အခန်း ၁၄၅

အခန်း (၁၄၅) ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာဓား...

[ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ်မှတ် - ယွမ်ဟိုင် အထွတ်အထိပ် အဆင့်၊ နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် အောင်မြင်ခြင်း။]

[ယဇ်ပူဇော်ရန် လိုအပ်ချက် - ယွမ်ချီကျောက်တုံး လေးဆယ်၊ အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှို တစ်ပင်၊ အဆင့်လေး ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်၊ သွေးနီကျောက်စိမ်း နဂါးမြစ် တစ်ခု... သက်တမ်း ငါးနှစ် လျှော့ချမည်၊ လက်ကျန် သက်တမ်း တစ်ရာ့လေးဆယ့်ငါးနှစ်... ပူဇော်မည်လား]

ကျန်းချဲ့က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံး အောက်ခြေတွင် အလင်းရောင်များ လက်သွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ္စည်းများက ရှာဖွေရန် သိပ်မခက်သော်လည်း လွယ်ကူသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။ အထက်ပါ ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ္စည်းများ နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချဲ့ အားလုံး နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး အနေဖြင့် အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှို...

အရွက် တစ်ရွက် ပိုများလာတိုင်း ၎င်း၏ တန်ဖိုးက နှစ်ဆ တိုးလာပေသည်။ ယခင်က ကျန်းချဲ့ ဝမ်ဖန်ယွင် ထံမှ အရွက်လေးရွက် ဝိညာဉ်မှို ကို တောင်းခံစဉ်ကပင် အလွယ်တကူ မရရှိခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ် ပစ္စည်းများက သိုင်းလောကတွင် လှည့်လည် ရောင်းချလေ့ သိပ်မရှိပေ။

ဤအရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှို ကတော့ သေချာပေါက် ပို၍ ရှားပါးပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ရှားပါးစေကာမူ ရရှိအောင် နည်းလမ်း ရှာရမည် ပင် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ထံမှသာ နည်းလမ်း ရှာရမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တစ်ခုတည်းကသာ ၎င်းကို ထုတ်လုပ်နိုင်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

သွေးနီကျောက်စိမ်း နဂါးမြစ် ကတော့ ထွက်ရှိမှု အလွန် ရှားပါးပြီး တကယ့်ကို ကမ္ဘာမြေ၏ ရတနာ တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် မြေအောက် အလွန် နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင်သာ ရှိတတ်ပြီး ကံကောင်း ထောက်မမှုများ ကြုံတွေ့မှသာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ကာ သိုင်းသမားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ အထူးသဖြင့် သွေးလေ ကို အလွန် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေသည်။

သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ ယခင်က လုမိသားစု ထံမှ သိမ်းဆည်းရမိသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်း စာရင်းကို ကျန်းချဲ့ စစ်ဆေးခဲ့ဖူးရာ ထိုအထဲတွင် ဤသွေးနီကျောက်စိမ်း နဂါးမြစ် ပါဝင်နေခဲ့သဖြင့် သူ အနှံ့အပြား လိုက်လံ ရှာဖွေရမည့် အချိန်ကို သက်သာသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် အဆင့်လေး ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ကတော့ လောလောဆယ် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေပေသည်။

ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း က ဝိညာဉ်မှို နှင့် မတူညီဘဲ အရွက် အရေအတွက်ဖြင့် သက်တမ်းကို တွက်ချက်ရသည်။ အရွက် တစ်ရွက် ပိုများတိုင်း သက်တမ်း အနှစ် တစ်ရာ ပိုများခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အရွက်လေးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ဆိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်း လေးရာ သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ပင် ဖြစ်ပြီး မြို့တစ်မြို့နှင့်ပင် တန်ဖိုး ညီမျှကာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။

လုမိသားစု၏ ရတနာတိုက် အတွင်းတွင် အများဆုံး အနေဖြင့် အရွက်နှစ်ရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း သာ ရှိပေသည်။

ဤယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ္စည်းကို ရရှိရန် အတွက် သေချာပေါက် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား သို့ တစ်ခေါက် သွားရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ယွမ်ချီကျောက်တုံး နှင့် သက်တမ်း များကိုတော့ ကျန်းချဲ့ အများကြီး ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဖြုန်းတီးပစ်ရန် အချိန်ကောင်းများ အများကြီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် ယခုလေးတင် လုမိသားစုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သဖြင့် သူက အရင်းအမြစ် အများအပြားကို ရရှိထားပြီး ယခုအခါ တကယ့်ကို သူဌေးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ချီကျောက်တုံး အလုံး လေးဆယ် လောက်ကို သူ တကယ် မျက်လုံးထဲ မထည့်ပေ။ အလုံး တစ်ရာ ဆိုလျှင်တောင် သူ အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်ပေသည်။

---

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း... နောက်ကျောတောင်တန်း...

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းက လွင်ပြင် ဒေသပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွှေတောင် ဟု ခေါ်သော တောင်တန်းကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက် တောင်တန်းက ဘုန်းကြီးကျောင်း ဖြစ်ပြီး ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ရဟန်းတော်များ ကျင့်ကြံ အားထုတ်ရာ နေရာ ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ကျော တောင်တန်း ကတော့ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး ပုံမှန် အချိန်များတွင် မွေးရာပါအဆင့်နှင့် အထက် သိုင်းသမားများကိုသာ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုထားပေသည်။

သို့သော် ဤနေရာက အမှန်တကယ်တော့ တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေသော နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မလိုအပ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းရှိ တစ်ပါးတည်းသော ကျင်းကန်းအဆင့် ရဟန်းတော်ကြီးက ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကျင်းကန်းအဆင့် ဆိုသည်မှာ ရွှမ်တန်အဆင့် နှင့် တူညီသော အဆင့် တစ်ခု ပင် ဖြစ်ပြီး ကျင်းကန်း ဟူသော အမည်ကိုသာ တပ်ဆင်ထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အင်အားကြီးသူ တစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် အခြား ကာကွယ်မှုများ အားလုံးက အလဟဿ ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကျင်းကန်းအဆင့် ရဟန်းတော်ကြီး ဤနေရာတွင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခြင်း နှင့် ပတ်သက်၍ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းတွင် သာမက သိုင်းလောက အတွင်း၌ပါ ကောလာဟလ အမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အချို့က တရားထိုင် ကျင့်ကြံပြီး သက်တမ်း ကုန်ဆုံးမှုကို နှေးကွေးစေရန် ဟု ဆိုကြပြီး၊ အချို့ကမူ စောစောကတည်းက ပျံလွန်တော်မူသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖူလုံကျောင်းတော်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အတွက် ဤသတင်းကို အပြင်သို့ မပျံ့နှံ့စေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အချို့ကလည်း ထိုရဟန်းတော်ကြီးက မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ကို တရားပြနေသဖြင့် ဤနေရာမှ ထွက်မလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းရှိ လူအနည်းငယ်ကသာ အမှန်တရားကို သိရှိကြပေသည်။

တုနန် ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေရခြင်းမှာ သိုင်းလောက နှင့် ကျောင်းတော် အတွင်းရှိ ကောလာဟလများ အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ထိုမိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အောက်တွင် အလွန် ရက်စက်ပြီး လူသားများကို စားသုံးတတ်သည့်၊ မိစ္ဆာစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာဓား တစ်လက်ကို ဖိနှိပ်ထားရသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် ကလည်း ထိုမိစ္ဆာဓား အတွက် တည်ဆောက်ထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စကို လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာခန့်က အထိ ပြန်လည် ခြေရာခံနိုင်ပေသည်။

ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် ဝမ်ချန်က ရိခုန်း ငယ်ရွယ်စဉ်က မေးမြန်းခဲ့သော မေးခွန်းကို ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့ဖူးသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာ ကျော်က ဗုဒ္ဓဘာသာ အင်အားကြီးသူ တစ်ဦးက တောင်ပိုင်း ယွဲ့ပြည်နယ် တောင်တန်းကြီး တစ်သိန်း အတွင်းတွင် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုမိစ္ဆာဓား မှာ ထိုရဟန်းတော်ကြီး၏ စစ်ပွဲ သိမ်း လက်နက် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ထိုရဟန်းတော်ကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရရှိထားခဲ့သဖြင့် ထိုက်အန်းဒေသ သို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ လာရောက်ကာ အလဲအလှယ် အဖြစ် ကျင့်စဉ် တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ရဟန်းတော်များကို ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများဖြင့် မိစ္ဆာဓား ၏ မိစ္ဆာစိတ်များကို ပယ်ဖျက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အကယ်၍ အောင်မြင်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြန်လာယူမည် ဖြစ်ပြီး၊ မအောင်မြင်ပါက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ရဟန်းတော်များကို နည်းလမ်း ရှာ၍ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်တစ်ရာ အချိန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ထိုရဟန်းတော်ကြီး ထံမှ မည်သည့် သတင်းမှ မကြားရတော့ပေ။

မိစ္ဆာဓား၏ မိစ္ဆာစိတ်များ ဗုဒ္ဓစိတ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလား ဆိုသည်ကိုလည်း သူ မသိနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းသို့ သူ တစ်ခါမှ မဝင်ရောက်ဖူးဘဲ အပြင်ဘက်မှာသာ ရပ်၍ ထိုဆရာဘိုးဘိုးကြီး နှင့် စကားပြောခဲ့ဖူးသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အရှေ့တွင် ရပ်ကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော ရိခုန်းမှာ စကား မပြောရသေးခင်မှာပင် ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းသို့ အလိုအလျောက် ခြေလှမ်း ဝင်ရောက်သွားချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အထဲရှိ ပစ္စည်းက သူ့အတွက် အလွန် အရေးကြီးနေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာစိတ်များက ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရိခုန်း ဘုန်းကြီးက ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ရင်ထဲရှိ ခံစားချက် တစ်ခုကို လိုက်၍ ကိုးထပ် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူက သတိ အပြည့်အဝ ရှိနေသေးပြီး အလိုဆန္ဒများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"တပည့် ရိခုန်း... တုနန် ဆရာဘိုးဘိုးကြီး နဲ့ တွေ့ဖို့ အရေးကြီး ကိစ္စ ရှိလို့ပါ..."

"ဘာကိစ္စ လဲ..."

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းမှ အိုမင်းနေသော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီကိစ္စ က အရမ်း အရေးကြီး လို့ တပည့် က ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ချင်ပါတယ်... ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ခွင့်ပြုပေးပါ..."

"ဝင်ခဲ့လေ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ နဂါးရစ်ပတ် တိုင် ကိုးတိုင် ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများ ပင် ဖြစ်သည်။ ရိခုန်း၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း ကြုတ်သွားပြီး ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ရင်ထဲ အသည်းထဲမှ အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် စိတ်နှလုံးကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ မျှော်စင် အတွင်းရှိ ကျောက်တံခါးကို အလျင်အမြန် တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခရုပတ်ပုံစံ ကျောက်လှေကားများ အတိုင်း ဆင်းသွားခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရိခုန်းက ကျမ်းစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်တံခါး တစ်ခု အရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြီး အားကုန် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပူလောင်သော လေလှိုင်းများက မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ မြေအောက်တွင် ချော်ရည်များ ရှိနေပြီး အနက်ရောင် သံကြိုး ဆယ့်ခြောက်ချောင်းက ချော်ရည်များ အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဆင်းသွားကာ တစ်ခုခုကို ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“မိစ္ဆာဓား…”

ဤအချက်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အကြည့်များကို လွှဲလိုက်ရာ ချော်ရည်များ၏ ဘေးတွင် ပိန်ချုံးနေသော ပုံရိပ် တစ်ခု တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆံပင်လည်း မရှိ၊ မျက်ခုံးမွေး လည်း မရှိဘဲ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က အလွန် ပိန်ချုံးနေကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ တွန့်ခေါက်နေသော အရေပြားများက ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ခေါက်များ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပုံက အလောင်းကောင် တစ်လောင်း ကဲ့သို့ ဘာအသက်ရှူသံ မှ မထွက်ပေါ်လာပေ။

"တပည့် ရိခုန်း... တုနန် ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ရိခုန်းက အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ရိခုန်း..."

