အခန်း ၁၆၂

အခန်း (၁၆၂) သွေးပင်လယ်စေတီတော် နှင့် ဗာဂျရာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း

တောက်မင်ဟယ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆရာတော်ချန်မေက လက်အုပ်ချီကာ ဘုရားစာတစ်ခွန်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က စားသောက်ဆိုင်ပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းသွားပြီး လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တပ်မှူးချုပ်ချီကို ကာကွယ်စောင့်ကြည့်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုက်ရှန်းမြို့ထဲတွင် သူက လေထဲမှပျံသန်းပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ယုံကြည်မှုပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျန်းချဲ့ကိုမီအောင်လိုက်ရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။

ဆရာတော်ချန်မေ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တောက်မင်ဟယ်က တပ်မှူးချုပ်ချီ ထွက်ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍မရသကဲ့သို့ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကံဆိုးခြင်းဆိုသည်မှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

ဆရာတော်ချန်မေ၏ ကြီးမားသောကံဆိုးမှုနိမိတ်ကရော ဤကိစ္စကြောင့်များ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မလား။

သို့သော် ထိုအတွေးက ခဏတာမျှသာပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားကို သူတို့အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ သိထားကြသည်။ အလွန်ဆုံးမှ ယွမ်ဟိုင်အဆင့်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ကာစသာ ရှိသေးသည်။ သူ၏စွမ်းအားက ကြီးမားပြီး အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင်သုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဆိုသော်လည်း ကန့်သတ်ချက်တော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်နေရခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာတော်ချန်မေက ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်များက အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှန်ကွမ်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်သဖြင့် အစစအရာရာ ကျဆင်းလာကာ ရွှမ်တန်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သော်လည်း သူ၏ မူလစွမ်းအားကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

ယခုအခါ တပ်မှူးချုပ်ချီ ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ ထိုက်အန်းမြို့တော် တစ်ခုလုံး၏ အစိုးရအသိုင်းအဝိုင်းတွင် မြို့တော်၌ စောင့်ကြပ်နေသူ တစ်ယောက်မှလွဲ၍ အပြင်ပန်းအားဖြင့် အခြား ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်နှင့် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တို့ တိုက်ခိုက်ရာတွင် မည်သူက အသာစီးရမည်ဆိုသည်ကို ထပ်ပြောနေစရာ လိုသေးသလား။

မြို့စားအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က ဆေးသခင်တောင်ကြားရှိရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုက်ရှန်းမြို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့်သူများက ဆေးသခင်တောင်ကြား၏ သတင်းကို မသိထားသရွေ့ သေချာပေါက် လှည့်စားခံရမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားပေသည်။

အဖြစ်နိုင်ဆုံး အခြေအနေမှာ သူတို့ကို ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ တပ်မှူးချုပ်ချီ ထိုက်ရှန်းမြို့တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ အယောင်ပြထားပြီဖြစ်ရာ ပုံမှန်လူဆိုလျှင် တစ်ယောက်ယောက်က သေချာပေါက် ကျန်ရစ်ပြီး ကာကွယ်စောင့်ကြည့်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

သေချာသည်မှာ သူတို့၏ လူသတ်လိုစိတ်များ အရမ်းပြင်းထန်ပြီး အကုန်လုံး လိုက်လာမည်ဆိုလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် မယှဉ်နိုင်လျှင်တောင်မှ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။

သူက ရှန်ကွမ်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ သူ၏စွမ်းအား တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကလည်း နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှန်ကွမ်းအဆင့်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် သူ၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒစွမ်းအားက အလွန်ကြီးမားလာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကြောင့် ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေပေသည်။

အနောက်ဘက်တွင်မူ ဆရာတော်ချန်မေက ကျန်းချဲ့၏နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ သတိမထားမိသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အချိန်အနည်းငယ် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တပ်မှူးချုပ်ချီ၏ စွမ်းအားကို လုကျန်းဟယ်နှင့် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် လူတိုင်း သိရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူက ရွှမ်တန်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ကြောင်း သိထားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားကို တောက်မင်ဟယ်ပင်လျှင် လုံးဝမယှဉ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် အကွာအဝေးကို တတ်နိုင်သမျှ ပိုဝေးအောင် ထားနိုင်လေလေ အချိန်ဆွဲနိုင်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်းချဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်က အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်မှာ အစိုးရကိုသာ ဖြစ်သည်။ သူဝတ်ဆင်ထားသော အရာရှိဝတ်စုံကိုသာ ထည့်မတွက်ပါက ကျန်းချဲ့မှာ စွမ်းအား အနည်းငယ် ကောင်းမွန်သော ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဖြင့် ထိုက်ရှန်းမြို့နှင့် မိုင်သုံးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆရာတော်ချန်မေက နောက်ဆုံးတွင် စတင်လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပလာခဲ့သည်။

လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော အမြန်နှုန်းက ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းချဲ့နှင့် အကွာအဝေးက ပေတစ်ထောင်ခွဲခန့် အထိ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

သူ ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို ကျန်းချဲ့ကလည်း သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ လှည့်စားခေါ်ဆောင်လာသည့် နေရာသို့ တကယ်ပင် လူတစ်ယောက်တည်းသာ ရောက်လာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မသိမသာ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် နောက်သို့ လှည့်ကာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

တောက်ပသော ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်းက စူးရှသော အလင်းရောင်များဖြင့် အနောက်ဘက်ရှိ ဆရာတော်ချန်မေဆီသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ဆရာတော်ချန်မေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။ ပါးစပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဘုရားစာတစ်ခွန်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ရွှေရောင် အသံလှိုင်းတစ်ခုက ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

''ဝုန်း''

အသံလှိုင်း လွင့်စဉ်လာစဉ် ဓားအလင်းတန်းနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားရာ နေရာမှာတင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုစလုံးက ပျက်စီးသွားပြီး လေဟာနယ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းချဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လာသူကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

"ဘုန်းဘုန်းရဲ့ ဘွဲ့အမည်က ချန်မေပါ... ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်က လာတာပါ"

ဆရာတော်ချန်မေက ဓားအလင်းတန်းကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ကျန်းချဲ့နှင့် ပေအနည်းငယ်ခန့် အကွာအဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အချင်းချင်း၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သူကလည်း လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသဖြင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်က ချန်မေ..."

ကျန်းချဲ့၏ မျက်လုံးအိမ်အတွင်း၌ လေးနက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အံ့ဩထိတ်လန့်သွားသည့်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတော့ လာသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူ စောစောကတည်းက သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

ဆရာတော်ရိခုန်း က ဗာဂျရာ ဓာတ်တော်ကို လာပို့စဉ်ကတည်းက ဆရာတော်ချန်မေ၏ အကြောင်းနှင့် သူ၏ စွမ်းအားအဆင့်ကို အသေးစိတ် ပြောပြထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တစ်ဖက်လူကို လှည့်စားရန်အတွက်သာ တမင်ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆရာတော်ချန်မေက ကျုပ်နောက်ကို လိုက်လာတာ လူသတ်ချင်လို့လား... ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်က အစိုးရကို ပုန်ကန်ချင်နေတာလား"

ကျန်းချဲ့က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါယကာကျန်း က ဘုန်းဘုန်းတို့ ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်က စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအကြီးအကဲ ကျဲအဲ့ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... လအနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် မိသားစုတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... အရင်ကလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာအပေါ် ရိုင်းစိုင်းခဲ့တယ်... အခုဆို မကောင်းဆိုးဝါး လမ်းစဉ်ထဲကို ရောက်နေပြီ... ဘုန်းဘုန်း ဒီကိုလာတာက ဒါယကာ့ကို တရားပြပြီး သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပါပဲ"

ဆရာတော်ချန်မေက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတွေ ပေးတဲ့နေရာမှာ ဘယ်သူကမှ ဘုန်းကြီးတွေကို မမီပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကို သတ်ချင်ရင်တော့ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးနော်... တပ်မှူးချုပ်ချီ က မြို့စားအိမ်တော်ထဲမှာ ရှိတယ်... အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်တယ်... အခု ချက်ချင်း ဆုတ်သွားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်"

"ဒါယကာချီ ကို တားဆီးဖို့ တခြားလူတွေ ရှိပါတယ်... ဒါယကာကျန်း မျှော်လင့်မနေပါနဲ့တော့... ဘုန်းဘုန်း တစ်ခွန်းပဲ ပြောမယ်... လက်နက်ကိုချပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာထဲ ဝင်လိုက်ပါ"

ဆရာတော်ချန်မေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေပြီး အနိုင်ရမည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး"

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်က လုံးဝ မှန်ကန်နေပေသည်။

ဖူလုံကျောင်းတော်မှ ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်က တကယ်ပင် ထိုက်ရှန်းမြို့ထဲတွင် တပ်မှူးချုပ်ချီကို တားဆီးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုမှတော့ ဘာမှ ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချဲ့က စကားအပိုများ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများကလည်း သွေးရောင်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

"သတ်ဖြတ်လိုစိတ် သုံးပါး... ပွင့်စမ်း..."

