အခန်း ၁၅၀

အခန်း (၁၅၀) လောင်ချီ ထွက်ပေါ်လာခြင်း...

ဤနေရာအထိ တွေးမိသောအခါ လုကျန်းဟယ်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ် လှုပ်ရှားသွားကာ လေဟာနယ်တွင် အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း မြို့တော်ဝန်ရုံး အထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အောက်ဘက်တွင် အလန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံး အောက်ခြေတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လက်သွားခဲ့သည်။

လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝ ယွမ်ချီ စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွင်းအားများဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဧရာမ လက်ဝါးကြီး တစ်ခု ဖန်တီးကာ မြို့တော်ဝန်ရုံး အပေါ်သို့ ဖိနှိပ် ချလိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက် အောက်တွင် မြို့တော်ဝန်ရုံး၏ တံခါးကြီး မှာ နေရာတွင်ပင် ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားပြီး ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများက ညအချိန်တွင် ထိုက်ဆန်းမြို့၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပင် လန့်နိုးသွားစေခဲ့ပြီး သိုင်းသမား အများအပြား ကလည်း တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် ဤနေရာသို့ အသီးသီး လာရောက် စုစည်းလာကြသည်။

မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်းရှိ စစ်သည်များနှင့် အစေခံများ ကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် ထိတ်လန့်နေကြပြီး အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြပေသည်။

လုကျန်းဟယ်၏ ယခု လုပ်ရပ်က တိုက်ခိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ကို ထွက်လာရန် ဖိအားပေးနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ က တကယ်ကို အေးဆေးစွာ နေနိုင်သေးသည် ဆိုလျှင် လုကျန်းဟယ် အနေဖြင့် ဒေါသဖြေရန် အတွက် မြို့တော်ဝန်ရုံး တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်လည်း ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုမိသားစု က ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ ပုန်ကန်မှု ဆိုတဲ့ အပြစ် ကို တပ်ခံရရင်တောင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အချုပ်အားဖြင့် ပြောရလျှင်...

သွေးကြွေး ကို သွေး နဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်...

"တောက်... တကယ်ကို အသက်ရှူကျပ်တာပဲ..."

သာမန် အဝတ်အစားများ ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ထားသော ကန်းတာပြောင်က မြို့တော်ဝန်ရုံး တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ထိုလူကို ယခု ချက်ချင်းပင် တက်သွားပြီး အသက်လု တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် တန်ယန် ကတော့ ကန်းတာပြောင်ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်ပြီး တိုးတိုးလေး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"သခင်မ ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီလူ က လာပြီး ရန်ရှာရဲတယ် ဆိုမှတော့ သေချာပေါက် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိလို့ပဲ... အနည်းဆုံးတော့ မွေးရာပါ အလယ်ပိုင်း ယွမ်ဟိုင်အဆင့် အင်အားကြီးသူ ဖြစ်ရမယ်... ငါတို့ ရဲ့ ဒီလောက် အင်အားလေး နဲ့ အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ရင်တောင် အသေအပျောက် များဖို့ပဲ ရှိမယ်...

အတွင်းအား ဖျက်ဆီးရေး မြား တွေရဲ့ စွမ်းအား က မသေးပေမဲ့ အသုံးပြုဖို့ အချိန်ယူရတယ်... ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရင် သေချာပေါက် ပစ်မှတ် ကို ထိဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... မင်း က သေချင်နေတာလား..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါက တပ်မှူးကြီး ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် ပဲလေ..."

ကန်းတာပြောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တုံးလိုက်တာ... တပ်မှူးကြီး ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် ဆိုတာ မြို့တော်ဝန်ရုံး လေး တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး... ပျက်စီးသွားရင် ပြန်ဆောက်လို့ ရတယ်... မျက်နှာ နည်းနည်း ပျက်သွားရုံပဲ ရှိမှာ... တပ်မှူးကြီး ပြန်လာပြီး ကလဲ့စားချေတဲ့ အခါကျရင် မျက်နှာ ပြန်ရလာမှာပဲ...

ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သာ သေသွားရင်... ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်လူ က တပ်မှူးကြီး ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ငါတို့ ကို အသုံးချရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ..."

