အခန်း ၁၄၇

အခန်း (၁၄၇) သခင်မ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဲဒါကို မမှုတ်နဲ့တော့... ဒါကို လာမှုတ်ကြ...

ထိုက်အန်းဒေသ၏ ထိပ်တန်း အင်အားစု ခြောက်ခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သော ဝမ်ရှိုခြံဝင်း၏ အင်အားမှာ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သတင်း အချက်အလက် ကွန်ရက် ကတော့ အလွန် ကျယ်ပြန့်လှပေသည်။ ထို့ကြောင့် ချီမိသားစု ပင်မမျိုးနွယ် ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အရာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သေချာပေါက် သိရှိကြပေသည်။

၎င်းတို့မှာ ယွဲ့ပြည်နယ် နယ်နိမိတ် အတွင်းတွင် မရှိသော်လည်း အရှိန်အဝါက မသေးငယ်လှပေ။

အထူးသဖြင့် အနောက်တောင်ဘက် ပြည်နယ်များတွင် ဆိုလျှင် ထိပ်တန်း အထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီး တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ရာစုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိသော အင်အားစုကြီး တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စု အတွင်းတွင် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသမားထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော သူများပင် ရှိနေကြောင်း ကောလာဟလများ ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏ ခွဲထွက် မျိုးနွယ်စုများက အနောက်တောင်ဘက် ဒေသ အနှံ့အပြားတွင် ရှိနေပြီး ချီဆန်းကျား၏ ထိုက်အန်း ချီမိသားစု ကလည်း ထိုအထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချီမိသားစု ပင်မမျိုးနွယ်ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုထားသောကြောင့်သာ ထိုက်အန်းဒေသရှိ အခြား အင်အားစုများက ချီဆန်းကျားကို အလွန်အမင်း ဖိအား မပေးရဲကြခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တကယ်တမ်း ရန်ငြိုး ဖွဲ့မိပါက ကောင်းကျိုး ရနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားကြသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ကျန်းချဲ့ ကဲ့သို့သော အဆင့်ခြောက် မြို့စောင့် တပ်မှူးကြီး သက်သက်က ချီမိသားစု ပင်မမျိုးနွယ်မှ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့သာ အောင်မြင်သွားခဲ့မည် ဆိုလျှင် ကျန်းချဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် လုံဟူ တာအိုဂိုဏ်း တို့ထက် မနိမ့်ကျသော အင်အားစုကြီး တစ်ခု ရပ်တည်နေမည် ပင် ဖြစ်သည်။ ဤလူ ဤမျှလောက် ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

သို့သော် သေချာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤသည်က အလွန် ပုံမှန် ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းချဲ့၏ ကျင့်ကြံမှု နှင့် ရာထူးက မမြင့်မားသော်လည်း သူ က ငယ်ရွယ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်က သိုင်းသမား တစ်ယောက်၏ အကြီးမားဆုံး အရင်းအနှီး ပင် ဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်ခြင်း က ပါရမီ ကောင်းမွန်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ဖြင့် ယွမ်ဟိုင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကိုပါ နားလည် သဘောပေါက်ထားသော ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးက ချီမိသားစု ပင်မမျိုးနွယ် တွင်ပင် တွေ့ရခဲမည်ဟု သူ ယုံကြည်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် စေ့စပ်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေသည်မှာ အသေအချာ ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကဲ့သို့သော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီးများ ကိုယ်တိုင်က အင်အားကြီးမားသော အိမ်ထောင်ရေး ဆက်နွယ်မှုများဖြင့် သူတို့၏ အင်အားစုကို တိုးချဲ့လေ့ ရှိပြီး သိုင်းလောကမှ ပါရမီရှင်များကို သားမက် အဖြစ် မကြာခဏ ခေါ်ယူလေ့ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"သေချာတာပေါ့... အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှို ရဲ့ တန်ဖိုး ကြီးမားတယ် ဆိုတာ မျိုးဆက်ငယ် လည်း သိပါတယ်... ကာလပေါက်ဈေး အတိုင်း ဝယ်ယူချင်ပါတယ်... ဦးလေး အနေနဲ့ နှမြောတွန့်တို မနေဘဲ အကူအညီ ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်္ဂလာ အရက် လာသောက်ဖို့ ဦးလေး ကို သေချာပေါက် ဖိတ်ကြားပါ့မယ်..."

