အခန်း ၁၅၈

အခန်း (၁၅၈) စာရင်း ရှင်းခြင်း

အချိန်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့က ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့ အစိုးရကို လာရောက် ဖိအားပေးခဲ့သည့် ကိစ္စကလည်း ပိုမို ကြီးထွားလာပြီး ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးရှိ သိုင်းလောက မှ သိုင်းသမား များ အားလုံးနီးပါး ဤကိစ္စကို သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ဤသို့ အရှင်သခင် နေရာကို ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသော်လည်း ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မပြသကြဘဲ ပုံမှန် မဟုတ်သည့် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်မှု ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားကြခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

မုန်တိုင်း မလာခင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး၏ လေထု ကလည်း အလွန် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေပေသည်။

ဤအကျိုးသက်ရောက်မှု ကြောင့်ပင် ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်မှု အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး ပုံမှန် အချိန်များတွင် အာရုံစိုက် ခံရခြင်းကို နှစ်သက်သော သိုင်းသမား များပင် အသံတိတ် နေကြပေသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုက်ဆန်းမြို့ အတွင်းတွင် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းနေပေသည်။

ပြည်သူ အများအပြား မှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး နှင့် အနည်းငယ် အသားမကျ ဖြစ်နေကြပေသည်။

သို့သော် လူအနည်းငယ် သာလျှင် လေပြင်း မုန်တိုင်း ကြီး က တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး အခွင့်အရေး တစ်ခု ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း... အချိန် တန်သည်နှင့် လုံးဝ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်လှုပ်လောက်သော ပေါက်ကွဲမှု ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။

ထို အခွင့်အရေး ဆိုသည်မှာ ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက်တည်း အပြင် ထွက်လာမည့် အချိန် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ စေလွှတ်လိုက်သော အင်အားကြီးသူ မှာ ချန် မျိုးဆက် မှ ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ ချန်မေ ဘုန်းကြီး ဖြစ်ပြီး ဖူလုံကျောင်းတော် မှ စေလွှတ်လိုက်သော အင်အားကြီးသူ မှာ မင် မျိုးဆက် မှ အကြီးအကဲချုပ် မင်ဟယ် တာအိုဆရာ ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး က အင်အားစု ကြီး နှစ်ခုလုံး အတွင်းရှိ ထိပ်တန်း အင်အားကြီးသူများ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအား အရ ဆိုလျှင် ဝမ်ချန် ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်ကြပေသည်။

ကျန်းချဲ့ကို လုံးဝ ဖြေရှင်းရန် အတွက် နှစ်ဖက်စလုံး က ဘာကိုမှ မဖုံးကွယ်ထားကြတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုက်ဆန်းမြို့ အတွင်းတွင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မလွယ်ကူပေ။

အကယ်၍ ကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပါက ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက်တည်း သာ ရောက်လာမည် မဟုတ်ဘဲ လှံတစ်ချက်တည်း ဖြင့် လုကျန်းဟယ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ချီဆန်းကျား နှင့် ထိုက်ဆန်းမြို့ အတွင်း တပ်စွဲထားသော မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား ဆယ်ယောက် ကျော် တို့ပါ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သတိမထားမိပါက ကျားတွင်း ထဲသို့ ကျရောက်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး က အလွန် သတိထားနေကြခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ကို အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်စေသည်မှာ ထိုနေ့က စတင်၍ ကျန်းချဲ့ က ထိုက်ဆန်းမြို့ အပြင်ဘက်သို့ လုံးဝ ထွက်မလာတော့ဘဲ သူတို့ တမင်တကာ လှုပ်ရှားမှု အချို့ ဖန်တီးခဲ့လျှင်တောင်...

ကျန်းချဲ့ ကို ဆွဲထုတ်၍ မရခဲ့ပေ။

ကိစ္စများ က ယာယီ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဒကာကြီးချန်မေ... အခု ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... အကယ်လို့ အဲဒီ ကျန်းချဲ့ သာ ထွက်မလာဘူး ဆိုရင် ငါတို့ ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း စောင့်နေရတော့မှာလား..."

