အခန်း ၁၅၆
Vol. 16 Ch. 156
အခန်း (၁၅၆) ဒါက ငါ ရဲ့ သဘောထား ပဲ...
မှန်ပါသည်။ သူ့လိုမျိုး ဒေသတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နေရသော အရာရှိများ အနေဖြင့် သူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှု နယ်မြေ အတွင်း ကြီးမားသော ဆူပူ အုံကြွမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို လုံးဝ မလိုလားကြပေ။ အကယ်၍ ဖြစ်ပေါ်လာပါက အထက်မှ အပြစ်တင် ဆူပူခြင်းကို ခံရမည် ပင် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအခါ အစိုးရ၏ သဘောထားမှာ တည်ငြိမ်မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းရန် ပင် ဖြစ်သည်။
သူ ကလည်း ထိုက်အန်း ခရိုင်ဝန် နှင့် ဤကဲ့သို့သော ဖုံးကွယ်ထားသည့် သဘောတူညီချက် တစ်ခုကို စောစောကတည်းက ရရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာ တာဝန် စတင် ထမ်းဆောင်ချိန်မှ စ၍ သူက ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများကို လုံးဝ မပြုလုပ်ခဲ့ဘဲ သိုင်းလောက အင်အားစုများနှင့် ထူးဆန်းသော ချိန်ခွင်လျှာ တစ်ခုကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤချိန်ခွင်လျှာ မှာ အစိုးရ ဘက်မှ အလျော့ပေးခြင်းကို အခြေခံထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အစိုးရ အနေဖြင့် အမြဲတမ်း သည်းခံ အလျော့ပေးနေမည် မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်အောင် ဖိအားပေးပြီး အောင်မြင်မှု ရရှိထားသော အရာရှိများကိုပင် အပြစ်ပေးရမည် ဆိုပါက အခြား လက်အောက်ငယ်သားများက ဘယ်လို တွေးကြမည်နည်း။ ဤသတင်း သာ အထက်သို့ ရောက်သွားပါက အထက်အရာရှိများက ဘယ်လို တွေးကြမည်နည်း။
ဤသည်က ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေခြင်းထက် အများကြီး ပို၍ ဆိုးရွားလှပေသည်။
ထို့အပြင် ယခုတစ်ကြိမ် ကိစ္စက သူ မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားရှိသော ပါရမီရှင် ကျန်းချဲ့ နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့ နှစ်ယောက်တည်း လာရောက်ခြင်း မဆိုထားနှင့် ဤဂိုဏ်း နှစ်ခုလုံးမှ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းဆရာကြီး များ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာမည် ဆိုလျှင်တောင်...
သူ က အလျော့ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရမည် ဆိုလျှင် ယခု သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် မနိုင်လျှင်တောင် လွတ်မြောက်အောင်တော့ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့က တကယ် ပုန်ကန်မည် ဆိုလျှင်တော့ သူတို့ကို ကြိုဆိုမည့် အရာမှာ ပြည်နယ် အစိုးရ၏ သံမဏိ လက်သီး ဖြင့် ဖိနှိပ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်မည်။
နှုတ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်တာက ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ် စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ဆိုရင်... သူတို့ ရဲပါ့မလား...
ချီဆန်းကျား ၏ သဘောထား ကြောင့် ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားကြသည်။ ဤသည်က သူတို့ စဉ်းစားထားသည်နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ အစကတော့ ချီဆန်းကျားကို အနည်းဆုံး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လောက်တော့ နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ရရှိလိုက်သည်မှာ အလွန် ခေါင်းမာသော တုံ့ပြန်မှု ပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ နှစ်ဖက်စလုံး အနေဖြင့် ကျားစီးပြီးမှတော့ အဆင်းရ ခက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အခြေအနေက ဤအဆင့် အထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သိုင်းလောက မှ သိုင်းသမား များစွာက ကြည့်ရှုနေကြရာ သူတို့၏ သဘောထား ကို မဖြစ်မနေ ပြသရမည် ပင် ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က ဝမ်ဖျင်ကျီး ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ...
