အခန်း ၁၆၇

အခန်း (၁၆၇) ယဇ်ပူဇော်ခြင်း... နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် အောင်မြင်ခြင်း

ထိုက်ရှန်းမြို့တွင် ချန်ရှန်တုန်းနှင့် ဝမ်နျန်ကွေ့တို့ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ချီဆန်းကျားက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်တစ်ယောက်ကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းနိုင်ပါက နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများမှာ အလွန်လွယ်ကူသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ရန်သူများကို တစ်ဖွဲ့ချင်းစီ ဖြိုခွဲမည့် ကျန်းချဲ့၏ အကြံပြုချက်ကို သူက သဘောတူလက်ခံခဲ့သည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ရွှမ်တန်အဆင့်သို့ ယခုမှ စတင်ဝင်ရောက်ကာစ သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်နှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် တားဆီးခံလိုက်ရပါက ကျန်ရှိနေသော နောက်ထပ် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် တစ်ယောက်က သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရန်သူ၏ အားသာချက်ကို ရှောင်လွှဲပြီး အားနည်းချက်ကိုသာ တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

မူလက ထိုက်ရှန်းမြို့အတွင်း၌ နေရာချထားသော မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမားများ အားလုံးမှာလည်း ယခုအခါ စစ်သည်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့ထဲမှ အသံတိတ် ထွက်ခွာသွားကြပြီး မြို့ပြင်ရှိ နေရာတစ်ခုတွင် တပ်စွဲထားလိုက်ကြသည်။ အမိန့်တစ်ချက် ရရှိသည်နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း သို့မဟုတ် ဖူလုံကျောင်းတော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ကတော့ ဤအားလပ်ချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ်မှတ်ကို အရင်ဆုံး သတ်မှတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမရှိသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလကားသက်သက် အချိန်မဖြုန်းတီးချင်ပေ။ သူ လုပ်ဆောင်နေသမျှ အရာအားလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် ဖူလုံကျောင်းတော်တို့၏ အရင်းအမြစ်များကို လုယူကာ ယဇ်ပူဇော်ပြီး အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

စိတ်အာရုံကို ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် နေရာလွတ်အတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွားစေလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒ လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် စာလုံးငယ်လေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ်မှတ် - နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် အောင်မြင်ခြင်း]

[ယဇ်ပူဇော်ရန် လိုအပ်ချက် - ယွမ်ချီကျောက်တုံး အလုံး နှစ်ရာ... မြေနဂါးစွမ်းအင် တစ်ခု... ဗောဓိ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ တစ်ခု... လင်းမင် သစ်ပင်အနှစ် တစ်ခု... သက်တမ်း ဆယ်နှစ် လျှော့ချမည်... လက်ကျန် သက်တမ်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်... ပူဇော်မည်လား]

ကျန်းချဲ့၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် 'ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ' ဆိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ယဇ်မပူဇော်မီကတည်းက ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများထဲတွင် မြေနဂါးစွမ်းအင် တစ်ခု ပါဝင်လာမည်ကို သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအရာက နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ် ကြီး အောင်မြင်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်က တကယ်ကို မှန်ကန်နေပေသည်။

ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ်မှတ်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ရမည့် တန်ဖိုးများက အလွန် ကြီးမားသော ဆက်စပ်မှု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ တစ်ခုခုကို ရချင်လျှင် တစ်ခုခုကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအခါ ကျန်းချဲ့က မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်ဖြင့် မြေနဂါးစွမ်းအင်ကို ဘယ်နေရာသွားရှာရမှန်း မသိသည့် အခြေအနေမျိုး လုံးဝ မဟုတ်တော့ပေ။ ဝမ်ဖျင်ကျီး၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် မြေနဂါးစွမ်းအင် ရှိရာ နေရာကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဖူလုံကျောင်းတော် အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာတိုင်တိုင် မွေးမြူထားခဲ့သော မြေနဂါးစွမ်းအင် တစ်ခု တကယ် ရှိနေပေသည်။

အထက်ပါ အခြား ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ ကလည်း ယခု လက်ရှိ ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် ရယူရန် သိပ်မခက်ခဲတော့ပေ။ ယွမ်ချီကျောက်တုံး အလုံး နှစ်ရာ ဆိုသည်မှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယခုအခါ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ် အများအပြားကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ယွမ်ချီကျောက်တုံး ရာချီ ပါဝင်ပြီး သူတို့၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်က ယွီရှန်း လုမိသားစုထက်ပင် အများကြီး သာလွန်နေပေသည်။

