အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀) ယဇ်ပူဇော်ခြင်း... အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း

""ဟူး... ဟူး...""

ယန်မင်က အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားသော ခေါင်းပြတ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ဝေဝါးနေလေသည်။

သူ တကယ်ကို အကြမ်းမဖက်ချင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ဖျင်ကျီးက သူ့အပေါ် တပည့်အရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး အစွမ်းကုန် သွန်သင်ဆုံးမပေးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကပင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ တောင်ကြားသခင်နေရာကို သူ့အား လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး တောင်ကြားအတွင်းရှိ အရွက်ရှစ်ရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပါ ဖွင့်ဟပြောပြခဲ့သေးသည်။

ဤအရာအားလုံးက သူ့အပေါ် မည်မျှ မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

သို့သော် သူ တကယ်ကို မသေချင်သေးပေ။ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း ရွေးချယ်ရာတွင် သူက အသက်ရှင်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။

"တပ်မှူးကြီး... ဝမ်ဖျင်ကျီးကို ကွပ်မျက်ပြီးပါပြီ"

ယန်မင်က ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေပေးလျက် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အင်း... ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း သွားယူရအောင် ငါ့ကို လမ်းပြ"

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ပေါ်လွင်မနေပေ။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဆေးဘုရင်တောင်ကြားအတွင်း လမ်းလျှောက်သွားစဉ် နေရာအနှံ့အပြားတွင် အသံလှိုင်းကြောင့် သေဆုံးနေသော ကျင့်ကြံမှုနိမ့်ကျသည့် တပည့်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ် မြင့်မားသော သိုင်းသမားအချို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးပြီး ယန်မင်တစ်ယောက် ရန်သူတစ်ဦးအပေါ် အောက်ကျို့ခယနေသည်ကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။

လူအများအပြားမှာ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် အော်ဟစ်ကာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော် ထိုသူများအတွက် ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရန် လုံးဝ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ယန်မင်ကပင် အတားအဆီး အားလုံးကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

အကြီးမားဆုံးသော သစ္စာဖောက်မှုကို ကျူးလွန်ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် ဆုတ်လမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လမ်းဆုံးသည်အထိသာ လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ စကားပြောဆိုရဲသူ မှန်သမျှကို လက်တစ်ချက် မြှောက်ကာ နေရာတွင်ပင် အသေသတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့အပေါ် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းချဲ့သည် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ အချက်အချာကျသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တောင်ကြားအတွင်းမှ နောက်ထပ် တောင်ကြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် မျိုးစုံသော အစီအရင်များ ချထားကာ သဘာဝယွမ်ချီစွမ်းအင်များက အပြင်ဘက်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမို သိပ်သည်းနေပေသည်။

"ဒီနေရာက အစီအရင်တွေ အားလုံးက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ မျိုးဆက်အဆက်ဆက်က ရှေ့ဆောင်တွေ ချန်ထားခဲ့တာပါ... မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် ပြုပြင်မွမ်းမံလာခဲ့တာ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်လောက် ရှိနေပါပြီ... ဆေးဘုရင်တောင်ကြားထဲက ရှားပါးလှတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကိုလည်း ဒီနေရာမှာပဲ စိုက်ပျိုးထားတာပါ"

"အကယ်လို့ လိုအပ်လာပြီဆိုရင် အစီအရင်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးရည်တွေကို သုံးပြီး အမြန်ကြီးထွားအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်... သက်တမ်းကို တိုးစေတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းကလည်း အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်... အများဆုံးဆိုရင် သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာကျော်လောက်ပဲ တိုးပေးနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကလည်း ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားတတ်ပါတယ်... အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ထပ်ပြီး စိုက်ပျိုးလို့ မရတော့ပါဘူး"

ယန်မင်က လမ်းလျှောက်ရင်း ဆေးဘုရင်တောင်ကြားအတွင်းရှိ အရာများကို ကျန်းချဲ့အား ရှင်းပြနေလေသည်။