"တပ်မှူးချုပ်ချီ... ကျန်းချဲ့ က ထိုက်ဆန်းမြို့ ရဲ့ မြို့စောင့် တပ်မှူးကြီး တစ်ယောက် အနေနဲ့ ပြည်သူ တွေကို အေးချမ်းအောင် ထားရမယ့် တာဝန် ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူတိုင်း ကို ထိတ်လန့်နေအောင် လုပ်ထားတယ်... အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ မိသားစု တွေကို ဆက်တိုက် ဖျက်ဆီးရုံသာမက...
တန်ဖိုး မဖြတ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း တစ်ပင် ကိုလည်း မောက်မောက်မာမာ နဲ့ အတင်းအဓမ္မ လုယူခဲ့သေးတယ်... မေးပါရစေ... ဒါက အစိုးရ ရဲ့ သဘောထား လား... ငါတို့ လိုချင်တဲ့ အဖြေ ကလည်း အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... တပ်မှူးချုပ်ချီ ကို အဲဒီ ကောင်လေး ကို အပြစ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး...
ကျန်းချဲ့ ကို ရာထူး ကနေ ဖြုတ်ချပေးရင် ရပါပြီ... ဒီလို ဆိုရင်... ထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောက ကလည်း ပြန်လည် အေးချမ်းသွားမှာပါ... ကျုပ် နဲ့ ဝမ်ချန် ဆရာတော် တို့ က လုံးဝ ပြဿနာ မရှာတော့ဘူး လို့ အာမခံပါတယ်...
မဟုတ်ရင် ကျန်းချဲ့ က ဆက်ပြီး ဒီလို လုပ်နေမယ် ဆိုရင် အစိုးရ က ပြည်သူ တွေကို ပုန်ကန်အောင် ဖိအားပေးသလို ဖြစ်ပြီး ကိစ္စ တွေ ကြီးကျယ်သွားရင် လူကြီးမင်း မျက်နှာ လည်း ပျက်ရလိမ့်မယ်..."
ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အစိုးရ ဝတ်စုံကို ချွတ်ချနိုင်သရွေ့ သူတို့ အနေဖြင့် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုဘဲ လှုပ်ရှားနိုင်မည် ပင် ဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်မည် ဆိုလျှင်တောင် အစိုးရ နှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ပေ။
"ဒီလို ကိစ္စမျိုး ရှိလို့လား..."
ချီဆန်းကျား ၏ အကြည့်များက ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အမှတ်တမဲ့ မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...
"ဟုတ်ပါတယ်... ဒီကိစ္စ ရှိတာကတော့ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်အောက်ငယ်သား က အတင်းအဓမ္မ လုယူခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဝမ်ဖျင်ကျီး က လက်အောက်ငယ်သား အရင် တစ်ခေါက် လုမိသားစု ခြံဝင်း မှာ သူ့ကို တစ်ခါ လွှတ်ပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်လို့ ဝိညာဉ် ဆေးပင် ကို လက်ဆောင် လာပေးတာပါ..."
"ရယ်စရာပဲ... အဆင့်လေး ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ဆိုတာ တန်ဖိုး မဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာ... ဘယ်လို လုပ် အလကား ပေးနိုင်မှာလဲ... တောင်ကြားသခင် အိုကြီး ဝမ်... ခင်ဗျား ပဲ မျှမျှတတ ပြောလိုက်စမ်းပါ..."
ဖူလုံကျောင်းတော် မှ အကြီးအကဲ တစ်ယောက် က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင် ရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များ က ဝမ်ဖျင်ကျီး ဆီသို့ ရောက်ရှိလာရာ သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ ကျရောက်သွားစေပြီး ယခင်က ဒီဒေါသ ကို မျိုမသိပ်နိုင်ခဲ့မိသည်ကိုပင် အနည်းငယ် နောင်တရလာမိသည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်း... တပ်မှူးကြီးကျန်း က ကျုပ် ကို ခြိမ်းခြောက်တယ်... အကယ်လို့ ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ကို မထုတ်ပေးဘူး ဆိုရင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို လုမိသားစု လိုမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်မယ် တဲ့... တပ်မှူးချုပ်ချီ... ကျုပ် ပြောတာ တွေ အားလုံး အမှန် တွေ ချည်းပါပဲ... လုံးဝ အလိမ်အညာ မပါပါဘူး... လူကြီးမင်း တရားမျှတအောင် ဆုံးဖြတ်ပေးပါ..."