"တူတော်မောင် က ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... အရမ်းကို သူစိမ်း ဆန်လွန်းနေပြီ... အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှို က တန်ဖိုးကြီး တာ မှန်ပေမဲ့ မင်း နဲ့ ဖန်ယွင် ရဲ့ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ် ကိုတော့ မမီပါဘူး... ပိုက်ဆံ အကြောင်း ပြောရင် သံယောဇဉ် ပျက်ပါတယ်... ငါတို့ ဝမ်မိသားစု က တူတော်မောင် အတွက် မင်္ဂလာ လက်ဖွဲ့ ပေးတယ် လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ..."

ဝမ်နျန်ကွေ့က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အလွန် ရက်ရောသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ သဘောထားက ယခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒီဂရီ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး အခေါ်အဝေါ် ပင်လျှင် တပ်မှူးကြီးကျန်း အဖြစ်မှ တူတော်မောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့၏ စောစောက ပြောဆို စည်းရုံးမှုများက သူ့ကို စိတ်မလှုပ်ရှားစေခဲ့လျှင် ကျန်းချဲ့က မည်မျှပင် ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူပါစေ သူက အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှိုကို ကျန်းချဲ့ထံ ပေးအပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ် ဆေးပင်မျိုး ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တွင် သုံးပင် သာ ရှိပေသည်။

အပင်တိုင်းက အခြေခံ အုတ်မြစ်များ ဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အလွန် အသုံးဝင်လှပေသည်။

သို့သော် ယနေ့ စကားပြောဆိုမှုများက သူ့ကို တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

အစိုးရ နှင့် ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း တို့ ပူးပေါင်းလိုက်မည် ဆိုပါက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်သော စွမ်းအား တကယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ခေါင်းတုံး ဘုန်းကြီးများကို နှစ်စဉ် ဆက်ကြေး မပေးချင်တော့ဘဲ မကျေနပ်မှုများ စောစောကတည်းက ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ် ဆေးပင် က ကောင်းမွန်သော်လည်း လိုအပ်သော အချိန်တွင် သူက အသုံးချရဲပေသည်။

"ဦးလေး... တူတော်မောင် ရဲ့ ဂါရဝပြုမှု ကို လက်ခံပါ..."

ကျန်းချဲ့က တစ်ဖက်လူကို အလွန် ရိုးသားစွာ လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

သူ၏ မက်လုံးပေး စည်းရုံးမှုက တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ...

အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှို ကဲ့သို့သော ရတနာ မျိုးမှာ ယွမ်ချီကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ပေးလျှင်တောင် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိထားရမည်။ ရောင်းချသူကသာ အဓိက ဖြစ်သော ဈေးကွက်မျိုး ဖြစ်ပြီး သူက စကား အနည်းငယ် ပြောရုံဖြင့် ဝမ်နျန်ကွေ့ကို တစ်ပင် လက်ဆောင် ပေးလာအောင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ခြင်းက တကယ်ကို အမြတ်ကြီး ထွက်သွားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှိုကို လက်ထဲ ရရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို စုဆောင်းမိသွားပြီ ဖြစ်ပြီး အရွက်လေးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်တည်း သာ လိုအပ်တော့သည်။ ၎င်းကို ရရှိပါက အဆင့်တက်ရန် အပြည့်အဝ စုဆောင်းမိပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ထံမှ မည်သည့် သတင်းမှ မကြားရသေးပေ။

အကယ်၍ လမ်းကြုံမည် ဆိုပါက ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် သေချာပေါက် တစ်ခေါက် သွားရောက်မည် ပင် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား နှင့် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တို့က အရှေ့နှင့် အနောက် အလွန် ကွာဝေးလှပေသည်။ ထိုက်ဆန်းမြို့ ကသာ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု တစ်နေရာချင်းစီ သွားရောက် ယူဆောင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဝမ်ဖျင်ကျီး အနေဖြင့် အခြေအနေကို နားလည်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ပေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်နျန်ကွေ့နှင့် ဆက်လက် စကားပြောဆိုရာတွင် ပို၍ ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

ဝမ်နျန်ကွေ့က ကျန်းချဲ့ အတွက် အကောင်းဆုံး စားသောက်ဖွယ်ရာများ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှို ကိုပါ ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရာ ဝမ်ဖန်ယွင် တစ်ယောက် အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖခင်၏ သဘောထား ဘာကြောင့် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

စောစောကတင် ကျန်းချဲ့နှင့် မပတ်သက်ရန် သူ့ကို သတိပေးနေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ အရွက်ခုနစ်ရွက် ဝိညာဉ်မှိုကို လက်ဆောင် အဖြစ် ပေးအပ်ရန် ဝန်မလေးတော့ပေ။

သူ နားမလည်နိုင်သော်လည်း အလွန် အံ့ဩ တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

---

ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တံခါးဝတွင်...