လင်းမင် သစ်ပင်အနှစ် ဆိုသည်က ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ ယခင်က ယွီရှန်း လုမိသားစုကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းခဲ့စဉ်က သူတို့၏ တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်းမှ ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့သော သစ်ပင်အနှစ် ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ၎င်းကို ရရှိပြီးနောက် ဤအရာက ဘာလဲဆိုတာကို ကျန်းချဲ့ အထူးတလည် စုံစမ်း လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်း၏ နာမည်မှာ လင်းမင် သစ်ပင်အနှစ် ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ရာချီ သက်တမ်းရှိသော လက်ဖက်ပင် ကြီး တစ်ပင်၏ အဓိက အနှစ်သာရ ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကြည်လင်တောက်ပသော ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ထို့အပြင် ဗောဓိ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ... ဤအရာက ကျင်းကန်းအဆင့် အင်အားကြီးသူ အစစ်အမှန်ကို ဆိုလိုခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ဗောဓိ သစ်ပင်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းရှိ ကျောင်းတော်စောင့် ဝိညာဉ်သစ်ပင်ကြီးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန် မာကျော ခိုင်ခံ့လှသည်။ ဆယ်နှစ် တစ်ကြိမ် အသီးသီးလေ့ရှိပြီး ထိုအသီးများမှာ သိုင်းသမားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေသော ဗောဓိသီး များပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် ရှန်ကွမ်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းရန် အတွက် လိုက်လံ ရှာဖွေရမည့် ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်း နှစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဗောဓိ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ နှင့် မြေနဂါးစွမ်းအင် တို့ပင် ဖြစ်သည်။ အလွန် တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့တွင် တစ်ခုစီ ရှိနေကြပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်း၌ ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ စကားပြောပြီးနောက် ဝမ်ချန် ဆရာတော် ကလည်း ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒါယကာရွှမ်ဟယ် ရဲ့ အမြင်က... ဘယ်သူ ဝင်ပါတာ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မယ် ထင်လဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အကြည့်များကလည်း သူ၏ အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားကြသည်။

"ငါတို့ ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံး က အခုဆိုရင် ခွဲခြားလို့ မရအောင် ဆက်စပ်နေပြီ... စစ်မျက်နှာ တစ်ခုတည်းမှာ ရပ်တည်နေကြတာလို့ ပြောလို့ရတယ်... ငါတို့သာ ပူးပေါင်းလိုက်မယ် ဆိုရင် ဘယ်သူက အင်အား ပိုထုတ်ရတယ် ဘယ်သူက အင်အား နည်းနည်းပဲ ထုတ်ရတယ် ဆိုတဲ့ အငြင်းပွားမှု တွေ လုံးဝ မလိုတော့ဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို လုပ်လိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ အစိုးရ က သေချာပေါက် ဒေါသထွက်လာမှာပဲ... ဘယ်ဂိုဏ်းကိုမှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက အစိုးရ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ လုပ်ရမှာက စိတ်ဝမ်း တစ်ခုတည်းထားပြီး ပူးပေါင်းဖို့ပဲ... ဒီအတွက်... ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး ငါတို့ ဖူလုံကျောင်းတော် ရဲ့ အကြီးအကဲချုပ် ကို ဝင်ပါခိုင်းလိုက်မယ်..."

ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ၏ စကားသံအဆုံးတွင် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးများသာမက ဖူလုံကျောင်းတော်မှ တာအိုဆရာ တစ်စုမှာလည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မျက်မှောင် တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်သွားကြသည်။ ကျောင်းထိုင် ဖြစ်သော ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းဘက်သို့ ယိမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

"ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်..."

တစ်ယောက်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာကို ထိုစကား ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် မျှော်လင့်နေကြသော်လည်း ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာက သူတို့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လူအများကို တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု က ငါတို့ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း နဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်မယ့် အချိန် ရောက်နေပြီ... အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေကို ထပ်ပြီး တွက်ချက် မနေကြနဲ့တော့... ပြီးတော့... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ လှုပ်ရှားတဲ့ အခါ မဖြစ်မနေ အခြေအနေ မျိုး မရောက်မချင်း... အကြီးအကဲချုပ် ကလည်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ငါတို့ ဖူလုံကျောင်းတော် က ပြသလိုက်တဲ့ သဘောထား အမှန်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ..."