ယခုအခါ ဝမ်ဖျင်ကျီး က နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးဖို့ မရဲတော့သဖြင့် သွားဖြဲကာ အဆုံးထိ သွားရန်သာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။
ချီဆန်းကျား က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။
"အဆင့်လေး ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ရဲ့ တန်ဖိုး က ဘယ်လောက် လောက် ရှိလဲ..."
"ကာလပေါက်ဈေး အရ ဆိုရင် ယွမ်ချီကျောက်တုံး အလုံး နှစ်ဆယ် လောက် တန်ပါတယ်..."
ဝမ်ဖျင်ကျီး က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒီ ယွမ်ချီကျောက်တုံး တွေကို မင်း ကို ပေးလိုက်မယ်... ငါ ဝယ်လိုက်တယ် လို့ပဲ သဘောထားလိုက်... ဘယ်လိုလဲ..."
"ဒါ... ဒါက..."
ဝမ်ဖျင်ကျီး ပါးစပ် ဟသွားခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးပြီ ဆိုတော့ စာရင်း ရှင်းဖို့ အချိန် ရောက်ပြီ... လုမိသားစု ခြံဝင်း ပုန်ကန်တယ် ဆိုတာ က ငါ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ အမိန့် စာရွက်စာတမ်း ပဲ... အစိုးရ ရဲ့ တရားဝင် အထောက်အထား ရှိတယ်...
မင်း က အဲဒီနေ့ တုန်းက လုမိသားစု က ပုန်ကန်သူ တွေကို ကူညီပြီး အစိုးရ ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်... သေဒဏ် ပေးသင့်တယ်... ဝမ်ဖျင်ကျီး... ငါ က မင်း အသက်ကြီးပြီ ဆိုတော့ သိက္ခာရှိရှိ သေဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်... ကိုယ့်ဘာသာ သတ်သေလိုက်ပါ... ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကိုတော့ ငါ အပြစ် မယူတော့ဘူး..."
ချီဆန်းကျား က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး စကား အနည်းငယ် ဖြင့်ပင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို အပြစ် ပေးလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ သဘောထား ကို သွယ်ဝိုက်သော နည်းဖြင့် ပြသလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဖျင်ကျီး ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားပြီး ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့ကို အကူအညီ တောင်းသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မသေချင်သေးပေ။
သို့သော် ယခုအခါ ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘဲ ချီဆန်းကျား ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။
"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ဒီအဘိုးကြီး မှားသွားတာပါ... အရင်တုန်းက တပ်မှူးကြီးကျန်း က ငါ့ကို အသက် တစ်ချောင်း ချမ်းသာပေးခဲ့လို့ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ ထုတ်ပေးခဲ့တာပါ... တပ်မှူးချုပ်ချီ... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့..."
ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ စကား မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဖျင်ကျီး ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဒီလို ဆိုတော့... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က တမင်တကာ လိမ်ညာ ဖန်တီးပြီး အစိုးရ အရာရှိ ကို အပြစ်ဖို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့..."
ချီဆန်းကျား က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဖျင်ကျီး ...
သူ က ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်နေပြီး ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမလဲ ဆိုတာကို လုံးဝ မသိတော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဘယ်လို ပြန်ဖြေဖြေ မှားနေမည် ဖြစ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒကာကြီးချီ... ဒါဆို မင်း က ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားရင်တောင် ကျန်းချဲ့ ကို ကာကွယ်ပေးမယ် ပေါ့..."
အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဝမ်ချန် ဆရာတော် ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။
အကယ်၍ ချီဆန်းကျား ကို ဆက်ပြီး ဖိအားပေးခွင့် ပြုထားပါက ဝမ်ဖျင်ကျီး က ဘာတွေ ထပ်ပြောလာဦးမည်လဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။
"ဒီလို ဆိုတော့... မင်းတို့ က ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့..."
ချီဆန်းကျား က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"တပ်မှူးချုပ်ချီ... ငါတို့ ရဲ့ အဓိပ္ပာယ် ကို မင်း နားလည်သင့်ပါတယ်... ကျန်းချဲ့ အတွက် နဲ့ ထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောက နဲ့ တကယ်ပဲ ရန်သူ ဖြစ်ချင်တာလား..."
ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့... မင်းတို့ က ထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောက ကို ကိုယ်စားပြုနိုင်လို့လား... ဒီထိုက်အန်း က အစိုးရ ပိုင်တာ... မင်းတို့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ ဖူလုံကျောင်းတော် ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်ကို အတင့်ရဲလွန်းတယ်... ဟွန့်..."
ကျန်းချဲ့ က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နှစ်ဖက်စလုံး ဓား빼မတတ် တင်းမာသွားကြပြီး လေထုက တစ်ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လေထဲတွင် လွှမ်းခြုံသွားပြီး လူအများအပြားကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားစေခဲ့သည်။
"ဒီနေ့ ကျုပ် က တပ်မှူးချုပ်ချီ ရဲ့ သဘောထား ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပါပြီ... စကားပြောတာ အဆင်မပြေဘူး ဆိုမှတော့ ဒီနေ့ ဒီလောက် နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြတာပေါ့... မျှော်လင့်တာကတော့... နောက်ပိုင်း ဒီထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောက ကြီး ကမောက်ကမ မဖြစ်ပါစေနဲ့..."
ဝမ်ချန် ဆရာတော် က သွယ်ဝိုက်သော နည်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
နှစ်ဖက်စလုံး၏ သဘောထား များကို ယခု အခြေအနေ အထိ ထုတ်ဖော် ပြသပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဘာမှ ဆက်ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ သေချာသည်မှာ အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်မည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ချန် ဆရာတော် ၏ စကား နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ် ကိုတော့ လူတိုင်း နားလည်ကြပေသည်။
မနက်ဖြန် မှ စတင်၍ ဤထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောက က အကြီးအကျယ် ဆူပူ အုံကြွလာမည် ဖြစ်ပြီး အစိုးရကို လူသိရှင်ကြား ဆန့်ကျင်မည့် အင်အားစု အများအပြား သေချာပေါက် ပေါ်ထွက်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။
"ကျုပ် လည်း အဲဒီနေ့ ရောက်လာတာကို မမြင်ချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ဆူပူ အုံကြွမှု တွေ ဖြစ်လာခဲ့ရင်... အဲဒီအခါကျရင်... တပ်မှူးချုပ်ချီ ကိုယ်တိုင် လာရှာရင်တောင် ကျုပ် နဲ့ ဝမ်ချန် ဆရာတော် တို့ က ဒီကိစ္စ ကို ဖိနှိပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."
ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က နောက်ကနေ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ချီဆန်းကျား က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင် အရောင် ကိုသာ ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ရောက်လာလောက်ပြီ..."
"ဟင်..."
လူတိုင်း ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဘာကို ဆိုလိုမှန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။
ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အနည်းငယ် မကောင်းသော ခံစားချက် ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
မြေကြီး က ငလျင် လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါလာပြီး အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝေးရှိ လွင်ပြင်တွင် အနက်ရောင် အစုအဝေး ကြီး တစ်ခု က ဆည်ပေါက်ကျလာသော ရေကြီး ရေလျှံမှု ကဲ့သို့...
စစ်တပ် ကြီး ပါလား...
အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ က ပတ်ဝန်းကျင် ကို ဝိုင်းရံလိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ လွှမ်းခြုံလာကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မွေးရာပါ အရှိန်အဝါ ဆယ်ခုကျော် ကလည်း အတက်အကျ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး စစ်တပ် အတွင်းတွင် ပုန်းကွယ်နေကြပေသည်။
ဖူလုံကျောင်းတော် မှ လူများ နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဘုန်းကြီးများ မှာ ရန်သူကြီး နှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။
ချီဆန်းကျား က ယခုအခါ ပြည်နယ် မြို့တော် ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်တပ် ကိုပါ ခေါ်ယူလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ဒီတစ်ခေါက်တော့... ကစားတာ နည်းနည်း ကြီးသွားပြီ ထင်တယ်...
"တပ်မှူးချုပ် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... မြေ အမှတ်တံဆိပ် တပ်ရင်း က စစ်သည် ရှစ်ရာ... ဒီနေရာ ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ... အချိန်မရွေး အမိန့် နာခံဖို့ အဆင်သင့် ပါပဲ..."
"တပ်မှူးချုပ် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... မီး အမှတ်တံဆိပ် တပ်ရင်း က စစ်သည် ကိုးရာ... ဒီနေရာ ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ... အချိန်မရွေး အမိန့် နာခံဖို့ အဆင်သင့် ပါပဲ..."