"ငါ က ရင်ထဲမှာ အသက်ရှူကျပ်နေလို့ပါ..."

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကန်းတာပြောင်က သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"စွမ်းအား က သူများ ကို မမီရင် ခေါင်းငုံ့ရမှာပဲ... ဒီမှာ ညည်းတွား နေမယ့် အစား နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံရေး ကို ပိုပြီး ကြိုးစားတာ က ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... တပ်မှူးကြီး က ငါတို့ အတွက် လမ်းတွေ အားလုံး ကို ခင်းပေးထားပြီးပြီ... ငါတို့ နောက်ပိုင်း ဘယ်လောက် အထိ သွားနိုင်မလဲ ဆိုတာပဲ ကြည့်ရတော့မှာ..."

တန်ယန်က ကန်းတာပြောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကြီး ရဲ့ တိုးတက်တဲ့ အမြန်နှုန်း က အရမ်း မြန်လွန်းတယ်... ကွာဟချက် က ပိုပိုပြီး ကြီးမားလာမယ် လို့ပဲ ငါ ထင်တယ်..."

ကန်းတာပြောင် မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် တန်ယန် ကတော့ ရယ်မောလိုက်ပြီး...

"မင်း ကောင် က တပ်မှူးကြီး နဲ့တောင် ယှဉ်ရဲသေးတယ်ပေါ့... ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံး က ပါရမီရှင် တွေ အားလုံး တပ်မှူးကြီး ရဲ့ အောက်မှာ ခေါင်းငုံ့နေရတာ မင်း မမြင်ဘူးလား... အများကြီး မတွေးပါနဲ့... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ပဲ လိုတယ်..."

"ဒါနဲ့... အဲဒီ အဘိုးကြီး က ဘယ်သူလဲ... ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ လာပြီး ရန်ရှာတာလဲ..."

ကန်းတာပြောင်၏ ကျင့်ကြံမှုက မွေးရာပါအဆင့်နှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးသေးသော်လည်း သူ့တွင် အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိ စွမ်းအား ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အဝေးမှ ကြည့်လျှင်လည်း လုကျန်းဟယ်၏ မျက်နှာကို အကြမ်းဖျင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ဘာမှ မလွဲရင် လုမိသားစု နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ ဖြစ်ရမယ်..."

"မှန်တယ်... အဲဒီလူ က လုမိသားစု ဘိုးဘေး လုကျန်းဟယ် ပဲ..."

တန်ယန် စကားဆုံးသည်နှင့် ဘေးနားမှ ဆွေးနွေး ပြောဆိုသံ အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုသူများမှာလည်း လုကျန်းဟယ်ကို အလွန် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို ဆွေးနွေးနေကြကာ အချို့ကလည်း သူ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားကြသည်။

"ဟီးဟီး... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ ကို ဆက်ပြီး မောက်မာခိုင်းလိုက်ဦး... တစ်နေကုန် ဒီအဖွဲ့ ကို ဖျက်ဆီးလိုက်၊ ဟိုအဖွဲ့ ကို ဖျက်ဆီးလိုက် လုပ်နေတာ... ငါတို့ တောင် အသက်ရှူရ ကြပ်နေပြီ... နောက်ဆုံးတော့ ဝဋ်လည်ပြီ မဟုတ်လား..."

လမ်းဘေး သိုင်းသမား တစ်ယောက်က ဝမ်းသာအားရ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လုမိသားစု ဘိုးဘေး က မွေးရာပါ နှောင်းပိုင်း ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ တစ်ယောက် လို့ ကြားဖူးတယ်... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ထက် နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ သေသွားရင်...

ငါတို့ ထိုက်ဆန်းမြို့ ရဲ့ အခြေအနေ က အရင်လို ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

"နိုင်မယ်... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ က မျက်နှာတောင် မပြရဲဘူး... အကြောက်လွန်ပြီး ခြေထောက်တွေ တုန်နေလောက်ပြီ..."

