး အကြိမ် အနေဖြင့် သိုင်းလောက ကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုရှင်းယွင် က ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဝမ်ချန် ဆရာတော် ပင်လျှင် ကျန်းချဲ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ဆုတ်ခွာသွားရသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ခါးသီးသော အမူအရာ များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်၍ မရတော့ဘဲ လုဖျင်ကျိုး နှင့် လုမိသားစုဝင် များကို ဆွဲကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ က မထွက်သွားဘဲ နေပါက ကျန်းချဲ့ ၏ အကြည့်များ က သူတို့ အပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည် ကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး ထိုအချိန်ကျမှ ဆိုလျှင် ပို၍ အခက်တွေ့ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ ထင်နေခြင်း က တကယ်ပင် မှားယွင်းနေပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က တစ်ဖက်လူ က နောက်ကွယ်မှ လှည့်ကွက် များ သုံးကာ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ လူများကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းသည် ကို သိသဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း ဟွမ်ရှန်းရှန်း ကြောင့် ဤအချိန်တွင် အပြင်သို့ ထုတ်ဖော်ပြသမည် မဟုတ်ပေ။

ဟွမ်ရှန်းရှန်း က မွေးရာပါအဆင့် သို့ အဆင့်တက်ပြီး ရေခဲဖီးနစ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို ဖန်တီးနိုင်သည့် အချိန် ကျမှသာ လုမိသားစု ကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်မည့် နေ့ ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လောလောဆယ် တော့ လုမိသားစု ကို ရက်အနည်းငယ် လောက် ထပ်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလိုက်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

လူအများအပြား က တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျူးမိသားစု သားအမိ နှစ်ယောက် လည်း ပါဝင်ပေသည်။ ပြောစရာ စကား များ ရှိလျှင်ပင် လူအများရှေ့ တွင် သူတို့ ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း မှ လူတစ်စု တစ်ခုတည်း သာ နေရာတွင် ခေတ္တမျှ ဆက်လက် ရှိနေပြီး ကျန်းချဲ့ က ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား က ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် က ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း က လွီဖျင်ဖုန်း ပါ... ချီတပ်မှူးချုပ်ကြီး နဲ့ တပ်မှူးကြီးကျန်း တို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ကျူရှု နှင့် အခြား တပည့် များ ကလည်း သူ၏ နောက်တွင် လိုက်ပါလာကြသည်။

"အကြီးအကဲလွီ မှာ ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ များ ရှိလို့လဲ..."

ကျန်းချဲ့ က မျက်နှာထား လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ ပြန်လည် မေးခွန်း ထုတ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း က ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြသပြီး ရိခုန်း ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ရုံသာမက စကား အနည်းငယ် လောက်နဲ့ ဝမ်ချန် ဆရာတော် ကိုပါ စကား မပြောနိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အတွက် လွီ အနေနဲ့ အရမ်းကို လေးစားမိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သေးငယ်တဲ့ သံသယ လေး တစ်ခု ရှိနေလို့ တပ်မှူးကြီးကျန်း က ဖြေပေးနိုင်မလား လို့ပါ..."

သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲလွီ ပြောစရာ ရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သာ ပြောပါ..."

"အရင်က တပ်မှူးကြီးကျန်း က ရိခုန်း ဘုန်းကြီး နဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့ အချိန်တုန်းက နဂါး ပုံသဏ္ဌာန် အတွင်းအား တွေ ထုတ်ဖော်ခဲ့တာ... အဲဒါ က ဘယ်ကျင့်စဉ် ကနေ လာတာလဲ မသိဘူး... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက် တော့ ကျွန်တော်တို့ ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း ရဲ့ ကျင့်စဉ် တစ်ခု နဲ့ တူညီတဲ့ နေရာ တွေ ရှိနေလို့ ရင်ထဲမှာ သံသယ ဝင်မိလို့ပါ..."

လွီဖျင်ဖုန်း က ကျန်းချဲ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ယခင်က အနည်းငယ် တူညီသည်ဟု သာ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ပို၍ ပြန်လည် တွေးတောလေလေ၊ ကျန်းချဲ့ အသုံးပြုခဲ့သော လက်ဝါးသိုင်း၊ လက်သီးသိုင်း နှင့် အထူးသဖြင့် ထို နဂါး ဟိန်းဟောက်သံ က သူတို့၏ သိုင်းစာကြည့်တိုက် တွင် မှတ်တမ်းတင် ထားသော မပြည့်စုံသည့် ကျင့်စဉ် နှင့် အလွန် တူညီနေသည်ဟု ပို၍ ခံစားလာရလေလေ ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟား ဟား... အဲဒါ ကတော့ တိုက်ဆိုင်သွားပြီ... ဒီကျင့်စဉ် ရဲ့ နာမည် က နဂါးနှိမ် ကျင့်စဉ် လို့ ခေါ်တယ်... ကျုပ် ငယ်ငယ်တုန်းက ယန်ကု မြို့နယ် က ချင်းလင် မြစ် ထဲကနေ ရခဲ့တာ... မင်းတို့ ဂိုဏ်း က အရင်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာများလား..."

ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဘေးတွင် ရှိနေသော ချီဆန်းကျား တစ်ယောက်တည်းသာ ပြုံးနေပြီး ဘာစကားမှ မပြောပေ။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ ထံတွင် ဤကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ် မျိုး ရှိနေပါက ယခင်က သူ ပေးခဲ့သော ကျင့်စဉ် များကို လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သေချာပေါက် တော့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျင့်စဉ် က သူ လက်ဆောင် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်းချဲ့ ကလည်း သူ့ထံတွင် ကျင့်စဉ် မရှိဘူး ဟု လုံးဝ မပြောခဲ့ဖူးသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့် အခြေအနေ မျိုး ပင် ဖြစ်စေကာမူ ကျန်းချဲ့ ကျင့်ကြံနေသော ကျင့်စဉ် က ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း နှင့် ပတ်သက်နေခြင်း က အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကျန်းချဲ့ တိုက်ခိုက်ချိန် တွင် သူ၏ စွမ်းအား ကြီးမားလှမှု က ချီဆန်းကျား ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်သော ကျင့်စဉ် မျိုး က သူ့ထံတွင်ပင် မရှိချေ။

ချီမိသားစု ၏ အဓိက သွေးဆက် များ ထံတွင်သာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအရာကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် လောဘစိတ် များ လုံးဝ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။

ကျင့်စဉ် ဆိုသော အရာ က အဆင့် ပိုမြင့်လေလေ ပိုကောင်းလေလေ မဟုတ်ဘဲ မိမိ နှင့် အကိုက်ညီဆုံး ကသာ အကောင်းဆုံး ပင် ဖြစ်သည်။ အချို့သော လူများ က ထိပ်တန်း ကျင့်စဉ် များကိုသာ လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီ မျိုး မရှိပါက ကျင့်ကြံနေခြင်း က အချိန်ဖြုန်း နေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ကျန်းချဲ့ ယခုအခါ ပြသလိုက်သော ပါရမီ နှင့် စွမ်းဆောင်ရည် များ အရ ဆိုလျှင် သူ က ပို၍ အလေးထားမည် သာ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူ ကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပေးခိုင်းမည် မဟုတ်ပေ။

လွီဖျင်ဖုန်း က ပါးစပ် ဟသွားပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ နောက်ပြောင်နေသော အကြည့်များ ကို မြင်သောအခါ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အထင်လွဲ သွားတာ နေမှာပါ... တပ်မှူးကြီးကျန်း... နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..."

"လိုက်မပို့တော့ဘူး..."

ကျန်းချဲ့ က ထိုလူများ ထွက်ခွာသွားသည် ကို ကြည့်နေပြီး ရင်ထဲတွင် အရမ်းကြီး အရေးမစိုက်ပေ။

သူ က ယခုအခါ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့်ပင် ရန်ငြိုး ဖွဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ကျဆင်းနေသော ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း က သူ့ကို လာပြီး ခြိမ်းခြောက်ချင်နေတာလား။

ယခုအချိန် တွင် သူ့အတွက် အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ မွေးရာပါ အလယ်ပိုင်း အဆင့် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သို့ အဆင့်တက်ပြီး သွားချိန် ကျလျှင် လုံးဝ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ပေ။

မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်းရှိ အဓိက ခန်းမ ၌။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ချီဆန်းကျား တို့ ကလည်း ယနေ့ တိုက်ပွဲ အကြောင်းကို ဆွေးနွေး ပြောဆိုနေကြပေသည်။

"အရင်က ငါ က မင်း အပိုတွေ ပြောနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့သေးတာ... တကယ်လို့ မင်း မနိုင်ဘူး ဆိုရင် ဝင်ကူပေးမယ် လို့တောင် တွေးထားသေးတာ... မင်း က တကယ်ကို ငါ့ကို အံ့ဩစရာ တစ်ခု ပေးလိုက်နိုင်တာပဲ လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ချီဆန်းကျား က ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖြင့် ညည်းတွား ပြောဆိုလိုက်သည်။