"တပ်မှူးချုပ် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... ထောင်ချောက် တပ်ရင်း က စစ်သည် ခြောက်ရာ... ဒီနေရာ ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ... အချိန်မရွေး အမိန့် နာခံဖို့ အဆင်သင့် ပါပဲ..."
"တပ်မှူးချုပ် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... ထိုးဖောက် တပ်ရင်း က စစ်သည် တစ်ထောင့် ခုနစ်ရာ... ဒီနေရာ ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ... အချိန်မရွေး အမိန့် နာခံဖို့ အဆင်သင့် ပါပဲ..."
အသံများ က တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ က ကောင်းကင် အထိ ထိုးတက်နေပေသည်။
ချီဆန်းကျား က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဝမ်ချန် တို့ကို ကြည့်ရင်း လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ လက်အောက် က လက်ရွေးစင် စစ်သည် ငါးထောင် ကို အခု ထိုက်ဆန်းမြို့ ကို နေရာချထားဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်... အကယ်လို့ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်တဲ့ သူ ဘယ်သူမဆို... သူတို့ ရဲ့ ဂိုဏ်း ကို ဖျက်ဆီးမယ်... မျိုးနွယ် ကို သတ်ဖြတ်မယ်... ကျောင်းတော် ကို ဖြိုချမယ်... အမွေအနှစ် ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်..."
"ဒါက ငါ ရဲ့ သဘောထား ပဲ..."
"ဒါက ငါ မင်းတို့ ကို ပေးတဲ့ အဖြေ ပဲ..."
"ဒီစကား ကို ပြောပြီးပြီ... အစိုးရ ရဲ့ အာဏာ ကို စော်ကားတဲ့ သူ ဘယ်သူမဆို စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်... ငါ ကြောက်မကြောက် ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."
ချီဆန်းကျား ၏ အသံ တွင် စစ်မှန်သော ယွမ် စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာ သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ လူတိုင်း ကို တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းချဲ့ က သူ့အနောက်တွင် ရပ်နေပြီး ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးချီများ ဆူပွက်နေပေသည်။
'လောင်ချီ... တကယ်ကို အားကိုးရတာပဲ...'
'ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ က အိတ်သွန်ဖာမှောက် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ... မွေးရာပါ သိုင်းသမား ဆယ်ယောက် ကျော် ပါတယ်... ရွှမ်တန်အဆင့် သာ မထွက်လာဘူး ဆိုရင်... ဘယ်ဂိုဏ်း က တားနိုင်မှာလဲ... သူ က အခုထိ အဆင့်မတက်သေးလို့သာ... မဟုတ်ရင် ကျန်းချဲ့ ထင်တာက... ချီဆန်းကျား က စောစောကတည်းက အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်နေလောက်ပြီ... အရင်တုန်းက သည်းခံခဲ့ရသမျှ တွေ အားလုံး က အခုမှ လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာပဲ...'
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့၏ မျက်နှာများ အလွန် ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။
ချီဆန်းကျား က ကျန်းချဲ့ အတွက် ဤအဆင့် အထိ လုပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တကယ် မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
လုံးဝ သူတို့ နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေတာပဲ...
ဤသို့ ဆိုလျှင် သူတို့ လက်အောက်ရှိ အင်အားစုများ က မျိုးနွယ် ပြုတ်မည့် အန္တရာယ် ကို စွန့်စားပြီး ဘယ်သူကများ ပုန်ကန်ရဲတော့မည်နည်း။
သူတို့ နှစ်ဖွဲ့ ကိုယ်တိုင် ဝင်မပါသရွေ့ပေါ့...
ဒါပေမဲ့... တကယ်ရော တန်လို့လား...
"တပ်မှူးချုပ်ချီ ရဲ့ နည်းလမ်း တွေ က တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်... ကျုပ် လေးစားပါတယ်... တပ်မှူးချုပ်ချီ က ဒီလို အခြေအနေ မျိုး ကို ပြသနေပြီ ဆိုမှတော့ ကျုပ် လည်း တပ်မှူးချုပ်ချီ ရဲ့ သဘောထား ကို လုံဟူ အထက် ဂိုဏ်း ကို သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်... တပ်မှူးချုပ်ချီ ရဲ့ လုပ်ရပ် တွေက ပြည်နယ် အစိုးရ ဘက်က မကျေမနပ် မဖြစ်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."
"ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း လည်း အတူတူ ပါပဲ..."
ဝမ်ချန် ဆရာတော် က အနောက်မှ ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ဖွဲ့ ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း များကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်သည်။
ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် လုံဟူ တာအိုဂိုဏ်း တို့သည် ပြည်နယ် အဆင့် ထိပ်တန်း အင်အားစုများ ဖြစ်ကြပြီး ပြည်နယ် အစိုးရ ကို ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
သို့သော် ချီဆန်းကျား က ရယ်မောလိုက်ပြီး...
"ခင်ဗျား တို့ သဘောပါပဲ... ငါ က ဘယ်တုန်းကမှ အခြေအမြစ် မရှိတဲ့ သူ မဟုတ်ဘူး... လုံဟူ တာအိုဂိုဏ်း နဲ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ခင်ဗျား တို့ အတွက် နဲ့ မြောက်ပိုင်း ချီမိသားစု နဲ့ ရန်ဖြစ်မလား ဆိုတာ ငါ လည်း ကြည့်ချင်သေးတယ်..."
"တပ်မှူးချုပ်ချီ... ငါတို့ ပစ်မှတ်ထားတာ က မြောက်ပိုင်း ချီမိသားစု ကို လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး..."
ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်းချဲ့ က မြောက်ပိုင်း ချီမိသားစု ရဲ့ ပင်မ မျိုးဆက် သားမက် လောင်း ပဲ... စေ့စပ်ထားပြီးသား... သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားတာ က ချီမိသားစု ကို ပစ်မှတ်ထားတာပဲ..."
"ဘာ..."
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျန်းချဲ့ က မြောက်ပိုင်း ချီမိသားစု ၏ သဘောကျမှုကို ရရှိထားပြီဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ဤသည်က အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားပြီ ပင် ဖြစ်သည်။
အထက်ပိုင်း အင်အားစုများ က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စ သေးသေးလေး အတွက် ရန်ဖြစ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချန် ဆရာတော် က ကျန်းချဲ့ ကို ခဏတာ စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ချီဆန်းကျား ကို ကြည့်ကာ...
"တပ်မှူးချုပ်ချီ... ရန်ငြိုး တွေ က ဖြေရှင်းတာ ပိုကောင်းပါတယ်... ရန်ဖွဲ့တာ မကောင်းပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အထိ တင်းမာနေရမှာလဲ... ကျုပ် တို့ အမြင် အရ တော့ ဒီလောက် နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်..."
ကိစ္စ က ဤအဆင့် အထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေလျှင်တောင် ယခုအခါ နောက်ဆုတ်ရန် သာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။ အကယ်၍ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ကြမည် ဆိုလျှင် နှစ်ဖက်စလုံး အထိနာမည် သာ ဖြစ်သည်။
"ရန်ငြိုး တွေကို ဖြေရှင်း လို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဖျင်ကျီး က အစိုးရ အရာရှိ ကို စော်ကားပြီး တပ်မှူးကြီးကျန်း ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်... အပြစ် ပြန်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ လက်တစ်ဖက် ဖြတ်ရမယ်..." ချီဆန်းကျား က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ..."
ဝမ်ဖျင်ကျီး မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။
"အခု အချိန် က မသင့်တော်ဘူး... ယာယီ နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးလိုက်ပါ... နောက်ပိုင်း... ကျုပ် က မင်း ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်..." ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ အသံ က ဝမ်ဖျင်ကျီး ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ့ကို အမေ တွေ ဘာတွေ တမ်းတ ဆဲဆိုချင်စိတ် ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။
'ငါ့ကို ရှေ့ထွက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ကို အပြစ်တင်ခိုင်းတာ က ဖူလုံကျောင်းတော်...'
'အခု ငါ့ကို နောက်ဆုတ်ဖို့ ဖိအားပေးနေတာ ကလည်း ဖူလုံကျောင်းတော်...'
'မင်းတို့ အားလုံး က ပါးစပ် လေး ပဲ လှုပ်တာ လေ... ဒဏ်ရာ ရတာ က ငါ တစ်ယောက်တည်း ပါလား...'
