အခန်း ၁၅၇

အခန်း (၁၅၇) ဗာဂျရာ ဓာတ်တော်...

ထိုက်ဆန်းမြို့ မြောက်ဘက်... မိုင်အနည်းငယ် အကွာရှိ ကျောက်စရစ်ခဲများ စုပုံနေသော နေရာ တစ်ခု တွင်...

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် မှ လူများ က ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာများ က အလွန် ရုပ်ဆိုးနေကြပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်၏ ရလဒ်က သူတို့ လာရောက်စဉ်က စဉ်းစားထားခဲ့သည်များနှင့် လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ချီဆန်းကျား ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် ဖိအား မပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်းချဲ့ ကို ရာထူးမှ မဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့ရုံသာမက တစ်ဖက်လူ၏ ထောင်ချောက် ထဲသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းလောက မှ သိုင်းသမား များ၏ အရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ပြန်လည် တုံ့ပြန်မှု မပြုလုပ်ပါက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့၏ အာဏာစက် က လုံးဝ ပြိုလဲသွားမည် ပင် ဖြစ်သည်။

"ချီဆန်းကျား က ကျန်းချဲ့ ကို ဒီလောက်တောင် အလေးထားလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါတို့ ဒီမှာ ဆူပူ အုံကြွမှု တွေ ဖန်တီးမှာကို ကာကွယ်ဖို့ အတွက် တပ်အင်အား အများကြီး ကိုတောင် ခေါ်လာသေးတယ်..."

ဝမ်ချန် ဆရာတော် က ထိုက်ဆန်းမြို့ ဘက်သို့ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခါးသီးသော မျက်နှာထား ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်တော့မှာလား... နောက်ပိုင်း ငါတို့ ကျင်းယွမ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်း ကို ဘယ်သူ က ဂရုစိုက်တော့မှာလဲ..."

ကျဲထန် ဘုန်းကြီး က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... အခုဆိုရင် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ကတောင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်း ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှု ကို လျစ်လျူရှုရဲနေပြီ... ဒီကိစ္စ ကို သေချာ တားဆီးဖို့ လိုတယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ်... ငါတို့ နဲ့ အစိုးရ က လုံးဝ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရန်သူ တွေ ဖြစ်သွားပြီ... ငါတို့ အတွက် လမ်း နှစ်လမ်း ပဲ ရှိတော့တယ်... တစ်ခု က အကျိုးအမြတ် ကို စွန့်လွှတ်ပြီး တည်ငြိမ်မှု ကို ဦးစားပေးကာ အဲဒီ ကျန်းချဲ့ နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ယူဖို့...

ဒုတိယ တစ်ခု ကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ကျန်းချဲ့ ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်ဖို့... အဆိုးဆုံး ကတော့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်တာပဲ... ငါ ကြည့်ရသလောက် ချီဆန်းကျား က ဟန်ရေးပြနေတာ သက်သက်ပါ... တကယ်လို့သာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာရင် သူ က ငါတို့ ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤတစ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်လိုက်ရခြင်းက ဖူလုံကျောင်းတော်၏ နာမည်ကို ထိခိုက်စေရုံသာမက ချင်းထျန်း ဂိုဏ်း၏ တောင်းဆိုချက်ကိုလည်း သူ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ဖြင့် အစီအရင် မြေပုံ အပြည့်အစုံကို သူ ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ရွှမ်ဟယ် ဒကာကြီး က ဘယ်လို အကြံဉာဏ် များ ရှိလို့လဲ..."

ဝမ်ချန် ဆရာတော် က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား နဲ့ ကျုပ် နှစ်ဖွဲ့ စလုံး က ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ တစ်ယောက်စီ ထုတ်ပြီး ထိုက်ဆန်းမြို့ အနီးနား မှာ ပုန်းနေမယ်... ပြီးတော့ အဲဒီ ကျန်းချဲ့ ကို အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ သတ်ပစ်မယ်... သူတို့ အရင် စတင် လှုပ်ရှားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး... ငါတို့ က လက်ဦးမှု ရယူရမယ်...

အဲဒီနောက်... ဒီကိစ္စ ကို ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ လုံဟူ တာအိုဂိုဏ်း ဆီ အတူတူ သတင်းပို့ပြီး အစိုးရ ရဲ့ ဒေါသ ကို တတ်နိုင်သမျှ ဖိနှိပ်ထားမယ်... ပြီးတော့ အစိုးရ ထဲမှာ ရှိတဲ့ ငါတို့ ရဲ့ အဆက်အသွယ် တွေကိုပါ အသုံးပြုမယ်...