သူက အချက်ပြ မျက်စိပစ်လိုက်ရာ လူတိုင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက် နားလည်သွားကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်ကို ဖိတ်ခေါ်ထားသော်လည်း သူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရမည်ဟု မည်သူကမျှ အတိအကျ မပြောထားပေ။ အစိုးရ၏ ထိုအင်အားလေးလောက်ဖြင့် သူတို့ ပူးပေါင်းလိုက်ပါက ဖိနှိပ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အထိနာမည် မဟုတ်သော သဘောထား တစ်ခုကို ပြသလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ ကျန်းချဲ့ တို့ဘက်မှ စွမ်းအားကို သူတို့ ရင်ထဲတွင် ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။

ချီဆန်းကျား အပါအဝင် အစိုးရရုံးမှ ထိုရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှင့် ကျန်းဟိုင်နန်းတော်မှ ချန်ရှန်တုန်း... ဝမ်ရှိုခြံဝင်းမှ ဝမ်နျန်ကွေ့ တို့က ဘက်ပြောင်းသွားသည်ဟု ဆိုလျှင်တောင်မှ သူတို့ဘက်တွင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် လေးယောက်သာ ရှိပေသည်။ သူတို့ဘက်တွင်မူ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်မည် ဆိုပါက ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ငါးယောက် တိတိ ရှိနေပေသည်။

ထို့အပြင် အစိုးရရုံးမှ ထိုရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်၏ တာဝန်မှာ မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်ရန် ဖြစ်ပြီး အရေးပေါ် အခြေအနေ မရောက်မချင်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဝင်ပါလေ့ မရှိပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျန်းချဲ့ တို့ဘက်မှ အလွန်ဆုံး ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးယောက်သာ ဝင်ပါမည် ဖြစ်သည်။ ငါးယောက် နှင့် သုံးယောက် ယှဉ်ပါက သူတို့က သေချာပေါက် အသာစီး ရနေပေသည်။

အစိုးရ ဘက်တွင် စစ်သည် အင်အား အများအပြား ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့က တကယ်ကြီး လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချဲ့ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သတ်ဖြတ်နိုင်မည့် သူ တစ်ယောက်သာ လိုအပ်ပြီး ထိုကိစ္စ ပြီးသွားပါက ချီဆန်းကျားကို နောက်ဆုတ်ရန် ဖိအားပေးနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာကာ ဤတိုက်ပွဲကြီးကို အဆုံးသတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ က တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းက ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ၏ အကြံပြုချက်ကို အသီးသီး ထောက်ခံလာကြသည်။ သို့သော် သူတို့ မသိရှိသည်မှာ ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ၏ ယခု တွေးတောနေမှုမှာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အကြီးအကဲချုပ်ကို ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားအောင် ပြုလုပ်ကာ ကျောင်းတော် အောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုမြေနဂါးစွမ်းအင်ကို နှိုးဆွ အသက်သွင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းထျန်းဂိုဏ်း၏ အစီအရင်က မပြည့်စုံဘဲ မြေနဂါးစွမ်းအင်၏ စွမ်းအားကို လုံးဝ စုပ်ယူ၍ မရနိုင်သော်လည်း အစီအရင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဆိုသည်နှင့် အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်ပစ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ မဟုတ်လျှင် မြေနဂါးစွမ်းအင်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ထိခိုက်ပျက်စီးသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်ကျမှသာ သူက အကြီးအကဲချုပ် ထံတွင် အပြစ်ခံယူရန် စဉ်းစားထားသည်။ ဆန်ပြုတ် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ အကြီးအကဲချုပ် အနေဖြင့် ဤအမှန်တရားကို လက်ခံရုံမှလွဲ၍ အခြား မရှိတော့ကြောင်း သူ ယုံကြည်ပေသည်။ အလွန်ဆုံး သူ အဖိုးအခ အနည်းငယ် ထပ်မံ ပေးဆပ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ အချုပ်အားဖြင့် သားမြေး မျိုးဆက်များ အဆက်မပြတ် တိုးတက်စေရန် အတွက် အရာအားလုံးက တန်ပါပေသည်။