ကျန်းချဲ့၏ နောက်ကျောပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်နျန်ကွေ့ ရုတ်တရက် အလွန် အံ့ဩသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အရင်က အမြဲတမ်း စဉ်းစားထားခဲ့သည်မှာ ဝမ်ဖန်ယွင်ကို ကျန်းချဲ့နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းပြီး ဤကြီးမားသော ပြဿနာကြီး ထဲတွင် မပါဝင်စေရန် ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ကျန်းချဲ့၏ စကားများ အောက်တွင် ရုတ်တရက် မျောပါသွားခဲ့ရသနည်း။

တိတ်ဆိတ်နေသော ဝမ်ဖန်ယွင် ကလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရင်ထဲရှိ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေ့ သဘောထား က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာလဲ..."

"ထာဝရ တည်မြဲတဲ့ သဘောထား ဆိုတာ မရှိဘူး... ထာဝရ တည်မြဲတဲ့ အကျိုးအမြတ် ပဲ ရှိတယ်... ကျန်းချဲ့ က အဖေ ငြင်းဆန်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အကျိုးအမြတ် တွေကို ပေးလာတော့ အလိုလို သဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့..." သူ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့ဩနေသော်လည်း ဤစကားများကိုတော့ ဝမ်ဖန်ယွင်ကို သေချာပေါက် ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

"ဘာ အကျိုးအမြတ် တွေလဲ..."

ဝမ်ဖန်ယွင်က ပို၍ စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ကျန်းချဲ့ က ဘယ်လို လူမျိုး လို့ မင်း ထင်လဲ..."

ဝမ်နျန်ကွေ့က မဖြေဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

ဝမ်ဖန်ယွင် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရက်စက်တယ်၊ နည်းလမ်း တွေက သာမန် ထက် သာလွန်တယ်၊ သံယောဇဉ် ကြီးတယ်၊ ကတိတည်တယ်..."

'သံယောဇဉ် ကြီးတယ်... ကတိတည်တယ်...'

ရက်စက်တာနဲ့ နည်းလမ်း တွေ သာမန်ထက် သာလွန်တာကိုတော့ ဝမ်နျန်ကွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤသံယောဇဉ် ကြီးတာနဲ့ ကတိတည်တာက ဘာအခြေအနေ လဲ။

"ကျွန်တော် ကျန်းချဲ့ ရဲ့ အတိတ် ကို အထူး စုံစမ်းကြည့်ဖူးတယ်... သူက သူ့ကို ကူညီဖူးတဲ့ သူတွေကို အမြဲတမ်း ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားတတ်တယ်... အရင်တုန်းက အရန် တပ်ဖွဲ့ က တပ်မှူး တစ်ယောက် ဆိုရင် သူ့ကို မြေတောင်မြှောက် ပေးခဲ့လို့ပဲ မြို့နယ် အဆင့် ရာထူး တစ်ခု ကို ရအောင် သူ လုပ်ပေးခဲ့တာ...

သူ့ရဲ့ အရင်က အထက်အရာရှိ တပ်မှူး တောင်ဓားပြ တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ကြောင့် သေဆုံးသွားတုန်းကလည်း ကြီးမားတဲ့ အဖိုးအခ တွေ ပေးပြီး အဲဒီ တောင်ဓားပြ စခန်း ကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့တယ်... အဲဒီ အရာရှိ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိသားစုဝင် တွေကိုလည်း သူက အရမ်း ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်...

ပြီးတော့ တကယ်တော့ အရင်တုန်းက ကျွန်တော် နဲ့ ကျန်းချဲ့ တို့ အရောင်းအဝယ် တစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်..."