မြို့တော်ဝန်ရုံး အနီးရှိ အရက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် တွင် မင်ဟယ် တာအိုဆရာ မျက်မှောင် တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်နေပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း အမြဲတမ်း ခံစားနေရပေသည်။

"အကယ်လို့ အတင်း ဝင်တိုက်မယ် ဆိုရင် တကယ်ကို လုံးဝ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရန်သူ တွေ ဖြစ်သွားပြီ... ချီဆန်းကျား သာ ဝင်ပါလာပြီး မွေးရာပါ သိုင်းသမား တွေ အများကြီး ကပါ ဝိုင်းတိုက်မယ် ဆိုရင်... ခင်ဗျား နဲ့ ကျုပ် နှစ်ယောက်စလုံး အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဆုတ်နိုင်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ချန်မေ ဘုန်းကြီး က ဤအတိုင်း အမြဲတမ်း စောင့်နေ၍ မရကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိထားပေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ...

ချီဆန်းကျား က မြို့တော်ဝန်ရုံး မှာ စောင့်ကြပ်နေတာ ဆိုတော့... အတင်း ဝင်တိုက်ရင်တောင် ကျန်းချဲ့ ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

"ကျုပ် စိုးရိမ်တာ က... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ သတင်း တစ်ခုခု များ ကြိုရထားလို့လား လို့... မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်လို့ မြို့တော်ဝန်ရုံး ထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းနေပြီး မထွက်လာရတာလဲ... ငါတို့ သူ့ကို စောင့်နေတာများ သိနေလို့လား..."

ဤသည်က မင်ဟယ် တာအိုဆရာ အစိုးရိမ်ဆုံးသော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မေ တာအိုဆရာ ကတော့ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"ဒီကိစ္စ က လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ခင်ဗျား နဲ့ ကျုပ် ကျန်းချဲ့ ကို ချုံခို တိုက်ခိုက်မယ် ဆိုတာ သိတဲ့ သူ တွေ က ငါတို့ ဂိုဏ်း နှစ်ခု က မွေးရာပါအဆင့် အင်အားကြီးသူ တွေချည်းပဲ... ပြီးတော့ အဲဒီနေ့ ကတည်းက ငါတို့ ဂိုဏ်း နှစ်ခုလုံး က ဘယ်သူ မှ အပြင်ကို မထွက်ကြဘူး...

အဲဒီ ကျန်းချဲ့ က ကောင်းကင် ကနေ ဆင်းလာတဲ့ အစွမ်း တွေ ရှိရင်တောင် ငါတို့ သူ အမှား လုပ်မယ့် အချိန် ကို စောင့်နေတယ် ဆိုတာ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒီလို လည်း ပြောလို့ မရဘူးလေ... ခင်ဗျား တို့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ကိုရင်လေး ရိခုန်း က ကြားထဲမှာ ဖူလုံကျောင်းတော် ကို တစ်ခေါက် သွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"ဘာလဲ... ဒကာကြီးမင်ဟယ် က ရိခုန်း ကများ ကျန်းချဲ့ ဘက် ပါသွားတယ် လို့ သံသယ ရှိနေတာလား..."

ချန်မေ ဘုန်းကြီး က တစ်ဖက်လူ ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က စကားဆုံးသည်နှင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

'ဒီလို ကိစ္စမျိုး က ဘယ်လို လုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...'