ချီဆန်းကျား ကို ပြမယ်... သေသွားတဲ့ ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက် အတွက် နဲ့ အသက် စွန့်ပြီး စစ်တိုက်ရလောက်အောင် တန်ရဲ့လား ဆိုတာ ကို လေ..."

ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ မျက်လုံး အောက်ခြေတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ကျန်းချဲ့ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ နှစ်ယောက် သုံးတာ က နည်းနည်း များလွန်းမနေဘူးလား..."

တစ်ယောက်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့ ဆိုတဲ့ ကောင်လေး က လအနည်းငယ် အတွင်း မှာတင် စွမ်းအား တွေ ဆက်တိုက် တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့တာ... သူ့ရဲ့ စွမ်းအား က သာမန် မဟုတ်ဘူး... သာမန် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းသမား တွေ ဆိုရင် သူ့ကို သေချာပေါက် နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... စွမ်းအား တွေကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သေးတယ်... သူ့ကို သတ်ချင်ရင် ဒီလို လုပ်မှ ရမယ်... ပြီးတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ရမယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာ ချီဆန်းကျား ကိုပါ သတိထားရဦးမယ်...

လူကြီးမင်း တို့... ကျုပ် အပို တွေ ခြောက်လှန့်နေတယ် လို့ မထင်ကြပါနဲ့... ငါတို့ အတွက် အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး..."

ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် မြန်မြန် လှုပ်ရှားတာ အရမ်း လောလွန်းရာ မကျဘူးလား..."

"ဘာလဲ... မင်းတို့ က မီးစာသွင်းတဲ့ နည်းဗျူဟာ သုံးပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အသေခံဖို့ သွားချင်သေးလို့လား... လူကြီးမင်း တို့... ဒါက ငါတို့ ဂိုဏ်း နှစ်ခု ရဲ့ အစီအစဉ် ကြီး နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ် နော်... ဒီကောင်လေး ကို လုံးဝ အထင်သေးလို့ မရဘူး..."

"အဲဒီ ကျန်းချဲ့ က ချီမိသားစု ရဲ့ သားမက်လောင်း နော်... ငါတို့ တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် မြောက်ပိုင်း ချီမိသားစု ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှု တွေ ရောက်လာရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ..."

တစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်သည်။

"စေ့စပ်ထားရုံ သက်သက်ပါ... တကယ် လက်ထပ်ပြီးတာ မှ မဟုတ်တာ... ချီမိသားစု က တကယ်ပဲ အပြတ်အသတ် လာပြီး ရန်ရှာမယ် လို့ ထင်နေတာလား... ပြီးတော့... မင်းတို့ က ချီမိသားစု ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှု ကို ကြောက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ကြီးထွားလာရင် လာပြီး ကလဲ့စားချေမှာ ကိုတော့ မကြောက်ဘူးလား...

ကျန်းချဲ့ ရဲ့ စရိုက် ကို ကျုပ် ကြည့်ရသလောက်... ရက်စက်ပြီး အဆိပ်ပြင်းတဲ့ သူ တစ်ယောက်ပဲ... ရန်ငြိုး သေးသေးလေး ကိုတောင် မိသားစု တစ်ခုလုံး ကို ဖျက်ဆီးပြီး ကလဲ့စားချေတတ်တာ... မင်းတို့ က သူ့ကို ငြိမ်းချမ်းရေး သွားယူချင်နေသေးတာလား... ဟွန့်... တုံးလိုက်တာ...

ပြီးတော့... ဒါက ချီဆန်းကျား တစ်ယောက်တည်း ပြောတဲ့ စကားပဲ... တကယ် ဟုတ်မဟုတ် တောင် မသေချာသေးဘူး..."

ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် မပူးပေါင်းမီ က သူ့တွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ရှိခဲ့ပြီး ဤကိစ္စတွင် မပါဝင်ချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကိစ္စများ ဖြစ်ပျက်သွားပြီး နှစ်ဖက်စလုံး၏ ရန်ငြိုးများလည်း အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ...