ဝမ်ဖန်ယွင်က သူနှင့် ကျန်းချဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လောင်းကစားဝိုင်း ဖွင့်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို ဝမ်နျန်ကွေ့အား အစအဆုံး ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက သူ ပြောခဲ့တာက ၉၈ ရာခိုင်နှုန်း လား..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါကြောင့်လည်း သား က ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး အရွက်လေးရွက် ဝိညာဉ်မှို တစ်ပင် ကို သူ့ကို ကြိုပေးလိုက်တာ..."

"သူ မင်းကို လိမ်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား..."

"ကျွန်တော် လည်း ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး... အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ ပြောစကား တွေကို ယုံကြည်သွားတာ... နောက်ပိုင်း မှာလည်း သား အနေနဲ့ အမြတ် အကြီးအကျယ် ရခဲ့တယ်လေ..."

ဝမ်ဖန်ယွင်က အားနာနာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ၉၈ ရာခိုင်နှုန်း လည်း သူ ကတိတည်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

ဝမ်နျန်ကွေ့ သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်း အခု အားနေရင် ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း က ချန်ရှန်တုန်း ဆီကို စာတစ်စောင် သွားပို့ပေး... အဖေ မေးစရာ အရေးကြီး ကိစ္စ တချို့ ရှိလို့..." ဝမ်နျန်ကွေ့ ရင်ထဲတွင် စိတ်မချသေးသဖြင့် ထပ်မံ အတည်ပြုရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

---

"အမေ... အမေ အပြင်သွားမလို့လား..."

အိပ်ခန်း အတွင်းတွင် မိခင်ဖြစ်သူ သေချာ ပြင်ဆင် လိမ်းခြယ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျူးချင်ချင် တစ်ယောက် အလွန် အံ့အားသင့်နေပေသည်။ ဖခင် သေဆုံးသွားပြီး ကတည်းက မိခင်ဖြစ်သူ ဤကဲ့သို့ သေချာ ပြင်ဆင်နေသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ပုံမှန် အချိန်များတွင်လည်း မိတ်ကပ် အပါးလေးသာ လိမ်းခြယ်လေ့ ရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အလွန် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

"အင်း... မြို့တော်ဝန်ရုံး က ဟွမ် မိန်းကလေး က အမေ့ကို ဖိတ်ထားလို့... အမေ က အသက် သုံးဆယ် ကျော်နေပြီ... သူ့လို ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်လေး လောက် မလှတော့ပေမဲ့ အရမ်းကြီး နောက်ကျကျန်ခဲ့လို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

သခင်မကြီးကျူး က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များက မှန်ထဲရှိ မိမိကိုယ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

တစ်ခဏတာမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ လုမိသားစု အိမ်တော်ကို အကြီးအကျယ် သွားရောက် နှောင့်ယှက်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်သည့် နေ့တွင် သတို့သမီးကို လုယူလာခဲ့သည့် ကိစ္စက ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက် အတွင်း ထိုက်ဆန်းမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ သတင်း နောက်ကျသော်လည်း ဤကိစ္စကိုတော့ ကြားသိခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ကျန်းချဲ့ အချစ်သစ် တွေ့သွားပြီး သူမကို မေ့သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နာမည်ကျော်ကြားလှသော ထိုဟွမ် မိန်းကလေး နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမက မည်သည့် အချက်နှင့်မဆို အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းချဲ့က နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို ခပ်ခွာခွာ နေသွားမည့် အခြေအနေကိုပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ ထံမှ သတင်း မကြားရသေးခင်မှာပင် ဟွမ်ရှန်းရှန်း ထံမှ ဖိတ်ကြားစာ ရောက်လာခဲ့သည်။

သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ သွားရောက် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အကောင်းဆုံး မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ပြီး သွားရောက် တွေ့ဆုံမည် ဖြစ်ကာ ထိုဟွမ် မိန်းကလေးကို မမီလျှင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။

သူမ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကျူးချင်ချင် ကတော့ ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

လုမိသားစု ခြံဝင်း ကိစ္စကို သူမလည်း ကြားသိခဲ့ရသည်။

ရင်ထဲတွင်လည်း အလွန် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျန်းချဲ့နှင့် သူမ အကြား ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း အခြား တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းချဲ့က လုမိသားစုကို အင်အားသုံး ဖိနှိပ်ပြီး သတို့သမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဇာတ်လမ်းများ ထဲမှ ဇာတ်လိုက် ကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် နာမည်ကြီးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး...