ထိုသို့ သွားနေစဉ်အတွင်း အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဆယ်ပင်ထက်မနည်းကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး အားလုံးမှာ သက်တမ်း လေးရာနှစ် အထက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ အပြင်လောကသို့သာ ရောက်ရှိသွားပါက သိုင်းသမား အများအပြား၏ ရူးသွပ်စွာ လုယက်ခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် ကျန်းချဲ့ကို အာရုံအဖမ်းစားနိုင်ဆုံး အရာမှာ သက်တမ်း ခြောက်ရာနှစ်ရှိသော ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းတစ်ပင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာများ အားလုံးကို ကျန်းချဲ့က လုံးဝ အားနာမနေဘဲ မိမိ၏ အိတ်ကပ်အတွင်းသို့ အကုန်လုံး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့အပြင် အညံ့ခံလိုသော ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ တပည့်များကို အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် တောင်ကြားအတွင်း သိမ်းဆည်းထားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စုဆောင်းရန် ယန်မင်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သယ်ဆောင်သွား၍ ရနိုင်သမျှ ပစ္စည်းများကို သူ တစ်ခုမှ ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအရာများ အားလုံးက သူ၏ စစ်ပွဲမှ ရရှိသော တိုက်ပွဲဝင် ရတနာများပင် ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စအတွက် ယန်မင်မှာ အလွန် ရင်နာနေရသော်လည်း ကျန်းချဲ့၏ အလိုကို လုံးဝ မဆန့်ကျင်ရဲပေ။ ကျန်းချဲ့ စိတ်အလိုမကျဖြစ်ကာ သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ကျန်းချဲ့၏ ဆန္ဒအတိုင်း အရာအားလုံးကို လိုက်လံ လုပ်ဆောင်ပေးနေရသည်။

လူအများအပြား၏ အရှေ့တွင်ပင် ဝမ်ဖျင်ကျီးနှင့် ရွှမ်ကျန်း တာအိုဆရာတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ထို ရွှမ်ကျန်း တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းများ ဘာတစ်ခုမှ မပါရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်နှင့် ကျင့်ကြံရာတွင် သုံးသော ဆေးလုံး အချို့သာ ပါရှိလေသည်။

သို့သော် ဝမ်ဖျင်ကျီး ထံမှ ရရှိသော ဝိညာဉ်အပ် တစ်စုံကိုမူ သူက သေချာစွာ သန့်စင်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ထံသို့ ဆက်သလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားအတွင်းရှိ တစ်စုံတည်းသော ဝိညာဉ်အပ် ဖြစ်ပြီး တန်ဖိုး ဖြတ်၍မရအောင် ကြီးမားလှကာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ နာမည်မှာ ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ် ဟု ခေါ်ဆိုပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ကာ တကယ်တမ်းတွင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပိုမို သင့်တော်လှပေသည်။

လင်းထိုက် ရှန်ကွမ်းစွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ပိုမို ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်း၌ ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ယန်မင်၏ လိမ္မာပါးနပ်မှုက ကျန်းချဲ့ကို အရာအားလုံး အပြုံးဖြင့် လက်ခံသွားစေခဲ့သည်။

ဤတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်က တကယ်ကို အမြတ်ကြီး ထွက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အပ် တစ်စုံ၏ တန်ဖိုးက သာမန် ဝိညာဉ်လက်နက်များထက် အများကြီး သာလွန်ပြီး သူ့အတွက် အသုံးဝင်မှု အများအပြား ရှိလှပေသည်။ ထို့အပြင် မြေနဂါးစွမ်းအင်၏ သဲလွန်စကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။ လောလောဆယ် မယူနိုင်သေးလျှင်တောင်မှ သဲလွန်စတော့ ရရှိသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ ကျန်းဟိုင်း နဂါးစိမ်း ကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် ယဇ်ပူဇော်မည်ဆိုပါက ဤအရာကို သေချာပေါက် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ နေရာအနှံ့ လိုက်လံ ရှာဖွေရမည့် အချိန်များကို သက်သာသွားစေခဲ့သည်။