ယခုအချိန်တွင် စဉ်းစားရမည်မှာ တိုက်ခိုက်မည်လား၊ မတိုက်ခိုက်ဘူးလား ဆိုသည်ကို မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းပြီး သူ ကြီးထွားလာရန် အခွင့်အရေး မပေးဖို့ ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသူ က ရိခုန်း နှင့် လီတောက်ဖျင် တို့ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အပေါ် သနားညှာတာ နေခြင်းက ဖူလုံကျောင်းတော် နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အပေါ် အကြီးမားဆုံးသော ရက်စက်မှု ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ စကားများကြောင့် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ချန် ဆရာတော် က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ စကားကို အလွန် သဘောတူပေသည်။

လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင်တော့ တုံ့ဆိုင်းနေလို့ မရဘူး...

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အရှင်သခင် နေရာကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် အတွက် ကျန်းချဲ့၏ သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ရမည် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ် ကျန်းချဲ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အင်အား မလျော့နည်းသော ဖူလုံကျောင်းတော် နှင့်ပါ ပူးပေါင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ နှင့် တာအို ဘာသာ တို့ ပူးပေါင်းပြီး လူတစ်ယောက်တည်းကို ပစ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုက်အန်းဒေသ တွင် ဘယ်သူက တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

"ကောင်းပြီ... ရွှမ်ဟယ် ဒကာကြီး ရဲ့ သဘော အတိုင်းပဲ... ပြန်ရောက်ရင် ကျုပ် က ဆရာဦးလေး တွေကို ချက်ချင်း ခွင့်တောင်းပြီး ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက် ကို လွှတ်ကာ ကျန်းချဲ့ ကို ချုံခို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်မယ်...

ကျန်းချဲ့ သေသွားရင်... ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ကို ချက်ချင်း အပြစ်ပေးမယ်..."

"ကောင်းတယ်..."

ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝမ်ချန် ဆရာတော် က ပို၍ အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပေသည်။

"ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ... ကျုပ် မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်..."

အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေသော ဝမ်ဖျင်ကျီး က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ကြားသခင်ဝမ်... ပြောစရာ ရှိတာ ပြောပါ..."

ယခုတစ်ကြိမ် အထိနာဆုံးမှာ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့သာ မကဘဲ လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားသော ဝမ်ဖျင်ကျီး လည်း ပါဝင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်တော့ အားနာနေမိပေသည်။

"ကျန်းချဲ့ ဘယ်လို လူမျိုးလဲ ဆိုတာ ကျုပ် ကောင်းကောင်း သိပါတယ်... ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို သူ ကလဲ့စားချေဖို့ လာမှာကို ကျုပ် စိုးရိမ်ပါတယ်... ဒါကြောင့် ဖူလုံကျောင်းတော် က အင်အားကြီးသူ တစ်ယောက်ယောက် ကို ဆေးဘုရင်တောင်ကြား မှာ ယာယီ လာစောင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်... ဒီလူ လာတိုက်ခိုက်မှာ ကို ကာကွယ်ဖို့ပါ..."

ဤသည်က ဝမ်ဖျင်ကျီး အစိုးရိမ်ဆုံးသော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့တွင် အသီးသီး ရွှမ်တန်အဆင့် အခြေခံ အုတ်မြစ်များ ရှိကြသဖြင့် ကျန်းချဲ့၏ ကလဲ့စားချေမှုကို ကြောက်စရာ မလိုပေ။

သို့သော် သူ က ယခုတစ်ကြိမ် တွင် ကျန်းချဲ့ကို နောက်ကျော ဓားနဲ့ ထိုးခဲ့သဖြင့် အကယ်၍ သေချာ မကာကွယ်ပါက လုမိသားစု ခြံဝင်း လိုမျိုး အဆုံးသတ် သွားနိုင်ပေသည်။

"ဒါကတော့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်... ညီငယ်ရွှမ်ကျန်း... မင်း က ဆေးဘုရင်တောင်ကြား မှာ အချိန် အနည်းငယ် လောက် သွားစောင့်ပြီး ကျန်းချဲ့ ရုတ်တရက် လာတိုက်ခိုက်မှာ ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ပါ... အကယ်လို့ မတားဆီးနိုင်တဲ့ အခြေအနေ မျိုး ကြုံလာရင် ဂိုဏ်း ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ဖို့ မမေ့နဲ့..."

ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က ဘေးရှိ လူကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် စိတ်ချပါ... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ သာ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို တကယ်ပဲ လာတိုက်ရဲရင်... ကျုပ် က အဲဒီလူ ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်... ဒီလို ဆိုရင် သူ့ကို ဖယ်ရှားဖို့ တရားဝင် အကြောင်းပြချက် လည်း ရသွားတာပေါ့..."