မကြာသေးမီ အချိန်လေးကမှ ကျန်းချဲ့ က မွေးရာပါအဆင့် သို့ အခုမှ ရောက်ခါစ လူငယ်လေး တစ်ယောက် သာ ဖြစ်ပြီး ချီဟွမ် ၏ မိတ်ဆက်ပေးမှု ကြောင့်သာ သူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ရိခုန်း ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ထိုသူ က မည်သို့သော သူ ဖြစ်သနည်း။

မွေးရာပါအဆင့် အထက် ရွှမ်တန်အဆင့် မှ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင်းကန်း များ ပင်လျှင် အလေးထားသော သူ တစ်ယောက် ပင် ဖြစ်သည်။

လီတောက်ဖျင် နှင့် ယှဉ်တွဲ ရပ်တည်နိုင်သော သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ယွဲ့ကျိုး ပြည်နယ် တစ်ခုလုံး တွင်ပင် အမည်စာရင်း ပေါက်နိုင်သော ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကာ ထိုက်အန်းဒေသ တွင် နာမည်ကြီးနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချဲ့ ဆိုသော နာမည်မရှိသည့် လူငယ်လေး တစ်ယောက် ၏ လက်ထဲတွင် ကျင့်ကြံရေး စိတ်ထား ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

တကယ်ကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

တိုက်ပွဲ မတိုင်မီ က သူ တကယ်ပင် ယုံကြည်ချက် မရှိခဲ့ဘဲ ကျန်းချဲ့ ရှုံးနိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သဖြင့် တိုက်ပွဲ မစခင် ကတည်းက ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိခုန်း ကို သတ်ဖြတ်ခွင့် မပေးရန် နှင့် အချိန်မီ ကယ်တင်ရန် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အခြေအနေ က ထင်မှတ်မထားသည်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ ကတိပေးထားသည်များ က တကယ်ပင် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရဲ့ နဂါးသွေးမြက် လေး အတွက်နဲ့တောင်မှ လက်အောက်ငယ်သား အနေနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ယူရမှာပေါ့... မဟုတ်ရင်... နောက်ပိုင်း တပ်မှူးချုပ်ကြီး ရဲ့ အရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောင်မြင်မှု တွေ လာကြွားရဲတော့မှာလဲ..." ကျန်းချဲ့ ကလည်း နောက်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

အထက်လူကြီး များ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လက်အောက်ငယ်သား ၏ စွမ်းဆောင်ရည် က ပထမ နေရာတွင် ရှိပေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ရာထူး နှင့် ပြသလိုက်သော ပါရမီ အရ ချီဆန်းကျား နှင့် နောက်ပြောင် ပြောဆိုခြင်း က သူတို့ နှစ်ယောက် ၏ ဆက်ဆံရေး ကို ပိုမို ရင်းနှီးလာစေမည် သာ ဖြစ်သည်။

"မင်း ကောင်လေး... ဒါက ငါ့ကို သတိပေးနေတာလား... ကောင်းပြီလေ... ပြောပါ... မင်း ဘာဆုချီးမြှင့်မှု မျိုး လိုချင်တာလဲ... အရမ်း မလွန်ကျူးဘူး ဆိုရင် ငါ သဘောတူပေးနိုင်ပါတယ်..." ချီဆန်းကျား က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ယနေ့ တကယ်ပင် သူ့ကို အလွန် ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး အစိုးရ က သိုင်းလောက အင်အားစု များကို အမြဲတမ်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ နေရာတိုင်းတွင် အသာစီး အယူခံနေရပြီး မျက်နှာငယ် နေခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ကဲ့သို့သော လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ တပ်မှူးချုပ်ကြီး ပင်လျှင် အထက်လူကြီး များ ၏ အပြစ်တင် ဆူပူမှုကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့မှသာ မျက်နှာပန်း လှသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"လက်အောက်ငယ်သား က ဘာဆုချီးမြှင့်မှု မှ မလိုချင်ပါဘူး... နောက်ပိုင်း လက်အောက်ငယ်သား ရဲ့ စည်းကမ်း ကျော်လွန်တဲ့ လုပ်ရပ် တွေကို တပ်မှူးချုပ်ကြီး က ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

လုမိသားစု ၏ အဆက်အသွယ် များ က အလွန် ကြီးမားလှပြီး ဖျက်ဆီးချင်တိုင်း ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ဘဲ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု များကိုလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ က ယခု ချီဆန်းကျား ပျော်ရွှင်နေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဤကိစ္စကို ကြိုတင် အစီရင်ခံထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"စည်းကမ်း ကျော်လွန်တဲ့ လုပ်ရပ်... မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