"တောက်... ခွေးကောင် တွေ..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ကန်းတာပြောင် ဒေါသထွက်လာပြီး ထိုသူများကို သွားရောက် ဆုံးမရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် တန်ယန်က သူ့ကို ဆွဲထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တာပြောင်... စိတ်မလောနဲ့... အဆင့်အတန်း မရှိတဲ့ ခွေးရိုင်း တချို့ ဟောင်နေတာလေး ကို သူတို့ နဲ့ သွားပြီး ပြဿနာ ရှာနေရင် အဆင့်အတန်း ကျသွားမှာပေါ့..."

"ငါ အဲဒီ လူတွေ ဘယ်လို ရုပ်မျိုး လဲ ဆိုတာ မှတ်ထားလိုက်ပြီ... စောင့်နေလိုက်... တပ်မှူးကြီး ပြန်လာရင် ပါးစပ် ကနေ ဒုက္ခ ရောက်တာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ၊ အရေခွံ ခွာပြီး အကြောဆွဲ ထုတ်တာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ သူတို့ သိအောင် လုပ်ပေးမယ်..."

ကန်းတာပြောင် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ တို့ အရမ်း အကောင်းမြင်လွန်းနေပြီ... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ က ကြောက်နေတာ မဟုတ်နိုင်ဘူး... အရင် တစ်ခေါက် လုမိသားစု ခြံဝင်း တိုက်ပွဲ တုန်းက ကျုပ် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ... ကျန်းချဲ့ ရဲ့ စွမ်းအား က သာမန် မဟုတ်ဘူး... ဘယ်သူ နိုင်မယ် ရှုံးမယ် ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး...

အခု မပေါ်လာတာ က မြို့ထဲမှာ မရှိလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ဖူးသူ အနည်းငယ် ကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ရောက် ငြင်းခုံလိုက်ကြသည်။

"ကျန်း ဆိုတဲ့ ကောင် က မင်းကို ဘာအကျိုးအမြတ် တွေ ပေးထားလို့ ဒီအစိုးရ ခွေး တွေ ဘက်က နေပြီး စကားပြောပေးနေတာလဲ..."

"ကျုပ် က အရှိကို အရှိတိုင်း ပြောတာပါ..."

"ပါးစပ် နံ့စော်နေတဲ့ ကောင်လေး... တကယ်ပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်တာပဲ..."

လုကျန်းဟယ် က ယခုအခါ စစ်သည်များနှင့် အစေခံ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ပြီးဖြစ်ကာ မြို့တော်ဝန်ရုံး၏ ထက်ဝက်ကျော်ခန့် ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းချဲ့ ကတော့ လုံးဝ ထွက်မလာခဲ့သဖြင့် မျက်မှောင် တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ အကြီးအကျယ် ရန်ရှာရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ကျန်းချဲ့ကို မသတ်ဖြတ်နိုင်ပါက ဤတစ်ခေါက် လာရခြင်းက အလကား ဖြစ်သွားမည် ပင် ဖြစ်သည်။

အစိုးရ ဘက်မှ သတင်း သိရှိသွားပါက သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် အင်အားကြီးသူများကို သေချာပေါက် စေလွှတ်လာမည် ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းချဲ့ကို သွားရောက် ကလဲ့စားချေရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားမည် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ကို ထွက်လာအောင် ဘယ်လို ဖိအားပေးရမလဲ ဆိုတာကို သူ တွေးတောနေစဉ် ထိုက်ဆန်းမြို့ အပြင်ဘက်မှ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု က လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာပြီး လေဟာနယ်တွင် သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ဖြတ်သန်းကာ သူ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

"ဘုန်း..."

"ဘုန်း..."

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လုကျန်းဟယ်၏ အကြည့်များ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်နှာထားက လေးနက်သွားခဲ့သည်။

လာသူ၏ အရှိန်အဝါ က သူ့ထက် အနည်းငယ်မျှ မလျော့နည်းပေ...

မြို့ပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားလှသည့် လှုပ်ရှားမှုများက အနီးအနားရှိ ကြည့်ရှုနေသော သိုင်းသမား အများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရရှိသွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ပွက်လောရိုက်သွားပြီး ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုနျူ... ခင်ဗျား ပြောတာ တကယ် မှန်သွားပြီပဲ... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ က မြို့ထဲမှာ မရှိတာပဲ..."