'အဲဒီ သတို့သမီး ကသာ ငါ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ...' ဟု တွေးနေမိသည်။

နှမြောစရာ ကောင်းတာက အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ...

ထိုဟွမ် မိန်းကလေး ကသာ ယခုအခါ ကျန်းတပ်မှူးကြီး နှင့် လိုက်ဖက်သော မိန်းမ ပင် ဖြစ်သည်။

"ချင်ချင်... သမီး လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့လေ..."

သခင်မကြီးကျူး က သတိပြန်ဝင်လာပြီး သမီးဖြစ်သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အဖော်မလုပ်ပေးနိုင်လို့ဟု ထင်ကာ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"သမီး... သမီး မလိုက်တော့ပါဘူး..."

ကျူးချင်ချင်က အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

သူမ လည်း ကျန်းချဲ့ကို တွေ့ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ကျန်းချဲ့က သူမကို နှုတ်ဖြင့် စော်ကားမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း သူ အခြား မိန်းမ တစ်ယောက်နှင့် အတူတူ ပျော်ရွှင်ကြည်နူး နေသည်ကို မြင်ရပါက သူမ ရင်ထဲတွင် ထိုမြင်ကွင်းကို လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ပို၍သာ နောင်တရစေလိမ့်မည် ပင် ဖြစ်သည်။

"သမီး က ကျန်းချဲ့ ကို တွေ့ရမှာ ကြောက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ ဟွမ် မိန်းကလေး ကို တွေ့ရမှာ ကြောက်တာလား..." သခင်မကြီးကျူး က သမီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာကို အကဲခတ်မိပြီး သမီးဖြစ်သူ အချစ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေမှန်း သိသော်လည်း မိခင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူမ ဘာမှ လုပ်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။

အဲဒီတုန်းက သူမ ကိုယ်တိုင်က အရှင်သခင် ရဲ့ အစီအစဉ် ကို တိတိကျကျ ငြင်းပယ်ခဲ့တာပဲလေ。

အကယ်၍ ကျူးချင်ချင်သာ သူမ၏ သမီး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ကျန်းချဲ့ကို အတူတူ ပြုစုရန် သူမ နည်းလမ်း ရှာခဲ့ကောင်း ရှာမိလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ က သားအမိ တွေပဲလေ...

ဒါက လောက နိယာမ ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ကိစ္စ ပဲ... သူမ အဲဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး...

"ဘယ်လို လုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... တပ်မှူးကြီးကျန်း က လူကောင်း တစ်ယောက် ပါ... သမီး က... သမီး က အခုတလော ကျင့်ကြံရေး ကို ပိုပြီး ကြိုးစားနေလို့ အချိန် မဖြုန်းချင်လို့ပါ..." ကျူးချင်ချင်က အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သခင်မကြီးကျူး ဘာပြောမည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သခင်မကြီးကျူး တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချနေမိသည်။

"ဒုက္ခ ပါပဲ..."

---

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်းတွင် သခင်မကြီးကျူး က ဟွမ်ရှန်းရှန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ဟွမ်ရှန်းရှန်း သူမကို မြို့တော်ဝန်ရုံးသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ ယနေ့မှ စ၍ ကျန်းချဲ့နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ရန် ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးသည်နှင့် ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ကျန်းချဲ့ကို အတူတူ ပြုစုရန် ဖိတ်ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ချက်ချင်းပင် အလွန် ရှက်ရွံ့ပြီး အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

သူမ နှင့် ကျန်းချဲ့ တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်ခဲ့ခြင်း ကပင် လူအများကို လက်ခံရန် ခက်ခဲစေခဲ့ပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ အတွေးများက ရှေးရိုးဆန်လွန်းနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