"သွေးပင်လယ်စေတီတော်... ပွင့်စမ်း..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းချဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရင်ဆုံး စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းချဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဆရာတော်ချန်မေက မိမိကိုယ်ကို အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ထားပြီး တစ်ဖက်လူကို အထင်မသေးသော်လည်း အသာစီးရနေသဖြင့် မည်သည့် အံ့ဩမှုမျှ မပြသခဲ့ပေ။

ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပူးကပ်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝေဝါးသော ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

''ဘန်း''

ကျန်းချဲ့က ဓားဖြင့် အားကုန် ခုတ်ချလိုက်သော်လည်း လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူ ဖန်တီးထားသော ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်က ယခင်က လုမိသားစု စံအိမ်တွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဆရာတော်ကျဲအဲ့ ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေပေသည်။

"ဗုဒ္ဓတရားတော်က အဆုံးမရှိဘူး... အမှားကိုသိပြီး အမြန်ဆုံး ပြင်လိုက်ပါ ဒါယကာကျန်း... ဘုန်းဘုန်းရဲ့ လက်ဝါး တစ်ချက်ကို ခံကြည့်လိုက်စမ်း"

ဆရာတော်ချန်မေ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း စူးရှသွားပြီး ဖြူဖွေးနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် မျက်ခုံးမွေးများက လွင့်ခါသွားကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များက လျင်မြန်စွာ တုန်ခါ စုစည်းလာပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဧရာမ ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့ဆီသို့ အပေါ်မှနေ၍ ဖိချလိုက်တော့သည်။

''ဝုန်း''

ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီး ကျရောက်သွားသော နေရာတိုင်းတွင် လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မြေကြီးများလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပေသည်။ ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဆရာတော်ချန်မေက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဖိချလိုက်သည်။

''ဘန်း''

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီးက မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားကာ မြေကြီးများ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပေသည်။ ကျန်းချဲ့က ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအကျပ် ခံလိုက်ရပုံပေါ်သည်။

လေထဲတွင် ရပ်နေသော ဆရာတော်ချန်မေက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်နေပေသည်။

သို့သော် ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်သွားသောအခါ မြေကြီးပေါ်တွင် ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်းချဲ့၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့ဘဲ ဤလောကကြီးတွင် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်..."

ဆရာတော်ချန်မေ၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

''မဖြစ်သင့်ဘူးလေ...''

ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားက သူ့ကို လုံးဝ မမီသော်လည်း ယခင်က လုမိသားစု စံအိမ်တွင် ပြသခဲ့သော စွမ်းအားများအရ ကျန်းချဲ့က ဤမျှလောက် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီး နေရာမှာတင် အရိုးပြာ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ဒါဆိုရင် ကျန်းချဲ့ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် ဆရာတော်ချန်မေ၏ ရင်ထဲတွင် အန္တရာယ် အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ လေထဲမှ ကျန်းချဲ့က ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံကြီးလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘာ..."

ဆရာတော်ချန်မေက ပထမဆုံးအကြိမ် အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ ကျန်းချဲ့က သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ နေရာပြောင်းရွှေ့သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

၎င်းက တကယ်ကို ယုတ္တိမတန်လွန်းလှပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အများကြီး တွေးနေ၍ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ကျန်းချဲ့ တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကာကွယ်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ချက်ချင်း လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်ကို ထပ်မံ ဖန်တီးလိုက်သည်။

''ဝုန်း''

နဂါးပုံစံ အတွင်းအားက ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စောစောက အခြေအနေထက် အများကြီး ပိုမို ပြင်းထန်လှပြီး ဆရာတော်ချန်မေ၏ အလွန် ခိုင်မာသော ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်းပေါ်တွင်ပင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ဘာမှ ဆက်မတွေးနိုင်သေးမီမှာပင် ရွှေရောင် အပ်တစ်ဆုပ်က ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်းကို ဖောက်ထွင်းပြီး သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ပျံသန်းလာကာ ဝိညာဉ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ..."