တုနန် ဘုန်းကြီးက မျက်လုံး တစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကာ အရှေ့ရှိ လူငယ် ရဟန်းတော်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ ငယ်ရွယ်စဉ် အချိန်က ပုံစံနှင့် အလွန် တူညီလွန်းလှပေသည်။

"ဘာကိစ္စ လဲ..."

"ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် က ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ဆီကနေ အဆုံးအဖြတ် တောင်းခံဖို့ တပည့် ကို စေလွှတ်လိုက်တာပါ..."

"ဘာ အဆုံးအဖြတ် လဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ် က ထိုက်အန်းဒေသ ထဲမှာ မြို့စောင့် တပ်မှူး အသစ် တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်... နာမည် က ကျန်းချဲ့ တဲ့..."

ရိခုန်း ဘုန်းကြီးက ကျန်းချဲ့နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်း အချက်အလက်များ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်ပြီး လုမိသားစု ကိစ္စကိုလည်း ပုံဖော် ပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော် သူနှင့် ယခင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကိုတော့ လုံးဝ မဟခဲ့ပေ။ သူက အချိန်ဆွဲနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းများက ချော်ရည်များ ရှိရာ ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်များက အောက်ဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ ကြည့်နေသော်လည်း မျက်စိဖြင့် မြင်ရသမျှ ချော်ရည်များသာ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဖုံးကွယ်နေသော မိစ္ဆာစိတ် အများအပြားက သူ၏ ဆီသို့ စတင် စုစည်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ရိုက်ခတ်နေပေသည်။

တုနန် ဘုန်းကြီးက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော်လည်း ဝင်ရောက် မတားဆီးဘဲ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တိတ်တဆိတ်သာ စောင့်ကြည့်နေပေသည်။

မိစ္ဆာစိတ်များဖြင့် စိတ်နှလုံးကို လေ့ကျင့်ခြင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ သိုင်းသမားများ အတွက် အလွန် အကျိုးရှိလှပေသည်။ မိစ္ဆာစိတ် အများအပြား ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်နှင့် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ရိခုန်း တစ်ယောက် စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာ တစ်ခု အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေပြီး အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေသော အနီရောင် တွင်းပေါက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေပေသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ မျက်လုံး တစ်လုံး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒေါင်လိုက် ဖြစ်နေသော မိစ္ဆာ မျက်လုံး တစ်လုံး ပင် ဖြစ်သည်။

"ဗုဒ္ဓဘာသာ က အညစ်အကြေး တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး လောကကြီး ကို ဖျက်ဆီးနေတယ်... ရိခုန်း... မင်း သာ ငါ့ကို ဒီနေရာ ကနေ လွတ်အောင် ကူညီပေးမယ် ဆိုရင် ငါ က မင်း ကို ဘုရား ဖြစ်အောင် ကူညီပေးမယ်... မဟာယန ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးမယ်... ပြီးတော့ မင်း ရဲ့ ခိုင်းစေမှု ကိုလည်း ခံမယ်..."

"မင်း ရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ မိစ္ဆာစိတ် တွေ ရှိနေတယ်... မင်း နဲ့ ငါ က အလိုက်ဖက်ဆုံး ပဲ..."

"ငါ့ကို ကယ်ထုတ်ပေးပါ... မင်း ကို ဘုရား ဖြစ်အောင် ကူညီပေးမယ်..."

အဆုံးအစ မရှိသော မိစ္ဆာစိတ်များ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသဖြင့် ရိခုန်း တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးလေများ ဆူပွက်လာပြီး စိတ်နှလုံးများ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာကာ ထိုလေဟာနယ်ထဲရှိ မိစ္ဆာ မျက်လုံးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တိတ်စမ်း..."