'အခုခေတ် လူငယ် တွေက တကယ်ကို ကစားတာ ကြမ်းလွန်းလှပါလား...' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"အစ်မ နဲ့ တပ်မှူးကြီး အကြား က ကိစ္စ တွေကို ကျွန်မ အကုန် သိပါတယ်... ညီအစ်မ တွေ အချင်းချင်း ဘာတွေများ ရှက်နေစရာ လိုသေးလို့လဲ... လင်တစ်ယောက်တည်း ကို အတူတူ ပြုစုကြမယ် ဆိုတာလေး ပါပဲ... အစ်မ က သဘောမတူလို့လား..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ကျန်းချဲ့ အပေါ် အလုံးစုံ မှီခိုသွားပြီး ကတည်းက ကျန်းချဲ့ကို ခံစားမှု အသစ်အဆန်းများ ပေးရန် အမြဲ တွေးတောနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤဖိတ်ခေါ်မှုက သူမ သည် မနာလိုဝန်တိုတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ကို ပြသနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ရန် မတောင်းဆိုဘဲ နေရာလေး တစ်နေရာ ရရှိရန်သာ မျှော်လင့်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်ဘူး... ဘယ်လို လုပ် ဒီလို လုပ်လို့ ရမှာလဲ... သတင်း ပျံ့သွားရင် အစ်မ ဘယ်လို လူလုံး ထွက်ပြတော့မလဲ..."

သခင်မကြီးကျူး က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းကာ ဟွမ်ရှန်းရှန်း၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

တိတ်တဆိတ် ဆိုလျှင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရနိုင်သော်လည်း အပြင်လူ ရှိနေချိန်တွင်တော့ သူမ အလွန် ရှက်ရွံ့နေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီကိစ္စ က ကောင်းကင် နဲ့ မြေကြီး သိမယ်... အစ်မ သိမယ်၊ ကျွန်မ သိမယ်... ပြီးတော့ တပ်မှူးကြီး သိမယ်... ဘယ်လို လုပ် သတင်း ပျံ့သွားမှာလဲ... အစ်မ က ပုံမှန် ဆိုရင် ကျူးမိသားစု အိမ်တော် မှာ နေပြီး တပ်မှူးကြီး ကလည်း နေ့တိုင်း အလုပ်များနေလို့ ခွာလို့ မရဘူး...

အခွင့်အရေး ရတုန်း ပိုပြီး မတောင်းဆိုထားရင် အစ်မ က တကယ်ပဲ တစ်သက်လုံး မုဆိုးမ ဘဝ နဲ့ နေသွားချင်လို့လား..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်း မူလက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း သခင်မကြီးကျူး က သူမထက် ပို၍ ရှက်ရွံ့နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သတ္တိ အနည်းငယ် ပိုရှိလာကာ လေးလေးနက်နက်ပင် စတင် ဖျောင်းဖျနေတော့သည်။

"ဟွမ် မိန်းကလေး... ညီမ က ဘယ်လို လုပ်ပြီး... ဘယ်လို လုပ်ပြီး..."

"အစ်မ အချိန်တွေ အလဟဿ ကုန်ဆုံးသွားမှာ စိုးလို့ပါ... စဉ်းစားကြည့်လေ... တပ်မှူးကြီး လိုမျိုး အစွမ်းထက်တဲ့ ယောကျာ်း က နောက်ပိုင်း သေချာပေါက် ဂုဏ်သိက္ခာ နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ဇနီး တစ်ယောက် ကို လက်ထပ်မှာပဲ... အကယ်လို့ အစ်မ နဲ့ ကျွန်မ သာ မပူးပေါင်းထားရင်...

နောက်ပိုင်း ပင်မ ဇနီးကြီး ရောက်လာတဲ့ အခါ ဘယ်လို လုပ် ရင်ဆိုင်တော့မလဲ..."

"ညီမ... ညီမ က ဇနီး မဟုတ်ဘူးလား..."

သခင်မကြီးကျူး က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ကျန်းချဲ့နှင့် ပို၍ လိုက်ဖက်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟွမ်ရှန်းရှန်း က ယခုအခါ ကျန်းချဲ့၏ ဇနီးနှင့် ဘာမှ မကွာခြားတော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟွမ်မိသားစု က သာမန် အထက်တန်းလွှာ မိသားစု သေးသေးလေး တစ်ခု ပါ... ပြီးတော့ ကျွန်မ ရဲ့ နာမည် ကလည်း အခုချိန်မှာ သိပ်မကောင်းတော့ဘူး... တပ်မှူးကြီး ကို လက်ထပ်ပြီး ဇနီး ဖြစ်လာဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လို လုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... တပ်မှူးကြီး က သဘောတူရင်တောင်... ကျွန်မ က... ကျွန်မ က တပ်မှူးကြီး ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကို အစွန်းအထင်း မဖြစ်စေချင်ဘူး...