ရိခုန်း က ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အထူးချွန်ဆုံး ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့် ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း မကောင်းမှု ကို မုန်းတီးတတ်သူ ဖြစ်ရာ ဘယ်လို လုပ် သတင်း များကို ကျန်းချဲ့ ထံ ပေါက်ကြားစေမည်နည်း။

အခြား သူများ ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ချေ အနည်းငယ် ရှိနိုင်သော်လည်း ရိခုန်း နှင့် လီတောက်ဖျင် ကဲ့သို့သော ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သည့် တပည့်များ ကတော့ လုံးဝ သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဂိုဏ်း ဆိုသည်မှာ သူတို့ အတွက် ကျင့်ကြံရေး နေရာ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ အိမ် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကလည်း သိုင်းလောက ဂိုဏ်းများ အနေဖြင့် တပည့် လက်ခံရာတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော သူများကို အဓိက အလေးထားရခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း စောင့်နေတာ ကလည်း အဆင်မပြေဘူး လေ... ညတာ ရှည်ရင် အိပ်မက် များတတ်တယ် ဆိုတဲ့ အတိုင်း... ကျုပ် က မြို့တော်ဝန်ရုံး ထဲ သွားပြီး အခြေအနေ ကို နည်းနည်း စုံစမ်းကြည့်ရင် ကော... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ က မြို့တော်ဝန်ရုံး ထဲမှာ တကယ် ရှိမရှိ ဆိုတာ..."

မင်ဟယ် အဘိုးကြီး က အကြံပေးလိုက်သည်။

"မရဘူး... ခင်ဗျား နဲ့ ကျုပ် လာပြီး ချုံခို တိုက်ခိုက်တာ က အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပဲ... မြက်ခင်း ကို ရိုက်ပြီး မြွေ ကို လန့်အောင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး... အကယ်လို့ ကျန်းချဲ့ က တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားရင် သေချာပေါက် ပိုပြီး သတိထားလာမှာပဲ... အဲဒီအခါကျရင် သူ့ကို သတ်ဖို့ ဆိုတာ ကောင်းကင် သို့ တက်ရသလို ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်..."

ချန်မေ တာအိုဆရာ က သူ၏ အကြံပြုချက် ကို သဘောမတူဘဲ တားဆီးလိုက်သည်။

"ဒါလည်း မရဘူး... ဟိုဟာလည်း မရဘူး... တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း စောင့်နေရတော့မှာလား..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

ယခုအခါ သိုင်းလောက တွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလ များကို ကြားရသည်မှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ခံစားရ ခက်လှပေသည်။ ဖူလုံကျောင်းတော် က ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို အထင်သေး ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ။ အစိုးရ ကို ကြောက်တယ် လို့ ပြောနေကြသေးတယ်... ဟွန့်...

သူ ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့စဉ်က ဆိုလျှင် အစိုးရ ကိုတောင် မလှုပ်ရဲအောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဘုန်းဘုန်း မှာ အကြံဉာဏ် တစ်ခု ရှိတယ်... ကျန်းချဲ့ ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးလို့ ရနိုင်တယ်..."

"ဘာ အကြံဉာဏ် လဲ..."

"ဟွမ်ရှန်းရှန်း ဆိုတဲ့ မိန်းမလှလေး ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု က မွေးရာပါပဲ... ကျန်းချဲ့ က သူ့အတွက် နဲ့ လုမိသားစု မင်္ဂလာဆောင် နေ့မှာတောင် ဝင်တိုက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ဘူး... နာမည်ပျက် ခံပြီးတော့တောင် သူမ နဲ့ အတူတူ နေချင်ခဲ့တာ ဆိုတော့... သေချာပေါက် သူ့ကို အရမ်း အလေးထားမှာပဲ...

ဟွမ်မိသားစု ကို မြှားခေါ်ပြီး ကျန်းချဲ့ ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးမယ် ဆိုရင်... ဘုန်းဘုန်း ထင်တာကတော့... ကျန်းချဲ့ ကျော့ကွင်း ထဲ ဝင်လာနိုင်တယ်..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ...