မုတ်ဆိတ်မွေး များနှင့် တာအိုဆရာ က ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ဟယ် ဒကာကြီး... ဆွေးနွေးလို့ ပြီးပြီ ဆိုတော့... ဒီကနေပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့..."

"ဆရာတော်... ကြွပါ..."

ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်... တပည့် အခုတလော နားလည် သဘောပေါက်မှု တချို့ ရထားလို့... ဖူလုံကျောင်းတော် က ဒကာလေး လီတောက်ဖျင် ဆီ သွားပြီး တာအို အကြောင်း ဆွေးနွေးလို့ ရမလား... ဒါမှ မွေးရာပါ အလယ်ပိုင်း အဆင့် ကို ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်ပြီး ယွမ်ဟိုင်အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရလာနိုင်တယ်..."

လမ်း အနည်းငယ် လျှောက်လာပြီးနောက် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေသော ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"သြော်... အဆင့်တက်တော့မလို့လား..."

ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် အခြားသော အကြီးအကဲ များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က ကျန်းချဲ့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းရှိ အထူးချွန်ဆုံး တပည့် တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လူအများအပြား က သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်တက်တော့မည့် သတင်းကို ကြားရသောအခါ...

လူတိုင်း ဝမ်းသာသွားကြသည်။

'ဒီလို အရွယ်လေး နဲ့တင် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် ကို ရောက်တော့မှာ ဆိုတော့ ကျန်းချဲ့ နဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် သိပ်မကွာလောက်တော့ဘူး လေ...'

"တပည့် က စာကြည့်တိုက် ထဲမှာ စာဖတ်ရင်း နားလည် သဘောပေါက်လာတာ ပါ... ပြီးတော့ ဆရာဦးလေး တုနန် ရဲ့ သွန်သင်မှု တွေ ကြောင့်လည်း ပါပါတယ်... ပြောရရင် ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ..." ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က လူတိုင်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံရေး က အရေးအကြီးဆုံး ပဲ... နှောင့်နှေးလို့ မဖြစ်ဘူး... မင်း က ဖူလုံကျောင်းတော် ကို သွားချင်တယ် ဆိုရင်လည်း သွားလေ... လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွား..."

"ဟုတ်ကဲ့... ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထိုက်ဆန်းမြို့ မြောက်ဘက်... တုဟယ် မြစ်ကမ်းစပ်တွင်...

ကျန်းချဲ့ က အရှေ့ဘက်ရှိ အဆုံးအစ မရှိသော လွင်ပြင် ကို ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး မျက်လုံး အောက်ခြေတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပေသည်။

အရွက်ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း အတွက် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို တိုက်ခိုက်ရမည်မှာ သေချာပေါက် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းကြီး တော့ မဟုတ်ပေ။

ဓာတ်တော် ကို အရင် ရအောင် ယူပြီး ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများကို လုံးဝ စုဆောင်းမိမှသာ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ပင် ဖြစ်သည်။

ချီဆန်းကျား ကိုလည်း အဆင့်တက်ရန် အချိန် အနည်းငယ် ပေးရဦးမည် ပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ရုတ်တရက် ပြဿနာ များကို ပိုမို ကြီးထွားလာအောင် လုပ်လိုက်ပါက အခြားသော မမျှော်လင့်ထားသည့် အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပြီး အရာရာကို သေချာ တည်ငြိမ်စွာ လုပ်ဆောင်ရမည် ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေရခြင်းမှာ ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ရောက်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ထိုက်ဆန်းမြို့ အပြင်ဘက်တွင် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံစဉ်က ကျန်းချဲ့ နှင့် ရိခုန်း တို့ အလွန် ဝေးကွာနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း အင်အားကြီးသူများ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ ရုတ်တရက် အသံဖြင့် ဆက်သွယ်လိုက်ပါက အခြား သူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ရရှိသွားနိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ ရိခုန်း က အလွန် အရေးကြီးသော ကစားကွက် တစ်ခု ဖြစ်နေသေးသဖြင့် လွယ်လွယ် ပေါ်ပြူလာ ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူ က တစ်ဖက်လူ ထွက်ခွာသွားချိန်ကို အခွင့်ကောင်း ယူကာ ရိခုန်း ထံသို့ တိတ်တဆိတ် စကား တစ်ခွန်း ပို့လိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

တုဟယ် မြစ်ကမ်းစပ် တွင် သူ့ကို စောင့်နေမည် ဟု...