"တပ်မှူးကြီး... ဒါက သက်တမ်း ရှစ်ရာနှစ် ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စကားလွန်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ... အကယ်လို့ အမြန်ကြီးထွားအောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းက ထပ်ပြီး စိုက်ပျိုးလို့ မရတော့ဘဲ ဆေးဖော်ဖို့ပဲ သုံးလို့ ရပါတော့မယ်... အကယ်လို့သာ ဆက်ထားထားပြီး နောက်ထပ် ဆယ်နှစ် နှစ်ဆယ်လောက် ကြာရင်... ကျွန်တော့် အနေနဲ့ သူ့ကို သက်တမ်း တစ်ထောင်ရှိတဲ့ ရတနာဆေးပင် ဖြစ်လာအောင် နည်းလမ်းရှာပြီး လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"

ယန်မင်က အရှေ့ဘက်ရှိ လက်မောင်းတစ်လုံးစာခန့် တုတ်သော ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေပေသည်။

ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် အမြဲတမ်း ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဤအရာကို အတင်းအကျပ် အမြန်ကြီးထွားအောင် လုပ်ရမည်ကို သူ တကယ်ကို နှမြောနေမိသည်။

"ဖူလုံကျောင်းတော်က စစ်ကူတွေတောင် ထွက်လာလောက်ပြီ... မင်းက ငါ့ကို ဆယ်နှစ် နှစ်ဆယ်လောက် ထပ်စောင့်ခိုင်းချင်နေတာလား"

ကျန်းချဲ့က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ယန်မင်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ နှမြောတသ ဖြစ်နေမှုကြောင့် သူတို့ လက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့က ဖူလုံကျောင်းတော်၏ စတုတ္ထမြောက် အကြီးအကဲ ရွှမ်ကျန်း တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဆူညံသံများကလည်း မသေးငယ်သဖြင့် သတင်းများ ပြန့်နှံ့သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခင်က ဝမ်ဖျင်ကျီး ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဖူလုံကျောင်းတော်မှ လူများက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားကို အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလောက်သည် ဟု။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရင်ခွင်ထဲမှ လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အရည်များကို ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း၏ အမြစ်များပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ယွမ်ချီစွမ်းအင်များက အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာကြသည်။

လေဝဲကြီးတစ်ခုသဖွယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားပြီး လက်သင်္ကေတများကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်လိုက်ရာ အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိဖြင့် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

မူလ အရွက်ရှစ်ရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းပေါ်တွင် အဖူးအညွန့်လေး တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြာထွက်လာနေပေသည်။

ခဏအကြာတွင်။

ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ယန်မင်က ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် တူးဖော်လိုက်ပြီး အမြစ်များကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှည်လျားသော သစ်မွှေးသေတ္တာ တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ကာ ကျန်းချဲ့ထံ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကြီး... အရွက်ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ရပါပြီ"

ကျန်းချဲ့က ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းကို လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ မမြင်နိုင်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှနေ၍ ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင်ကို စိတ်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။ သစ်မွှေးသေတ္တာ အတွင်းရှိ အရွက်ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်တာပဲ...

အတင်းအကျပ် အမြန်ကြီးထွားအောင် လုပ်ထားသည်ဖြစ်စေ မလုပ်ထားသည်ဖြစ်စေ သက်တမ်း ပြည့်မီသွားသည်နှင့် ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"မဆိုးဘူး"

"ကျွန်တော်က အကြီးမားဆုံး အပြစ်ကို ကျူးလွန်ပြီး တောင်ကြားသခင် အိုကြီးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာပါ... ဖူလုံကျောင်းတော်က လူတွေက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... သခင်ကြီးရဲ့ နောက်ကို လိုက်ပြီး အလုပ်အကျွေးပြုခွင့် ရနိုင်မလား... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ အမွေအနှစ် အားလုံး ရှိနေပါတယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ သခင်ကြီးအတွက် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင် ပေးနိုင်ပါတယ်"

ယန်မင်က ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ခံပေးရန် ကျန်းချဲ့အား တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သူ လုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များအရ ယခုအခါ ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် ကျန်းချဲ့မှလွဲ၍ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့်သူ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။

အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် ကျန်းချဲ့ထံ ခိုလှုံရုံမှတစ်ပါး အခြား မရှိတော့ပေ။

"မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... နောက်ပိုင်း ငါ့ဘေးမှာ နေရင်လည်း အမြဲတမ်း ဉာဏ်ကောင်းနေဖို့ လိုတယ်နော်"

ကျန်းချဲ့က သူ့ကို တွဲထူလိုက်ပြီး ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူရည်ချွန်မျိုးကို သူ သေချာပေါက် လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်း တစ်ခုခု လိုအပ်လာပြီး သက်တမ်း မပြည့်မီပါက သူ့ကို အတင်းအကျပ် အမြန်ကြီးထွားအောင် လုပ်ခိုင်း၍ ရနိုင်ပေသည်။ ၎င်းက အနာဂတ်အတွက် အာမခံချက် တစ်ခု ချန်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းမှာ သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထား၍ ရမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဖုံးကွယ်ထားရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ မူလက ပြစ်မှုတစ်ခုခု တပ်ကာ အကြောင်းပြချက် ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု သူ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ထိုသို့ လုပ်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်တော့ပေ။

ဖူလုံကျောင်းတော်က ဆေးဘုရင်တောင်ကြားအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို မက်မောပြီး ရက်စက်စွာ လူသတ် အလောင်းဖျောက်ခဲ့ကြောင်း၊ တောင်ကြားသခင် အိုကြီး ဝမ်ဖျင်ကျီး အသတ်ခံလိုက်ရပြီး အကြီးအကဲ ယန်မင်ကမူ အသက်စွန့်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာပြီး သူ့ထံ အကာအကွယ် လာတောင်းခံခဲ့ကြောင်း သက်သေပြရန် အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။

ဤဒေသ၏ မိဘသဖွယ် အရာရှိ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မည်နည်း။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သခင်ကြီး"

"ကောင်းပြီ... ဆေးဘုရင်တောင်ကြားထဲက စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို အမြန်ဆုံး သွားစုဆောင်းချေ... သယ်သွားလို့ရတာ အကုန်လုံးကို သယ်သွား... ဖူလုံကျောင်းတော်က လူတွေ ရောက်လာတော့မယ် ထင်တယ်"

ယခုအခါ အကျပ်အတည်း အခြေအနေသို့ ရောက်မနေသေးပေ။

ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း အဆင့်တက်လှမ်းရန် မလိုအပ်သေးပေ။

တစ်ဖက်လူ ရောက်မလာမီ သူက စောစောကတည်းက ဆုတ်ခွာသွားမည် ဖြစ်သည်။

"သယ်သွားလို့ မရတဲ့ ဟာတွေကိုကော... မီးရှို့ပစ်လိုက်ရမလား"

ယန်မင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းချဲ့၏ အလုပ်လုပ်ပုံ စတိုင်လ်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ ယခင်က ယွီရှန်း ဒေသမှ လုမိသားစု ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပြီးနောက် မီးရှို့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သိထားသဖြင့် သူက အကြံပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မလိုဘူး... ဒီနေရာက နေရာကောင်း တစ်ခုပဲ... နောက်ပိုင်း အသုံးဝင်လာဦးမယ်"

ကျန်းချဲ့၏ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်မှာ ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် ဖြစ်ပြီး ဤ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား နေရာမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဝိညာဉ်မြက်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အသင့်တော်ဆုံး နေရာပင် ဖြစ်သည်။ သူက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပြီးသွားပါက ဤနေရာက သူ၏ နယ်မြေ ဖြစ်လာဦးမည်သာ။

ကျန်းချဲ့က ဤသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ယန်မင်၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူက ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ဤနေရာရှိ သစ်ပင် ပန်းမန် တစ်ပင်ချင်းစီတိုင်း အပေါ်တွင် သံယောဇဉ် ရှိနေပေသည်။ အကယ်၍ မဖျက်ဆီးဘဲ ထားမည် ဆိုပါက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ခါးညွတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

""ဒေါင်...""

""ဒေါင်...""