ခံစားချက် မျိုးစုံ ရင်ထဲ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်ဖျင်ကျီး အလွန် နောင်တရနေမိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဤသို့သာ လုပ်နိုင်တော့သည်။ မဟုတ်လျှင်... ပတ်ဝန်းကျင် က ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ စစ်သည် တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... တကယ် တိုက်ခိုက်လာနိုင်တယ်...
"ကျုပ် အပြစ် ကို လက်ခံပါတယ်... တပ်မှူးကြီးကျန်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျုပ် လို အဘိုးကြီး ကို အပြစ် မယူပါနဲ့တော့..."
ဝမ်ဖျင်ကျီး က သွားကို ကိုက်ကာ ဘေးနားရှိ ဖူလုံကျောင်းတော် မှ တာအိုဆရာ တစ်ယောက် ၏ ဓားရှည် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက် ကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ဖြတ်လိုက်ရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး အဆက်မပြတ် စီးကျလာကာ သူ၏ မျက်နှာ လည်း ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။
သွေးချီ များကို အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်ပြီး ဒဏ်ရာ ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။
ဖူလုံကျောင်းတော် မှ တာအိုဆရာ တစ်စု က ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ ဦးဆောင်မှု အောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး အစပိုင်း က အလွန် မောက်မာခဲ့သော အရှိန်အဝါ များနှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ပေ။
ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဘုန်းကြီး တစ်စု လည်း မစင် စားထားရသကဲ့သို့ အလွန် နေရခက်နေသော်လည်း ချီဆန်းကျား ၏ ပြတ်သားသော သဘောထား အောက်တွင် ယာယီ နောက်ဆုတ်ရန် သာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။ ဒေါသ ထွက်နေလျှင်တောင် ယခု ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲ၍ မရနိုင်ပေ။
မျက်နှာ လုံးဝ ပျက်သွားပြီး အရှိန်အဝါ တွေလည်း အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။
လူတိုင်း အသီးသီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချီဆန်းကျား က လေပူ တစ်ချက် ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူ ခံစားရသော ဖိအား ကလည်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ လေးယောက် ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး အကယ်၍ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ကြမည် ဆိုပါက နှစ်ဖက်စလုံး အထိနာမည် သာ ဖြစ်သည်။
သူ အုပ်ချုပ်မှု ညံ့ဖျင်းသည်ဟု ဆိုကာ ချီမိသားစု ၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေလျှင်တောင် ဆူပူ ကြိမ်းမောင်း ခံရမည် ပင် ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုဘုန်းကြီး များနှင့် မိစ္ဆာ တာအိုဆရာ များက လူသိရှင်ကြား အစိုးရ အရာရှိ များကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပုန်ကန်ရန် မရဲကြပေ။
"လူကြီးမင်း ရဲ့ အကူအညီ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... လက်အောက်ငယ်သား ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်..."
"စောစောစီးစီး မပျော်ပါနဲ့ဦး... ဒီတစ်ခေါက် ရင်ဆိုင်မှု က နှစ်ဖက်စလုံး သဘောထား တွေကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်တာပဲ... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ ဖူလုံကျောင်းတော် က ဆက်ပြီး အာဏာ ကို ထိန်းသိမ်းချင်တယ် ဆိုရင် သေချာပေါက် မင်း ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားမှာပဲ..."
ချီဆန်းကျား က လေးနက်သော အသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
"လုံဟူ တာအိုဂိုဏ်း နဲ့ ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း တို့များ ဝင်ပါလာမလား လို့ လက်အောက်ငယ်သား စိုးရိမ်မိလို့ပါ..."
"ဟီးဟီး... သူတို့ ရမ်းသမ်း ခြောက်လှန့်နေတာကို နားမထောင်ပါနဲ့... ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ လုံဟူ တာအိုဂိုဏ်း တွေ က ထိပ်တန်း အင်အားစု တွေပဲ... ဒေသခံ တွေ ရဲ့ ပြဿနာ တွေ ထဲကို ဘယ်လို လုပ် ဝင်ပါမှာလဲ... ပြီးတော့ ချီမိသားစု ဆိုတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ လည်း ရှိသေးတယ်...
ဒီအင်အားစု ကြီး တွေ မှာ မရေးထားတဲ့ စည်းမျဉ်း တွေ ရှိတယ်... လက်အောက်ခံ အင်အားစု တွေ ရဲ့ ပြဿနာ တွေ ထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်မပါကြဘူး..."