အကယ်၍ အကြီးအကဲချုပ် သာ ကျောင်းတော်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့မည် ဆိုပါက မြေနဂါးစွမ်းအင်ကို နှိုးဆွလိုက်သည်နှင့် အကြီးအကဲချုပ် က ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဖူလုံကျောင်းတော်၏ တကယ့် အုပ်ချုပ်သူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးမြူထားသော မြေနဂါးစွမ်းအင်ကို သူ၏ သားအပေါ်တွင် အသုံးပြုခံရန် လုံးဝ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက သူ၏ သားက လီတောက်ဖျင်ထက် အများကြီး ပိုမို သာမန်ဆန်လွန်းနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တကယ် သုံးရမည် ဆိုလျှင်တောင် လီတောက်ဖျင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အသုံးပြုခြင်းကသာ အသင့်တော်ဆုံး ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါယကာရွှမ်ဟယ် ရဲ့ စိတ်ထား က အရမ်း မြင့်မြတ်လွန်းပါတယ်... ဘုန်းဘုန်း တကယ်ကို လေးစားသွားပါပြီ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချန် ဆရာတော်က ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို အမှန်တကယ်ပင် လေးစားသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်ကျိုး စီးပွားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရည်မှန်းချက် ပြတ်သားလှပေသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက သူက အနည်းငယ် သဘောထား သေးသိမ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ သို့သော် သူလည်း မတတ်နိုင်ပေ။

မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် ၏ ကိစ္စက အလွန် အရေးကြီးလှပေသည်။ မိစ္ဆာဓား ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မိစ္ဆာစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်ရာ အကယ်၍ တုနန် ဆရာဘိုးဘိုးကြီး သာ ထွက်ခွာသွားပြီး ဤကာလ အတွင်း မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေ တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါက... သူ့အနေဖြင့် အကြိမ် တစ်သောင်း သေဆုံးလျှင်တောင် အပြစ်ကြေမည် မဟုတ်ပေ။ နှစ်တစ်ရာ စီမံကိန်း ကြီး တစ်ခုလုံး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ပျက်စီးသွားမည် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ရဟန်းတော်များ အားလုံးကလည်း ရွှမ်ဟယ် တာအိုဆရာ ကို ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် လူအုပ်ထဲ၌ ရှိနေသော ရိခုန်း ကလည်း ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အမြဲတမ်း မသိမသာ အပြုံးလေး တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပေသည်။ လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဘာမှ တွန့်ဆုတ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ လူတိုင်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ဖူလုံကျောင်းတော် မှ အကြီးအကဲကြီးကို လွှတ်ကာ ဖူလုံကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲချုပ်ကို ချက်ချင်း သွားရောက် ပင့်ဖိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့ကတော့ အချိန်ကို သတ်မှတ်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန် မနက်စောစောတွင် ထိုက်ရှန်းမြို့ကို သွားရောက် အပြစ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လူအများ လူစုကွဲသွားပြီးနောက် ရိခုန်း ဘုန်းကြီးက ယနေ့ ကိစ္စများကို တုနန် ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ထံသို့ သတင်းပို့ရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ခွင့်ပန်ကာ နောက်ကျော တောင်တန်း ရှိရာ ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောပြင် အနောက်ဘက်တွင်မူ လီတောက်ဖျင် က သူ၏ ကျောပြင်ကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"တောက်ဖျင်... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဖူလုံကျောင်းတော် အတွင်း၌ အမှန်တကယ်တော့ အုပ်စု ကွဲပြားမှုများ ရှိသော်လည်း လီတောက်ဖျင် ကတော့ ချွင်းချက် ပင် ဖြစ်သည်။ ပါရမီ အလွန် ကောင်းမွန်သောကြောင့် အကြီးအကဲများ အားလုံး၏ အလေးထားမှုကို ခံရပေသည်။ ထိုအထဲတွင် သူ က ဤမျိုးဆက်သစ် လေးကို အသဘောကျဆုံး ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း လမ်းညွှန် သွန်သင်ပေးလေ့ ရှိသည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... တပည့် က ရိခုန်း ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ် လို့ ခံစားရလို့ပါ..."