"ကျုပ် ထင်တာတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ် လို့..."

"ဟီးဟီး... ဒီတစ်ခေါက် တော့ ပွဲကောင်း ကြည့်ရတော့မယ်... ရှန်ကွမ်းအဆင့် တိုက်ပွဲ တွေ ဆိုတာ သာမန် လူတွေ မြင်ရခဲတဲ့ အရာ တွေပဲ..."

"ပွဲကောင်း... မင်း ရဲ့ စွမ်းအား ကိုလည်း မင်း ကိုယ် မင်း သေချာ ချိန်ဆဦး... အဲဒီလောက် အင်အားကြီးတဲ့ သူတွေ တိုက်ခိုက်ရင် တိုက်ပွဲ ရဲ့ ဂယက် ကိုတောင် ငါတို့ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အကယ်လို့ ပါသွားရင် ကံဆိုးတာပဲ လို့ မှတ်လိုက်တော့..."

"ကျုပ် ကတော့ အရင် ဆုတ်တော့မယ်... အဝေး ကနေ ကြည့်တာ ပိုကောင်းတယ်..."

"အစ်ကိုနျူ... ခဏနေပါဦး... ညီလေး ကို စောင့်ပါဦး..."

"အစ်ကိုတန်... တပ်မှူးကြီး ပြန်လာပြီ..."

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကန်းတာပြောင် တစ်ယောက် ရင်ထဲရှိ အသက်ရှူကျပ်မှုများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ စောစောကတည်းက သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ကို နောက်ဆုံးတော့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီ ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တန်ယန် ကတော့ ချက်ချင်း ပြန်မပြောဘဲ အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာကို လေးနက်စွာ ကြည့်ပြီး အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။

"လာတဲ့ သူ က... တပ်မှူးကြီး မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်..."

"ဘာ..."

ကန်းတာပြောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလျင်အမြန် သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ညအချိန်တွင် လရောင်က လင်းထိန်နေပြီး ကမ္ဘာမြေကို အလင်းပေးနေပေသည်။

လေဟာနယ်ထဲတွင် ယွမ်ချီ စွမ်းအင်များ လှိမ့်တက်နေပြီး အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေကာ အဖြူရောင် မြူခိုးများ အတွင်းမှ ကောင်းကင် အထိ ထိုးထွက်နေသော ဦးချို နှစ်ချောင်း ကို ရေးတေးတေး တွေ့လိုက်ရပြီး အဖြူရောင် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ကွဲလွင့်သွားမှသာ လူတိုင်း သေချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အဖြူရောင် မြူခိုးများ မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါကြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်သော အငွေ့များ ပင် ဖြစ်သည်။

ဆယ်ပေကျော်ခန့် ကြီးမားသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါကြီး ၏ ကျောပေါ်တွင်မူ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ် တစ်ခု ရှိနေပြီး အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ငွေရောင် လှံရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံနေပေသည်။

"ချီ... ဆန်း... ကျား..."

လုကျန်းဟယ်က လာသူကို ကြည့်ပြီး နာမည် သုံးလုံးကို တစ်လုံးချင်း ခေါ်ဆိုလိုက်ကာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်... လာသူက ကျန်းချဲ့ မဟုတ်ဘဲ အခုမှ လမ်းတွင် အပြေး ရောက်လာသော...