"ကောင်းပြီ... ဒီနည်းလမ်း နဲ့ အရင် စမ်းကြည့်တာပေါ့... အကယ်လို့ ကျန်းချဲ့ က ကျော့ကွင်း ထဲ မဝင်လာဘူး ဆိုရင်... ငါတို့ ဝင်တိုက်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် ကျုပ် က မြှားခေါ်ပေးပြီး ချီဆန်းကျား ကို အဝေး ရောက်အောင် လုပ်မယ်... ခင်ဗျား က မြို့တော်ဝန်ရုံး ထဲ ဝင်ပြီး ကျန်းချဲ့ ကို မြန်မြန် သတ်လိုက်...

ဂိုဏ်း ရဲ့ အရှင်သခင် နေရာ ခိုင်မြဲဖို့ အတွက်... ကျုပ် ရဲ့ ဒီအဘိုးကြီး အရိုး တွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ် ဆိုရင်တောင် တန်ပါတယ်..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ အမွေအနှစ် ကို ထိန်းသိမ်းရန် အတွက် သူ ၏ အသက် ကို စွန့်လွှတ်ရမည် ဆိုလျှင်တောင် တန်သည်ဟု သူ ခံစားရပေသည်။

"ကောင်းတယ်..."

ချန်မေ ဘုန်းကြီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြံပြုချက် ကို သဘောတူလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်မေ ဘုန်းကြီး နှင့် မင်ဟယ် တာအိုဆရာ တို့ မသိရှိသည်မှာ... ယခုအခါ ချီဆန်းကျား က မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်းတွင် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ထိုနေ့က ကျန်းချဲ့ ကို သတိပေး မှာကြားပြီးနောက် သူ က တိတ်တဆိတ် စစ်တပ် အတွင်းသို့ ပြန်သွားကာ ရွှမ်တန်အဆင့် သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်း ပေါက်ကြားသွားပြီး ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် မှ လူများ အခြေအနေ အစစ်အမှန် ကို သိရှိသွားမည် စိုးသဖြင့် ဤကိစ္စကို သိရှိသူ မှာ ချီဆန်းကျား နှင့် ကျန်းချဲ့ နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။

ထိုနည်းတူစွာ မြို့တော်ဝန်ရုံး အပြင်ဘက်တွင် ချုံခို တိုက်ခိုက်မည့် သူများ ရှိနေကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် သေချာပေါက် စွန့်စားမည် မဟုတ်သလို သူတို့ကို မည်သည့် နေရာသို့မျှ ဖိတ်ခေါ်ပြီး ချုံခို တိုက်ခိုက်မည် လည်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ယခု လက်ရှိ စွမ်းအား ဖြင့် ဆိုလျှင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ နှစ်ယောက် ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

အကယ်၍ သူတို့ ၏ ချုံခို တိုက်ခိုက်မှု သာ ကျရှုံးသွားပါက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က အင်အား အားလုံး ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို အသေအလဲ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ကြမည် ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာဖြစ်လို့ အန္တရာယ် ထဲ တွန်းပို့ရမှာလဲ...

ထို့ကြောင့် သူ ကလည်း မြို့တော်ဝန်ရုံး ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တန်ယန် ကို စစ်တပ် အတွင်းမှ သူ နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစား တူညီသော သူ တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေခိုင်းကာ သူ၏ ပုံစံ အတိုင်း ရုပ်ဖျက်ပြီး နေ့စဉ် မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်း သွားလာ လှုပ်ရှားခိုင်းထားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ ချုံခို တိုက်ခိုက်သူများ ၏ အာရုံစိုက်မှု ကို ဆွဲဆောင်ရန် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စစ်တပ် အတွင်းရှိ တပ်မှူး အချို့ ကိုလည်း မြို့တော်ဝန်ရုံး အတွင်း လာရောက် စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားပြီး ဤသည်မှာ သူတို့ ကို မြို့တော်ဝန်ရုံး ၏ အခြေအနေ အစစ်အမှန် ကို အလွယ်တကူ မစုံစမ်းရဲအောင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အချုပ်အားဖြင့် ကစားကွက် အားလုံး ဖွင့်ချထားသော အခြေအနေ တွင် ကျန်းချဲ့ က အရာအားလုံး ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူ ကတော့ ထိုက်အန်းမြို့ အပြင်ဘက်တွင် အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေပြီး ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် ယူလာမည့် အချိန် ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဤနေ့... စတုတ္ထမြောက် နေ့ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

တောင်ထွတ် အပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ကျန်းချဲ့ က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက် တစ်ခု လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

'ရိခုန်း... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ...'