လီတောက်ဖျင် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"သြော်... ဘယ်နေရာက ထူးဆန်းနေလို့လဲ..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က အများကြီး မတွေးဘဲ အမှတ်တမဲ့ မေးလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် က ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

"တပည့် နဲ့ ရိခုန်း သိကျွမ်းလာတာ နှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာခဲ့ပြီ... အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက် တွေ ဖြစ်ခဲ့တာ... တပည့် ရဲ့ အမြင် အရ ဆိုရင် သူက အမြဲတမ်း ဗုဒ္ဓဘာသာ အပေါ် အရမ်းကို လေးစား ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့တာ... တစ်ခါတလေ ပါးစပ် ဟလိုက်တာနဲ့ ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာ တွေချည်းပဲ... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက် အနည်းငယ် က တရားဓမ္မ ဆွေးနွေး တုန်းက... သူက အဲဒီ ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာ တွေ အကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မဟတော့ဘူး... သူ ပြောလာတဲ့ စကား တချို့ က နည်းနည်း... နည်းနည်း အစွန်းရောက် နေတယ်... တစ်ခုခု ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက် ကို ခံလိုက်ရသလိုပဲ..."

လီတောက်ဖျင် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယခင်က တရားဓမ္မ ဆွေးနွေးခဲ့သည်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟက်ဟက်... ရိခုန်း နဲ့ ကျန်းချဲ့ တရားဓမ္မ ဆွေးနွေးပြီး ဗုဒ္ဓ စိတ်နှလုံး ထိခိုက်သွားတဲ့ ကိစ္စ ကို မင်း မေ့သွားတာလား... ဒီအကြောင်းရင်း ကြောင့် သူ နည်းနည်း အစွန်းရောက် သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒီအကြောင်းရင်း ကြောင့်ပဲ သူ က မင်းထက် အရင် ယွမ်ဟိုင်အဆင့် ကို ခြေချသွားတာ လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... မင်း ရဲ့ ပါရမီ က ထိုက်အန်းဒေသ တစ်ခုလုံး မှာ ဘယ်သူမှ မမီဘူး... ရိခုန်း တောင် မင်းထက် နိမ့်ကျတယ်... ဒါပေမဲ့ ပုံမှန် အချိန် တွေမှာ အရမ်း ပျင်းရိ လွန်းတယ်... အကယ်လို့ ကျင့်ကြံရေး အပေါ်မှာ ပိုပြီး အာရုံစိုက်မယ် ဆိုရင်... ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုလုံး မှာတောင် နာမည် ကြီးနေလောက်ပြီ..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က သက်ပြင်း သဲ့သဲ့လေး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"လူတိုင်း မှာ မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်း တွေ ရှိကြတာပဲ... တပည့် ရဲ့ လမ်း က အစကတည်းက အပင်ပန်းခံ ကျင့်ကြံရတဲ့ လမ်း မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့... အခု ထိုက်အန်းဒေသ ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် ဆိုတဲ့ နာမည် က ကျန်းချဲ့ ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားတာ ကြာပြီ လေ... သူ နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တပည့် ရဲ့ ဒီပါရမီ လေး က ဘာများ သုံးစားလို့ ရမှာလဲ..."

လီတောက်ဖျင် က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု က ပြဿနာ ရှိနေတယ် လို့ ငါ ထင်တယ်... အသက် ငယ်ငယ်လေး နဲ့ သွေးပင်လယ် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကို နားလည် သဘောပေါက် နေပြီ... သူ က မိစ္ဆာ လမ်းစဉ် ရဲ့ အမြန် ကျင့်ကြံတဲ့ နည်းလမ်း ကို သုံးထားတာလို့ ငါ သံသယ ဝင်မိတယ်... အခု မင်း ထက် ခြေတစ်လှမ်း စောနေရင်တောင်... နောင်တစ်ချိန် မှာ သေချာပေါက် မင်း ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင် တပည့် က ဆရာဦးလေး ရဲ့ ချီးကျူးမှု အတွက် အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ပြီးတော့... မင်း မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါတို့ ဖူလုံကျောင်းတော် ထဲမှာ အခြေခံ အုတ်မြစ် တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါ ကိုသာ မင်း ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အသုံးပြုမယ် ဆိုရင်... မင်း ရဲ့ လျှို့ဝှက် ခန္ဓာကိုယ် က အသွင်ပြောင်းသွားပြီး ကျင့်ကြံမှု ကလည်း အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်... ငါ က ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် ဆီ သွားပြီး အကြံပြုမလို့..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဆရာဦးလေး... တပည့် ရဲ့ ကျင့်ကြံရေး က အစကတည်းက ကံကြမ္မာ အတိုင်း ပါပဲ... အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုချင်ပါဘူး... အဲဒီ အခြေခံ အုတ်မြစ် ကို တခြား ဆရာညီအစ်ကို တွေ အတွက်ပဲ ချန်ထားပေးလိုက်ပါ... အခြေခံ အုတ်မြစ် မရှိရင်တောင်... ကျွန်တော် က နောင်တစ်ချိန် မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အောက်ကျ နောက်ကျ ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီတောက်ဖျင် က မည်သည့် ဝမ်းသာမှု မျိုးမျှ မပြသဘဲ မင်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ အကြံပြုချက် ကို နေရာမှာတင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် ပင်လျှင် ဤကိစ္စကို တစ်ခါမှ မဟဖူးဘူး ဆိုတာ... သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိုအခြေခံ အုတ်မြစ် ကို အသုံးပြုမည့် သူက မိမိ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။ ပြင်ပ ပစ္စည်းလေး တစ်ခု အတွက် နဲ့ ဘာဖြစ်လို့ အခြေအနေ တွေ ဆိုးရွားသွားအောင် လုပ်ရမှာလဲ။