ကျန်းချဲ့၏ အထက်အရာရှိ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ ချီဆန်းကျား ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့၏ လျှို့ဝှက် စာကို ရရှိပြီးနောက် ဤတစ်ကြိမ် ပြဿနာက ကြီးမားသွားနိုင်ကြောင်း ချီဆန်းကျား သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုက်အန်းဒေသတွင် အမြစ်တွယ်နေသော စစ်တပ် အရာရှိ တစ်ယောက် အနေဖြင့် မွေးရာပါအဆင့် ထိပ်တန်း အင်အားစု တစ်ခု ပျက်သုဉ်းသွားခြင်းက မည်မျှ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိမည်ကို သူ အသိဆုံး ပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ၎င်းတွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား တို့ပါ ပါဝင်နေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းက ထိုဘုန်းကြီးများ လုံးဝ သည်းခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချဲ့၏ ရဲတင်းမှုနှင့် ကတိတည်မှုကို ချီဆန်းကျား အံ့ဩမိသည်။ လုမိသားစုကို ဖျက်ဆီးမည်ဟု ပြောလျှင် တကယ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ပါရမီ ရှိသော လူငယ်လေး တစ်ယောက် ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို သူ လက်ပိုက် ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းက ကျန်းချဲ့ သည် သူ၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခံရပြီး သူ က တိတ်ဆိတ်နေမည် ဆိုပါက နောက်ပိုင်းတွင် သူ့လက်အောက်မှ လူများကို ဘယ်လို အုပ်ချုပ်တော့မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့က ဤတစ်ကြိမ် ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား ရှာခဲ့လျှင်တောင် ကိစ္စ ပြီးမှသာ ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာဖြစ်လို့ ပြဿနာ ရှင်းရမှာလဲ...

ကျန်းချဲ့ ဤတစ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ခဲ့မှုများကို စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် လှပတယ် ဟုသာ ဆိုရမည် ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုက်အန်းဒေသရှိ အစိုးရ အင်အားစုများက သိုင်းလောက အင်အားစုများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အရာရှိ အများအပြားမှာ ထိုက်ဆန်းမြို့သို့ သွားရောက် တာဝန် ထမ်းဆောင်ရန် မရဲကြသလို ဆန္ဒလည်း မရှိခဲ့ကြရာ အထက်မှ ပင်လျှင် သူ့အပေါ် မကျေနပ်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျန်းချဲ့က အခြေအနေကို ဖောက်ထွက်ပြီး အင်အားစု တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်းက သူ့အတွက် မျက်နှာပန်း လှစေခဲ့သည်။

ခရိုင်ဝန် ပင်လျှင် ဤသတင်းကို ကြားပြီးနောက် သူ့ကို ချီးကျူးခဲ့သည်။

သူ့လက်အောက်တွင် စွမ်းရည်ရှိသူ တစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း ပြောဆိုပြီး ကျန်းချဲ့ကို ထိုက်အန်းဒေသ၏ စုံထောက်ချုပ် နေရာကိုပင် ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒ ရှိကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခုအခါ ကျန်းချဲ့က မည်မျှ လူလိုချင် ဖြစ်နေကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်၊ ယွမ်ဟိုင် ကျင့်ကြံမှု၊ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကိုပါ နားလည် သဘောပေါက်ထားသော ဤကဲ့သို့သော လူငယ် မျိုးက အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိရာ သူက ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အချိန်မရခင် အခြား သူများကို ဘယ်လို လုပ် လွယ်လွယ် ပေးရက်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ခရိုင်ရုံးကို သေချာ ဖြေရှင်းပြီး အမိန့်စာ အချို့ ချမှတ်ပြီးနောက် သူက ထိုက်ဆန်းမြို့သို့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

လုမိသားစု ပျက်သုဉ်းသွားသော်လည်း လုကျန်းဟယ် အဘိုးကြီး သတင်း မရသေးသဖြင့် အကယ်၍ စောစော ပြန်ရောက်လာပါက ကျန်းချဲ့ အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ အစွမ်းကုန် အပြေး ရောက်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

အောက်ဘက်ရှိ မြို့တော်ဝန်ရုံး ပြိုကျ ပျက်စီးနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး...

ယခုအခါ ချီဆန်းကျား အလွန် ဒေါသထွက်နေပေသည်။

ဤသည်က သူ အထင်ကြီး လေးစားရသော လူငယ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်ရာ ဘယ်လို လုပ် အန္တရာယ် ပေးခံရမည်နည်း။

"ကျန်းချဲ့ ဘယ်မှာလဲ..."

"ကျန်းချဲ့ ဘယ်မှာလဲ..."

ဤစကားကို သူတို့ နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် ချီဆန်းကျား ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားခဲ့သည်။

'ကြည့်ရတာ ကျန်းချဲ့ က မြို့ထဲမှာ မရှိလို့ လုံခြုံသွားတာပဲ...'