"ချီမိသားစု နဲ့ မင်္ဂလာ ကိစ္စ ကို တပ်မှူးချုပ် ကိုပဲ အပ်ပါတယ်..."
ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှု က ကျန်းချဲ့ ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် ခိုင်မာသွားစေခဲ့သည်။
အဆင့်တူ အင်အားစု ကြီး တစ်ခု ကို ကျောထောက်နောက်ခံ အဖြစ် သေချာပေါက် ရှိထားရမည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ က မင်း ကို စည်းမျဉ်း တွေ အကြောင်း ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး...
စည်းမျဉ်း တွေ အကြောင်း ပြောဖို့ ဆိုတာ နှစ်ဖက်စလုံး စားပွဲဝိုင်း ကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိမှ ရတာ...
"ခဏ လောက် စောင့်ပါဦး... ငါ ရွှမ်တန်အဆင့် ကို ရောက်သွားရင် ဒီကိစ္စ ကို မင်း အတွက် စီစဉ်ပေးမယ်... ဒီလို ဆိုရင် ငါ့ ရဲ့ စကားပြောခွင့် အာဏာ လည်း နည်းနည်း ပိုကြီးလာမှာ..."
ချီဆန်းကျား က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျန်းချဲ့ က ဤစေ့စပ်ရေး ကို သဘောတူလိုက်သဖြင့် သူ ဤမျှလောက် အထိ ပြဿနာ ရှာရကျိုး နပ်သွားခဲ့ပြီ ပင် ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... လူကြီးမင်း..."
"မင်း နဲ့ ငါ့ အကြားမှာ ကျေးဇူးတင်တယ် ဆိုတဲ့ စကား တွေ ပြောစရာ မလိုပါဘူး... ခဏလောက် သည်းခံထားလိုက်ပါဦး... ငါ ရွှမ်တန်အဆင့် ကို ရောက်သွားရင် သူတို့ နဲ့ စာရင်း သွားရှင်းမယ်... ဟွန့်... ခေါင်းတုံး ဘုန်းကြီး တစ်စု ကများ ငါ့ ခေါင်းပေါ် တက်ပြီး သေးပေါက်ချင်နေသေးတယ်...
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက် အလေးချိန် ရှိလဲ ဆိုတာ မချိန်ဆကြည့်ဘူး..."
ချီဆန်းကျား က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပနေပေသည်။
ကျန်းချဲ့ ကတော့ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား မှ လူများ၏ နောက်ကျော ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့ တိုက်ခိုက်လာမှာ က ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး ဆိုမှတော့... လက်အောက်ငယ်သား ထင်တာ က လက်ဦးမှု ရယူပြီး သူတို့ ရဲ့ လက်တစ်ဖက် ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်... ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလေလေ သူတို့ ပိုပြီး မလှုပ်ရှားရဲလေလေ ပဲ..."
အရွက်ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ကို သူ သေချာပေါက် ရယူရမည်...
"ဝမ်ဖျင်ကျီး ရဲ့ လက်တစ်ဖက် ဖြတ်ပစ်လိုက်တာတောင် မင်း ဒေါသ မပြေသေးဘူးလား..."
"တံခါးဝ အထိ လာပြီး ခြိမ်းခြောက် ခံရတာ လက်တစ်ဖက်တည်း နဲ့ ဒေါသ ပြေနိုင်ပါ့မလား... အဲဒီ အဘိုးကြီး ရဲ့ အရိုးပြာ ကိုပါ မလွှင့်ပစ်ရရင် ကျုပ် ရင်ထဲက ဒေါသမီး တွေ ငြိမ်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."
"မင်း လှုပ်ရှားဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့လား..."
"အကြောင်းပြချက် နဲ့ အခွင့်အရေး ဆိုတာ လက်အောက်ငယ်သား ရဲ့ အပေါ် နှုတ်ခမ်း နဲ့ အောက် နှုတ်ခမ်း ထိလိုက်ရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."
"မင်း ကောင်လေး က အမြဲတမ်း ငါ့ကို မတူညီတဲ့ အရာ တွေ လုပ်ပြနိုင်တာပဲ..."
"ဟီးဟီးဟီး..."
"ဟီးဟီးဟီး…”