ဗုဒ္ဓအသံ တစ်ခု ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

အဆုံးအစ မရှိသော ဗုဒ္ဓ အလင်းရောင်များ လွှမ်းခြုံသွားပြီး အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာမှာလည်း ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ရိခုန်း ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ တုနန် ဘုန်းကြီး၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ရိခုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည် အပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ဤမျိုးဆက်တွင် အထူးချွန်ဆုံး ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချန် က အလွန် ချီးကျူးထားသူ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်နေစိတ်ထား ပိုင်းတွင်မူ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသေးပေသည်။ မူလက သူက မိစ္ဆာစိတ်များကို အသုံးပြုပြီး သူ၏ ဗုဒ္ဓ စိတ်နှလုံးကို လေ့ကျင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ် အနေဖြင့် ရိခုန်း ကိုယ်တိုင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။

"ရိခုန်း... စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာ တွေ ဆိုတာ အတုအယောင် တွေ ချည်းပဲ... မင်း ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေး တွေကြောင့် ဖြစ်လာတာ..."

"တပည့် ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား က မပြည့်စုံလို့ပါ... ဆရာဘိုးဘိုးကြီး အပြစ်ပေးပါ..." ရိခုန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် က အပြစ်အနာအဆာ ကင်းပြီး အကြောပေါက် ကိုးပေါက် စလုံး ပွင့်နေတာကို ငါ တွေ့ရတယ်... အခြေခံ က ခိုင်မာပေမဲ့ ဗုဒ္ဓ စိတ်နှလုံး က မငြိမ်သက်သေးဘူး... ပြန်ရောက်ရင် ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာ တွေကို များများ ဖတ်ပါ... ပြီးတော့ စိတ်နှလုံး ကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဒီနေရာ ကို မကြာခဏ လာခဲ့လို့ ရတယ်... နောက်ပိုင်း ရှန်ကွမ်းအဆင့် ကို ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်ဖို့ အတွက် မင်း ကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ညွှန်ကြားပေးတဲ့ အတွက် ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရိခုန်း ကို အချိန်အနည်းငယ် ကြာအောင် စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တုနန် ဘုန်းကြီးက မျက်လုံးများကို ပြန်လည် မှိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ချန် ရဲ့ ဆိုလိုရင်း ကို ငါ နားလည်သွားပြီ... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ ကို အလွယ်တကူ လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး... တကယ်လို့ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် အစိုးရ က သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် လှုပ်ရှားလာပြီး ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို ပုန်ကန်မှု နဲ့ အရေးယူ လာလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် ဖူလုံကျောင်းတော် နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သိုင်းလောက ရဲ့ အင်အား ကို အသုံးပြုမှသာ အစိုးရ ကို နောက်ဆုတ်အောင် ဖိအားပေးနိုင်မယ်..."

"ဝမ်ချန် က ဖူလုံကျောင်းတော် ကို ဖျောင်းဖျနိုင်မယ် လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိမှတော့... ဒါကိုပဲ အဓိက ထားပြီး လုပ်ကြတာပေါ့... ချန်ဖုန်း မှာ မေးစရာ တွေ ရှိရင် သူ့ကို ငါ့ဆီ လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့... တပည့် နာခံပါ့မယ်..."

ရိခုန်း ဘုန်းကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားတော့..."

ရိခုန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရာ လမ်းတွင် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံး အောက်ခြေတွင် သွေးရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့သည်။

'မိစ္ဆာဓား ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ သဘာဝ ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလို့ ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရား တစ်ဆူ ကသာ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမယ် ဆိုရင်ကော... သွေးပင်လယ် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကလည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တွေ အလွန် ပြင်းထန်တာပဲ... မိစ္ဆာဓား ရဲ့ မိစ္ဆာစိတ် ကို သေချာပေါက် ဖိနှိပ်ထားနိုင်မှာပဲ...'

'ပြီးတော့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဖူလုံကျောင်းတော် နဲ့ ပူးပေါင်းချင်နေတဲ့ ကိစ္စ... ဒီကိစ္စ ကို ငါ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရား ဆီ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရမယ်... မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက် တွေကို ခန့်မှန်းလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး...'