လုကျန်းဟယ် ကတော့ မျက်မှောင် တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်သွားပြီး ချီဆန်းကျား ပင်လျှင် ကျန်းချဲ့ ဘယ်မှာ ရှိမှန်း မသိဘူး ဆိုတာကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ချီဆန်းကျား... ကျန်းချဲ့ က လူ့အသက် တွေကို မြက်ပင် လို သဘောထားပြီး ငါတို့ လုမိသားစု ဝင် လူတစ်ထောင် ကျော် ကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ရဲ့ လုပ်ရပ် တွေ နဲ့ ဘာမှ မကွာခြားဘူး... မင်း က ငါ့ကို သင့်တော်တဲ့ အဖြေ တစ်ခု ပေးရမယ်...

ကျန်းချဲ့ ကို ထုတ်ပေးပါ... အဲဒီလို ဆိုရင် ငါ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားမယ်... ထိုက်အန်းဒေသ ကို တစ်လှမ်းမှ ထပ်မချတော့ဘူး...

မဟုတ်ရင် ငါ အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်ပစ်မယ်... မြို့နယ် အဆင့်ဆင့် က အစိုးရ အရာရှိ တွေကို တစ်ယောက်ချင်း လိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

လုကျန်းဟယ်က အစိုးရ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူ့လိုမျိုး သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့ပြီး စွမ်းအား ကြီးမားတဲ့ သိုင်းလောကသား တွေကိုပဲ ကြောက်ရွံ့တာ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါ ပုန်ကန်လိုက်ပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အန္တရာယ်က အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော် ချီဆန်းကျား က သူ့ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ အေးစက်စက် လှောင်ပြောင် ရယ်မောသံ တစ်ခု ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"သေနာကောင်ကြီး... ဒီအရာရှိ ဆီကနေ ဘယ်လို အဖြေ မျိုး လိုချင်နေတာလဲ... မင်း က အရည်အချင်း ရှိလို့လား... ဟွန့်... ဒီအရာရှိ က မင်း ကို ပြောဖို့လည်း မကြောက်ပါဘူး... ကျန်းချဲ့ လုမိသားစု ကို တိုက်ခိုက်တာ က ဒီအရာရှိ ကိုယ်တိုင် ပေးတဲ့ အမိန့်ပဲ...

မင်း ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှု နဲ့ ပတ်သက်ပြီး... ဒီနေ့ မင်း ထွက်သွားနိုင်မယ် လို့ ထင်နေတာလား..."

ချီဆန်းကျားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အထင်သေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဘာ အဆင့်အတန်း လဲ... အသက်ကြီးနေတဲ့ ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ... သူ့ကို လာခြိမ်းခြောက်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိလို့လား...

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက နယ်စပ်မှာ... သူ့လက်ထဲမှာ အဆင့်တူ သိုင်းသမား တွေရဲ့ သွေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် စွန်းထင်းနေပြီလဲ ဆိုတာ မသိဘူးလား...

လုကျန်းဟယ် လို ကောင်မျိုး ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ ဘယ်လို လုပ် ကြောက်ရွံ့မှာလဲ။

"မောက်မာလိုက်တာ..."

လုကျန်းဟယ်၏ ဆံပင်များ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ချီဆန်းကျား ဤမျှလောက် အထိ ရိုင်းစိုင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လုမိသားစုကို လုံးဝ အထင်မကြီးသလို လုကျန်းဟယ်ကိုလည်း မျက်လုံးထဲ မထည့်ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"သေနာကောင်ကြီး... မင်း က နေရာ တစ်ခု မှာ အေးအေးဆေးဆေး ပုန်းနေရင် ကောင်းသား... အခုလို အစိုးရ ရဲ့ အာဏာ ကို စော်ကားပြီး ထိုက်ဆန်း မြို့တော်ဝန်ရုံး ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရဲတယ် ပေါ့လေ...

ဒီနေ့ ဒီအရာရှိ က မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ပြီး အခြား သူတွေ ကြောက်သွားအောင် လုပ်ပြမယ်..."