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ ၏ အရှေ့သို့ ကြည့်နေသော အကြည့်များ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး အဝေးမှ ပုံရိပ် တစ်ခု အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် နီးကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ပေပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ရွှေရောင် အတွင်းအား များ၏ အကူအညီ ဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းလာသည်ကို ခံစားရပေသည်။

"တပည့် စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ရိခုန်း က ကျန်းချဲ့ ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... အမြန်နှုန်း က အတော်လေး မြန်တာပဲ..."

"စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် မှာ ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲ မသိဘူး..."

အကယ်၍ အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စ မဟုတ်ပါက အန္တရာယ် ကို စွန့်စားပြီး သူ့ထံ သတင်း ပို့မည် မဟုတ်ကြောင်း ရိခုန်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

"ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ထဲမှာ ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် ရှိလား..."

"ရှိပါတယ်... ဓာတ်တော် ဘုရားကျောင်း ထဲမှာ သိမ်းထားပါတယ်... ရှန်ကွမ်းအဆင့် ဘုန်းကြီး တစ်ပါး စောင့်ကြပ်နေပါတယ်..."

ရိခုန်း က အမှန်တိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ က ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်စဉ် တစ်ခု ကို ကျင့်ကြံနေတာ... ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် တစ်ဆူ လိုအပ်နေတယ်... မင်း အဲဒီ ပစ္စည်း ကို ယူလာပေးနိုင်မလား..."

ကျန်းချဲ့ က အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ လာရင်း ကိစ္စ ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

ရိခုန်း ခေါင်းမော့လာပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ က စစ်မှန်သော ဘုရားရှင် ဖြစ်ရာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း ဖြစ်သင့်သော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်သည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...

"တပည့် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တက်မယ် လို့ အကြောင်းပြပြီး ဓာတ်တော် ကို ယာယီ ယူလာလို့ ရပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဒီကိစ္စ ကို မင်း ကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်..."

"စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် ဘယ်အချိန် သုံးဖို့ လိုအပ်လဲ..."

"မြန်လေ ကောင်းလေပဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ရိခုန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ယခင်က ဝမ်ချန် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့၏ စကားပြောဆိုမှုများ နှင့် ကျန်းချဲ့ ကို တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ် များကို အစအဆုံး အားလုံး ကို ကျန်းချဲ့ ကို ပြောပြလိုက်ပြီး သူ့ကို အခုတလော သတိထားနေရန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား နှစ်ယောက် နဲ့ ချုံခို တိုက်ခိုက်မယ်... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က ငါ့ကို အထင်ကြီးသားပဲ..."

ကျန်းချဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုများ အပေါ် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိပေ။

အကယ်၍ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် သာ ဆက်လက် သည်းခံနေမည် ဆိုပါက ထိုအရာကမှ ထူးဆန်းသော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်မည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု တိုင်း က သူ၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း အပြင် ထွက်မည့် အချိန် ကို စောင့်နေမည် ဆိုလျှင်တော့ အခုချိန်မှာ တွေးမနေဖို့ပဲ...

သို့သော် ဝမ်ဖျင်ကျီး ၏ တုံ့ပြန်မှု ကတော့ သူ၏ မျှော်လင့်ချက် ကို အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေပေသည်။

ဤအဘိုးကြီး က တကယ်ကို အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လွန်းပြီး သူ လှုပ်ရှားမည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားကာ ဖူလုံကျောင်းတော် မှ အင်အားကြီးသူ ကို ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်း လာရောက် စောင့်ကြပ်ပေးရန် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှမ်ကျန်း တာအိုဆရာ တစ်ယောက်တည်း ဖြင့် သူ့ကို တားဆီးရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ က ယခုအခါ ဖူလုံကျောင်းတော် နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှစ်ခုလုံး အကြောင်း ကို နားလည်ထားပြီ ဖြစ်ရာ ရွှမ်ကျန်း တာအိုဆရာ ၏ စွမ်းအား နှင့် အလေ့အထ များကိုပင် သိရှိထားပေသည်။

ယွမ်ဟိုင် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံမှု ရှိပြီး ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ စတုတ္ထမြောက် အကြီးအကဲ ဖြစ်ကာ အဆင့်အတန်း အရ ရှန်ကွမ်းအဆင့် များ၏ အောက်တွင် ရှိသော်လည်း စွမ်းအား ကတော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး ကျဲတန် နှင့် ကျဲအဲ့ တို့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်ကာ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အကြီးအကဲ သုံးပါး တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော ကျဲချန် နှင့် ခန့်မှန်းခြေ ညီမျှပေသည်။

'ဒါပေမဲ့ ငါ က အခု ယွမ်ဟိုင် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံမှု ကို ရောက်နေပြီ လေ...'