ညတစ်ည အချိန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လုမိသားစု ပျက်သုဉ်းသွားသည့် ဒုတိယနေ့တွင် သတင်း ပျံ့နှံ့မှုက ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်မှ တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေသည်။ မိမိကိုယ်ကို သိုင်းလောကသားဟု ယူဆသူတိုင်း ဤကိစ္စကို မဆွေးနွေးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

လုဖျင်ကျိုး မင်္ဂလာဆောင်သည့် နေ့တွင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်း ခံရပုံ၊ လုမိသားစုကို ကျန်းချဲ့က ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် လေးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ကာ ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းသမား သုံးယောက်ကို အနိုင်ယူပြီး လုမိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံ...

နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားလှသော ယွီရှန်း လုမိသားစု ကြီးကို မီးရှို့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပုံများ...

ထိုအချိန်မှ စ၍ လုမိသားစု ဆိုသည်မှာ နာမည် သက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ ကျန်းချဲ့က ကျန်ရှိနေသော လုမိသားစုဝင်များကိုပင် အသက်ရှင်ခွင့် မပေးရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး လူလွှတ်ကာ နေရာအနှံ့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေပေသည်။ လုမိသားစုမှ တပည့်များကို လျှို့ဝှက် လက်ခံထားသော မည်သည့် အင်အားစုကိုမဆို လုမိသားစုနှင့် ပူးပေါင်း၍ ပုန်ကန်သူများ အဖြစ် သတ်မှတ်မည် ဟု ကြေညာထားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုက်ဆန်းမြို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အလွန် ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းသော အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

ဤတိုက်ပွဲ အပြီးတွင် ကျန်းချဲ့၏ ရက်စက်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကလည်း အထွတ်အထိပ် သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ကျန်းချဲ့ကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလဲ ဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုချင်နေကြသည်။ ဤသည်က သေချာပေါက် နောက်ထပ် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသော ပြဇာတ်ကြီး တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာဦးမည် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူအများ ထင်မှတ်မထားသည်မှာ...

လုမိသားစု ပျက်သုဉ်းသွားသည့် ဒုတိယနေ့တွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းက ရုတ်တရက် တံခါးပိတ်သွားခဲ့သည်။

ကျဲအဲ့ အကြီးအကဲ သေဆုံးသွားမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဒေါသကို သည်းခံလိုက်သည့် အသွင်အပြင် မျိုး ပြသနေပေသည်။

ပုံမှန် အချိန်များနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသော ဤလုပ်ရပ်က ကျန်းချဲ့၏ ရက်စက်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို နောက်တစ်ဆင့် ထပ်မံ မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် လူအနည်းငယ် ကတော့ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေကြသည်။

'ဒါက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ကျန်းချဲ့ ကို ကြောက်သွားလို့ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချဲ့ အတွက် အကြီးအကျယ် ပြင်ဆင်မှု တွေ လုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... သူ့ကို တစ်ခါတည်း နဲ့ အသေအလဲ နှိမ်နင်းချင်နေတာ...'

ကျန်းချဲ့ ဤသတင်းကို ကြားသိရပြီးနောက်တွင် ဤသို့သာ တွေးတောမိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကိစ္စများ အားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ ကြောက်လန့်နေ၍လည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ပေ။ သူက နောက်ထပ် ယဇ်ပူဇော်မှု တစ်ခုကို စတင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ္စည်းများကိုသာ အပြည့်အစုံ စုဆောင်းနိုင်ပါက ကျင့်ကြံရေး စွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ ထပ်မံ မြှင့်တင်နိုင်မည် ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို မယှဉ်နိုင်သေးဘူး ဆိုလျှင်တောင် သူ၏ ယုံကြည်ချက်က ပို၍ ခိုင်မာလာမည် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဒုတိယနေ့ မနက်စောစောတွင် သူက လူလွှတ်ပြီး ဝမ်ရှိုခြံဝင်းသို့ တိတ်တဆိတ် သဝဏ်လွှာ ပို့စေခဲ့သည်။ ဝမ်ဖန်ယွင်၏ အစ်ကို အနေဖြင့် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း၏ ခြံဝင်းသခင် ဝမ်နျန်ကွေ့ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံရန် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ထံမှ အကြောင်းပြန်စာကို မရရှိသေးခင် မှာပင် ဟွမ်မိသားစုမှ လူများက မြို့တော်ဝန်ရုံး သို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ မကြာသေးမီက ကျန်းချဲ့၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို လေးစား အားကျကြောင်းနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းချဲ့၏ အကာအကွယ် အောက်တွင် မှီခိုလိုကြောင်း ပြောဆိုလာကြသည်။