ချီဆန်းကျား က လက်ဖက်ရည် ပန်းကန် ကို ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"အရင်က လက်အောက်ငယ်သား ပြောခဲ့သလိုပါပဲ... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ စိန်ခေါ်ပွဲ က အရင် ချန်မိသားစု ခြံဝင်း တိုက်ပွဲ ရဲ့ အဆက်ပါပဲ... နောက်ကွယ်မှာ လုမိသားစု က လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာပါ... လက်အောက်ငယ်သား ကလည်း အမြဲတမ်း ရန်ကြွေး ရှိရင် ပြန်ဆပ်တတ်တဲ့ သူ မျိုးပါ..."

"ဒီရန်ငြိုး တွေကို အစောကြီး ဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ကျမှ ဖြစ်ဖြစ် လုမိသားစု ကို အဆတစ်ရာ ပြန်ပြီး ပေးဆပ်ခိုင်းမှာပါ... တပ်မှူးချုပ်ကြီး က ခွင့်ပြုပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." ကျန်းချဲ့ က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လုမိသားစု ရဲ့ အဘိုးကြီး က ရှန်ကွမ်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိတာနော်... မင်း က ရိခုန်း ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အလွန်ဆုံး မွေးရာပါ အလယ်ပိုင်း အဆင့် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းသမား တွေကိုပဲ မရှုံးအောင် ရင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ... တကယ်လို့ ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား နဲ့သာ ရင်ဆိုင်ရရင်... အသက်သုံးခါ ရှူတဲ့ အချိန်တောင် မခံဘဲ မင်း သေချာပေါက် ရှုံးသွားလိမ့်မယ်..."

ချီဆန်းကျား က ကျန်းချဲ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... အဲဒီ အဘိုးကြီး က သိုင်းလောက ထဲမှာ လှည့်လည် သွားလာနေပြီး ပြန်မလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ ဆိုတာလေ... အခု အချိန်က အကောင်းဆုံး အချိန် မဟုတ်ဘူးလား... လုမိသားစု ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် အစိုးရ ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကို ပြန်လည် မြှင့်တင်နိုင်မှာပါ... ရိခုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်ကို အနိုင်ယူတာထက် ပိုပြီး မျက်နှာပန်း လှမှာပါ..."

"မင်း တကယ် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား..."

"တပ်မှူးချုပ်ကြီး သာ ခွင့်ပြုပေးမယ် ဆိုရင် လက်အောက်ငယ်သား က ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်း စတင် စီစဉ်ပါတော့မယ်..."

ချီဆန်းကျား က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများ ဖြင့် စားပွဲကို အချက်ကျကျ ခေါက်နေကာ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မှသာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စ ကို ငါ က မူလ အနေနဲ့ မကန့်ကွက်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ ဘေးဒုက္ခ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တော့..."

"အကုန်လုံး ကို လက်အောက်ငယ်သား ပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့ က တစ်လုံးချင်း သေချာ ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ရှန်းရှန်း ကို အပိုင်ရလိုက်သည် နှင့် သူ က ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သို့ အဆင့်တက်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ကျလျှင် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ၏ အထောက်အကူ ဖြင့် ထိုရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် လုမိသားစု ကို သူ သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်မည် ပင် ဖြစ်သည်။

ချီဆန်းကျား က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ကောင်လေး ဒီလောက် စွမ်းအားလေး နဲ့ ဘာကို တာဝန်ယူမှာလဲ... လုမိသားစု ကို တိုက်ခိုက်ချင်ရင် မင်းမှာ ယုံကြည်ချက် ရှိရင် တိုက်ခိုက်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လုမိသားစု က အဘိုးကြီး သာ ထွက်ပေါ်လာရင် မင်း လုံးဝ အတင်းအဓမ္မ မတိုက်ခိုက်နဲ့... ငါ့ဆီကို ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်..."

"ဒီလို ဘာသံယောဇဉ် မှ မရှိတော့တဲ့ ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား မျိုးကို ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလို့ လုံးဝ မရဘူး... မဖြစ်မနေ သေရမယ်... အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားရင် အစိုးရ အတွက် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ကြီး ပဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလိုက်မယ်... အကြောအခြင် လျှော့တယ် လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်..."

ယခု အချိန်ကာလ အတွင်း ချီဆန်းကျား က လုံးဝ မလှုပ်ရှားချင်သော်လည်း အကယ်၍ တကယ်ပင် ဖြေရှင်း၍ မရသော အခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူ၌ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးချုပ်ကြီး..."