သူ သဘောမကျပေ။

"မင်း ကတော့... အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာပဲ..."

"တပည့် က တာအို ကျမ်းစာ ထဲမှာ စကား တစ်ခွန်း ဖတ်ဖူးတယ်... ရေ က သတ္တဝါ အားလုံး ကို အကျိုးပြုပေမဲ့ ဘာကိုမှ မလုယက်ဘူး တဲ့... သဘာဝ အတိုင်း နေတာ အကောင်းဆုံး ပါပဲ..."

လီတောက်ဖျင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အမူအရာ က တည်ငြိမ်ကာ အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေပေသည်။ လီတောက်ဖျင် ၏ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာ ကို ကြည့်ပြီး မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် နားထဲသို့ ဘုရားစာ ရွတ်ဆိုသံ များ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ရဟန်းတော် များ က ချန်မေ ဘုန်းကြီး အတွက် ဆုတောင်း မေတ္တာ ပို့သနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဘုန်းကြီးအို ကို တွေးမိသောအခါ မင်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လီတောက်ဖျင် ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောက်ဖျင်... ဆရာဦးလေး မင်း အတွက် ဗေဒင် တစ်ပုဒ် လောက် တွက်ပေးရမလား..."

"ဘာ ဗေဒင် လဲ..."

လီတောက်ဖျင် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းချဲ့ နဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ရင်... သေချာပေါက် အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်... မင်း သွားဖို့ ပြင်ထားလား..."

"ရွှမ်ကျန်း ဆရာဦးလေး က ကျွန်တော့် အပေါ် အရမ်း ကောင်းတာ ဆိုတော့... သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ က အချိန်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ် နေပြီးနောက် အင်္ကျီလက် အတွင်းမှ လိပ်ခွံ နှင့် ကြေးပြား များကို ထုတ်ယူကာ ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ခါလိုက်သည်။

"မင်း ရဲ့ ဒီခရီးစဉ် က ကံကောင်းမလား ကံဆိုးမလား ဆိုတာ တွက်ကြည့်တာပေါ့..."

စကားသံ အဆုံးတွင် ကြေးပြား အနည်းငယ် က မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

လီတောက်ဖျင် က ခေါင်းငုံ့ ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဦးလေး... အလွန် ကောင်းတဲ့ နိမိတ် ပါလား..."

"ဟက်ဟက်ဟက်... အလွန် ကောင်းတဲ့ နိမိတ် ပဲ... အလွန် ကောင်းတဲ့ နိမိတ် ပဲ..."