တပ်မှူးကြီး ရဲ့ ဘေးမှာ နေခွင့်ရရင်ပဲ ကျွန်မ အရမ်း ကျေနပ်နေပါပြီ..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ရင်ဖွင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူမ ဤသို့ ပြောလိုက်သောအခါ သခင်မကြီးကျူး လည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုက်ဆန်းမြို့တွင် ဟွမ်ရှန်းရှန်း၏ နာမည်က တကယ်ကို သိပ်မကောင်းလှပေ။ ကျန်းချဲ့ ကြောင့် မည်သူမျှ လူသိရှင်ကြား မဆွေးနွေးရဲကြသော်လည်း ဟွမ်ရှန်းရှန်းက လုမိသားစုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

သို့သော် သခင်မကြီးကျူး မှာ စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်မ... တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့တော့... ကျွန်မ လည်း ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါဘူး... တပ်မှူးကြီး က အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း တကယ် မခံနိုင်တော့လို့ပါ... ဒါကြောင့်မို့..."

"ကောင်း... ကောင်းပါပြီလေ..."

သခင်မကြီးကျူး က သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူမ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စည်းမျဉ်းများကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။

သခင်မကြီးကျူး သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ အစ်မ... အစ်မ ပုလွေ မှုတ်တတ်လား..."

"ညီမလေး ပြောတာက... ဘယ်လို ပုလွေ မျိုးလဲ..."

---

"တပ်မှူးကြီး... သခင်မ က အရှင် ပြန်လာရင် နောက်ဖေးခြံဝင်း ကို ကြွခဲ့ပါဦးတဲ့... အရှင့် အတွက် လက်ဆောင် တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ် လို့ ပြောပါတယ်..."

မြို့တော်ဝန်ရုံး သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အစေခံမလေး တစ်ယောက်က ရှေ့ထွက်လာပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။

"အံ့အားသင့်စရာ လား..."

ကျန်းချဲ့ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ သူမကို နောက်ဆုတ်ရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်း ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အိပ်ခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နူးညံ့ ငြိမ့်ညောင်းသော ပုလွေ မှုတ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနောက်ဘက်ရှိ တံခါးမှာလည်း 'ဒိုင်း' ခနဲ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့က သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတစ်ဝက် ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည့် ဟွမ်ရှန်းရှန်းက အနီရောင် ပိုးကြိုး တစ်ချောင်းကို ဆွဲကာ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက အခန်းကန့် ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သခင်မကြီးကျူး ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မျက်နှာဖုံး တစ်ဝက်ကို တပ်ဆင်ထားကာ ကျောက်စိမ်း ပုလွေ တစ်လက်ကို မှုတ်နေပေသည်။ ပုလွေသံက ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး မျက်နှာဖုံးမှ ဖုံးကွယ်၍ မရသော ကျန်မျက်နှာ တစ်ဝက်မှာမူ အလွန် ရှက်သွေးဖြာနေပေသည်။

'ဒါ က အံ့အားသင့်စရာ လား... ဒါက သူ့ရဲ့ အားနည်းချက် တွေကို တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...'

"တပ်မှူးကြီး... သဘောကျရဲ့လား..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်းက ကျန်းချဲ့ အရှေ့သို့ ခုန်ဆင်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီ သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်လာကာ စကားလုံး အနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်ပြီး... အတူတူ ရှိနေကြတာလဲ..."

ကျန်းချဲ့က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ က အစ်မကျူး ကို အတူတူ လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပါ... အရှင် သဘောမကျဘူးလား..."

"သဘောမကျတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းချဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် တပ်မှူးကြီး အပေါ်ကို ကြွပါ... ကျွန်မ နဲ့ အစ်မ နဲ့ အရှင့် ကို ပြသစရာ သိုင်းကွက် တစ်ကွက် ရှိသေးတယ်..."

"ဘာ သိုင်းကွက် လဲ..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်းက အနောက်ဘက်မှ တူညီသော ကျောက်စိမ်း ပုလွေ နောက်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ မျက်စိပစ်ပြလိုက်ပြီး...

"တေးသွား တစ်ပုဒ် ကို အတူတူ ပုလွေ မှုတ်ကြမလို့လေ..."

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

ကျန်းချဲ့က လက်လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဲဒါကို မမှုတ်ကြနဲ့တော့... ဒါကို လာမှုတ်ကြပါ…”