ထိုက်ဆန်းမြို့ အတွင်းတွင်လည်း အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ချုံခို တိုက်ခိုက်မည့် ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူများ လည်း နောက်ဆုံးတွင် သည်းခံပြီး အတင်းအကျပ် ဝင်မတိုက်ခဲ့ကြရာ သူ၏ ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ အလကား မဖြစ်ခဲ့ပေ။

"စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင်..."

ရိခုန်း ၏ ခြေလှမ်းများ က ကျန်းချဲ့ ၏ အနောက်ဘက် သုံးကိုက်ခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ ကိုင်းညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်း အဆင့်တက်သွားပြီလား..."

ကျန်းချဲ့ က ရိခုန်း ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အငွေ့အသက် များကို ခံစားကြည့်ပြီး မျက်ခုံး ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုက်အန်းဒေသ တွင် လီတောက်ဖျင် နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော နံပါတ်တစ် ကျင့်ကြံရေး ပါရမီရှင် ပီသ ပါပေသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ် ဖြင့် စစ်မှန်သော ယွမ် စွမ်းအင်များ အရည် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မွေးရာပါ အလယ်ပိုင်း ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သို့ ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ ပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီနေ့ က စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် ရဲ့ ညွှန်ပြမှု တွေကြောင့် တပည့် အများကြီး အကျိုး ရှိခဲ့ပါတယ်... ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် မြန်မြန် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် ကို ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့... စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် နဲ့တော့ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ် လို့ မရသေးပါဘူး..."

ရိခုန်း က အလွန် ရိုသေ လေးစားစွာ ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သို့ မရောက်မီ က သူ က ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါ များကို သမုဒ္ဒရာ ကြီး ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း ကျယ်ပြန့်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး အတိမ်အနက် ကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု ကြောင့်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်လည်း ကျန်းချဲ့ ၏ အစွမ်းအစ အမှန် ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေ။

အာရုံခံ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူ က အဆုံး မမြင်ရသော သမုဒ္ဒရာ ကြီး တစ်ခု သို့မဟုတ် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အကြား မတ်မတ် ကြီး ရပ်တည်နေသော တောင်ကြီး တစ်လုံး ကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပေသည်။

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...

ကျန်းချဲ့ ရဲ့ စွမ်းအား က အခုချိန်ထိ နက်ရှိုင်းလွန်းနေသေးတယ် ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ...

ကျန်းချဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ငါ နဲ့ လာယှဉ်တာလား...'

'ငါ က ဖြတ်လမ်းနည်း သုံးပြီး အမြန် သွားနေတာ လေ...'

ရိခုန်း ၏ ပါရမီ က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း သူ ၏ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်း ကို လိုက်မီမည် မဟုတ်ပေ။

"ပစ္စည်း တွေ ယူလာခဲ့လား..."

သူ က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရိခုန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက် အတွင်းမှ ကလေး လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစား ရှိသော သစ်သား သေတ္တာ တစ်ခု ကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်ကိုင်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဒုတိယမြောက် ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် ရဲ့ ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် ပါ... စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး..."

ကျန်းချဲ့ က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ ကြီးမားသော စုပ်ယူအား တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရိခုန်း ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သား သေတ္တာ ကို သူ၏ လက်ဖဝါး ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ပုလဲလုံး နှင့် တူသော လက်မ အရွယ်အစား ရွှေရောင် ပုလဲလုံး လေး တစ်လုံး ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အလင်းရောင် အောက်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း လေးများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပါက စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်သွားစေသော ခံစားချက် ကို ရရှိစေပေသည်။

လက်တစ်ချက် ပွတ်လိုက်ရာ ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် ကို ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် နေရာ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

'တကယ်ပဲ ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် အစစ် ပဲ...'