""ဒေါင်...""

နားကွဲမတတ် ဆူညံသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးများက ဖူလုံကျောင်းတော် အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ယန်မင် နှင့် ကျန်းချဲ့ တို့၏ ခန့်မှန်းချက်က လုံးဝ မမှားယွင်းခဲ့ပေ။ ဝမ်ဖျင်ကျီး စိုးရိမ်ခဲ့သည့် အတိုင်းပင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဖူလုံကျောင်းတော် မှ ချန်ထားခဲ့သော သူလျှိုများ တကယ်ပဲ ရှိနေခဲ့ပြီး ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာကလည်း ကျန်းချဲ့၏ အလုပ်လုပ်ပုံ စတိုင်လ် အရ လက်စားချေမှုများ သေချာပေါက် ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်ထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက သူတို့က ကျန်းချဲ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်း ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုက်ရှန်းမြို့ အတွင်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု အပြင် သူက နောက်ထပ် အစီအစဉ် တစ်ခုကိုပါ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သေးသည်။

ကျန်းချဲ့က ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်း နဂါးဟိန်းသံကြီးကို ဖန်တီးလိုက်သည့် အချိန်တွင် အမှောင်ထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသော ဖူလုံကျောင်းတော်မှ တပည့်များက သတင်းကို ဖူလုံကျောင်းတော်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။

ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာက ချက်ချင်းပင် အလွန် ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့က အရင် စတင် လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့က ပုန်ကန်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ဆိုလျှင် အစိုးရကိုလည်း ရှင်းပြစရာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သတင်း ရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက ကျောင်းတော် စောင့်ရှောက်ရေး ခေါင်းလောင်းကို ထိုးရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ကျောင်းတော် အတွင်းရှိ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမားများကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ လူတိုင်း စုဝေး ရောက်ရှိလာသော အခါ ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့က အခု ဆေးဘုရင်တောင်ကြားကို တိုက်ခိုက်နေတယ်... တာအို မိတ်ဆွေတို့... ဒီတာအိုဘုန်းကြီးနဲ့ အတူတူ အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်ကို နှိမ်နင်းပြီး... ဖူလုံကျောင်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ကြစို့"

"ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်"

"ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်"

မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား အများအပြားက ချက်ချင်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"ညီလေးရွှမ်ဟိုင် ညီလေးရွှမ်ယွမ်... မင်းတို့ ကျောင်းတော်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီး အပြင်လူတွေ လာရောက် တိုက်ခိုက်မှာကို ကာကွယ်ပေးထား... အကယ်လို့ အရေးပေါ် အခြေအနေ ဖြစ်လာရင်... တောင်ထိပ်ကို ချက်ချင်း သွားပြီး ဘိုးဘေးကြီးကို နှိုးလိုက်... နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"ကျန်တဲ့ ဦးလေးတွေနဲ့ ညီလေးတွေက... ဒီတာအိုဘုန်းကြီးနဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့ကြ"

ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာက အမိန့်ပေးပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆေးဘုရင်တောင်ကြားဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အောက်ဘက်တွင် လူခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့်က သူ၏ နောက်မှ ကပ်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းချဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သာမန် တပည့်များက လုံးဝ အသုံးမဝင်သည့်အပြင် အမြန်နှုန်းလည်း အလွန် နှေးကွေးလွန်းပေသည်။ သူတို့၏ လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဆိုလျှင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိရန် ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မကြာနိုင်ပေ။