ဟွမ်မိသားစု၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျန်းချဲ့ နားလည်ပါသည်။

ဟွမ်ရှန်းရှန်း မင်္ဂလာဆောင်သည့် နေ့တွင် လုမိသားစုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ခြင်းက ဟွမ်မိသားစုကို နောက်ပိုင်းတွင် နာမည် ပျက်သွားစေရုံသာမက ဟွမ်မိသားစုကို နောက်ပြန်ဆုတ်၍ မရသော လမ်းပေါ်သို့ လုံးဝ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုက်အန်း သိုင်းလောကက ဟွမ်မိသားစုကို ဆက်လက် လက်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကသာ အခွင့်အရေး ရပါက သူတို့ကို သေချာပေါက် အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟွမ်ရှန်းရှန်း၏ လုပ်ရပ်ကို မည်မျှပင် မုန်းတီးစေကာမူ သူတို့က ကျန်းချဲ့ကို အသံနှိမ့်ချပြီး အခြေအနေ ကြည့်ကာ ဆက်ဆံရမည် ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် ဟွမ်မိသားစုကို လက်ခံပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့်သူမှာ ဤဥပဒေမဲ့ ထိုက်ဆန်း မြို့စောင့် တပ်မှူးကြီး တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

"တပ်မှူးကြီး... ဒီတစ်ယောက် က ကျွန်မ ရဲ့ အဖေ... ဟွမ်ယွမ်ရှု ပါ..."

မြို့တော်ဝန်ရုံး ခန်းမဆောင် အတွင်းတွင် ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ကျန်းချဲ့၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် အောက်ဘက်ရှိ တုန်ရီ ကြောက်ရွံ့နေသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားကို မိတ်ဆက်ပေးနေပေသည်။

ကျန်းချဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟွမ်ရှန်းရှန်း၏ ဖခင်ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ပြောရမည် ဆိုလျှင် သူ၏ ရုပ်ရည်က အလွန် ကြည့်ကောင်းပြီး ပညာတတ် တစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး ရှိကာ အမျိုးသမီး အချို့ အတွက် ဆိုလျှင် တကယ့်ကို အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်သော လက်နက်ကြီး တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုပ်ရည် သက်သက်သာ ရှိပြီး စွမ်းအား မရှိလျှင်တော့ လုံးဝ အဆင်မပြေပေ။ ဥပမာ အားဖြင့် ဟွမ်ယွမ်ရှု တွင် သွေးကြောပွင့် ကျင့်ကြံမှုသာ ရှိပြီး သူ၏ သမီးနှင့် တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်ခဲ့သော ယောက်ျားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဒေါသ ထွက်ရဲခြင်း မရှိသည့်အပြင် နေရာတိုင်းတွင် သတိထားပြီး မြှောက်ပင့် ပြောဆိုနေရပေသည်။

"ကျုပ် နဲ့ ရှန်းရှန်း တို့ က တစ်ယောက် နဲ့ တစ်ယောက် သဘောကျနေကြတာပါ... ဦးလေး အနေနဲ့ အနေရခက်စရာ မလိုပါဘူး..."

ကျန်းချဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တပ်မှူးကြီးကျန်း..."

ဟွမ်ယွမ်ရှု က အလျင်အမြန် လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"လုမိသားစု ရဲ့ ကိစ္စ ကို ကျုပ် အများကြီး မပြောချင်ပါဘူး... အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင် ရှန်းရှန်း ရဲ့ လုပ်ရပ် တွေ အားလုံး က ကျုပ် စီစဉ်ထားတာတွေပါ... ဒါကြောင့် တခြား နေရာတွေမှာ ကျုပ် ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ပေမဲ့ ဟွမ်မိသားစု အတွင်း ကနေ မကောင်းတဲ့ စကားတွေ ထွက်လာတာကိုတော့ ကျုပ် လုံးဝ မကြားချင်ပါဘူး... နားလည်လား..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ပြန်ရောက်ရင် မိသားစု ခေါင်းဆောင် ကို သေချာ သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လုမိသားစု က အခု ပြာပုံ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သမိုင်း ထဲက ဖုန်မှုန့်လေး တွေ ဖြစ်သွားပြီ... သူတို့ မိသားစု က ဟွမ်မိသားစု ကို ပေးခဲ့တဲ့ တင်တောင်းရွှေ တွေ ကိုတော့ ကျုပ် ပေးတယ် လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ... နောက်ပိုင်း ရှန်းရှန်း က ကျုပ် ရဲ့ လူ ဖြစ်သွားပြီ... ယောက္ခမကြီး က ဘယ်လို ထင်လဲ..."