"ကောင်းတယ်... ပင်ပန်းသွားပြီ..."

ကျန်းချဲ့ က ချီးကျူး စကား တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် လည်း ရပြီ၊ စောစောကတည်းက ပြင်ဆင်ထားသော ရွှမ်ယွမ် ဝိညာဉ်အရည် နှင့် ယွမ်ချီကျောက်တုံး အလုံး တစ်ရာ လည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ၏ ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ မှာ အရွက်ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း မှ လွဲ၍ အားလုံး ပြည့်စုံသွားပြီ ပင် ဖြစ်သည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရှန်ကွမ်းအဆင့် ကို ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်ပြီး မွေးရာပါ နှောင်းပိုင်း အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမြန်နှုန်း က အလွန် အံ့မခန်း ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ပင် ဖြစ်သည်။

"စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် အတွက် အသက်စွန့်ရတာ တပည့် ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ပါ..."

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို အရင် ပြန်သွားလိုက်ပါ... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် နေရင်... ဒီ ညစ်ညမ်းနေတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းတော် ကြီး ကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်... တစ်နေ့နေ့ ကျရင် ငါတို့ တွေ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီး ပြည်သူ တွေကို ကယ်တင်နိုင်မှာပါ..."

"အဲဒီနေ့ ကို စောစော ရောက်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ခေါင်းမော့လာသော ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ တောက်ပနေပေသည်။

ရိခုန်း ဘုန်းကြီး ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က ထိုက်ဆန်းမြို့ သို့ မပြန်တော့ဘဲ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ရှိရာ ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

အချိန် တန်ပြီ...

အခုက ဝမ်ဖျင်ကျီး အဘိုးကြီး နဲ့ စာရင်း အပြီးသတ် ရှင်းရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ...

'ကျေးဇူးကန်းတယ်... ငါ့ကို နောက်ကျော ဓားနဲ့ ထိုးတယ်...'

'မသတ်ရရင် ငါ့ ရင်ထဲက ဒေါသမီး ငြိမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး...'

'အရင်တုန်းက သူ က လုမိသားစု ခြံဝင်း မှာ ရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ် လေး ကို ထောက်ထားပြီး ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို စည်းရုံးကာ အင်အား နည်းနည်း တိုးလာအောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ... ဒီလို ဆိုရင် သူတို့ လည်း အစိုးရ ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု အောက်ကနေ လုံးဝ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး နောက်ပိုင်း မှာ ပြန်လည် ကြီးပွားလာမယ့် နေ့ လည်း ရောက်လာနိုင်တယ်...'

'ရလဒ် ကတော့ နောက်ကျော ဓားနဲ့ ထိုးခံလိုက်ရတာပဲ...'

'တစ်ဖက်လူ က အရင်တုန်းက ကျေးဇူး ကို မမှတ်ထားတဲ့ အပြင်... လှည့်ပြီးတောင် ကိုက်လိုက်သေးတယ်... ငါ့ကို စွပ်စွဲတယ်...'

ကျေးဇူး မသိဘဲ ရန်ငြိုး ဖွဲ့တာ တွေက သိုင်းလောက မှာ အလွန် အဖြစ်များတယ် ဆိုပေမဲ့ ကိုယ့် အပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ အခါ သဘာဝကျကျ အလွန် ကြီးမားတဲ့ မကျေနပ်မှု တွေ ဖြစ်လာတာပဲ...

'ဒီလို လုပ်ရဲတယ် ဆိုမှတော့... ဒေါသ တွေ ကို ခံနိုင်ဖို့ လည်း ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့...'

ယခုအချိန် တွင်...

ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်း...

လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားသော ဝမ်ဖျင်ကျီး ၏ မျက်နှာ က ဝိညာဉ် ဆေးပင် အများအပြား သုံးစွဲထားမှု ကြောင့် အားအင် အနည်းငယ် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း သွေးရောင် ပြန်လည် လွှမ်းလာသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှု များ ကတော့ ပိုမို ထူထပ်လာခဲ့ပေသည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က ယခုအချိန် အထိ အောင်မြင်မှု မရသေးဘဲ ကျန်းချဲ့ ကလည်း အကောင်းပကတိ အသက်ရှင်နေသေးသည်။

ဒီကြားထဲမှာ ဘာအမှားအယွင်း တွေ ထပ်ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူ မှ မသိနိုင်ဘူး...

ဤသည်ကပင် သူ စိုးရိမ် ပူပန်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ပင် ဖြစ်သည်။

လုမိသားစု ခြံဝင်း တိုက်ပွဲ ပြီးကတည်းက ကျန်းချဲ့ လုရှင်းယွင် ကို ဓားနဲ့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တာ၊ ကျဲအဲ့ ဘုန်းကြီး ကို အရှင်လတ်လတ် နှစ်ပိုင်း ဆွဲဖြဲလိုက်တာ တွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်ကို ဝန်ခံရမည် ပင် ဖြစ်သည်။

အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး သေရမှာ ကြောက်လေ ဆိုတဲ့ စကား က သူ့ အပေါ် မှာ လုံးဝ အတိအကျ မှန်ကန်နေပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို လာပြီး ကလဲ့စားချေမှာ ကို အရမ်း ကြောက်နေမိတယ်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့တွင် ရွှမ်တန်အဆင့် အင်အားကြီးသူ ရှိနေပြီး မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား အများအပြား လည်း ရှိနေသဖြင့် ကျန်းချဲ့ လာရောက် ကလဲ့စားချေမည်ကို သေချာပေါက် ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား က ကြောက်တယ် လေ...

ယခင်က ထိပ်တန်း အင်အားစု ခြောက်ခု တွင် အောက်ဆုံး အဆင့် ဖြစ်ခဲ့သော ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ၏ အသက်ရှင် ရပ်တည်ရေး က ဘယ်တုန်းကမှ ကြီးမားသော စွမ်းအား အပေါ် အခြေခံခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘယ်ညာ ယိမ်းပြီး အင်အားကြီးသူများကို မှီခိုခြင်း အပေါ်တွင်သာ အခြေခံခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် တွင်တော့ သူ ရွေးချယ်မှု မှားယွင်းသွားပုံ ရပေသည်။

မြောက်ပိုင်း ချီမိသားစု ၏ သားမက်လောင်း၊ တပ်မှူးချုပ်ချီ ၏ မျက်စိရှေ့မှ အချစ်တော်၊ ပါရမီ အလွန် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်၊ နည်းလမ်း ရက်စက်ပြီး ဉာဏ်ရည် ထက်မြက်သော စရိုက်... ဤအချက်များ အားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက...

'အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ က ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို မဖျက်ဆီးနိုင်သေးလျှင်တောင် သူ က အဲဒီလောက် အငြိုးကြီးတဲ့ ကောင် ဆိုတော့ နောက်ပိုင်း အာဏာ ရလာတဲ့ အခါ ငါ့ကို အလွတ်ပေးပါ့မလား...'

သူ က ကျန်းချဲ့ နှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေရန် ဝိညာဉ် ဆေးပင် အချို့ ပို့ပေးချင်စိတ် ရှိသော်လည်း...

ဖူလုံကျောင်းတော် က သိသွားပြီး ဒေါသထွက်မည် ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေရသလို ကျန်းချဲ့ က မကြာမီ အချိန် အတွင်း ချုံခို တိုက်ခိုက်ခံရပြီး သေသွားပါက သူ၏ ဝိညာဉ် ဆေးပင် များ အားလုံး အလကား ဖြစ်သွားမည် ကိုလည်း စိုးရိမ်နေရပေသည်။

ဝမ်ဖျင်ကျီး က အလွန် တွေဝေနေပြီး ဤကိစ္စ တွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် အလွန် ခက်ခဲနေပေသည်။

'ကျန်းချဲ့ နိုင်မယ် လို့ လောင်းကြေး ထပ်မလား... ဒါမှမဟုတ် ဖူလုံကျောင်းတော် နဲ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က နိုင်မယ် လို့ လောင်းကြေး ထပ်မလား...'