ကျန်းချဲ့ က ချက်ချင်းပင် ချီဆန်းကျား ကို မျက်နှာမူကာ ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ချီဆန်းကျား ၏ အပေါ်တွင် သူ က ယခင်က လျိုကျစ် ၏ ခံစားချက် မျိုးကို ပြန်လည် တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် မင်း ကိုယ်မင်းပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ... တကယ်လို့ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲမှာ မင်း ပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းအား၊ နည်းလမ်း တွေနဲ့ ပါရမီ တွေသာ မရှိဘူး ဆိုရင် ငါ က မင်းကို စောစောကတည်းက တခြား နေရာကို ပြောင်းရွှေ့ပစ်လိုက်ပြီ..."

ဤသည်မှာ ချီဆန်းကျား ၏ ရင်တွင်းစကား ပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိဘဲ ကျန်းချဲ့ကို ပြောပြလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဆွေးနွေး ပြောဆိုမှုများ အတွင်း။

ချီဆန်းကျား က ဤတိုက်ပွဲ ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု များ နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ပြောဆိုသည့် အပြင် အလေးထားဆုံးမှာ ကျန်းချဲ့ ၏ ပါရမီ ပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံရေး နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူ၏ အားသာချက်၊ အားနည်းချက် များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထောက်ပြ ပြောဆိုပေးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော အတွေ့အကြုံ များကို အသုံးပြု၍ ကျန်းချဲ့ ၏ နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံမှု များကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။

လက်ရှိ ကျန်းချဲ့ ပြသလိုက်သော ပါရမီ အရ ဆိုလျှင် အကယ်၍ ဘာအမှားအယွင်း မှ မရှိပါက နောက်ပိုင်း ရွှမ်တန်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားလှပြီး ထိုကဲ့သို့သော သူ မျိုးကို ယခု အချိန်တွင် သူ အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရန် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့ နောက်ပိုင်း ပြန်လည် ကျေးဇူးဆပ်မည် ကို သူ မမျှော်လင့်သော်လည်း ကောင်းသော ဆက်ဆံရေး များ တည်ဆောက်ထားခြင်း က အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ပေ။

သူ၏ ပွင့်လင်းသော စကားများ ကလည်း ကျန်းချဲ့ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်သွားစေခဲ့သည်။

ချီဆန်းကျား ကို ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝမ်ဖန်ယွင် ကို တွေ့ဆုံလိုက်ရာ သူ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်း... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲ က သေချာပေါက် ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးမှာ ပြောစမှတ် တွင်တော့မှာပါ... ဝမ် အနေနဲ့ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်..."

မလေးစား၍ လုံးဝ မရပေ။ ကျန်းချဲ့ က တကယ်ကို စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသော သူ တစ်ယောက် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုဝမ် အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ... သေးငယ်တဲ့ နည်းလမ်းလေးတွေပါ... ဘာမှ ပြောပလောက်စရာ မရှိပါဘူး..."

ကျန်းချဲ့ က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အရမ်းကြီး အရေးမစိုက်သည့် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ဝမ်ဖန်ယွင် က လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန်း ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ ကို ကျွန်တော် အရမ်းကို လေးစားမိပါတယ်... တကယ်လို့ အစ်ကို သာ မငြင်းဆန်ဘူး ဆိုရင်... ဖန်ယွင် က အစ်ကိုကျန်း ကို သွေးသောက် အစ်ကို အဖြစ် သတ်မှတ်ချင်ပါတယ်..."

သူ ကလည်း ကျန်းချဲ့ ၏ နောက်ပိုင်း တိုးတက်နိုင်စွမ်း များကို သိမြင်သွားပြီး သူ နှင့် ဆက်ဆံရေး ကို ပိုမို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ချင်နေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ဖခင် ဤကိစ္စကို သိရှိသွားလျှင်ပင် သူ့ကို လုံးဝ အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤကိစ္စကို အပြင်သို့ သတင်း ဖြန့်၍ မရနိုင်သေးပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစိုးရ နှင့် သိုင်းလောက တို့က လောလောဆယ် တွင် အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ ၏ အရိုအသေပေးမှု က သူ့ကို အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု နှင့် မဟာမိတ် ဖွဲ့လိုက်သကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်း ထိုက်အန်းဒေသ ၏ သိုင်းလောက ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် အလွန် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ဆင်းကာ တစ်ဖက်လူကို တွဲထူလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး…”