'အဆင့်တူ ပြိုင်ဘက် တွေ ထဲမှာ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်ဘူး...'

'ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ထဲမှာလည်း တခြား အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းသမားတွေ မရှိတော့ဘူး... အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ဖျင်ကျီး တောင် လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားပြီ ဆိုတော့ စွမ်းအား အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားပြီ... ရွှမ်ကျန်း ကို သာ ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဆိုတာ လက်တစ်ဖက် လှန်ရသလိုပဲ လွယ်ကူမှာ...'

"အကယ်လို့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် က ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို တိုက်ခိုက်ချင်တယ် ဆိုရင်... တပည့် ရုပ်ဖျက်ပြီး အကူအညီ ပေးလို့ ရပါတယ်..."

"မလိုပါဘူး... မင်း က အခုချိန်မှာ အရမ်း အရေးကြီးတယ်... အလွယ်တကူ ကိုယ်ထင်ပြလို့ မဖြစ်ဘူး... ဆေးဘုရင်တောင်ကြား တစ်ခု ကို ဖြေရှင်းဖို့ က လက်တစ်ဖက် လှန်ရသလောက်ပဲ လွယ်ကူပါတယ်... ကောင်းပြီ... မင်း အခု ဖူလုံကျောင်းတော် ကို သွားလိုက်တော့...

ဓာတ်တော် ကို အမြန်ဆုံး ယူလာပေးနိုင်ရင် ရပြီ..."

"တပည့် ခွင့်ပြုပါဦး..."

---

အခြား တစ်ဖက်တွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့၏ နောက်ဆုတ်သွားမှု များနှင့် အတူ ဤသတင်း ကလည်း အတောင်ပံ တပ်ထားသကဲ့သို့ ထိုက်အန်းဒေသ နေရာအနှံ့သို့ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို အလွန် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် ဆိုသော ဘုရင် အဖွဲ့အစည်း ကြီး နှစ်ခု ပူးပေါင်းပြီး လာရောက် ဖိအားပေးသည်တောင် ချီဆန်းကျား က လုံးဝ နောက်မဆုတ်ခဲ့ရုံသာမက ချီဆန်းကျား ၏ ဖိအားပေးမှု ကြောင့်ပင် သူတို့ က နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ၏ တောင်ကြားသခင် အိုကြီး ဝမ်ဖျင်ကျီး မှာမူ လက်တစ်ဖက် ကိုပင် ဖြတ်ပြီး သတိပေးမှု အဖြစ် ပြုလုပ်ခံခဲ့ရသည်။

ဤသို့ ဆိုလျှင် ဘယ်သူကများ ထပ်ပြီး ပြဿနာ ရှာရဲတော့မည်နည်း။

လူအများအပြား ကလည်း ယခုအခါ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောက အင်အားစုများ နှင့် အစိုးရ အကြား ရှိခဲ့သော ချိန်ခွင်လျှာ ညီမျှမှု လည်း ပျက်ပြားသွားပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် အလွန် ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မှု ကြီး တစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က သူတို့၏ မူလ အကျိုးအမြတ် များကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် အတွက် လှုပ်ရှားမှု အချို့ ကို သေချာပေါက် ပြုလုပ်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုက်ဆန်းမြို့ အတွင်းတွင် လက်ရွေးစင် စစ်သည် ငါးထောင် အထိ ရှိနေပေသည်။

အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက် က အခြေအနေ ကို နားမလည်ဘဲ အစိုးရ ကို ဆန့်ကျင်မည် ဆိုပါက ရင်ဆိုင်ရမည့် အရာမှာ သွေးချောင်းစီးမည့် တိုက်ခိုက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်...