'ဘယ်ဘက် ကို လောင်းလောင်း အားသာချက် နဲ့ အားနည်းချက် တွေ ရှိနေတာပဲ...'

ပြီးတော့... အကယ်လို့ တန်ဖိုး ကြီးမားတဲ့ ပစ္စည်း တွေ မပေးနိုင်ဘူး ဆိုရင် ကျန်းချဲ့ က ရန်ငြိုး ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူချင်မှ တူမှာ... ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် တွေ အားလုံး ကို ထုတ်ပေးရမှာ လည်း နှမြောစရာ ကောင်းတယ်...

'ဟူး... ဒီဖူလုံကျောင်းတော် နဲ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ...'

ဝမ်ဖျင်ကျီး က တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အကယ်၍ လှုပ်ရှားလိုက်မည် ဆိုပါက ဘယ်သူ အသာစီး ရနေပြီး ဘယ်သူ အရှုံးပေါ်နေလဲ ဆိုတာ သဘာဝကျကျ မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် လွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဤကိစ္စများ က သူ ၏ ဆန္ဒ အတိုင်း ဆုံးဖြတ်၍ ရသော ကိစ္စများ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

"လှုပ်ရှားဖို့ အချိန် တန်ပြီ..."

ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အပြင်ဘက် တွင်... ကျန်းချဲ့ က လေဟာနယ်တွင် ခြေချ ရပ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အင်္ကျီများ က လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေကာ အောက်ဘက်ရှိ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသော နန်းတော် ဆောင်များနှင့် အဆောက်အအုံ များကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤနေရာမှ ဖူလုံကျောင်းတော် သို့ သွားမည် ဆိုလျှင် ၁၅ မိနစ်ခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ အချိန် ကလည်း ၁၅ မိနစ် သာ ရရှိပေသည်။

အကယ်၍ အချိန် ကျော်လွန်သွားပါက ဖူလုံကျောင်းတော် မှ အင်အားကြီးသူများ အားလုံး ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ယခု လက်ရှိ စွမ်းအား ဖြင့် ဆိုလျှင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်းတွင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား လုံးဝ မရှိသဖြင့် အမှားအယွင်း တစ်ခုခု မရှိပါက အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ပင် ဖြစ်သည်။

သူ က ဤမျှ အန္တရာယ် ကို စွန့်စားပြီး လှုပ်ရှားရဲသော အဓိက အကြောင်းရင်း မှာ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်းတွင် အရွက်ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ရှိနေသရွေ့ သူ က ယဇ်ပူဇော်ပြီး အဆင့်တက်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး၊ အတင်းအကျပ် ယဇ်ပူဇော်ရမည် ဆိုလျှင်တောင်...

ဤသို့ ဆိုလျှင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ များ၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်မှု ကို ရင်ဆိုင်ရလျှင်တောင် သူ က အေးအေးဆေးဆေး ဆုတ်ခွာ နိုင်မည် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကပင် သူ က ရိခုန်း ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် ကို ယူလာမည့် အချိန် ကို စိတ်ရှည် လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရခြင်း ၏ အဓိက အကြောင်းရင်း ပင် ဖြစ်သည်။

လေပူ တစ်ချက် ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ က အသက်ကို အောင့်ကာ အားယူလိုက်ပြီး သွေးချီ များ လှိမ့်တက်လာကာ အတွင်းအား များကို ချက်ချင်း လှည့်ပတ်ပြီး နဂါးဟိန်းသံ ထူးကဲစွမ်းရည် တစ်ခု ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်မှု... စတင်ပြီ…။