ဆရာတော်ချန်မေ၏ ရင်ထဲတွင် အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျန်းချဲ့ အားနည်းဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာ အရေးကြီးဆုံး အချိန်တွင် ဆရာတော်ချန်မေကို အသေအချာ လုပ်ကြံရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုလိုက်သော လက်နက်မှာ ဝမ်ဖျင်ကျီ ထံမှ ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ်များပင် ဖြစ်ပြီး လင်ထိုက်ရှန်ကွမ်း၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်းကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းကာ တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကမှ ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ်များ ဟူသော အဆင့်မြင့် ရတနာ လက်နက်၏ တကယ့် အသုံးပြုနည်း အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ နည်းလမ်းကလည်း တကယ် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ ဆရာတော်ချန်မေက ကျန်းချဲ့၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို လုံးဝ မသိရှိသေးသလို ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကိုလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။

အရေးပေါ် အချိန်တွင် ဘုရားစာ အချို့ကို ရွတ်ဆိုပြီး စွမ်းအား အချို့ကို ချေဖျက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ် တစ်ချောင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

''ဝေါ့''

ဆရာတော်ချန်မေ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားပြီး ဝိညာဉ် ဒဏ်ရာရသွားကာ နေရာမှာတင် သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

"မင်း... မင်းက... ရှန်ကွမ်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား..."

မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဆရာတော်ချန်မေ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ သွေးစက်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ် အပြင်းအထန် ထိခိုက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်သွားပြီ...

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် ဤမျှ အချိန်တိုလေးအတွင်း ယွမ်ဟိုင်အဆင့်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ကာစ ဘဝမှ ရှန်ကွမ်းအဆင့်သို့ မည်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်သနည်း ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရသောကြောင့်ပင်။ သတင်းသာ ပြန့်သွားပါက မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ သိရှိထားသော သတင်းများ အရလည်း ကျန်းချဲ့က ယွမ်ဟိုင်အဆင့်သို့ စတင် ဝင်ရောက်ကာစသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်... အမှန်တရားက သူ့ကို ပြောပြနေပေသည်။ လူတိုင်းက ကျန်းချဲ့၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အမြဲတမ်း စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ်များပေါ်တွင် ရှန်ကွမ်းကို ပေါင်းစပ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ရှန်ကွမ်းအဆင့် အောက်ရှိ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် လုံးဝ လုပ်နိုင်မည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

"ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်... အမှားကိုသိပြီး အမြန်ဆုံး ပြင်လိုက်ပါ... လက်နက်ချ အညံ့ခံလိုက်... ခင်ဗျားကို အလောင်း အပြည့်အစုံ ကျန်အောင် ထားပေးမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်..."

ကျန်းချဲ့က အရှေ့ရှိ ဘုန်းကြီးအိုကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ယခင်က ဟန်ဆောင်ထားသော လေးနက်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

အခြေအနေများ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ...

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ဆရာတော်ချန်မေ၏ ရင်ထဲတွင် ယခုအချိန်အထိ မယုံကြည်ချင်သေးပေ။ သိုင်းလောကတွင် နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိသားစုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာပြီး ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လျှင်တောင်မှ လတစ်လကျော် အချိန်တိုလေး အတွင်း ယွမ်ဟိုင်အဆင့်မှ ရှန်ကွမ်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သာမန် လူများအတွက် ဆိုလျှင် ဤသည်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူပြီး လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီလောကကြီးမှာ မဖြစ်နိုင်တာ ဆိုတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး..."

ကျန်းချဲ့က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်လိုက်ကာ စွမ်းအင်များကို စုစည်းနေပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များက ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကလည်း အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

"မင်း လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ... ဆေးသခင်တောင်ကြား က ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ်တွေ မဟုတ်လား..."

ယခုမှသာ ဆရာတော်ချန်မေက ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲရှိ အရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ထပ်မံ အံ့ဩသွားခဲ့ပြန်သည်။ ဤအရာက ဆေးသခင်တောင်ကြား၏ အဖိုးတန် ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အစဉ်အဆက် ဆေးသခင်တောင်ကြား၏ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရှိပေသည်။

ယခင် ဆေးသခင်တောင်ကြား၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းက ဤအပ်များကို အသုံးပြုပြီး သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးတွင် သောင်းကျန်းခဲ့ဖူးသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းရည်များကို ခံစားခဲ့ဖူးပေသည်။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ဆေးသခင်တောင်ကြား ကို ကျန်းချဲ့က အမြစ်ဖြတ် ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။ သူ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခြင်းကိုလည်း ကျန်းချဲ့က ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ နားမလည်နိုင်သော အချက် တစ်ချက် ရှိနေသေးသည်။ ဆေးသခင်တောင်ကြား ပျက်စီးသွားသည့် သတင်းက ဘာကြောင့် ထိုက်ရှန်းမြို့သို့ မရောက်လာသေးသနည်း။

သို့သော် ကျန်းချဲ့က တစ်ဖက်လူကို ရှင်းပြနေရန် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။ သေရမည့်သူ တစ်ယောက်က အများကြီး သိနေစရာ မလိုပေ။

သွေးချီများ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်နှင့်အမျှ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ သန့်စင်သော အတွင်းအားများက ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲရှိ အလင်းရောင်များက ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သည်။ ညာဘက် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ဖွဖွလေး တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးပင် အရောင် ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

''ဟား...''

ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် လက်သီးက ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားတော့သည်။ ပေတစ်ရာကျော်ခန့် ကြီးမားသော ရွှေရောင် နဂါးပုံစံ အတွင်းအားက သွေးရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပါဝင်နေပြီး နေရာမှာတင် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်သွားတော့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုက သူ၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပြီး ရှန်ကွမ်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက စုစည်းထားသော အင်အား အကြီးမားဆုံးသော တိုက်ခိုက်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေနဂါး ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် စွမ်းအင်များ လှိုင်းထသွားပြီး ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဆရာတော်ချန်မေ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲက အေးအေးဆေးဆေး ပြီးဆုံးတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်က ဝိညာဉ်ဖြတ် အပ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံထားရသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအား ဆယ်ပုံတွင် နှစ်ပုံ သုံးပုံခန့် ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်မည့် အန္တရာယ် ရှိနေပေသည်။

သို့သော်... အသက်ကို ပေးဆပ်ရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ယနေ့ သူက ကျန်းချဲ့ကို အတူတူ ဆွဲခေါ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေသည်။ အနာဂတ်တွင် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်၏ အနာဂတ်အတွက် ဤလူကို လုံးဝ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထား၍ မဖြစ်ပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ဆရာတော်ချန်မေက အခြားအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လက်ညှိုးဖြင့် မျက်ခုံးနှစ်ခု ကြားကို ထောက်လိုက်ပြီး လင်ထိုက်ရှန်ကွမ်းကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ယူကာ သူ၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိစေလိုက်သည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက တိုက်ပွဲ ရလဒ် မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူ၏ အဆုံးသတ်က အလွန် ဆိုးရွားမည် ဖြစ်ကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။ သို့သော် သူက ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသော ညာဘက် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ရုတ်တရက် လက်သီး တစ်ချက် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော်၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်စဉ်... ဗာဂျရာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး လက်သီး...

''ဝုန်း''

လက်သီး နှစ်ချက် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားရာ နေရာမှာတင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်လေးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကပါ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဆရာတော်ချန်မေ ထိုးနှက်လိုက်သော လက်သီးစွမ်းအားက ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ ထိုးနှက်လိုက်သော နဂါးပုံစံ အတွင်းအားကမူ ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး လေခွင်းသံ တစ်ခုနှင့်အတူ ဆရာတော်ချန်မေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားကာ ရွှေရောင် အကာအကွယ် တစ်ခုဖြင့် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

''ဝေါ့''

ကျန်းချဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆရာတော်ချန်မေက တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း လုံးဝ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ ဗာဂျရာ ခေါင်းလောင်း အကာအကွယ် ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် သူ၏ မူလကတည်းက ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်က ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

သွေးချီများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး သူက အပေါ်သို့ ဆန်တက်လာသော သွေးများကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများက ဖြူဖွေးနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများ ပေါ်သို့ စီးကျလာကာ အနီရောင် ဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လေထဲမှနေ၍ တစ်စက်ချင်းစီ ပြုတ်ကျနေပေသည်။

"ဆက်တိုက်မယ်..."

တိုးညှင်းသော အသံ တစ်သံနှင့်အတူ ကျန်းချဲ့က အခွင့်အရေး ရတုန်း အဆက်မပြတ် ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်တော့သည်။ အားကောင်းသော လက်သီးချက်များကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်ပြီး သွေးပင်လယ် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒက အတွင်းအားများ ပေါ်တွင် ပေါင်းစပ်သွားကာ သူ၏ အရှိန်အဝါကို ပိုမို ကြီးမားသွားစေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံက လေတိုက်၍ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ခါနေပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များက လွှမ်းမိုးနေပေသည်။

ဆရာတော်ချန်မေက လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကိုယ်ပေါ်ရှိ သင်္ကန်းက ချက်ချင်း စုတ်ပြဲသွားပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ တစ်ကိုယ်လုံးက ရွှေရောင် ဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မိစ္ဆာကောင်... ဒီနေ့ ဘုန်းဘုန်းက ကျင်းယွမ်ကျောင်းတော် အတွက် ကြီးမားတဲ့ ရန်သူကို သေချာပေါက် ရှင်းလင်းပစ်မယ်…”