ယခုတစ်ကြိမ် ၏ ဖိအားပေးမှု တွင် ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း နှင့် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တို့ မပါဝင်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့ က ကိုယ့် အကျိုးအမြတ် ကိုယ် မကျေနပ်ကြဘဲ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် ကို ဆန့်ကျင်တော့မည် ဆိုသော ကောလာဟလ များလည်း ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင် လမ်းဘေး သတင်းများ အနှံ့အပြား ပျံ့နှံ့နေပြီး ယခင်က ကျန်းချဲ့ ဖန်တီးခဲ့သော ဂယက်များ က မရပ်တန့်သွားသည့်အပြင် ပိုမို ကြီးမားလာမည့် အရိပ်အယောင်များ ပင် ရှိနေပေသည်။

အင်အားစု အသီးသီး ကလည်း အခြေအနေ ကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်ရန် နည်းလမ်း မျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားနေကြပေသည်။

ဝမ်ရှိုခြံဝင်း မှ ဝမ်နျန်ကွေ့ က ထိုက်ဆန်းမြို့ ၏ ကိစ္စ ကို သိရှိသွားသောအခါ ချက်ချင်း အလွန် ကံကောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချဲ့ အတွက် နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ဖိတ်ခေါ်မှု ကို ငြင်းဆန်ခဲ့ရခြင်း က သူ တစ်ယောက်တည်း အတွက် အလွန် ကြီးမားသော ဖိအား တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ နှင့် ချီဆန်းကျား သာ တောင့်မခံနိုင်ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပါက နောက်ပိုင်းတွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က အပြင်ပန်းတွင် သဘောတူပြီး နောက်ကွယ်တွင် ဖီဆန်ခဲ့သော ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ကို လုံးဝ အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း ကလည်း ကျန်းချဲ့ နှင့် အတူတူ ရပ်တည်ရန် လုံးဝ ဆုံးဖြတ်ထားပြီ ဖြစ်ရာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုလျှင် သူတို့ ဘက်တွင် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းဆရာကြီး မရှိသည်မှ လွဲ၍ ကျန်သည့် အရာ အားလုံး က အသာစီး ရနေပေသည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို မဖျက်ဆီးနိုင်လျှင်တောင် သူတို့ က ဝမ်ရှိုခြံဝင်း ကိုတော့ အန္တရာယ် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်တော့ပေ။

သူ က ဝမ်ဖန်ယွင် ကို ကိုယ်တိုင် ထိုက်ဆန်းမြို့ သို့ သွားရောက်စေပြီး သူ၏ သဘောထား ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြသရန် စေလွှတ်လိုက်ကာ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို တိုက်ခိုက်မည့် စစ်မျက်နှာ တွင် ကျန်းချဲ့ ကို မယိမ်းမယိုင် ထောက်ခံသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချန်ရှန်တုန်း က ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ သူ လည်း စိတ်သက်သာရာ ရစေမည့် ဆေး တစ်လုံး စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လောင်းကြေး ထပ်တာ မမှားခဲ့ဘူး...

ကျန်းချဲ့ နှင့် ချီဆန်းကျား တို့ ယခုအခါ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့ကို တကယ် မကြောက်တော့ပေ။ အကယ်၍ ဤအင်အားစု နှစ်ခုလုံး ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ပါက ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း သည် ကျန်းချဲ့ ပြောခဲ့သည့် အတိုင်း အရှိန်အဝါ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။

နောင်တစ်ချိန် တွင် ယခင် ဘိုးဘေးများ ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေ များကို ပြန်လည် ရရှိမည့် နေ့ ကိုပင် မျှော်မှန်းနိုင်သေးသည်။

ထိုက်ဆန်းမြို့ ၏ ကိစ္စ က သူ၏ လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ကို လုံးဝ ခိုင်မာသွားစေခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ကျန်းချဲ့ ထံသို့ စာတစ်စောင် ပို့ရန် လူလွှတ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ အမိန့် ကို အချိန်မရွေး စောင့်ဆိုင်းနေပါမယ် လို့...

အချိန် တန်လျှင် ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်း အနေဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည် ဖြစ်ပြီး လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်း ပါဝင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ က ဤသတင်းများကို ရရှိပြီးနောက်တွင်တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သာ ရယ်မောလိုက်သည်။

'အရာအားလုံး က မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်း ပင် ဖြစ်တယ်...'

'အခု နောက်ထပ် လုပ်ရမှာ ကတော့ ရိခုန်း ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် ကို ယူလာပေးမယ့် အချိန် ကို စောင့်ရုံပါပဲ...'

'အဲဒီ အချိန် ကျရင်... ဇာတ်လမ်း အစစ်အမှန် ကို စတင် ဖွင့်လှစ်မယ့် အချိန် ရောက်လာပြီ…’