အကယ်၍ အောက်ဘက်မှ ခေါင်းမော့ ကြည့်မည် ဆိုပါက အလွန် ခမ်းနား ကြီးကျယ်သော မြင်ကွင်း တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကြားတွင် အရောင် အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်းများက တောက်ပနေပြီး ကျဆင်းလာသော ကြယ်တံခွန်များကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာ၏ တွက်ဆချက် အရ ဦးလေး ဖြစ်သူ မင်ဟယ် တာအိုဆရာ နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ မျက်ခုံးရှည် ဘုန်းကြီးတို့ စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် သူတို့၏ မျက်စိအောက်မှ လွတ်မြောက်အောင် နည်းလမ်းရှာနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ... မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား အများအပြားကို စုစည်း ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် တပည့်များ ပြန်လည် သတင်းပို့ချက် အရ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော နဂါးဟိန်းသံကို ကြားရသဖြင့် တိုက်ခိုက်သူမှာ ကျန်းချဲ့ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသလောက် အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။ ဤအရာများမှလွဲ၍ သူက အခြားသော အင်အားကြီးသူများကို အလွယ်တကူ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်း၌လည်း ညီလေး ဖြစ်သူ ရွှမ်ကျန်း အပြင် တောင်ကြားသခင် အိုကြီး ဝမ်ဖျင်ကျီး နှင့် မွေးရာပါ အစပိုင်းအဆင့် ရှိသော ယန်မင် တို့ ရှိနေသေးသည်။ ထိုသုံးယောက် ပူးပေါင်းလိုက်ပါက ကျန်းချဲ့ကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ညီလေးရွှမ်ကျန်း ၏ စွမ်းအားကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ လင်းထိုက် ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ရှန်ကွမ်း စွမ်းအင်များကို ထွန်းလင်းကာ မွေးရာပါ နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားကို ဖူလုံကျောင်းတော် အတွင်း၌ နှိုင်းယှဉ်မည် ဆိုပါက စတုတ္ထ နေရာတွင် ရှိနေပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားကို မည်မျှပင် အထင်ကြီးနေပါစေ ကျန်းချဲ့က ဆယ့်ငါးမိနစ် အတွင်း မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား သုံးယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယခု အချိန်တွင် သူက ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ ပါရမီက အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး စွမ်းအားများက သာမန် မဟုတ်သည့်အပြင် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ၏ အထောက်အပံ့များ ရှိနေလျှင်တောင်မှ... သူက ယွမ်ဟိုင် အဆင့်သို့ စတင် ဝင်ရောက်ကာစသာ ရှိသေးသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ သေချာပေါက် သေရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့က အပြတ်အသတ် အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

သူတို့ဘက်က အသာစီး ရနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြပေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားသော အခါတွင်မူ မှင်တက်သွားကြပြီး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် သူတို့က သက်ရှိ လူ တစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ ရှာမတွေ့တော့သောကြောင့်ပင်။

ကြီးမား ကျယ်ဝန်းလှသော ဆေးဘုရင်တောင်ကြား တစ်ခုလုံးက အသုဘအိမ် တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပေသည်။

ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာ၏ မျက်မှောင်များ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားပြီး ဤအရာများ အားလုံးကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

'ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ...'

တပည့်များ သတင်းပို့ရန် ကြာမြင့်ခဲ့သော အချိန်များကို ထည့်ပေါင်းလျှင်တောင်မှ သူတို့ စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာချိန် အထိ ဆိုလျှင် ဆယ့်ငါးမိနစ် ကျော်ကျော်လေးသာ ရှိသေးသည်။ ကျန်းချဲ့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်ပွဲကို ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ရသနည်း။

'ဒါမှမဟုတ် ချီစန်းကျား ပါ ဝင်တိုက်ခဲ့တာလား...'

ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားက ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် များကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မည်သူကမျှ လဝက် ဆိုသော အချိန်တိုလေး အတွင်း ဆက်တိုက် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

၎င်းက သဘာဝတရား နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပေသည်။

သို့သော် အမှန်တရားက သူ့ကို ပြောပြနေသည်မှာ... သူ တွက်ချက်မှု မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီ ဆိုခြင်းပင်။

ကျန်းချဲ့က ချီစန်းကျား ကို အကူအညီ တောင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက မျက်စိရှေ့ရှိ အခြေအနေများကို လုံးဝ ရှင်းပြ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျောင်းတော်သခင်"

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံ တစ်ခုက သူ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ လူတိုင်းက အလျင်အမြန် လေထဲမှ ဆင်းသက်သွားကြသည်။ လူငယ် တပည့် တစ်ယောက်က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်ပူများ စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ အရှေ့တွင် ခေါင်းမရှိသော အလောင်း တစ်လောင်း ရှိနေပေသည်။

အလောင်း၏ ဘေးတွင် အလွန် မောက်မာလှသော စကား တစ်ခွန်းကိုလည်း ချန်ထားခဲ့သေးသည်။

"နောက်တစ်ခုက ဖူလုံကျောင်းတော် ပဲ"

"ကျန်းချဲ့..."