"ချီဆန်းကျား... မင်း က ငါ ကြောက်မယ် လို့ ထင်နေတာလား..."

"လာစမ်း... ဒီအရာရှိ ကို မင်း ရဲ့ စွမ်းရည် တွေ ထုတ်ပြစမ်း..."

ချီဆန်းကျားက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှံကို ကိုင်ထားပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကို လက်ယပ် ခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ဒီနေ့ ငါ မင်း ကို အရင် သတ်မယ်... ပြီးမှ ကျန်းချဲ့ ကို သတ်မယ်..."

လုကျန်းဟယ်က ချီဆန်းကျား၏ သဘောထားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး ယခုအခါ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လက်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လိုက်ရာ အတွင်းအားများ စုစည်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝ ယွမ်ချီ စွမ်းအင်များ ချက်ချင်း တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီး တစ်ခု ဖန်တီးလာပြီး အော်ဟစ်သံ တစ်ခုနှင့် အတူ ချီဆန်းကျား အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ကြီး က မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လုကျန်းဟယ်၏ ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ချီဆန်းကျား ကတော့ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ထဲရှိ ငွေရောင် လှံရှည်ကို မြှောက်ကာ အသာအယာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် လှံက နဂါး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှံထိပ်ဖျား က ကျဆင်းလာသော ယွမ်ချီ ဧရာမ လက်ဝါးကြီး ၏ အလယ်ဗဟိုကို ထိုးစိုက်သွားခဲ့သည်။

လေဟာနယ် က ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယွမ်ချီ စွမ်းအင်များက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

လှံတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

လုကျန်းဟယ် မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေလေ့ ရှိကာ အရည်အချင်း အစစ်အမှန် မပြတတ်သော ချီဆန်းကျား၏ စွမ်းအားက ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လှံတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှလောက် အရှိန်အဝါ ရှိနေပေသည်။

သူ တစ်ခုခု မပြောရသေးခင်မှာပင် ချီဆန်းကျားက သားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ခြေတစ်လှမ်း နင်းကာ အားယူ၍ ခုန်တက်သွားပြီး ငွေရောင် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် လရောင် အောက်တွင် လင်းလက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချီဆန်းကျား၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်က အရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

လှံထွက်ပေါ်လာမှု က နဂါး တစ်ကောင် ကဲ့သို့...

"ဘုန်း..."

ဖြောင့်တန်းသော အလင်းတန်း ကြီး တစ်ခု ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အတွင်းအားများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

လုကျန်းဟယ် အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အင်္ကျီလက် အောက်ရှိ ဝိညာဉ်ဓား တစ်လက်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင် ဓားငယ် အများအပြား စုစည်းလာပြီး ငွေရောင် အလင်းတန်းကြီး ဆီသို့ ပေါက်ကွဲ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီး က မြို့တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

လုကျန်းဟယ် ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင် ဝိညာဉ်ဓား အများအပြားမှာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး ငွေရောင် အလင်းတန်း ကြီး၏ နေရာတွင်ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါ က မလျော့နည်းသွားဘဲ လုကျန်းဟယ် ဆီသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ငွေရောင် အလင်းတန်းများ လေဟာနယ်တွင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

မြို့တော်ဝန်ရုံး၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော တံခါးပေါက် လေးမှာလည်း လှံအလင်းတန်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး အပျက်အစီးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

အတွင်းအားများ ကွဲလွင့်သွားပြီးနောက်...

လုကျန်းဟယ်၏ သနားစရာ ကောင်းသော ပုံရိပ်လည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အင်္ကျီများ စုတ်ပြဲနေပြီး ဆံပင်ဖြူများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က အလွန် ပိန်ချုံးနေပြီး လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဓား မှာလည်း ဝိညာဉ်ရေးရာ စွမ်းအင်များ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူက ချီဆန်းကျားကို အလွန် ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ထဲတွင် အလွန် ခါးသီးနေပေသည်။

လှံတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် အနိုင်အရှုံး ပေါ်သွားခဲ့ပြီ...။

အောက်ဘက်တွင် လူအများအပြားက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေသေနေကြပေသည်။