"ဒါက သေချာပေါက် ဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စ ပါပဲ... ရှန်းရှန်း က လူကြီးမင်း ကို ပြုစုခွင့် ရတာ သူမ ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ပါ... ဟွမ်မိသားစု ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ လည်း ဖြစ်ပါတယ်..."

ဟွမ်ယွမ်ရှု က အလွန် နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

'ဒါ ဟွမ်မိသားစုပဲ…’

လုမိသားစုကို ရင်ဆိုင်ရသည် ဖြစ်စေ၊ ကျန်းချဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရသည် ဖြစ်စေ အမြဲတမ်း အောက်ခြေက လူတစ်ယောက်လို နှိမ့်ချနေရသည်။ ဤစကားက သူမကိုလည်း အပြီးတိုင် သတ်မှတ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းချဲ့၏ မယားငယ် သက်သက်သာ ဖြစ်လာတော့မည် ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အခြား မိသားစု တစ်ခု ဆိုလျှင် သူမ၏ ပါရမီဖြင့် ပင်မ ဇနီး နေရာကို ရယူရန် ဆိုသည်မှာ အလွန် လွယ်ကူသော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမက အလွန် ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဟွမ်မိသားစုမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

ယခုအခါ ကျန်းချဲ့တွင် အခြား တရားဝင် ဇနီး မရှိသေးသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်းရှိ လူတိုင်းက သူမကို လောလောဆယ် သခင်မလေး အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပေသည်။

ဤသည်ကပင် သူမကို အလွန် ကျေနပ် ဝမ်းသာစေခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းချဲ့က အသုံးချပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တာမျိုး၊ အမှိုက်တစ်စလို သဘောထားတာမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ... ကျုပ် ပင်ပန်းနေပြီ... ဦးလေး ပြန်ရောက်ရင် ဟွမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင် ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောပြလိုက်ပါ... သြော်... ဟုတ်သားပဲ..."

ကျန်းချဲ့က ပြောရင်းဆိုရင်း ဟွမ်ရှန်းရှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် က တင်တောင်းရွှေ တွေ ပေးပြီးပြီ ဆိုမှတော့... ဟွမ်မိသားစု ကလည်း မင်္ဂလာ လက်ဖွဲ့ ပစ္စည်း လေး တစ်ခုလောက် ပြန်ပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာ တွေချည်းပါပဲ..."

ဟွမ်ယွမ်ရှု က အလျင်အမြန် ထောက်ခံလိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ငြင်းဆန်လိုသည့် အရိပ်အယောင် မပြရဲပေ။

"အင်း... ဦးလေး ဖြည်းဖြည်း သွားပါ... ကျုပ် လိုက်မပို့တော့ဘူး..."

"တပ်မှူးကြီးကျန်း အနားယူပါဦး..."

ဟွမ်ယွမ်ရှု က မတ်တပ် ထရပ်လိုက်ပြီး ဟွမ်ရှန်းရှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်းရှန်း... နောက်ပိုင်း တပ်မှူးကြီးကျန်း ကို သေချာ ပြုစုပါ... ကလေးဆန်တဲ့ အကျင့်လေးတွေ လုံးဝ မလုပ်နဲ့... ကြားလား..."

"အင်း... သမီး သိပါတယ်..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်းက မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဟွမ်ယွမ်ရှု က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ကို ထပ်မံ၍ ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြကာ ခါးညွှတ်ပြီး ခန်းမဆောင် အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။