"ခွေးသူခိုး..."

"မိစ္ဆာကောင်..."

လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လုံးဝ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပေသည်။

စတုတ္ထ အကြီးအကဲ ရွှမ်ကျန်း တာအိုဆရာ က... အလောင်း အပြည့်အစုံပင် မကျန်ရစ်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာက လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးကို မသတ်နိုင်ရင်... ဒီတာအိုဘုန်းကြီး လူမဖြစ်ပါစေနဲ့"

"အစ်ကိုကြီး... ဆက်မစောင့်ပါနဲ့တော့... ထိုက်ရှန်းမြို့ ထဲကို ဝင်တိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ကို သတ်ပစ်ကြစို့"

"ဒီလူကို မသတ်နိုင်ရင်... ငါတို့က ငရဲပြည်ရောက်ရင်တောင် အစ်ကိုရွှမ်ကျန်း ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲတော့မှာလဲ"

လီတောက်ဖျင် က လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပေသည်။

သူ ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားက တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ကျန်းချဲ့နှင့် ရန်ငြိုး ဖွဲ့မိပါက... သွေးနှင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည် ဆိုသည့် အချက်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဖူလုံကျောင်းတော် က တကယ်ပဲ အနိုင်ရနိုင်ပါ့မလား...

ရွှမ်ဟဲ့ တာအိုဆရာက အချိန်အနည်းငယ် ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့က ငါတို့ ကျောင်းတော်က အကြီးအကဲကို သတ်ခဲ့တယ်... ဒီရန်ငြိုးက ကောင်းကင် တစ်ခုအောက်မှာ အတူတူ ရှင်သန်လို့ မရတဲ့ ရန်ငြိုးပဲ... ဒီနေရာ တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန် လန်သွားရမယ် ဆိုရင်တောင်မှ... ကျန်းချဲ့ကို သတ်ပြီး ညီလေးရွှမ်ကျန်း အတွက် ယဇ်ပူဇော် ပေးရမယ်... တောက်ဖျင်"

"တပည့် ဒီမှာ ရှိပါတယ်"

လီတောက်ဖျင် က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ခါးညွတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဆရာတော် ဝမ်ချန် ကို အမြန်ဆုံး သွားပင့်ချေ... အတူတူ တိုင်ပင်ပြီး မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး ကိစ္စကို ဆွေးနွေးရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဖူလုံကျောင်းတော် မှ လူများ အလွန် ဝမ်းနည်း ဒေါသထွက်နေပြီး ဒေါသများက ကောင်းကင် အထိ ထိုးတက်နေချိန်တွင်... ကျန်းချဲ့ကမူ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား မှ အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး လူသူ ကင်းမဲ့သော တောတောင် တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို စတင် ပြင်ဆင်နေပေသည်။

ယခုအခါ ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ အားလုံး စုဆောင်း ရရှိပြီ ဖြစ်ရာ... ရှန်ကွမ်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းရမည့် အချိန် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် နေရာလွတ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စေလိုက်သည်။

[ယဇ်ပူဇော်မည့် ရည်မှန်းချက် - ရှန်ကွမ်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းရန်။]

[ယဇ်ပူဇော်မည့် တန်ဖိုး - ယွမ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ၊ အရွက်ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်၊ ဗာဂျရာ ဓာတ်တော် တစ်ဆူ၊ ရွှမ်ယွမ် ဝိညာဉ်အရည် တစ်စက်၊ သက်တမ်း ငါးနှစ် လျော့ကျမည်... (လက်ကျန် သက်တမ်း ၁၃၅ နှစ်)... ပူဇော်မည်လား။]

စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

[ပူဇော်မည်]