မင်ဟယ် တာအိုဆရာ ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေမှုများ က ဗေဒင် အဟော ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့် တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီတောက်ဖျင် အတွက် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် နိမိတ် မျိုး ထွက်လာမည် ကို သူ တကယ် ကြောက်ရွံ့ နေခဲ့မိသည်။

ထိုအချိန်သို့ ရောက်လျှင် လီတောက်ဖျင် ကို သွားခိုင်းရမလား၊ မသွားခိုင်းရဘူးလား ဆိုတာကို သူ တကယ် မသိတော့ပေ။ ချန်မေ ဘုန်းကြီး ၏ သာဓက ရှိနေသဖြင့် သူ က ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက် များကို နားလည်ရန် ခက်ခဲကြောင်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ နေမိပြီ ဖြစ်ပြီး ဉာဏ်များပြီး အမှား လုပ်မိကာ ဗေဒင် အဟော ကို တကယ် ဖြစ်လာစေမည် ကို ကြောက်ရွံ့ နေမိပေသည်။

အခြား တစ်ဖက်တွင်မူ...

နောက်ကျော တောင်တန်း သို့ ရောက်ရှိသွားသော ရိခုန်း ဘုန်းကြီး က ပတ်ဝန်းကျင် ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သစ်တော အုပ်လေး တစ်ခု အတွင်းသို့ အသံတိတ် ဝင်ရောက်သွားကာ သူ၏ အကြည့်များ က ရောင်စုံ သိမ်းငှက် တစ်ကောင် အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ပုံရိပ် လှုပ်ရှားသွားသည် နှင့် သိမ်းငှက် ၏ ခြေသည်း ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရင်ခွင် အတွင်းမှ သေးငယ်သော စာရွက်လိပ် လေး တစ်ခု ကို ထုတ်ယူကာ သိမ်းငှက် ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စာပို့ တံဆိပ်ပြွန် လေး အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့ ၏ လက်အောက်ခံ တပ်မှူး တစ်ယောက် ၏ အထူး စွမ်းရည် ပင် ဖြစ်ပြီး သိမ်းငှက် ကို လေ့ကျင့် သင်ကြားပေးထားကာ အလွန် ဉာဏ်ရည် မြင့်မားလှပေသည်။ ယခင် အကြိမ် ကျန်းချဲ့ နှင့် တွေ့ဆုံစဉ် က ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားရန် ပေးလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အရေးပေါ် အခြေအနေ နှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး လွတ်မြောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါက၊ သတင်း ပေးပို့ရန် လိုအပ်ပါက ဤသိမ်းငှက် ကို အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

သူ က ယနေ့ ဆွေးနွေးခဲ့သော အကြောင်းအရာ အချို့ ကို အတိုချုံး ရေးသားထားခြင်း သာ ဖြစ်ပြီး မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် အရာ လုံးဝ မပါဝင်ပေ။ အကယ်၍ ဖမ်းမိသွားလျှင်တောင် အချိန်တို အတွင်း သူ့ဆီသို့ ခြေရာခံ မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သွားတော့... သတင်း ကို စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင် ဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ..."

"သတင်း ရောက်လာတာ တော်တော်လေး အချိန်မီ တာပဲ..."

လက်ထဲရှိ စာရွက်လိပ် လေး ပေါ်မှ အကြောင်းအရာ များကို ကြည့်ပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သတင်း ပေးပို့ရာတွင် လူမိသွားမည် ကို သူ ကြိုတင် စိုးရိမ်ခဲ့သဖြင့် ရိခုန်း ကို သိမ်းငှက် ယူသွားခိုင်းခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ယခု ကြည့်ရသလောက် တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က စာရွက်လိပ် လေး ကို ကိုင်ကာ အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင် သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး စာထဲမှ အကြောင်းအရာ များကို ချီဆန်းကျား အား ပြောပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ က ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ အကြီးအကဲချုပ် ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ က အခွင့်အရေး ယူပြီး ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို ချုံခို တိုက်ခိုက်မည် ပင် ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ် ကလည်း ဤစာရောက်လာပြီးနောက် လုံးဝ အတည် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓကို အရင် သတ်ဖြတ်ပြီး... နောက်မှ တာအိုကို ဖျက်ဆီးမည်...

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း နောက်ကျော တောင်တန်း ရှိ မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းမှ ထိုပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာဓား ကို ကျန်းချဲ့ လိုချင်နေသည်မှာ အချိန် အတော် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာ ကို ရယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရလာပြီ ပင် ဖြစ်သည်။ နတ်လက်နက် နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မိစ္ဆာဓား... ၎င်း ကိုသာ ရရှိမည် ဆိုပါက သူ၏ စွမ်းအား က သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။ ရွှမ်တန်အဆင့် အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း သည် ဆိုသည့် စကား က ပါးစပ်ပြော သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။